Tirtha Mahatmya

Vyasa

Nagara Khanda279 Adhyayas14817 Shlokas

This section is oriented to sacred-place glorification (māhātmya) and locates the episode in the Ānarta region (आनर्तविषय), described as a hermitage-forest landscape populated by ascetics and marked by a distinctive ethic of non-hostility among animals—an idealized purāṇic ecology used to frame ritual authority, transgression, and restoration.

Adhyayas in Tirtha Mahatmya

279 chapters to explore.

Adhyaya 1

हाटकेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा — Establishment of the Hāṭakeśvara Liṅga

அத்தியாயம் 1-இல் முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—மற்ற தெய்வ வடிவங்களைவிட சிவலிங்கம் ஏன் சிறப்பாக வழிபடப்படுகிறது? சூதர் ஆனர்த்த வனக் கதையைச் சொல்கிறார்—சதீவியோகத் துயரால் கலங்கிய திரிபுராந்தக சிவன் திகம்பரனாய், கபாலப் பாத்திரம் ஏந்தி பிச்சை வேண்டி தவவனத்தில் நுழைகிறான். அவரைக் கண்ட ஆசிரமப் பெண்கள் மயங்கி தங்கள் நித்தியக் கடமைகளை விட்டுவிடுகின்றனர்; ஆண் தவசிகள் இதை ஆசிரம ஒழுங்கு மீறல் எனக் கருதி சிவனைச் சபிக்க, அவரது லிங்கம் தரையில் விழுகிறது. விழுந்த லிங்கம் பூமியைப் பிளந்து பாதாளத்தில் இறங்குகிறது; மூவுலகிலும் அதிர்வு, உற்பாதங்கள், அசுபச் சின்னங்கள் தோன்றுகின்றன. தேவர்கள் பிரம்மனை அணைகிறார்கள்; காரணத்தை அறிந்த பிரம்மன் அவர்களை சிவனிடம் அழைத்துச் செல்கிறான். சிவன்—தேவரும் இருபிறப்பினரும் முயற்சியுடன் லிங்கத்தைப் பூஜிக்காவிட்டால் அதை மீண்டும் நிறுவமாட்டேன்—என்று கூறுகிறான். தேவர்கள் சதீ ஹிமாலயத்தின் மகளாக கௌரியாக மறுபிறவி எடுப்பாள் என்று அவரை ஆறுதல் கூறுகின்றனர். பின்னர் பிரம்மன் பாதாளத்தில் லிங்கத்தைப் பூஜிக்கிறான்; விஷ்ணு உள்ளிட்ட தேவர்களும் தொடர்கிறார்கள். சிவன் மகிழ்ந்து வரம் அளித்து லிங்கத்தை மீண்டும் பிரதிஷ்டை செய்கிறான்; பிரம்மன் பொன்னால் லிங்கம் செய்து நிறுவ, அது பாதாளத்தில் ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெறுகிறது. முடிவில்—நம்பிக்கையுடன் தினமும் லிங்கத்தைத் தொடுதல், தரிசனம், ஸ்தோத்திரம் ஆகியவற்றுடன் வழிபடுதல் என்பது உயர்தத்துவங்களை முழுமையாகப் போற்றுதல்; அது மங்களமான ஆன்மிகப் பயனை அளிக்கும்—என்று விதி கூறப்படுகிறது.

72 verses

Adhyaya 2

त्रिशङ्कु-तत्त्वप्रश्नः तथा तीर्थस्नान-प्रभावः (Triśaṅku’s Inquiry and the Efficacy of Tīrtha Bathing)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஒரு முக்கியத் தீர்த்த நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். ஒரு லிங்கம் வேரோடு அகற்றப்பட்டபோது, அந்த வழியாக பாதாளத்திலிருந்து ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீர் வெளிப்பட்டது; அது அனைத்தையும் புனிதப்படுத்தும், விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் தீர்த்தமாக மகிமைப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த இடத்தில் நீராடியதால் சாண்டாள நிலையிலிருந்த திரிசங்கு மீண்டும் அரசருக்குரிய உடலைப் பெற்றான்—இது உலகை வியக்கச் செய்யும் செய்தி. திரிசங்குவின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன என்று முனிவர்கள் விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். சூதர் பழமையான புனிதக் கதையைச் சொல்ல ஒப்புக்கொண்டு, திரிசங்குவின் வம்சமும் நற்குணங்களும் கூறுகிறார்—சூரியவம்சப் பிறப்பு, வசிஷ்டரின் சீடன், அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களை இடையறாது செய்தல், முழு தக்ஷிணை வழங்கல், குறிப்பாக தகுதியானதும் ஏழையானதும் ஆன பிராமணர்களுக்கு பெருந்தானம், விரதக் கடைப்பிடிப்பு, சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தல், ஒழுங்கான ஆட்சிநடத்தல். பின்னர் அரசவையில் திரிசங்கு, தன் தற்போதைய உடலோடு சொர்க்கம் செல்லச் செய்யும் யாகத்தை நடத்துமாறு வசிஷ்டரை வேண்டுகிறான். வசிஷ்டர் அது இயலாதது என்று மறுத்து, சொர்க்கப் பெறுதல் கர்மபலத்தால் வேறு உடல் பெற்ற பின்பே நிகழும் என்கிறார்; உடலோடு சொர்க்காரோகம் செய்த முன்னுதாரணம் உள்ளதா என்றும் கேட்கிறார். திரிசங்கு முனிவரின் சக்தியை நம்பி மீண்டும் வற்புறுத்தி, மறுத்தால் வேறு புரோகிதரைத் தேடுவேன் எனச் சொல்கிறான்; வசிஷ்டர் சிரித்தபடி ‘உன் விருப்பம்போல் செய்’ என்று அனுமதிக்கிறார்.

23 verses

Adhyaya 3

Triśaṅku’s Curse, Social Degradation, and Renunciation (त्रिशङ्कु-शापः अन्त्यजत्वं च वनप्रवेशः)

சூதர் கூறுகிறார்—முன்னர் வசிஷ்டரை அணுகிய அரசன், பின்னர் அவரது புதல்வர்களிடம் சென்று உடலோடு சொர்க்கம் அடைய யாக உதவி வேண்டுகிறான். முனிவர்கள் அதை அநுசிதம் என மறுக்கின்றனர். அரசன் வேறு ஒருவரை யாககர்த்தாவாக நியமிப்பேன் என மிரட்ட, அவர்கள் கடுஞ்சொற்களுடன் சாபமிட்டு அவனை அந்த்யஜன்/சாண்டாளன் ஆக்குகின்றனர். சாபத்தால் அவன் உடலில் மாற்றக் குறிகள் தோன்றுகின்றன; மக்கள் அவனை இழிவுபடுத்தி ஒதுக்கி, துன்புறுத்துகின்றனர். குலநெறி சிதைந்ததைக் குறித்து அரசன் புலம்பி, குடும்பத்தாரையும் சார்ந்தவர்களையும் எதிர்கொள்ள அஞ்சுகிறான்; தன் பேராசையின் விளைவுகளை நினைத்து தற்கொலை எண்ணம் வரை செல்கிறான். இரவில் வெறிச்சோடிய நகரவாசலுக்கு வந்து மகனையும் அமைச்சர்களையும் அழைத்து சாபவிவரத்தைச் சொல்கிறான். அரசவையில் துயரம் பெருகி, முனிவர்களின் கடுமை விமர்சிக்கப்படுகிறது; அரசனின் விதியைப் பகிர்வோம் எனவும் கூறுகின்றனர். திரிசங்கு மூத்த மகன் ஹரிச்சந்திரனை வாரிசாக நியமித்து, உடலோடு சொர்க்காரோகம் அல்லது மரணம்—இரண்டில் ஒன்றை அடைவேன் என உறுதி செய்து வனத்திற்குச் செல்கிறான்; அமைச்சர்கள் சங்க‑பேரி மங்களநாதத்துடன் ஹரிச்சந்திரனை அரசில் நிறுவுகின்றனர்.

36 verses

Adhyaya 4

त्रिशङ्कु-विश्वामित्र-तीर्थयात्रा तथा हाटकेश्वरशुद्धिः (Triśaṅku and Viśvāmitra: Pilgrimage Circuit and Purification at Hāṭakeśvara)

சூதர் கூறுகிறார்—வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் இட்ட சாபத்தால் திரிசங்கு சாண்டாள நிலையடைந்தபோது, ‘விசுவாமித்திரரே என் ஒரே சரணம்’ என்று உறுதி கொண்டான். அவன் குருக்ஷேத்திரம் சென்று நதிக்கரையிலுள்ள விசுவாமித்திர ஆசிரமத்தை அடைந்தான்; உடல் குறிகளால் சீடர்கள் அவனை அறியாமல் கடிந்தனர். பின்னர் திரிசங்கு தன்னை அறிமுகப்படுத்தி நிகழ்ந்த முரண்பாட்டை விளக்கினான்—உடலோடு சொர்க்காரோகம் தரும் யாகத்தை வேண்டியது மறுக்கப்பட்டது, துறக்கப்பட்டான், பின்னர் சாபம் பெற்றான். வசிஷ்ட வம்சத்துடன் போட்டிநிலையில் இருந்த விசுவாமித்திரர், அவனைச் சுத்திகரித்து மீண்டும் வைதிக தகுதி பெறச் செய்ய தீர்த்தயாத்திரையை வழியாக வாக்குறுதி அளித்தார். குருக்ஷேத்திரம், சரஸ்வதி, பிரபாசம், நைமிஷம், புஷ்கரம், வாராணசி, பிரயாகம், கேதாரம், ஸ்ரவணா நதி, சித்ரகூடம், கோகர்ணம், சாலிகிராமம் முதலிய பல தீர்த்தங்களைச் சுற்றியும் திரிசங்குவின் அசுத்தம் நீங்கவில்லை; இறுதியில் அவர்கள் அர்புதம் (ஆபு) சென்றனர். அங்கு மார்கண்டேயர் அனர்த்தப் பகுதியில் பாதாளத்துடன் தொடர்புடையதும் ஜாஹ்னவி நீரால் புனிதமுமான ஹாடகேஸ்வர லிங்கத்திற்கான வழியைச் சொன்னார். பூகடிப் பாதையில் சென்று திரிசங்கு விதிப்படி நீராடி ஹாடகேஸ்வர தரிசனத்தால் சாண்டாளத்திலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் ஒளிவீசினான். பின்னர் விசுவாமித்திரர் உரிய தக்ஷிணையுடன் யாகம் செய்ய உத்தரவிட்டு, உடலோடு சொர்க்காரோகம் தரும் யாகத்தை ஏற்குமாறு பிரம்மாவை வேண்டினார்; பிரம்மா நியமத்தை உரைத்தார்—அதே உடலுடன் யாகபலத்தால் சொர்க்கம் அடைய இயலாது; வேதவிதியில் பொதுநியமம் உடலை விட்டு விடுதலையே என்று।

71 verses

Adhyaya 5

Triśaṅku’s Dīrghasatra under Viśvāmitra: Ritual Authority, Public Yajña, and the Quest for Svarga

சூதர் கூறுகிறார்—பிரம்மாவின் வார்த்தைகளால் தூண்டப்பட்ட மகாதபஸ்வி விஸ்வாமித்ரர், தமது தபோபலத்தின் வல்லமையை வெளிப்படுத்த, திரிசங்கு அரசனுக்காக முறையான வேத யாகம்—நீண்ட சத்திர யாகம்—நடத்த உறுதி கொண்டார். சுபமான வனப்பகுதியில் யாகமண்டபத்தை அமைத்து, அத்வர்யு, ஹோதா, பிரம்மா, உத்காதா முதலிய பல ரித்விக்களையும் துணை நிபுணர்களையும் நியமித்து, யாகத்தின் சாஸ்திரப் பூரணத்தைக் காட்டினார். இது ஒரு பெரிய பொது யாகவிழாவாக மாறியது—பண்டித பிராமணர்கள், தர்க்கவாதிகள், இல்லறத்தார், ஏழைகள், கலைஞர்கள் எனப் பலரும் வந்து, தானவினியோகம் மற்றும் விருந்தோம்பலுக்கான முழக்கங்கள் இடைவிடாது ஒலித்தன. தானிய ‘மலைகள்’, பொன்-வெள்ளி-மாணிக்கச் செல்வம், எண்ணற்ற பசுக்கள், குதிரைகள், யானைகள் தானத்திற்குத் தயாராக இருந்தன என்று வளமையின் காட்சி வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஆனால் தேவதைகள் நேரில் ஹவிஸை ஏற்கவில்லை; தேவமுகமான அக்னியே ஆஹுதிகளை ஏற்றான். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சத்திரம் நடந்தும் திரிசங்குவின் விருப்பப் பயன் நிறைவேறவில்லை. அவப்ருத ஸ்நானத்திற்குப் பின் உரிய தக்ஷிணை அளித்து, திரிசங்கு வெட்கத்துடன் பக்தியோடு விஸ்வாமித்ரருக்கு நன்றி கூறினான்—தன் மரியாதை மீண்டது, சாண்டாள நிலை நீங்கியது எனச் சொன்னான்; ஆனால் உடலோடு சொர்க்காரோஹணம் நிகழாததைக் குறித்து வருந்தினான். மக்கள் நகைச்சுவை செய்வார்களோ, ‘யாகம் மட்டும் போதாது’ என்ற வசிஷ்டரின் சொல் உண்மையாவதோ என்ற அச்சத்தில், அவன் அரசைத் துறந்து வனத்திற்குச் சென்று தபஸில் ஈடுபட முடிவு செய்தான்—இவ்வாறு அத்தியாயம் யாகவழியிலிருந்து தபோவழிக்கான போதனைத் திருப்பத்தை காட்டுகிறது।

28 verses

Adhyaya 6

Viśvāmitra’s Hymn to Śiva and the Resolve to Create a New Sṛṣṭi (Triśaṅku Episode)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் உரைக்கும் அரச-முனிவர் உரையாடல் தொடர்கிறது. திரிசங்கு நிலையை அறிந்த விஸ்வாமித்ரர் அரசனைத் தைரியப்படுத்தி, அதே உடலோடு சொர்க்கத்திற்கே அழைத்துச் செல்வேன் என்று உறுதி கூறுகிறார். இங்கு அபூர்வமான சங்கல்பத்தின் மகிமையும், யாக-அதிகாரம் குறித்த மோதலும் வெளிப்படுகின்றன. பின்னர் விஸ்வாமித்ரர் தேவர்களின் நிலைபெற்ற ஒழுங்கைச் சவால் செய்து, தன் தவவலிமையால் தனக்கென புதிய சிருஷ்டியைத் தொடங்க இயலும் என அறிவிக்கிறார். இவ்விடத்தில் கதை பக்தித் தத்துவமாக மாறுகிறது. விஸ்வாமித்ரர் சிவன் (சங்கரன், சசிசேகரன்) அருகில் சென்று முறையாக வணங்கி, ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறார்; அதில் சிவன் பல தெய்வங்களாகவும் உலகச் செயல்களாகவும் ஒரே பரம்பொருளாக விளங்குவதாக புராணச் சமநிலையுடன் கூறப்படுகிறது. சிவன் அருளுடன் வரம் அளிக்க, விஸ்வாமித்ரர் சிவகிருபையால் “சிருஷ்டி-மாஹாத்மியம்” (சிருஷ்டியின் ஆற்றல்/ஞானம்) வேண்டுகிறார். சிவன் அதை அருளி மறைகிறார்; விஸ்வாமித்ரர் தியானத்தில் நிலைத்து, போட்டி மனப்பாங்குடன் நான்கு வகைச் சிருஷ்டியை அமைக்கத் தொடங்குகிறார்—பக்தி, சக்தி, பிரபஞ்சப் பரிசோதனை ஆகியவை தீர்த்தக் கதையமைப்பில் இணைகின்றன.

18 verses

Adhyaya 7

Viśvāmitra’s Secondary Creation and the Resolution of Triśaṅku’s Ascent (विश्वामित्र-सृष्टि तथा त्रिशङ्कु-प्रकरण)

சூதர் கூறுகிறார்—விசுவாமித்திரர் கடுந்தவமும் உறுதியான தியானசங்கல்பமும் கொண்டு நீரில் இறங்கி ‘இரட்டைக் சந்தியா’ (யுக்ம சந்தியா) ஒன்றை உருவாக்கினார்; அது இன்றும் உணரப்படுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் தேவர்கள், ஆகாசசாரிகள், நட்சத்திர-கிரகங்கள், மனிதர், நாகர், ராட்சசர், தாவரங்கள், மேலும் சப்தரிஷிகள் மற்றும் துருவன் வரை—எல்லாவற்றையும் ஒத்த ஒரு சமாந்தர சிருஷ்டியாகப் படைத்தார். இதனால் இரண்டு சூரியர்கள், இரண்டு இரவுத் தலைவர்கள், இரட்டைக் கிரக-நட்சத்திர மண்டலங்கள் தோன்றி, போட்டியிடும் இரு விண்வெளி ஒழுங்குகள் உலகில் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. இந்திரன் (சக்ரன்) அஞ்சித் தேவர்களுடன் தாமரையாசன பிரம்மனை அணுகி, வேதநடைப் புகழ்ச்சிப் பாடல்களால் ஸ்துதி செய்து—இந்த புதிய சிருஷ்டி பழைய உலக ஒழுங்கை மூழ்கடிக்கும் முன் தலையிட வேண்டுமென வேண்டினான். பிரம்மன் விசுவாமித்திரரை நோக்கி, தேவர்களின் அழிவு நேராதபடி சிருஷ்டியை நிறுத்துமாறு அறிவுறுத்தினார். விசுவாமித்திரர் நிபந்தனை வைத்தார்—திரிசங்கு தன் தற்போதைய உடலோடு தெய்வலோகத்தை அடைய வேண்டும். பிரம்மன் ஒப்புக்கொண்டு திரிசங்குவை பிரம்மலோகம்/திரிவிஷ்டபம் வரை அழைத்துச் சென்று, விசுவாமித்திரரின் அபூர்வ செயலைப் பாராட்டினார்; ஆனால் ஒரு வரம்பையும் கூறினார்—உருவாக்கப்பட்ட ஒழுங்கு நிலைத்திருக்கும், ஆனால் யாகாதி கர்மங்களுக்கு தகுதியுடையதல்ல. இறுதியில் பிரம்மன் திரிசங்குவுடன் புறப்பட, விசுவாமித்திரர் தம் தவநிலையிலே நிலைபெற்றார்.

18 verses

Adhyaya 8

Hāṭakeśvara-māhātmya and the Nāga-bila: Indra’s Purification Narrative (हाटकेश्वर-माहात्म्य)

சூதர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ஒரு தீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை உரைக்கிறார்; அது விஸ்வாமித்திரரின் முயற்சியால் திரிசங்கு செய்த அதிசய ஏற்றத்துடன் தொடர்புடையது. அத்தலத்தில் கலியுகத் தீமைகள் அணுகாது; பெரும் பாவங்களும் அங்கே நசிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடுதல், அங்கேயே உடலை விடுதல் சிவலோகப் பெறுதலுக்குக் காரணம்; விலங்குகளுக்கும் கூட புண்ணியப் பயன் உண்டு என மகிமை கூறப்படுகிறது. பின்னர் மக்கள் ஒரே செயலில்—தீர்த்தஸ்நானமும் லிங்கபக்தியும்—மட்டுமே சார்ந்து, யாகம், தவம் போன்ற பிற அனுஷ்டானங்கள் குறையத் தொடங்குகின்றன. யாகப் பங்குகள் நின்றதால் தேவர்களுக்கு கவலை எழுகிறது; இந்திரன் தூளைப் போட்டு தீர்த்தத்தை அடைக்க ஆணையிடுகிறான். பின்னர் எறும்புப் புற்று ‘நாக-பில’மாகி, அதன் வழியாக நாகங்கள் பாதாளம்–பூமி இடையே சென்று வருகின்றன. அதன்பின் வ்ருத்ரனை வஞ்சகமாக வதைத்ததால் இந்திரனுக்கு பிரஹ்மஹத்த்யா தோஷம் ஏற்படுகிறது; வ்ருத்ரனின் தவம், வரங்கள், தேவர்களுடனான மோதலும் கூறப்படுகிறது. பல தீர்த்தங்களைச் சுற்றியும் இந்திரன் சுத்தியடையவில்லை; தெய்வவாணி அவனை நாக-பில வழியாக பாதாளத்துக்கு வழிநடத்துகிறது. அங்கே பாதாளகங்கையில் நீராடி ஹாடகேஸ்வரனை வழிபட்டவுடன் அவன் உடனே தூய்மையும் ஒளியும் பெறுகிறான். இறுதியில் கட்டுப்பாடற்ற அணுகலைத் தடுக்க அந்த வழியை மீண்டும் மூட வேண்டும் என விதியும், பக்தியுடன் வாசிப்போர் கேட்போர்க்கு பரம பலன் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.

130 verses

Adhyaya 9

Nāga-bila-pūraṇa and Raktaśṛṅga-sthāpanā at Hāṭakeśvara-kṣetra (नागबिलपूरणं रक्तशृङ्गस्थापनं च)

இந்த அத்தியாயம் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அச்சமூட்டும் பூமிக்கடிப் பாதை ‘மஹா நாக-பிலம்’ எவ்வாறு மூடப்பட்டு பின்னர் புனிதமாக்கப்பட்டது என்பதைச் சொல்லும் தலபுராணமாக அமைந்துள்ளது. சூதர் கூறுகிறார்—இந்திரன் ‘சம்வர்த்தக’ வாயுவை அந்தக் குழியைத் தூளால் நிரப்புமாறு ஆணையிட்டான்; ஆனால் வாயு மறுத்து, முன்பு ஒரு லிங்கத்தை மூடியதால் சாபம் பெற்று கலந்த நாற்றங்களைச் சுமக்கும் தன்மை ஏற்பட்டது என்றும், திரிபுராரி சிவபயத்தால் மீண்டும் அத்தகைய செயலைச் செய்ய இயலாது என்றும் விளக்கினான். இந்திரன் சிந்தித்தபோது தேவெஜ்யன் (பிருஹஸ்பதி) ஹிமாலயனின் மூன்று புதல்வர்களைச் சுட்டினான்—மைநாகன் (கடலில் மறைந்தவன்), நந்திவர்த்தனன் (வசிஷ்டாஶ்ரமத்தருகே உள்ள முழுமையடையாத பிளவுடன் தொடர்புடையவன்), ரக்தஶ்ருங்கன் (கிடைக்கக்கூடியவன்); இவர்களில் நாக-பிலத்தை உறுதியாக மூட வல்லவன் ரக்தஶ்ருங்கனே எனத் தீர்மானம் செய்யப்பட்டது. இந்திரன் ஹிமாலயனை வேண்டினான்; ரக்தஶ்ருங்கன் மனிதலோகத்தின் கடுமை, அதர்மப் பெருக்கம், மேலும் இந்திரன் தன் இறக்கைகளை வெட்டிய நினைவு ஆகியவற்றால் செல்ல மறுத்தான். இந்திரன் அவனை வலியுறுத்தி—அங்கு மரங்கள், தீர்த்தங்கள், ஆலயங்கள், முனிவர் ஆசிரமங்கள் தோன்றும்; பாவிகளும் ரக்தஶ்ருங்கனின் சன்னிதியால் தூய்மை பெறுவர் என்று வாக்குறுதி அளித்தான். பின்னர் ரக்தஶ்ருங்கன் நாக-பிலத்தில் மூக்குவரை மூழ்குமாறு நிறுவப்பட்டு, செடிகொடிகள் மற்றும் பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான். இந்திரன் வரங்கள் அளிக்கிறான்—எதிர்காலத்தில் ஒரு அரசன் அவன் தலைமேல் பிராமண நலனுக்காக நகரம் அமைப்பான்; சைத்ர மாதக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று இந்திரன் ஹாடகேஸ்வரனை வழிபடுவான்; சிவன் தேவர்களுடன் ஒரு நாள் அங்கு வாசித்து மூவுலகப் புகழை அளிப்பான். இறுதியில் அந்த மூடப்பட்ட இடத்தின் மேல் தீர்த்தங்கள், ஆலயங்கள், தவநிலைகள் உண்மையாகவே உருவானன என்று கூறப்படுகிறது.

47 verses

Adhyaya 10

Śaṅkhatīrtha-prabhāvaḥ (The Efficacy of Śaṅkhatīrtha) — Chapter 10

சூதர் கூறுகிறார்—ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் ‘சமத்காரன்’ ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்றான். மரத்தடியில் அமைதியாக தன் குட்டிக்குப் பால் ஊட்டிக் கொண்டிருந்த மானை பார்த்து, உற்சாகத்தில் அம்பெய்தி காயப்படுத்தினான். மரணத்தருவாயில் அந்த மான் அரசனை நோக்கி—என் மரணத்தைவிட பால் சார்ந்த என் குட்டியின் ஆதரவற்ற நிலையே அதிக வேதனை எனச் சொல்லி, க்ஷத்திரிய வேட்டையின் கட்டுப்பாட்டை எடுத்துரைத்தது: இணைவு நிலையில் உள்ள, உறங்கும், பால் ஊட்டும்/உண்ணும், பலவீனமான அல்லது நீருடன் தொடர்புடைய உயிரினத்தை கொல்வது பாவம் என. ஆகவே அது சாபமிட்டது—அரசனுக்கு உடனே குஷ்டம் போன்ற நோய் ஏற்படும் என்று. அரசன் ‘ராஜதர்மத்தில் வனவிலங்குகளை கட்டுப்படுத்தலும் உண்டு’ என தர்மவாதம் செய்தான்; மான் பொதுவிதியை ஏற்றாலும் இச்சம்பவத்தில் விதிமீறலும் அநீதியும் தெளிவெனக் கூறியது. மான் இறந்தவுடன் அரசன் நோயுற்றான்; அதை உணர்ந்து தவம், சிவபூஜை, நண்பன்-பகைவன் என சமபாவம், தீர்த்தயாத்திரை ஆகியவற்றை மேற்கொண்டான். இறுதியில் பிராமண உபதேசத்தால் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தின் புகழ்பெற்ற சங்கதீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கே நீராடியவுடன் நோய் நீங்கி ஒளிவீசினான்—இவ்வத்யாயம் தீர்த்தமகிமையையும் கட்டுப்பாட்டின் நெறியையும் நிறுவுகிறது।

21 verses

Adhyaya 11

शंखतीर्थोत्पत्तिमाहात्म्य एवं चमत्कारभूपतिना ब्राह्मणेभ्यो नगरदानवर्णनम् (Origin and Glory of Śaṅkhatīrtha; the King Camatkāra’s Gift of a Town to Brahmins)

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்டனர்—சமத்கார மன்னன் குஷ்டநோயிலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான், அவனை வழிநடத்திய பிராமணர்கள் யார், சங்கதீர்த்தம் எங்கு உள்ளது, அதன் மகிமை என்ன. சூதர் கூறுகிறார்: மன்னன் பல தீர்த்தங்களைச் சுற்றி, மருந்துகளும் மந்திரங்களும் தேடியும் நிவாரணம் பெறவில்லை. மிகப் புண்ணியமான ஒரு பகுதியில் எளிமையுடன் தங்கி இருந்தபோது தீர்த்தயாத்திரை பிராமணர்களைச் சந்தித்து, மனிதமோ தெய்வமோ எதுவாயினும் நோய் நீங்கும் வழியை வேண்டினான். அவர்கள் அருகிலுள்ள சங்கதீர்த்தம் அனைத்துநோய்களையும் அழிப்பதாகவும், குறிப்பாக சைத்ர மாத சதுர்தசி நாளில் சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் போது உபவாசத்துடன் நீராடினால் மிகுந்த பலன் கிடைக்கும் என்றும் கூறினர். பின்னர் தீர்த்தத்தின் தோற்றக் கதையைச் சொன்னார்கள்—தபஸ்வி சகோதரர்கள் லிகிதன், சங்கன். லிகிதனின் காலியான ஆசிரமத்தில் சங்கன் பழம் எடுத்ததற்குப் பழியைத் தானே ஏற்றுக் கொண்டான்; கோபத்தில் லிகிதன் அவன் கையை வெட்டினான். சங்கன் கடும் தவம் செய்தபோது சிவன் தோன்றி கைகளை மீட்டளித்து, சங்கன் பெயரில் தீர்த்தத்தை நிறுவி, அங்கு நீராடுவோருக்கு சுத்தியும் புதுப்பிறப்பும், மேலும் குறிப்பிட்ட அந்த இரவில் சிராத்தம் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள் என்றும் அருளினார். பிராமணர்கள் வழிகாட்ட, மன்னன் சரியான நேரத்தில் நீராடி நோயிலிருந்து விடுபட்டு ஒளிவீசினான். நன்றியுடன் அரசும் செல்வமும் தானமாக அளிக்க முனைந்தபோது, பிராமணர்கள் சாஸ்திரப்படி மதிலும் அகழியும் கொண்ட பாதுகாக்கப்பட்ட குடியிருப்பை—வேதஅధ్యயனமும் யாககர்மமும் செய்யும் அறிஞர் இல்லறத்தார்க்காக—வேண்டினர்; மன்னன் திட்டமிட்ட நகரை அமைத்து தகுதியான பிராமணர்களுக்கு விதிப்படி தானம் வழங்கி, இறுதியில் வைராக்யம் மற்றும் தபோநோக்கான வாழ்விற்கு முன்னேறினான்.

68 verses

Adhyaya 12

Śaṅkha-tīrtha: Brāhmaṇa-nagarī-nivedana and Rakṣaṇa-upadeśa (शंखतीर्थे ब्राह्मणनगरनिवेदन-रक्षणोपदेशः)

சூதர் கூறுகிறார்—வசுதாபாலன் இந்திரனின் புரந்தரபுரியை ஒத்த மிகச் செழுமையான நகரை அமைத்தான். ரத்தினமய இல்லங்கள், கைலாசச் சிகரங்களை ஒத்த ஸ்படிக மாளிகைகள், கொடிகள், பொன் வாயில்கள், மணிமய படிக்கட்டுகளுடன் கூடிய குளங்கள், தோட்டங்கள், கிணறுகள், நகர உபகரணங்கள் அனைத்தும் ஒழுங்காக அமைந்திருந்தன. இவ்வாறு முழுமையாகச் சீரமைந்த அந்தப் பிராமண நகரை உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு ‘நிவேதனம்’ செய்து, தன் கடமை நிறைவேறியது எனக் கருதினான். சங்கதீர்த்தத்தில் தங்கி, மகன்கள், பேரன்கள், பணியாளர்களை அழைத்து ஆணையிட்டான்—தானமாக அளிக்கப்பட்ட இந்த நகரை இடையறாத முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; எல்லாப் பிராமணரும் திருப்தியுடன் இருக்க வேண்டும். பக்தியுடன் பிராமணர்களைக் காக்கும் அரசன் பிராமண அருளால் அபூர்வ ஒளி, அஜேயத்தன்மை, செல்வம், நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், வம்சவளர்ச்சி பெறுவான்; பகைமையுடன் நடப்பவன் துயரம், தோல்வி, பிரியவியோகம், நோய், பழி, வம்சச் சிதைவு அடைந்து இறுதியில் யமலோகத்தை அடைவான். இறுதியில் அரசன் தவத்தில் புகுந்தான்; அவன் சந்ததியினர் அவன் உபதேசத்தைப் பின்பற்றி காவல்-தர்மத்தின் தொடர்ச்சியை நிலைநாட்டினர்.

14 verses

Adhyaya 13

अचलेश्वर-प्रतिष्ठा-माहात्म्य (The Māhātmya of Acaleśvara: Establishment and Proof-Sign)

சூதர் கூறினார்—ஒரு அரசன் தன் அரசையும் நகரையும் மகன்களிடம் ஒப்படைத்து, இருபிறப்பாளர்களுக்கு ஒரு குடியிருப்பைத் தானமாக அளித்து, மகாதேவரைத் திருப்திப்படுத்த கடுந்தவம் செய்தான். நீண்ட காலம் முறையே பழம் மட்டும், பின்னர் உலர்ந்த இலைகள், பின்னர் நீர் மட்டும், இறுதியில் காற்று மட்டும் எனக் கடுமையான உணவுக் கட்டுப்பாடுகளுடன் தவம் செய்து மகேஸ்வரனை மகிழ்வித்தான்; மகிழ்ந்த சிவன் தோன்றி வரம் அளிக்க முனைந்தார். அரசன், ஹாடகேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய மிகப் புண்ணியமான க்ஷேத்திரம், பகவானின் நிரந்தர வாசத்தால் மேலும் புனிதமடைய வேண்டுமென வேண்டினான். மகாதேவன் அங்கே அசையாமல் தங்கி “அசலேஸ்வரன்” என மூவுலகிலும் புகழ்பெறுவேன் என்றும், பக்தியுடன் தரிசிப்போர்க்கு நிலையான செழிப்பு அருள்வேன் என்றும் உறுதியளித்தார். மாக சுக்ல சதுர்தசியன்று லிங்கத்திற்கு “கிருத-கம்பளம்” (நெய்-கம்பளம்) அர்ப்பணிக்கும் விரதம் கூறப்படுகிறது; இதனால் வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் செய்த பாவங்கள் நாசமடையும். லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்யுமாறு அரசனுக்கு ஆணை கிடைத்தது; தேவன் மறைந்த பின் அரசன் அழகிய ஆலயத்தை அமைத்தான். ஆகாசவாணி ஒரு சான்று-அடையாளம் கூறியது—அந்த லிங்கத்தின் நிழல் நிலையாக இருந்து, வழக்கம்போல் திசைகளுக்கு ஏற்ப நகராது. அரசன் அதைத் தன் கண்களால் கண்டு கृतார்த்தனானான்; அந்த அதிசய நிழல் இன்றும் காணப்படுகின்றது என உரை கூறுகிறது. மேலும், ஆறு மாதத்திற்குள் மரணம் நிச்சயமானவர் அந்த நிழலைக் காண இயலார் என்றும் கூறப்படுகிறது. முடிவில், சமத்காரபுரம் அருகே மகாதேவன் அசலேஸ்வரராக எப்போதும் இருப்பதும், அந்தத் தீர்த்தம் வேண்டுதலை நிறைவேற்றியும் மோட்சம் அளித்தும் செயல்வல்லதுமாக இருப்பதும், அதன் அபூர்வ சக்தியை உணர்த்த தடையூட்டும் குற்ற-தேவதைகளுக்கே மக்களை அங்கே செல்ல விடாமல் தடுக்க உத்தரவு வழங்கப்பட்டதாகவும் விளக்கப்படுகிறது.

38 verses

Adhyaya 14

Cāmatkārapura-pradakṣiṇā-māhātmya (Theological Account of Circumambulation at Cāmatkārapura)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ஒரு போதனைக்கதையை உரைக்கிறார். பிறப்பால் வைசியன், ஊமையும் வறுமையும் உடையவன் ஒருவன் பசு மேய்ப்பவனாக வாழ்கிறான். சைத்ர மாதம் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று அவனுடைய ஒரு மிருகம் அறியாமல் தவறி விடுகிறது. உரிமையாளர் அவனை குற்றம் சாட்டி உடனே மிருகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டுவரச் சொல்கிறான். பயத்தால் அவன் உணவின்றி, கையில் தண்டம் பிடித்து காட்டில் தேடச் செல்கிறான். குளம்புச் சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டே சாமத்காரபுரத்தின் முழுப் பரிமிதியையும் சுற்றிவிடுகிறான்—அறியாமலே அது பிரதட்சிணையாகிறது. இரவு முடிவில் மிருகம் கிடைத்து, அவன் அதை மீண்டும் ஒப்படைக்கிறான். அந்த காலவிசேஷத்தில் தேவர்கள் புண்யஸ்தலங்களில் கூடுகின்றனர்; ஆகவே இத்தகைய செயல்களின் புண்ணியம் பெருகும் என நூல் கூறுகிறது. பின்னர் காலப்போக்கில் அந்த மேய்ப்பவன் (உபவாசம், மௌனம், ஸ்நானமின்றி) மற்றும் அந்த மிருகமும் தத்தம் காலத்தில் இறக்கின்றன. அவன் தசார்ண அரசனின் மகனாக மறுபிறவி எடுத்து முன்பிறவி நினைவைத் தக்கவைக்கிறான். அரசனான பின் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அமைச்சருடன் கால்நடையாக, உபவாசமும் மௌனமும் கடைப்பிடித்து சாமத்காரபுர பிரதட்சிணையை நோக்கத்துடன் செய்கிறான். விச்வாமித்ரருடன் தொடர்புடைய பாபஹரண தீர்த்தத்தில் வந்த முனிவர்கள்—பல தீர்த்தங்களும் கோயில்களும் இருக்க, இவ்விதிக்கே ஏன் இத்தனை பக்தி? என்று கேட்கிறார்கள். அரசன் முன்பிறவி வரலாற்றை வெளிப்படுத்துகிறான். முனிவர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து தாமும் பிரதட்சிணை செய்து, ஜபம், யாகம், தானம் மற்றும் பிற தீர்த்தசேவைகளாலும் அரிதென சொல்லப்படும் விசேஷ சித்தியை அடைகிறார்கள். இறுதியில் அரசனும் அமைச்சரும் திவ்யரூபம் பெற்று வானில் நட்சத்திரம்போல் தோன்றுவது—இந்த பிரதட்சிணா மாஹாத்ம்யத்தின் பலனைக் காட்டும் நிறைவாகும்.

41 verses

Adhyaya 15

Vṛndā’s Rescue, Māyā-Encounter with Hari, and the Etiology of Vṛndāvana (तुलसी-वृंदावन-प्रादुर्भाव)

நாரதர் உரைத்த இவ்வத்யாயத்தில் ஹரி/நாராயணன் தவசிவேடம் பூண்டு வந்து ஒரு ராட்சசனை வதைத்து, துயரில் இருந்த வ்ரிந்தா (வ்ரிந்தாரிகா)வை காப்பாற்றுகிறார். பின்னர் அவளை அச்சமூட்டும் காட்டைத் தாண்டி, பொன்னிறப் பறவைகள், அமுதம் போன்ற நதிகள், தேன் சொரியும் மரங்கள் நிறைந்த அதிசய ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்; இது தீர்த்தத்தின் அற்புத மகிமையை வெளிப்படுத்துகிறது. அடுத்து “சித்ரசாலை”யில் தெய்வீக மாயையால் வ்ரிந்தாவுக்கு கணவனைப் போன்ற ஒருவன் தோன்றுகிறான்; நெருக்கத்தால் அவள் மயக்கமடைந்து இணைவு நிகழ்கிறது. பின்னர் ஹரி தன் தெய்வ அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தி, பரமார்த்தத்தில் சிவன்-ஹரி அபேதம் என அறிவித்து, ஜாலந்தரன் மரணச் செய்தியையும் கூறுகிறார். வ்ரிந்தா இதை நெறியியல் குற்றமாகக் கண்டித்து, “தவசிவனின் மாயையால் நான் மயங்கினேன்; அதுபோல நீயும் ஒத்த மயக்கத்திற்கு உட்படுவாய்” என்று சாபமிடுகிறாள். இறுதியில் வ்ரிந்தா கடுந்தவம் உறுதி கொண்டு யோக சமாதியில் உடலைத் துறக்கிறாள்; அவளது அவசேஷங்கள் விதிப்படி சடங்குகளால் கையாளப்படுகின்றன. அவள் உடலை விட்ட இடம் கோவர்த்தனத்தின் அருகே “வ்ரிந்தாவனம்” எனப் பெயர் பெற்றது; அவளது ரூபாந்தரமே அந்தப் பகுதியின் புனிதத்திற்குக் காரணமாக விளக்கப்படுகிறது।

72 verses

Adhyaya 16

रक्तशृङ्गसांनिध्यसेवनफलश्रैष्ठ्यवर्णनम् (Exposition on the Supremacy of the Fruits of Serving the Proximity of Raktaśṛṅga)

இந்த 16ஆம் அதிகாரத்தில் சூதர், ஹாடகேஸ்வர-சம்பவ புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ரக்தஶ்ருங்கத்தின் சாந்நித்யத்தை பக்தியுடன் சேவிப்பது மிகச் சிறந்த பலனை அளிப்பதாக விளக்குகிறார். அறிவுடையோர் பிற செயல்களை விட்டு, அந்த இடத்தில் தங்கி தெய்வசாந்நித்ய சேவையில் ஈடுபட வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. தானம், கிரியாகாண்டம், முழுத் தக்ஷிணையுடன் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்கள், சாந்திராயணம்–க்ருச்சிரம் போன்ற கடுமையான விரதங்கள், பிரபாசம் மற்றும் கங்கை போன்ற புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்கள்—இவற்றின் புண்ணியத்தை ஒப்பிட்டு, இக் க்ஷேத்திரப் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல என்று கூறப்படுகிறது. முன்னோர் ராஜரிஷிகள் அங்கே சித்தி பெற்றனர் என்ற உதாரணங்களும், காலவசத்தால் அழிந்த மிருகங்கள், பறவைகள், பாம்புகள், வேட்டையாடும் உயிரினங்களும் அந்த இடத் தொடர்பால் திவ்யலோகத்தை அடைவதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. தீர்த்தங்கள் வாசத்தால் சுத்தி தரும்; ஆனால் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரம் நினைவாலேயே, தரிசனத்தால் மேலும், குறிப்பாக ஸ்பரிசத்தால் மிக அதிகமாகப் புனிதப்படுத்தும் என உடல்-அனுபவ வழி பாவனத் தத்துவம் உரைக்கப்படுகிறது.

11 verses

Adhyaya 17

चमत्कारपुर-क्षेत्रप्रमाण-वर्णनम् तथा विदूरथ-नृपकथा (Chamatkārapura Kṣetra Boundaries and the Tale of King Vidūratha)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் சாமத்காரபுரக் க்ஷேத்திரத்தின் துல்லியமான அளவும் (ப்ரமாணம்) அங்குள்ள புண்ய தீர்த்தங்கள், ஆலயங்களின் விவரமும் கேட்கிறார்கள். சூதர்—அக்க்ஷேத்திரம் ஐந்து க்ரோச அளவு விரிந்தது; கிழக்கில் கயாசிரம், மேற்கில் ஹரியின் பாதச்சின்னம், தெற்கும் வடக்குமாக கோகர்ணேஸ்வரத் தலங்கள் எல்லைக் குறியீடுகளாக உள்ளன என்று கூறுகிறார். முன்பு இதற்கு ஹாடகேஸ்வரம் என்ற பெயர் இருந்ததையும், பாபநாசகத் தலமாகப் புகழ்பெற்றதையும் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் பிராமணர்களின் வேண்டுகோளின்படி சூதர் அரசன் விதூரதனின் கதையைத் தொடங்குகிறார். வேட்டையில் அரசன் துரத்தல் நாளடைவில் அபாயகரமான பின்தொடர்வாக மாறுகிறது; முள்ளுகள் நிறைந்த, நீரற்ற, நிழலற்ற காட்டில் கடும் வெப்பமும் கொடிய மிருகங்களின் அச்சமும் அவனை வாட்டுகின்றன. படையிலிருந்து பிரிந்து சோர்வடைந்து ஆபத்து அதிகரிக்க, இறுதியில் அவனது குதிரை சரிந்து விழுகிறது—இது அடுத்தடுத்து அந்தத் தலத்தின் புனிதத்தையும் தர்மார்த்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் முன்னுரையாக அமைகிறது.

21 verses

Adhyaya 18

प्रेतसंवादः — विदूरथस्य प्रेतैः सह संवादः तथा जैमिन्याश्रमप्रवेशः (Dialogue with Pretas and Entry into Jaimini’s Āśrama)

இந்த அத்தியாயம் இரண்டு இணைந்த பகுதிகளாக விரிகிறது. முதலில், கடினமான காட்டில் பசி-தாகத்தால் சோர்ந்த விதூரதன் மூன்று அச்சமூட்டும் பிரேதங்களைச் சந்திக்கிறான். உரையாடலில் அவர்கள் தங்கள் கர்மப்பெயர்களை—மாம்ஸாத, விதைவத, க்ருதக்ஞ—என்று கூறி, தொடர்ந்து அதர்மம் செய்தல், பூஜை-வழிபாட்டை அலட்சியம் செய்தல், நன்றியின்மை, விருந்தினர் அவமதிப்பு, அசுத்தம் போன்ற குற்றங்களால் பிரேதநிலை ஏற்படுகிறது என விளக்குகின்றனர். பின்னர் இல்லற தர்மமும் ஸ்ராத்த விதிகளும் நடைமுறை வழிகாட்டியாகச் சொல்லப்படுகின்றன—தவறான காலத்தில் ஸ்ராத்தம், குறைந்த தக்ஷிணை, வைஶ்வதேவத்தைப் புறக்கணித்தல், விருந்தோம்பலில் குறை, உணவின் அசுத்தம்/மாசுபாடு, வீட்டில் அமங்கலம் ஆகிய சூழலில் பிரேதங்கள் நைவேத்யம் அல்லது உணவை ‘உண்பதாக’ கூறப்படுகிறது. பரதாரகமனம், திருட்டு, பழிச்சொல், நம்பிக்கைத் துரோகம், பிறர் செல்வத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல், பிராமண தானத்தைத் தடுக்குதல், குற்றமற்ற மனைவியைத் துறத்தல் ஆகியவை பிரேதத்திற்குக் காரணங்கள்; இதற்கு எதிராக பிறர் மனைவியைத் தாயெனக் காணுதல், தானம், சமநிலை, கருணை, யஜ்ஞ-தீர்த்தப் பற்றுதல், கிணறு-குளம் போன்ற பொதுநலப் பணிகள் பாதுகாப்பு நற்குணங்கள். பிரேதங்கள் கயா-ஸ்ராத்தமே தீர்மானமான பரிகாரம் என வேண்டுகின்றனர். இரண்டாம் பகுதியில் அரசன் வடதிசை நோக்கிச் சென்று ஏரிக்கரையிலுள்ள அமைதியான ஜைமினி ஆசிரமத்தை அடைகிறான். அங்கு முனிவர் ஜைமினியும் தவசிகளும் நீரும் பழங்களும் அளித்து உபசரிக்க, அரசன் தன் துயரைச் சொல்லி மாலைச் சடங்குகளில் பங்கேற்கிறான்; இரவின் வர்ணனை நெறிப்பாடாக இரவுப் பயங்களைச் சுட்டுகிறது.

102 verses

Adhyaya 19

सत्योपदेशः—गयाशीर्षे श्राद्धेन प्रेतमोक्षणम् (Instruction on Truthfulness—Preta-Liberation through Śrāddha at Gayāśiras)

சூதர் கூறுகிறார்—அரசன் விதூரதன் துயருற்ற பணியாளர்களுடன் மீண்டும் சேர்ந்தபின், முனிவர்கள் வாழும் காட்டில் ஓய்வெடுத்து, பின்னர் மாஹிஷ்மதியை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் கயாசீரம் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்கிறான். அங்கு நம்பிக்கையுடன் சிராத்தம் செய்கிறான். கனவுக் காட்சியில் ‘மாம்சாத’ எனும் பிரேதம் தெய்வீக ரூபத்தில் தோன்றி, அரசன் செய்த சிராத்தத்தின் பலனால் தன் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுதலை பெற்றதாக அறிவிக்கிறது. பின்னர் ‘கிருதக்ஞ’ எனும் மற்றொரு பிரேதம்—நன்றியறியாதவன், குளத்-தனத்தைத் திருடிய பாவத்துடன் தொடர்புடையவன்—பாவத் தடையால் இன்னும் துன்புறுவதாகச் சொல்லி, விடுதலைக்கு அடிப்படை ‘சத்தியம்’ என அரசனுக்கு உபதேசிக்கிறது. அவன் சத்தியத்தின் மகிமையைப் புகழ்கிறான்—சத்தியமே பரப்ரஹ்மம், சத்தியமே தவம், சத்தியமே ஞானம்; சத்தியத்தாலேயே உலக ஒழுங்கு நிலைக்கிறது. சத்தியமின்றி தீர்த்தசேவை, தானம், சுவாத்யாயம், குருசேவை ஆகியவை பயனற்றவை எனக் கூறுகிறான். மேலும் இடவழிமுறையையும் சொல்கிறான்: ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தின் சாமத்காரபுரத்தில் மணற்கீழ் மறைந்த கயாசீரம் உள்ளது; பிளக்ஷ மரத்தடியில் தர்பை, காட்டுக் கீரைகள், காட்டில் விளைந்த எள்ளுடன் விரைவாக சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். விதூரதன் சிறு கிணறு தோண்டி நீர் எடுத்து சிராத்தத்தை நிறைவேற்ற, உடனே கிருதக்ஞ பிரேதம் தெய்வீக உடல் பெற்று விமானத்தில் புறப்படுகிறது. இறுதியில் அந்தக் கிணறு பித்ருக்களுக்கு நித்திய நன்மை தருவதாகப் புகழ்பெறுகிறது. பிரேதபக்ஷ அமாவாசையில் காலசாகம், காட்டெள், வெட்டிய தர்பை கொண்டு அங்கு சிராத்தம் செய்தால் ‘கிருதக்ஞ-பிரேத-தீர்த்த’த்தின் முழுப் பலன் கிடைக்கும்; பல பித்ரு வகுப்புகள் அங்கு எப்போதும் இருப்பதாகவும், உரிய காலத்திலும் வழக்கமான திதிகளுக்கு வெளியிலும் சிராத்தம் செய்வது பித்ரு திருப்திக்குச் சிறந்தது எனவும் கூறப்படுகிறது.

36 verses

Adhyaya 20

Pitṛ-kūpikā-śrāddha, Gokarṇa-gamana, and Bālamaṇḍana-tīrtha Śuddhi (पितृकूपिका-श्राद्धम्, गोकर्णगमनम्, बालमण्डनतीर्थशुद्धिः)

சூதர் கூறுகிறார்—வனவாச காலத்தில் ராமன் சீதை, லக்ஷ்மணனுடன் ‘பித்ரு-கூபிகா’ எனப்படும் இடத்தை அடைந்தான். மாலைக்கால அனுஷ்டானங்களை முடித்த பின் ராமன் கனவில் மகிழ்ச்சியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட தசரதனை கண்டான். பிராமணர்களிடம் ஆலோசித்தபோது, அது பித்ருக்களின் வேண்டுகோளாகிய ஸ்ராத்தம் செய்யும் சின்னம் என விளக்கி, காட்டில் கிடைக்கும் நிவார தானியம், காட்டு கீரைகள், வேர், எள் முதலியவற்றால் தவவிதியாக ஸ்ராத்தம் செய்யுமாறு விதித்தனர். ராமன் அழைத்த பிராமணர்களுடன் முறையாக ஸ்ராத்தத்தை நிறைவேற்றினான். ஸ்ராத்தத்தின் போது சீதை நாணத்தால் விலகினாள். பின்னர் அவள்—பிராமணர்களுக்குள் தசரதனும் பிற பித்ருக்களும் நேரில் இருப்பதுபோல் தோன்றியதால், ஆச்சார-தர்மக் குழப்பம் ஏற்பட்டது என கூறினாள். ராமன் அவளின் தூய நோக்கத்தை தர்மசம்மதமாக ஏற்று அந்த மனஅழுத்தத்தை தீர்த்தான். பின்னர் லக்ஷ்மணன் தன்னை சேவைப் பணிகளுக்கே தாழ்த்துகிறார்கள் என எண்ணி கோபமடைந்து, மனத்தில் தவறான எண்ணங்களுக்கு அருகிலானான்; பின்னர் சமாதானம் ஏற்பட்டு நெறிச் சீரமைப்பு நிகழ்ந்தது. அப்போது மார்கண்டேய முனிவர் வந்து தீர்த்த-சுத்தியை வலியுறுத்தி, தன் ஆசிரமத்தருகே உள்ள பாலமண்டன தீர்த்தத்தில் நீராடுமாறு கூறினார்—அது மனத்தால் செய்த பெரிய குற்றங்களையும் கழுவும். அவர்கள் அங்கு நீராடி பிதாமஹ தரிசனம் பெற்று தெற்கே பயணம் தொடர்ந்தனர்; இடம், ஸ்ராத்தம், நெறிச் சுத்தி ஒன்றாக இணைகின்றன.

81 verses

Adhyaya 21

बालसख्यतीर्थप्रादुर्भावः — Origin of Bālasakhya Tīrtha and Brahmā’s Grace to Mārkaṇḍeya

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் பிராமணர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—மார்க்கண்டேயர் எங்கு இருந்தார், பிரம்மாவின் பிரதிஷ்டை இடம் எது, முனிவரின் ஆசிரமம் எங்கே என்று. சூதர் கூறுகிறார்: சமத்காரபுரத்திற்கு அருகில் ம்ருகண்டு முனி தவவனத்தில் வாழ்ந்தார்; அங்கே ஒளிமிக்க மகன் மார்க்கண்டேயன் பிறந்தான். சாமுத்ரிகம் அறிந்த ஒரு பிராமணன் வந்து, குழந்தை ஆறு மாதத்தில் இறக்கும் என முன்னறிவித்தான். அப்போது ம்ருகண்டு குழந்தைக்கு நியம-ஆசாரத்தைப் போதித்து, சுற்றித் திரியும் பிராமணர் மற்றும் ரிஷிகளுக்கு மரியாதையுடன் வணங்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். குழந்தை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கியதால் பல ரிஷிகள் “நீண்ட ஆயுள்” என ஆசீர்வதித்தனர்; ஆனால் வசிஷ்டர் சத்தியத்தை காக்க மூன்றாம் நாளே மரணம் நிச்சயம் என்று கூறி, ஆசீர்வாதத்தின் உண்மை குறித்து நெருக்கடியை உருவாக்கினார். அனைவரும் சேர்ந்து—நியத மரணத்தைத் தவிர்க்க பிதாமகன் பிரம்மாவே இயலும் என்று தீர்மானித்து—பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று வேத ஸ்தோத்திரங்களால் பிரம்மாவைத் துதித்து நிகழ்வை விண்ணப்பித்தனர். பிரம்மா குழந்தைக்கு ஜரா-மரணமற்ற வரம் அளித்து, மகனைப் பார்க்கும் முன் தந்தை துயரால் இறக்கக் கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தி அவர்களை மீள அனுப்பினார். ரிஷிகள் திரும்பி வந்து அக்னிதீர்த்தத்தின் அருகில் ஆசிரமச் சமீபத்தில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு தீர்த்தயாத்திரையைத் தொடர்ந்தனர். ம்ருகண்டு தம்பதியர் குழந்தை தொலைந்தது என எண்ணி, முன்னறிவிப்பை நினைத்து துயரத்தில் தம்மைத் தீயில் அர்ப்பணிக்கத் தயாரானார்கள்; அப்போது குழந்தை திரும்பி வந்து ரிஷிகளின் செயலும் பிரம்ம வரமும் கூறினான். நன்றியுடன் ம்ருகண்டு ரிஷிகளைப் போற்றினார்; அவர்கள் பதிலாக அங்கே பிரம்மாவை பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட வேண்டும் என்று விதித்தனர். அந்த இடம் “பாலசக்ய” எனப் பெயர்பெற்று, குழந்தைகளுக்கு நலம் தருவது—நோய் நீக்கம், பயம் அகற்றல், கிரஹ-பூத-பிசாசு தொல்லை தடுப்பு எனப் புகழப்பட்டது. பலश्रுதியில்—நம்பிக்கையுடன் ஸ்நானம் செய்தாலே உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்; ஜ்யேஷ்ட மாத ஸ்நானம் ஆண்டு முழுவதும் துன்பமின்மையை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

85 verses

Adhyaya 22

बालमण्डनतीर्थोत्पत्तिः — Origin of the Bālamaṇḍana Tīrtha and the Śakreśvara Observance

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—லட்சுமணனும் இந்திரனும் ‘ஸ்வாமித்ரோஹ’ (நியாயமான மேலதிகாரிக்கு துரோகம்) பாவத்திலிருந்து விடுபட்ட தீர்த்தம் எது? சூதர் அதன் தோற்றக் கதையை உரைக்கிறார். தக்ஷ வம்ச வரிசையில் கச்யபரின் இரண்டு முதன்மை மனைவிகள்—அதிதி, திதி—மூலம் தேவர்கள், மேலும் வலிமைமிக்க தைத்யர்கள் பிறந்து, அவர்களுக்கிடையேயான மோதல் நிகழ்ந்தது கூறப்படுகிறது. தேவர்களை விட மேன்மையான மகன் வேண்டி திதி கடும் விரதம் மேற்கொள்கிறாள்; சிவன் அருளி வரம் அளிக்கிறார். அந்த வரப்பிரசாதக் குழந்தையைப் பற்றிய அச்சத்தால் இந்திரன் திதிக்கு சேவை செய்து, விரதத்தில் குறை காண வாய்ப்பு தேடுகிறான். பிரசவ நேரத்தில் திதி உறங்கியபோது இந்திரன் கருவில் புகுந்து கருவை ஏழு துண்டுகளாகவும், பின்னர் ஒவ்வொன்றையும் மீண்டும் ஏழாகவும் வெட்டி நாற்பத்தொன்பது குழந்தைகளை உருவாக்குகிறான். இந்திரன் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டதை கேட்ட திதி அதை நன்மையாக மாற்றி—அக்குழந்தைகள் ‘மருத்துகள்’ எனப் பெயர்பெற்று, தைத்ய நிலையிலிருந்து விடுபட்டு, இந்திரனின் துணையராய், யாகப் பங்கிற்கு உரியவர்களாய் ஆகிறார்கள். அந்த இடம் ‘பாலமண்டன’ (குழந்தைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது) எனப் புகழ்பெறுகிறது; கர்ப்பிணிகள் அங்கு நீராடி, பிரசவ வேளையில் அந்த நீரை அருந்தினால் பாதுகாப்பு உண்டென கூறப்படுகிறது. தன் ஸ்வாமித்ரோஹப் பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமாக இந்திரன் அங்கு சிவலிங்கம் நிறுவி ‘சக்ரேஸ்வரர்’ என வழிபட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்கிறான். சிவன் இந்திரனின் பாவத்தை நீக்கி, மனித பக்தர்களுக்கும் அங்கு ஸ்நானம்-தரிசனம்-பூஜை மூலம் பாவநாசம் அருள்கிறார். ஆஸ்வினி சுக்ல தசமி முதல் பௌர்ணமி (பஞ்சதசி) வரை சிராத்தம் செய்தால் எல்லாத் தீர்த்த ஸ்நானப் பலனும், அஸ்வமேதத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியமும் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி; அக்காலத்தில் இந்திரன் சன்னிதியால் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் அங்கேயே கூடுகின்றன எனப்படுகிறது. இறுதியில் நாரதர் கூறிய இரண்டு செய்யுள்கள் மேற்கோளாக—பாலமண்டன ஸ்நானமும், ஆஸ்வினி விரதக் காலத்தில் சக்ரேஸ்வர தரிசனமும் பாவவிமோசனம் தரும் என முடிக்கிறது.

54 verses

Adhyaya 23

मृगतीर्थमाहात्म्य (Mṛgatīrtha Māhātmya — The Glory of the Deer-Tīrtha)

சூதர் மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ‘மிருகதீர்த்தம்’ எனும் உயர்ந்த புனிதத் தலத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி நாளில் சூரியோதய வேளையில் நம்பிக்கையுடன் அங்கு நீராடுபவன், கடும் பாவச்சுமை இருந்தாலும் மிருகயோனியில் வீழ்வதில்லை; தீர்த்தஸ்நானம் தூய்மையும் உயர்வும் அளிக்கிறது என்கிறார். இதன் தோற்றமும் சிறப்பு பலனும் என்னவென்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் கதையைச் சொல்கிறார்—ஒரு பெரிய காட்டில் வேட்டையாடிகள் மான்களின் கூட்டத்தைத் துரத்தினர். அம்புகளால் காயமுற்று அஞ்சிய மான்கள் ஆழமான நீர்த்தேக்கத்தில் புகுந்தன. அந்த நீரின் சக்தியால் அவை மனிதநிலையை அடைந்தன; நீராடுதல் மட்டுமே வெளிப்புற அறிகுறிகளிலும் நாகரிகச் செம்மையும் தோன்றச் செய்தது. மேலும் காரணம் கூறப்படுகிறது—இந்த நீர் முன் கூறப்பட்ட ‘லிங்க-பேத-உத்பவ’த்துடன் தொடர்புடையது. தூசியால் மூடப்பட்டிருந்த ஊற்று, தெய்வ ஆணையால் வல்மீக (எறும்புப் புற்று) துளை வழியாக மீண்டும் வெளிப்பட்டு, படிப்படியாக அந்த இடத்தில் வெளிப்படையாகத் தோன்றியது. உதாரணமாக, சமூகமாகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்த திரிசங்கு அங்கு நீராடி தெய்வ வடிவை மீண்டும் பெற்றான். ஆகவே வேட்டையாடிகளும் மான்களும் இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் பாவமலம் நீங்கி உயர்ந்த நிலை அடைவார்கள் என மகிமை நிறைவு பெறுகிறது.

19 verses

Adhyaya 24

विष्णुपद-तीर्थमाहात्म्यम् (The Māhātmya of the Viṣṇupada Tīrtha)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ‘விஷ்ணுபத’ எனும் தீர்த்தத்தின் மஹிமையை உரைக்கிறார்; அது பரம மங்களகரமும் எல்லாப் பாபங்களையும் நீக்கும் புனிதத் தலம். தெற்காயனம்–வடக்காயனம் சந்திக்காலங்களில் பக்தன் நம்பிக்கையுடனும் ஒருமுகச் சிந்தையுடனும் விஷ்ணுவின் பாதச்சின்னத்தைப் பூஜித்து ஆத்மநிவேதனம் செய்தால், விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைவான் என கூறப்படுகிறது. ரிஷிகள் அதன் தோற்றக் கதையையும் தரிசனம், ஸ்பரிசம், ஸ்நானம் ஆகியவற்றின் பலன்களையும் கேட்கிறார்கள். சூதர் திரிவிக்ரம நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—விஷ்ணு பலியை கட்டி, மூன்று அடிகளால் மூவுலகையும் வியாபித்தபோது, தூய தெய்வீக நீர் இறங்கியது; அதுவே பின்னர் கங்கையாகப் புகழ்பெற்று ‘விஷ்ணுபதி’ என நினைவுகூரப்பட்டது; அந்தப் பகுதி புனிதமடைந்தது. விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து பாதச்சின்னத்தைத் தொடுதல் பரமகதியை அளிக்கும்; அங்கு செய்யும் ஸ்ராத்தம் கயை போன்ற பலன் தரும்; மாக ஸ்நானம் பிரயாகத்துக்கு ஒப்பான பலன் தரும்; நீண்டகால சாதனை மற்றும் அஸ்தி-விஸர்ஜனமும் முக்திக்கு உதவும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது. நாரதர் உரைத்த காதையின் ஆதாரத்துடன், விஷ்ணுபதி நீரில் ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே பல தீர்த்தங்கள், தானங்கள், தவங்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டு பலன் கிடைக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. முடிவில் அயன விரதத்திற்கான மந்திரம்—ஆறு மாதத்திற்குள் மரணம் வந்தாலும் விஷ்ணுபாதமே எனக்கு சரணம் ஆகுக என்று வேண்டுதல்; பின்னர் பிராமண பூஜை மற்றும் கூட்டுணவு மூலம் நெறி நிறைவு பெறுகிறது என கூறப்படுகிறது.

36 verses

Adhyaya 25

विष्णुपदीगङ्गाप्रभावः — The Efficacy of the Viṣṇupadī Gaṅgā

சூதர் கங்கா-மாஹாத்மியமாக ஒரு போதனைக்குரிய நிகழ்வை உரைக்கிறார். சமத்காரபுரத்தைச் சேர்ந்த ஒழுக்கமிக்க பிராமணன் சண்டசர்மன் இளமை ஆசையில் சிக்குகிறான். ஒரு இரவில் தாகத்தால் நீர் என எண்ணி ஒரு வेश्यை கொடுத்த மதுவை அறியாமல் அருந்துகிறான்; அவளும் அதை நீரெனத் தவறாக நினைத்தாள். பிராமணனுக்கான மீறல் என்பதை உணர்ந்ததும் அவன் பாவநிவாரணம் கேட்டு பண்டித பிராமணர்களின் சபையை அணைகிறான்; அவர்கள் தர்மசாஸ்திரப்படி அருந்திய மதுவின் அளவுக்கு ஏற்ப அக்னிவர்ண நெய்யை அருந்தும் பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்கிறார்கள். அவன் அதற்குத் தயாராகும் போது பெற்றோர் வருகிறார்கள். தந்தை சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து கடுமையான வழிகளை எண்ணி, தானம் மற்றும் தீர்த்தயாத்திரை போன்ற மாற்றுகளையும் கூறுகிறார்; ஆனால் மகன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதியையே (மௌஞ்ஜீ-ஹோமம் முதலியவை) செய்ய உறுதியாக நிற்கிறான். பெற்றோரும் மகனுடன் தீயில் புகும் தீர்மானம் செய்கிறார்கள். இச்சமயத்தில் தீர்த்தயாத்திரையில் வந்த சாண்டில்ய முனிவர் வந்து—கங்கை கிடைக்கும்போது வீணான மரணம் வேண்டாம்; கடும் தவங்கள் கங்கை இல்லாத இடங்களுக்கே விதிக்கப்பட்டவை—என்று சமூகத்தை கண்டிக்கிறார். அவர் அனைவரையும் விஷ்ணுபதீ கங்கைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்; ஆச்சமனம் மற்றும் ஸ்நானம் மட்டுமே செய்ததும் சண்டசர்மன் உடனே தூய்மையடைகிறான்; தெய்வவாணி (பாரதி) அதை உறுதிப்படுத்துகிறது. அத்தியாயம் புனிதப் பகுதியின் மேற்கு எல்லையில் உள்ள இந்த தீர்த்தத்தை ‘பாபநாசினி’ எனப் போற்றி, கங்கையின் சర్వபாபஹர சக்தியை பொதுநியமமாக நிறுவுகிறது.

43 verses

Adhyaya 26

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्योपदेशः (Instruction on the Glory of Hāṭakeśvara Kṣetra)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் கதையைத் தொடங்கி தெற்கு–வடக்கு எல்லைச் சூழலைக் குறிப்பதாக உரைக்கிறார். மதுராவில் யமுனைத் துறையில் ‘கோகರ್ಣ’ என்ற பெயருடைய இரு சிறந்த பிராமணர்கள் அறிமுகமாகின்றனர். யமராஜாவின் ஆணையின்படி தூதன் தவறுதலாக நீண்ட ஆயுளுடைய பிராமணனை அழைத்து வர, யமன் அந்தப் பிழையைத் திருத்தி தர்மநியாயம், கர்மபல விதி குறித்து பிராமணனுடன் உரையாடுகிறார். வறுமையால் துன்புற்ற பிராமணன் மரணத்தை விரும்பி, யமனின் நடுநிலைமை, கர்மவிளைவு இயங்குமுறை, தண்டனை ஒழுங்கு ஆகியவற்றை வினவுகிறான்; நரகங்களின் வகைப்பாட்டையும் கேட்கிறான். யமன் வைதரணி முதலான இருபத்தொன்று நரகங்களை வரிசையாக விளக்கி, திருட்டு, நம்பிக்கைத் துரோகம், பொய் சாட்சி, வன்முறை போன்ற பாவங்களுக்கு ஏற்ப விளைவுகளைச் சொல்கிறான். பின்னர் உரை தண்டனை விவரத்திலிருந்து நெறியறத்திற்கு மாறுகிறது—தீர்த்தயாத்திரை, தேவபூஜை, அதிதி உபசாரம், அன்னம்-நீர்-அடைக்கலம் தானம், தன்னடக்கம், சுவாத்யாயம், பொதுநலப் பணிகள் (கிணறு, குளம், ஆலயம் அமைத்தல்) ஆகியவை பாதுகாப்பு சாதனங்களாகப் போதிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் யமன் ‘ரகசிய’ ரட்சக உபதேசத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்—ஆனர்த்த நாட்டின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் சிவபக்தி சிறிது காலமாயினும் மகாபாபங்களைத் தணித்து சிவலோகத்தை அளிக்கும். இரு கோகರ್ಣரும் அங்கு வழிபட்டு எல்லையில் லிங்கத்தை நிறுவி தவம் செய்து தெய்வீக நிலை அடைகிறார்கள். சதுர்தசி இரவு விழிப்பின் மகிமை கூறப்பட்டு, சந்ததி, செல்வம் முதல் மோட்சம் வரை பலன் தரும் எனப் புகழப்படுகிறது. க்ஷேத்திரத்தில் வாசம், விவசாயம், நீராடல், விலங்குகளின் மரணம்கூட புண்ணியமெனவும், தர்மவிரோதிகள் மீண்டும் மீண்டும் நல்வாழ்விலிருந்து வீழ்வர் எனவும் முடிவில் கூறப்படுகிறது.

95 verses

Adhyaya 27

युगप्रमाण-स्वरूप-माहात्म्यवर्णनम् (Yuga Measures, Characteristics, and Their Theological Significance)

இந்த அதிகாரத்தில் நான்கு யுகங்களின் அளவு (பிரமாணம்), இயல்பு (ஸ்வரூபம்), மற்றும் அவற்றின் மாஹாத்மியம் (தர்ம-நெறி சார்ந்த தெய்வீகப் பொருள்) ஒழுங்காக விளக்கப்படுகிறது. முனிவர்கள் சூதரிடம்—கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி யுகங்களை முழுமையாகச் சொல்லுமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் பழைய நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார்: தேவர் சபையில் இந்திரன் (சக்ரன்) தேவர்களுடன் அமர்ந்து, யுகங்களின் தோற்றமும் அளவுகோள்களும் குறித்து பிரஹஸ்பதியிடம் பணிவுடன் வினவுகிறார். பிரஹஸ்பதி கிருதயுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களுடன் முழுமை, ஆயுள் நீளம், யாக-ஆசாரங்கள் ஒழுங்கு; நோய், நரகப் பயம், பிரேதநிலை போன்ற துயரங்கள் இல்லை; மக்கள் நிஷ்காமமாக கர்மம் செய்கிறார்கள் என்கிறார். திரேதாயுகத்தில் தர்மம் மூன்று பாதமாகக் குறைகிறது; போட்டி, ஆசை சார்ந்த தர்மச்செயல்கள் அதிகரிக்கின்றன; நூல் நோக்கில் கலப்பு உறவுகளால் சமூகத்தில் பல்வேறு சங்கரக் குழுக்கள் தோன்றியமை பற்றிய வகைப்பாடும் கூறப்படுகிறது. துவாபரத்தில் தர்மமும் பாபமும் சமம் (இரண்டு-இரண்டு), குழப்பம் அதிகரிக்கிறது; பலன் பெரும்பாலும் சங்கல்பம்/உள்ளநோக்கின் படி அமைகிறது. கலியுகத்தில் தர்மம் ஒரு பாதம் மட்டுமே; சமூக நம்பிக்கை சிதைகிறது, ஆயுள் குறைகிறது, இயற்கை-நெறி ஒழுங்கு குலைகிறது, மத நிறுவனங்கள் தளர்கின்றன. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த யுகோபதேசத்தை ஓதினாலும் கேட்டாலும் பிறவி பிறவியாகப் பாபம் நீங்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

97 verses

Adhyaya 28

Hāṭakeśvara-kṣetra: Tīrthānāṃ Kali-bhaya-śaraṇya (Hāṭakeśvara as a refuge of tīrthas from Kali)

இந்த அதிகாரம் சூதர் முனிவர் சபையில் உரைக்கும் கதையாக அமைந்துள்ளது. தேவசபையில் பிரபாசம் முதலான உடலுருவம் கொண்ட தீர்த்தங்கள் கலியுகத் தொடக்கத்தை எண்ணி அஞ்சுகின்றன; அசுத்தத் தொடர்பால் தங்கள் தீர்த்தப் பலன் மங்காமல் இருக்க, கலி தீண்டாத பாதுகாப்பான அடைக்கலத்தை வேண்டுகின்றன. கருணையால் உந்தப்பட்ட சக்கிரன் (இந்திரன்) ப்ருஹஸ்பதியிடம் ‘கலியால் தொடப்படாத’ தீர்த்தங்களின் கூட்டு அடைக்கலம் எது என்று ஆலோசிக்கிறான். ப்ருஹஸ்பதி சிந்தித்து ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரமே ஒப்பற்றது எனக் கூறுகிறார்—சூலினான சிவனின் லிங்கம் ‘பதனம்’ (வீழ்ச்சி) மூலம் தோன்றியதாகவும், திரிசங்கு அரசனுக்காக விஸ்வாமித்ரர் செய்த தவத்துடன் தொடர்புடையதாகவும் விளக்குகிறார். திரிசங்கு பழிச்சொல்லான நிலையைக் கைவிட்டு உடலோடு சொர்க்கம் அடைந்த நிகழ்வு நினைவூட்டப்பட்டு, இத்தலம் நெறி மற்றும் யாக-விதி சார்ந்த மாற்றம்/மீட்பின் தீர்த்தமாகப் போற்றப்படுகிறது. பாதுகாப்பு ஏற்பாடும் கூறப்படுகிறது—இந்திரன் ஆணையால் சம்வர்த்தக காற்று தீர்த்தத்தைத் தூளால் நிரப்பியது; கலியுகத்தில் கீழே ஹாடகேஸ்வரன் காக்க, மேலே அசலேஸ்வரன் காப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஐந்து குரோச அளவுள்ள இப்பகுதி கலியின் அணுகுமுறைக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆகவே தீர்த்தங்கள் தத்தம் ‘அம்ச’ ரூபமாக அங்கு குடியிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. முடிவில் அளவிட முடியாத தீர்த்தங்கள் அங்கு இருப்பதைச் சுட்டி, பெயர்-இடம்-பலன் பட்டியல் பின்னர் வரும் என அறிமுகப்படுத்தி, அவற்றைச் செவியுறுதல், தியானம், நீராடல், தானம், தொடுதல் ஆகியவை பாபநாசகமென பலश्रுதி உரைக்கிறது.

26 verses

Adhyaya 29

Siddheśvara-liṅga Māhātmya and the Śaiva Ṣaḍakṣara: Longevity, Release from Curse, and Ahiṃsā-Instruction

அத்தியாயம் 29-ல் சூதர், தவம் மற்றும் சித்தி பெற முனிவர்கள், தபஸ்விகள், அரசர்கள் கூடும் புகழ்பெற்ற க்ஷேத்திரத்தை வர்ணிக்கிறார். ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள சித்தேஸ்வர-லிங்கம் நினைவு, தரிசனம், ஸ்பரிசம் மட்டுமாலும் சித்திகளை அருள்வதாக கூறப்படுகிறது. பின்னர் தக்ஷிணாமூர்த்தி-சார்ந்த சூழலில் ஷைவ ஷடக்ஷர மந்திரம் எடுத்துரைக்கப்பட்டு, ஜப எண்ணிக்கையால் ஆயுள் பெருகும் எனக் கேட்டு ரிஷிகள் வியக்கின்றனர். சூதர் வத்ஸன் என்ற பிராமணரின் நேரடி நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—அவன் அளவற்ற ஆண்டுகள் வாழ்ந்தும் இளமைத் தோற்றத்துடன் இருக்கிறான். சித்தேஸ்வரன் அருகில் நீடித்த ஷடக்ஷர-ஜபத்தால் இளமை நிலைத்தது, அறிவு விரிந்தது, நலம் காக்கப்பட்டது என அவன் கூறுகிறான். பின்னர் உட்கதை: ஒரு செல்வந்த இளைஞன் சிவ விழாவைத் தடை செய்து, சீடனின் வாக்கால் பாம்பு வடிவ சாபம் பெறுகிறான்; பின்னர் ஷடக்ஷர மந்திரம் கடும் குற்றங்களையும் தூய்மைப்படுத்தும் என உபதேசம் கிடைக்கிறது. வத்ஸன் நீர்ப்பாம்பை அடித்தபோது தெய்வ வடிவு விடுபட்டு சாபமோசனம் நிகழ்கிறது. அதன்பின் அறநெறி: பாம்பு கொலை விலக்கு, அஹிம்சையே பரம தர்மம் என உறுதி, மாமிச உணவுக்கான காரணங்களின் கண்டனம், தீங்கில் உடந்தை ஆகும் நிலைகளின் வகைப்படுத்தல். இறுதியில் கேட்குதல்/படித்தல் மற்றும் மந்திரஜபம் பாதுகாப்பும் புண்ணியமும் பாபநாசமும் தரும் சாதனைகள் என பலன் கூறி முடிகிறது.

251 verses

Adhyaya 30

Siddheśvara at Camatkārapura: Hamsa’s Tapas, Liṅga-Pūjā, and Ṣaḍakṣara-Mantra Phala

அத்தியாயம் 30-ல் முனிவர்கள், அந்தத் தலத்தில் சித்தேஸ்வரர் எவ்வாறு प्रसன்னரானார் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் முன்னுரை கூறுகிறார்—ஹம்ஸன் எனும் ஒரு சித்தர், பிள்ளையின்மை மற்றும் முதுமையின் துயரால் கலங்கித் தீர்வு நாடி அங்கிரஸபுத்ரர் பிரஹஸ்பதியை அணைகிறார். தீர்த்தம், விரதம், சாந்திகர்மம் ஆகியவற்றில் எது சந்தானப் பெறுதலுக்கு சிறந்தது என்று கேட்டபோது, பிரஹஸ்பதி சிந்தித்து ‘சமத்காரபுர’ க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று அங்கே தவம் செய்; அதுவே வம்சத்தைத் தாங்கும் தகுதியான புத்ரனை அளிக்கும்’ என்று அறிவுறுத்துகிறார். ஹம்ஸன் அங்கே சென்று விதிப்படி லிங்கபூஜை செய்து, பகல்-இரவு ஒழுக்கமுடன் பக்தியைத் தொடர்கிறார்—மலர், நைவேத்யம், கீத-வாத்யம், கடுந்தவம் ஆகியவற்றுடன். சாந்த்ராயண, க்ருச்ச்ர, பிராஜாபத்ய/பராக வகை விரதங்கள், மாதநீள உபவாசங்களையும் மேற்கொள்கிறார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின் மகாதேவர் உமையுடன் தோன்றி தரிசனம் அளித்து வரம் கேட்கச் சொல்கிறார். ஹம்ஸன் வம்சநிலைக்காக புத்ரர்களை வேண்டுகிறார். சிவன் அந்த லிங்கத்தின் நிலையான இருப்பை நிறுவி, பொதுவான வாக்குறுதியை அறிவிக்கிறார்—அங்கே பக்தியுடன் பூஜிப்பவர் விரும்பிய பலனைப் பெறுவர்; லிங்கத்தின் தெற்கு பக்கத்தில் இருந்து ஜபம் செய்பவருக்கு ஷடக்ஷர மந்திரம் கிடைத்து நீண்ட ஆயுள், புத்ரலாபம் முதலிய பலன்கள் உண்டாகும். பின்னர் சிவன் மறைந்து விடுகிறார்; ஹம்ஸன் இல்லம் திரும்பி புத்ரர்களைப் பெறுகிறார். முடிவில், அரிதாகக் கிடைக்கும் இலக்குகளுக்காக ஸ்பரிசம், பூஜை, प्रणாமம் மற்றும் வலிமையான ஷடக்ஷர-ஜபத்தை கவனத்துடன் செய்யுமாறு விதி கூறப்படுகிறது.

19 verses

Adhyaya 31

Nāgatīrtha–Nāgahṛda Māhātmya (श्रावणपञ्चमी-व्रत, नागपूजा, श्राद्ध-फलश्रुति)

அத்தியாயம் 31 ‘நாகஹ்ரத’ எனும் நாகதீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறது. அங்கு நீராடுதல் பாம்பு-பயத்தை நீக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. குறிப்பாக ஸ்ராவண மாத கிருஷ்ணபக்ஷ பஞ்சமியில் நீராடினால் வம்சத்திற்கே பாம்பு கடி முதலான ஆபத்துகளிலிருந்து காவல் கிடைக்கும் என்று காலவிசேஷம் நிறுவப்படுகிறது. காரணக் கதையில் சேஷன் முதலிய பிரதான நாகர்கள் தாயின் சாப அழுத்தத்தால் தவம் செய்து, அவர்களின் சந்ததி பெருகி மனிதர்களுக்கு உபத்திரவமாகிறது. துன்புறுவோர் பிரம்மாவைச் சரணடைய, பிரம்மா ஒன்பது நாகத் தலைவர்களுக்கு சந்ததியை அடக்குமாறு அறிவுறுத்துகிறார். அது நிறைவேறாதபோது, பாதாள வாசம் என்ற இடநியமமும், பூமியில் வருவதற்கு பஞ்சமி என்ற காலநியமமும் அமைக்கப்படுகின்றன. மேலும் குற்றமற்ற மனிதர்களை, குறிப்பாக மந்திர-மூலிகைகளால் பாதுகாக்கப்பட்டவர்களை, தீங்கு செய்யக் கூடாது என்ற தர்மக் கட்டுப்பாடும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அனுஷ்டானப் பலன்—ஸ்ராவண பஞ்சமியில் நாகபூஜை செய்தால் இஷ்டசித்தி கிடைக்கும்; அங்கு செய்யும் ஸ்ராத்தம் மிகப் பலன் தரும்; சந்தானம் வேண்டுவோருக்கும், பாம்பு கடியால் இறந்தோருக்கும். உரிய ஸ்ராத்தம் இத்தீர்த்தத்தில் செய்யும்வரை அத்தகைய மரணத்திற்கு ‘பிரேத’ நிலை நீடிக்கும் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. உதாரணமாக இந்திரசேனன் என்ற அரசன் பாம்பு கடியால் இறக்க, மகன் பிற இடங்களில் செய்த ஸ்ராத்தம் பயனளிக்காது; கனவுக் கட்டளையால் சமத்காரபுரம்/நாகஹ்ரதத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்கிறான். ஸ்ராத்தபோஜி பிராமணரைப் பெறுதல் கடினமாக, இறுதியில் தேவஷர்மா ஏற்றுக்கொள்கிறார்; ஆகாசவாணி தந்தையின் விடுதலையை உறுதிப்படுத்துகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—பஞ்சமியில் இதை கேட்க/படிக்க பாம்பு பயம் நீங்கும், உணவுச்செயலால் உண்டான பாவங்களும் குறையும், கயா ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்ப பலன் கிடைக்கும்; ஸ்ராத்த காலத்தில் இதை ஓதினால் பொருள், விரதம், கர்த்தா/புரோகிதர் தொடர்பான குறைகளும் தணியும்।

111 verses

Adhyaya 32

सप्तर्ष्याश्रम-माहात्म्य तथा लोभ-निरोधोपदेशः (Glory of the Saptarṣi Āśrama and Instruction on Restraining Greed)

சூதர், புனிதமான க்ஷேத்திரத்தில் விளங்கும் புகழ்பெற்ற சப்தரிஷி ஆசிரமத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். ஸ்ராவண பௌர்ணமி/பதினைந்தாம் நாளில் நீராடுதல் வேண்டிய பலனைத் தரும்; மேலும் காட்டு பழம்‑வேர் போன்ற எளிய உணவுப் பொருட்களால் செய்யும் ஸ்ராத்தமும் மகா சோமயாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியத்தை அளிக்கும் என விதிகள் கூறப்படுகின்றன. பாத்ரபத சுக்ல பஞ்சமியில் மந்திரங்களுடன் வரிசை வழிபாடு விளக்கப்படுகிறது—அத்ரி, வசிஷ்ட, கச்யப, பரத்வாஜ, கௌதம, கௌசிக (விஸ்வாமித்ர), ஜமதக்னி, அருந்ததி ஆகியோரின் நாமங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுக் கடும் வறட்சி கதையாக வருகிறது—மழையின்மையால் சமூக நெறிகள் சிதறினாலும், பசியால் வாடும் ரிஷிகளும் அதர்மத்தை நாடவில்லை. வ்ருஷாதர்பி அரசன் அவர்களை பிரதிக்ரஹம் (அரச தானம் ஏற்றல்) செய்யத் தூண்டுகிறான்; ஆனால் அது தர்மத்துக்கு ஆபத்தென எண்ணி அவர்கள் மறுக்கிறார்கள். அரசன் பொன்னால் நிரப்பிய உதும்பரங்களை வைத்து சோதிக்க, ரிஷிகள் மறைந்த செல்வத்தைத் தள்ளி, அபரிக்ரஹம், திருப்தி, ஆசை பெருகும் இயல்பு குறித்து உபதேசிக்கிறார்கள். சமத்காரபுர க்ஷேத்திரத்தில் நாய்முக பிச்சைக்காரன் தோன்றுகிறான் (பின்னர் அவன் இந்திரன்/புரந்தரன் என வெளிப்படுகிறான்). அவன் அவர்கள் சேகரித்த தாமரைத் தண்டுகளைப் பறித்து விரதநிஷ்டையைத் தூண்டி சோதிக்கிறான்; பின்னர் இந்திரன் சோதனையை வெளிப்படுத்தி அவர்களின் நிர்லோபத்தைப் பாராட்டி வரங்களை அளிக்கிறான். ரிஷிகள் ஆசிரமம் நிரந்தரப் புனிதம், பாபநாசகத் தலம் ஆக வேண்டும் என வேண்ட, இந்திரன்—அங்கே ஸ்ராவணத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் இஷ்டசித்தி தரும்; நிஷ்காம கர்மம் மோட்சம் தரும் என அருள்கிறான். அவர்கள் அங்கே தவம் செய்து அமரத்துவம் போன்ற நிலை அடைந்து சிவலிங்கம் நிறுவுகின்றனர்; அதன் தரிசனம்‑பூஜை சுத்தியும் விடுதலையும் தரும் என கூறி, இறுதியில் பலஸ்ருதி மூலம் இந்த ஆசிரமக் கதனம் ஆயுள் வளர்த்து பாபங்களை அழிக்கும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

97 verses

Adhyaya 33

अगस्त्याश्रम-माहात्म्य तथा विंध्य-निग्रहः (Agastya’s Hermitage: Sanctity, the Vindhya Episode, and the Solar Observance)

சூதர் கூறுகிறார்—அகஸ்தியரின் புனித ஆசிரமத்தில் மகாதேவன் வழிபடப்படுகிறார். சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி நாளில் திவாகரன் (சூரியன்) அங்கு வந்து சங்கரனைப் பூஜிப்பதாகப் புகழ் உள்ளது. பக்தியுடன் அங்கே சிவபூஜை செய்பவர்கள் தெய்வீக சான்னித்யம் பெறுவர்; மேலும் முறையான சிரத்தையுடன் செய்யப்படும் சிராத்தம், விதிப்படி செய்யும் பித்ருக் கிரியைக்கு இணையாக முன்னோர்களைத் திருப்திப்படுத்தும். ஋ஷிகள்—சூரியன் ஏன் அகஸ்திய ஆசிரமத்தைச் சுற்றி வலம் வருகிறார்? என்று கேட்க, சூதர் விந்த்யக் கதையைச் சொல்கிறார். சுமேருவுடன் போட்டியால் விந்த்யன் சூரியப் பாதையைத் தடுத்து, காலக் கணக்கு, பருவச் சுழற்சி, யாகாதி கர்மச் சுழற்சி ஆகியவை குலையப் போகும் நிலை ஏற்பட்டது. சூரியன் பிராமண வேடத்தில் அகஸ்தியரிடம் அடைக்கலம் புக, அகஸ்தியர் விந்த்யனிடம்—என் தெற்குப் பயணம் முடியும் வரை உயரத்தைத் தாழ்த்தி அப்படியே நிலைத்திரு—என்று ஆணையிடுகிறார். பின்னர் அகஸ்தியர் லிங்கத்தை நிறுவி, ஆண்டுதோறும் அந்தத் திதியில் அதை வழிபடுமாறு சூரியனுக்கு விதிக்கிறார்; அந்தச் சதுர்தசியில் லிங்கபூஜை செய்பவன் சூரியலோகம் அடைந்து, மோக்ஷ நோக்கிய புண்ணியம் பெறுவான் என அருள்வாக்கு கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சூதர் அங்கு சூரியன் மீண்டும் மீண்டும் வருவதை உறுதிப்படுத்தி, மேலும் கேள்விகளை அழைக்கிறார்.

49 verses

Adhyaya 34

अध्याय ३४ — देवासुरसंग्रामे शंभोः परित्राणकथनम् (Chapter 34: Śambhu’s Intervention in the Deva–Dānava Battle)

அத்தியாயம் 34-ல் முன்பு கூறப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு—ஒரு முனிவரும் பாற்கடலும் (பயஸாம்-நிதி)—பற்றித் துறவிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் அப்போது ஒரு பழைய பேராபத்தை விவரிக்கிறார்: காலேயர்/காலிகேயர் எனும் வல்லமைமிக்க தானவர்கள் தோன்றி தேவர்களின் வீரியத்தைத் தளர்த்தி, மூவுலகின் நிலைமையைக் குலைக்கின்றனர். தேவர்களின் துயரைப் பார்த்த விஷ்ணு, உடனடி எதிர்கொள்ளல் அவசியம் என மகேஸ்வரனை வேண்டுகிறார். விஷ்ணு, ருத்ரன், இந்திரன் தலைமையில் தேவர்கள் போருக்கு ஒன்றுகூடி, உலகை நடுங்கச் செய்யும் சமர் வெடிக்கிறது. முக்கிய நிகழ்வில் இந்திரன் காலப்ரபா என்ற தானவனை எதிர்கொள்கிறான்—அவன் இந்திரனின் வஜ்ரத்தைப் பறித்து, கொடிய கதையால் இந்திரனை வீழ்த்துகிறான்; அச்சத்தில் தேவர்கள் குழப்பமாகப் பின்வாங்குகின்றனர். அப்போது கருடாரூட விஷ்ணு அஸ்திர வலைகளை வெட்டி தானவர்களைச் சிதறடிக்கிறார்; ஆனால் காலகஞ்சன் விஷ்ணுவையும் கருடனையும் காயப்படுத்துகிறான். விஷ்ணு சுதர்சனச் சக்கரத்தை விட, தானவன் அதை நேருக்கு நேர் எதிர்க்க முயல்வதால் விஷ்ணுவின் துன்பம் அதிகரிக்கிறது. இந்நேரத்தில் திரிபுராந்தகன் சிவன் தீர்மானமாகத் தலையிட்டு, சூலப் பிரஹாரத்தால் தாக்கிய தானவனை வதம் செய்து, காலப்ரபா முதலிய ‘கால’ பெயருடைய தலைமை தானவ வீரர்களையும் முறியடிக்கிறார். பகைத் தலைமையகம் சிதைந்ததும் இந்திரனும் விஷ்ணுவும் மனத் தெளிவு பெற்று மகாதேவனைப் போற்றுகின்றனர்; தேவர்கள் மீதமுள்ள தானவர்களை ஓடச்செய்கிறார்கள். காயமுற்று தலைவரற்ற தானவர்கள் வருணனின் ஆலயத்தில் அடைக்கலம் நாடுகின்றனர். இவ்வத்தியாயத்தின் கருத்து—தேவர்களின் ஒருங்கிணைந்த முயற்சியால் தர்ம ஒழுங்கு மீள நிறுவப்படுகிறது; குறிப்பாக ஷம்புவின் பாதுகாப்பு மூவுலகின் நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துகிறது।

34 verses

Adhyaya 35

अगस्त्येन सागरशोषणं तथा कालेयदानवनिग्रहः (Agastya Dries the Ocean and the Suppression of the Kāleya Asuras)

இந்த अध्यாயத்தில் காளேய தைத்யர்கள் கடலில் அடைக்கலம் கொண்டு, இரவில் தவசிகள், யாகம் செய்பவர்கள், தர்மநெறி வாழ்வோர் மீது தாக்குதல் நடத்தி, பூமியிலுள்ள யாக-தர்ம ஒழுங்கை சிதைக்கின்றனர். யாகப் பங்குகள் கிடைக்காமல் தேவர்கள் மிகுந்த துயருறுகின்றனர்; கடலின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் பகைவரை நேரடியாக அடக்க முடியாது என உணர்ந்து, சாமத்காரபுரம் என்னும் புனித க்ஷேத்திரத்தில் இருக்கும் மகரிஷி அகஸ்தியரை நாடுகின்றனர். அகஸ்தியர் தேவர்களை மரியாதையுடன் ஏற்று, ஆண்டிறுதியில் வித்யா-பலமும் யோகினீ-சக்தியும் துணையாகக் கொண்டு கடலை உலர்த்துவதாக உறுதி செய்கிறார். அவர் பீடங்களை அமைத்து யோகினீகணங்களை—சிறப்பாக கன்னியரூபினிகளை—விதிப்படி வழிபடுகிறார்; திக்பாலர்கள், க்ஷேத்ரபாலர்களை போற்றி, ‘சோஷிணி’ வித்யையுடன் தொடர்புடைய ஆகாசகாமினி தேவியைப் பிரசன்னப்படுத்துகிறார். தேவி வெற்றிச் சித்தி அளித்து அகஸ்தியரின் வாயில் புக, அகஸ்தியர் கடலைப் பருகி, கடல் நிலம்போல் ஆகிறது. அப்போது தேவர்கள் வெளிப்பட்ட தைத்யர்களை வென்று அழிக்கின்றனர்; மீந்தோர் பாதாளத்திற்குத் தப்புகின்றனர். நீரை மீண்டும் நிலைநிறுத்த வேண்டுமென தேவர்கள் வேண்ட, அகஸ்தியர் எதிர்காலத்தைச் சொல்கிறார்—சகரனின் அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் தோண்டுதல், பகீரதன் கங்கையை கொண்டு வருதல், கங்கைப் பெருக்கால் கடல் மீண்டும் நிரம்புதல். இறுதியில் சாமத்காரபுரத்தில் பீடங்கள் நிரந்தரமாக நிலைக்க வேண்டுமென வேண்டி, அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி வழிபாட்டால் இஷ்டசித்தி கிடைக்கும் என அருள்கிறார்; தேவர்கள் ‘சித்ரேஸ்வர’ பீடத்தை உறுதிப்படுத்தி, பாபபாரம் உள்ளவர்களுக்கும் விரைவில் பலன் கிடைக்கும் என உறுதி அளிக்கின்றனர்.

59 verses

Adhyaya 36

चित्रेश्वरपीठ-मन्त्रजप-माहात्म्य (Glorification of Mantra-Japa at the Citreśvara Pīṭha)

அத்தியாயம் 36-இல் அகஸ்தியர் நிறுவியதாகக் கூறப்படும் சித்ரேஸ்வர பீடத்தின் அளவும் ஆற்றலும் என்னவென்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் அந்தத் தலத்தின் மகிமையை மிகைப்படுத்தி உரைத்து, அங்கே செய்யப்படும் மந்திரஜபத்தின் பயன்களை வரிசைப்படுத்துகிறார்—யோகிகளுக்கு சித்தி, புத்திரப் பெறுதல் போன்ற அபீஷ்ட நிறைவேற்றம், பாதுகாப்பு, துன்பநிவாரணம், சமூக-அரசியல் அனுகூலம், செல்வவளம், பயண வெற்றி; மேலும் நோய், கிரஹபீடை, பூதபாதை, விஷம், பாம்பு, காட்டு மிருகம், திருட்டு, தகராறு, பகைவர் ஆகியவற்றின் அபாயம் தணியும் என்கிறார். பின்னர் ஜபம் எவ்வாறு பலன் தருகிறது என்று ரிஷிகள் வினவ, சூதர் தந்தையிடமிருந்து கேட்ட பரம்பரையையும் துர்வாசர் தொடர்பான உரையாடலையும் கூறி விதிமுறை சார்ந்த முறையை விளக்குகிறார்—முதலில் லக்ஷஜபம், பின்னர் கூடுதல் எண்ணிக்கை, ஜபத்தின் தசாம்சமாக ஹோமம்; சாந்தி-பௌஷ்டிகம் போன்ற சௌம்ய கர்மங்களுக்கு ஏற்ற ஆஹுதிகள். க்ருத-த்ரேதா-த்வாபர-கலி யுகங்களின்படி சாதன அளவு மாறும் என்றும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் விதிவழி அனுஷ்டானம் நிறைவேறினால் சாதகனின் செயல்வல்லமை உயரும்; இது சீரற்ற அதிசயம் அல்ல, கட்டுப்பட்ட சாஸ்த்ரீய அமைப்பு என நிறுவப்படுகிறது।

59 verses

Adhyaya 37

Durvāsā, Suśīla, and the Establishment of the Duḥśīla-Prāsāda (Śiva Shrine Narrative)

இந்த अध्यாயத்தில் வேதவ்யಾಖ்யானம், யாக-ஆசார விவாதம், தர்க்கவாதம் ஆகியவற்றில் மூழ்கிய பண்டித பிராமணர்களின் சபை வர்ணிக்கப்படுகிறது. அங்கு வந்த முனிவர் துர்வாசர், சிவனுக்கான ஆயதனம்/பிராசாதம் நிறுவ ஏற்ற இடம் எது என்று கேட்கிறார்; ஆனால் கல்வி-அகந்தை மற்றும் வாதப் பற்றால் அவர்கள் பதில் அளிக்கவில்லை. அறிவு, செல்வம், குலம் என்ற மூன்று மயக்கங்களால் உண்டாகும் திமிரை உணர்ந்த துர்வாசர், நீண்டகால சமூகப் பிளவு ஏற்படும் எனச் சாபம் அளிக்கிறார். அப்போது முதிய பிராமணர் சுசீலர் முனிவரைத் தொடர்ந்து சென்று மன்னிப்பு கேட்டு, கோவில் கட்டுவதற்கான நிலத்தை அர்ப்பணிக்கிறார். துர்வாசர் அதை ஏற்று மங்களச் சடங்குகள் செய்து சிவப் பிராசாதத்தை அமைக்கிறார். ஆனால் மற்ற பிராமணர்கள் சுசீலரின் தனிப்பட்ட தானத்தால் கோபித்து அவரை ஒதுக்கி, கோவில் முயற்சியை இழிவுபடுத்தி ‘புகழிலும் பெயரிலும் குறைவு’ எனக் கூறி ‘துஃசீல’ என்ற பெயரைப் பரப்புகின்றனர். இவ்வாறு பழி இருந்தாலும் இறுதியில் அந்தத் திருத்தலம் புகழ்பெறுகிறது—அதன் தரிசனமात्रத்தால் பாபநாசம் உண்டாகும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. குறிப்பாக சுக்லாஷ்டமி அன்று மத்திய லிங்கத்தை தரிசித்து தியானிப்பவன் நரகலோகங்களை அனுபவிக்க மாட்டான். இவ்வத்தியாயம் பணிவு, பரிகாரம் ஆகியவற்றை உயர்த்தி, குழுவாத அகந்தையை கண்டித்து, பிரதிஷ்டை மற்றும் லிங்கதரிசனத்தின் தெய்வீக சக்தியை உறுதிப்படுத்துகிறது.

47 verses

Adhyaya 38

धुन्धुमारेश्वर-माहात्म्य (The Māhātmya of Dhundhumāreśvara)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர்–ரிஷிகள் உரையாடல் வழியாக துந்துமாரேஸ்வரத் தலத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. அரசன் துந்துமாரன் சிவலிங்கத்தை நிறுவி, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிராசாதத்தை அமைத்து, அருகிலுள்ள ஆசிரமத்தில் கடும் தவம் செய்கிறான். அருகே ஒரு வாபி/குளம் நிறுவப்படுகிறது; அது தூய்மை, மங்களம் நிறைந்தது, எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் ஒப்பானது எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே நீராடி துந்துமாரேஸ்வரனை தரிசிப்பவன் யமலோக நரகத் துன்பங்களும் ‘துர்க’ தடைகளும் அடையான் என்று பலश्रுதி கூறுகிறது. ரிஷிகளின் கேள்விக்கு சூதர், அவன் சூரியவம்சத்தவன் என்றும் ‘குவலயாஷ்வ’ என்ற பெயருடன் தொடர்புடையவன் என்றும், மருபிரதேசத்தில் துந்து என்ற தைத்தியனை வதம் செய்து புகழ் பெற்றான் என்றும் விளக்குகிறார். இறுதியில் கௌரியுடனும் கணங்களுடனும் சிவன் நேரில் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; அரசன் லிங்கத்தில் நிரந்தர தெய்வ சன்னிதி வேண்டுகிறான். சிவன் அதை அருளி, சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியை சிறப்பு புண்யகாலமாகக் குறிப்பிட்டு நிலையான வாசத்தை அளிக்கிறார். முடிவில் லிங்கத்தில் ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்தால் சிவலோகம் கிடைக்கும் என்றும், அரசன் மோக்ஷ நோக்குடன் அங்கேயே நிலைத்திருப்பான் என்றும் மீண்டும் கூறப்படுகிறது.

15 verses

Adhyaya 39

चमत्कारपुर-क्षेत्रमाहात्म्यं तथा ययाति-लिङ्गप्रतिष्ठा (Cāmatkārapura Kṣetra-Māhātmya and Yayāti’s Liṅga Consecration)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் உரைப்பது—துந்துமாரேஸ்வரத்தின் வடக்கே உள்ள சாமத்காரபுரம் என்னும் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் அரசன் யயாதி, தன் இராணிகள் தேவயானி மற்றும் சர்மிஷ்டா உடன் “உத்தம லிங்கம்” ஒன்றை நிறுவினான். அந்த லிங்கம் சர்வகாமபலப்ரதம்; பக்தியுடன் வழிபட்டால் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. உலக இன்பங்களில் நிறைவு பெற்ற யயாதி, அரசாட்சியை மகனிடம் ஒப்படைத்து உயர்ந்த நன்மையை நாடி பணிவுடன் மார்கண்டேய முனிவரை அணுகினான். எல்லா தீர்த்த-க்ஷேத்திரங்களிலும் முதன்மையானதும் மிகப் புனிதமானதும் எது என்பதை விவேகமாக விளக்குமாறு வேண்டினான். மார்கண்டேயர் சாமத்காரபுரத்தை “சர்வதீர்த்தங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட” க்ஷேத்திரம் எனக் கூறி, அங்கு விஷ்ணுபதீ கங்கை பாபநாசினியாக விளங்குகிறது; தெய்வ சன்னிதிகள் வாசம் செய்கின்றன என்றும் உரைத்தார். அங்கே பிதாமஹன் இருபிறப்போரின் மகிழ்ச்சிக்காக விடுத்த, ஐம்பத்திரண்டு ஹஸ்த அளவுடைய ஒரு கல்லுத்துண்டு புனிதச் சின்னமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும், பிற இடங்களில் ஒரு ஆண்டில் கிடைக்கும் சாதனை இங்கே ஒரு நாளிலேயே கிடைக்கும் என்ற சிறப்பு கூறப்படுகிறது. இதைக் கேட்டு யயாதி இராணிகளுடன் சென்று சூலதாரி சிவனின் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து நம்பிக்கையுடன் வழிபட்டான்; இறுதியில் கின்னர-சாரணர்களால் புகழப்பட்டு, பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிரும் திவ்ய விமானத்தில் சுவர்க்காரோஹணம் பெற்றான்—இதுவே பலஸ்ருதி।

15 verses

Adhyaya 40

Brahmī-Śilā, Sarasvata-Hrada, and the Ānandeśvara Sthala Narrative (ब्रह्मीशिला–सारस्वतह्रद–आनन्देश्वरकथा)

மோட்சம் அளிக்கும், பாபங்களை அழிக்கும் பிராஹ்மீ-சிலை எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது? அதன் மகிமை என்ன? என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுகிறார்—ஸ்வர்கத்தில் யாகாதி கர்மங்களுக்கு உரிய அதிகாரம் இல்லாமையும், பூமியில் திரி-சந்த்யா அனுஷ்டானம் அவசியமுமாக எண்ணிய பிரம்மா ஒரு மாபெரும் கல்லை பூலோகத்திற்கு எறிகிறார்; அது சாமத்காரபுரத்தின் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் விழுகிறது. கர்மங்களுக்கு நீர் தேவை என்பதால் பிரம்மா சரஸ்வதியை அழைக்கிறார்; மனிதஸ்பரிசத்தின் பயத்தால் அவள் வெளிப்படையாக பூமியில் செல்ல மறுக்க, பிரம்மா அவளுக்காக அணுக இயலாத மகாஹ்ரதத்தை உருவாக்கி, மனிதர் தொடாதபடி நாகங்களை காவலாக நியமிக்கிறார். அங்கு மங்கணக முனிவர் வருகிறார்; பாம்புகளால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் ஞானத்தால் விஷத்தை அடக்கி, ஸ்நானம் செய்து பித்ருதர்ப்பணாதி செய்கிறார். பின்னர் கையில் காயம் ஏற்பட்டு தாவரச் சாறு ஓடுவதை சித்தியின் குறியென தவறாக எண்ணி ஆனந்தத்தில் நடனமாட, உலகம் கலங்குகிறது. அப்போது சிவன் பிராமண வேடத்தில் வந்து, சாம்பல் வெளிப்படும் உயர்ந்த குறியைக் காட்டி, தவத்திற்கு தீங்கான நடனத்தை நிறுத்த அறிவுறுத்தி, அங்கே நித்திய சன்னிதி அளித்து ‘ஆனந்தேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெறுகிறார்; அந்த இடம் ‘ஆனந்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வில் நீர்ப்பாம்புகள் விஷமற்றவையாக ஆன காரணம், சரஸ்வத ஹ்ரதத்தில் ஸ்நானமும் சித்ரசிலைத் தொடுதலும் தரும் தாரக மகிமை கூறப்படுகிறது. பின்னர் யமன் எழுப்பிய கவலையால் எளிதில் ஸ்வர்காரோஹணம் அதிகரிக்கிறது என இந்திரன் ஹ்ரதத்தை தூளால் நிரப்பிய திருத்த நிகழ்வும் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் அங்கு தவத்தால் சித்தி பெறும் வாய்ப்பும், மங்கணக நிறுவிய லிங்கத்திற்கு—குறிப்பாக மாக சுக்ல சதுர்தசியன்று—பூஜை செய்தால் பெரும் புண்ணியம் என்பதும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

65 verses

Adhyaya 41

अशून्यशयन-व्रतं तथा जलशायी-जनार्दन-माहात्म्यम् | Ashūnyaśayana Vrata and the Māhātmya of Jalaśāyī Janārdana

இந்த अध्यாயத்தில் ரிஷிகளின் கேள்விக்குப் பதிலாக சூதர், வடதிசையில் புகழ்பெற்ற “ஜலசாயீ” (நீரில் சயனிக்கும் விஷ்ணு) தலத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். அத்தலம் பாபத் தடைகளை நீக்கும் எனவும், ஹரியின் சயன–போதன (உறக்கம்–எழுச்சி) வழிபாட்டை நோன்பும் பக்தியும் உடன் செய்ய வேண்டும் எனவும் கூறப்படுகிறது. கிருஷ்ணபக்ஷத்தின் த்விதீயை “அசூன்யசயனா” என்று அழைத்து, அது நீர்சயன ஜனார்தனனுக்கு மிகப் பிரியமான திதி என விளக்கப்படுகிறது. புராணக் கதையில் தைத்யராஜன் பாஷ்கலி இந்திரனையும் தேவர்களையும் வென்று விட, அவர்கள் ஷ்வேதத்வீபத்தில் விஷ்ணுவைச் சரணடைகிறார்கள். அங்கு விஷ்ணு, லக்ஷ்மியுடன் சேஷநாகத்தின் மேல் யோகநித்ரையில் நீர்மத்தியில் சயனித்திருப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறார். அவர் “சாமத்காரபுர” என்ற க்ஷேத்திரத்தில் இந்திரன் கடும் தவம் செய்யுமாறு ஆணையிட்டு, ஷ்வேதத்வீபத்தை ஒத்த பெரிய நீர்நிலையையும் நிறுவுகிறார். அசூன்யசயனா த்விதீயிலிருந்து சாத்துர்மாஸ்யம் நான்கு மாதங்கள் அங்கு விஷ்ணுபூஜை செய்தால் இந்திரனுக்கு தேஜஸ் பெருகுகிறது. பின்னர் விஷ்ணு சுதர்ஷனத்தை இந்திரனுடன் அனுப்பி பாஷ்கலியைத் தோற்கடிக்கச் செய்கிறார்; தர்ம ஒழுங்கு மீண்டும் நிலைபெறுகிறது. பலश्रுதியில், உலக நலனுக்காக பகவான் அந்த ஏரிக்கரையில் நித்ய சன்னிதியாக இருப்பார் என்றும், விசுவாசத்துடன் குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஜலசாயீயை வழிபடுவோர் உயர்ந்த நிலையும் வேண்டிய பலன்களும் பெறுவர் என்றும், கதாச்சூழலில் அந்தத் தலம் த்வாரகையுடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது என்றும் கூறப்படுகிறது.

51 verses

Adhyaya 42

Viśvāmitra-kuṇḍa Māhātmya and Household-Ethics Discourse (विश्वामित्रकुण्डमाहात्म्य तथा स्त्रीधर्मोपदेशः)

இந்த அத்தியாயம் இரு பகுதிகளாகத் தர்மத்தை விளக்குகிறது. முதலில் சூதர், விஸ்வாமித்ரருடன் தொடர்புடைய ஒரு புனித குண்டத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறார்—அது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும், பாவத்தைப் போக்கும். சைத்ர சுக்ல த்ருதியை நாளில் அங்கு நீராடினால் அபூர்வ அழகு, மங்களம் கிடைக்கும்; பெண்களுக்கு சந்தானப் பேறு மற்றும் நல்வாழ்வு சிறப்பாகக் கூறப்படுகிறது. அங்கே முன்பே ஒரு புனித ஊற்று இருந்து, கங்கை தானே நிலைபெற்றதாகவும், அதில் நீராடுவோருக்கு உடனடியாகப் பாவவிமோசனம் உண்டாகும் என்றும் கூறப்படுகிறது. அங்கு செய்யும் பித்ருத் தர்ப்பணாதி கர்மங்கள் அக்ஷய பலன் தரும்; தானம், ஹோமம், அர்ப்பணம், ஜப-பாடம் ஆகியவை முடிவில்லா புண்ணியத்தை அளிக்கும். பின்னர் ஒரு மாற்றமளிக்கும் எடுத்துக்காட்டு வருகிறது—வேட்டைக்காரனின் அம்பால் காயமடைந்த ஒரு மான் நீரில் புகுந்து அங்கேயே உயிர் விடுகிறது; அந்த நீரின் சக்தியால் அது மேனகா என்ற திவ்ய அப்சரஸாக மாறுகிறது, அதே திதி-யோகத்தில் மீண்டும் அங்கு நீராட வருகிறாள். அதன் பின் அத்தியாயம் இல்லற நெறிக்குத் திரும்புகிறது: மேனகா முனிவர் விஸ்வாமித்ரரைச் சந்தித்து ஸ்த்ரீதர்மம் மற்றும் சிறந்த தாம்பத்திய ஒழுக்கம் குறித்து கேட்கிறாள். பதிலில் கணவன்-பக்தி, மொழி நெறி, சேவை விதிகள், தூய்மை, அளவான உணவு, சார்ந்தோரைக் காப்பது, குருவை மதித்தல், சாஸ்திரப் பரம்பரையைப் பேணுதல், நல்ல சங்கத் தேர்வு ஆகியவை விரிவாக உபதேசிக்கப்படுகின்றன.

40 verses

Adhyaya 43

ब्रह्मचर्य-रक्षा संवादः (Dialogue on Protecting Brahmacarya and Śaiva Vow-Discipline)

இந்த அத்தியாயத்தில் தர்மத்துடன் ஒத்த ஒரு தீர்த்தத் தலத்தில் சுருக்கமான ஆனால் ஆழமான தத்துவ-நெறி உரையாடல் நிகழ்கிறது. மேனகா தன்னை விண்ணுலகக் கணிகையர்/அப்சரா குழுவில் ஒருத்தி என அறிமுகப்படுத்தி, ஒரு பிராமணத் தபஸ்வியிடம் ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறாள்; அவரை காமதேவனைப் போன்றவர் எனச் சொல்லி, ஈர்ப்பால் உடல்-மனத்தில் எழும் கலக்கங்களை விவரிக்கிறாள். அவர் ஏற்காவிட்டால் தானே அழிந்து போவேன்; அப்போது பெண்ணைத் துன்புறுத்திய பாவம் உனக்கு வந்து பழி ஏற்படும் எனக் கூறி அழுத்தம் தருகிறாள். தபஸ்வி சிவனின் ஆணைக்குட்பட்ட விரததாரிகளான தம் சமுதாயத்தின் நிலைப்பாட்டை முன்வைத்து பிரம்மச்சரியக் காப்பை விளக்குகிறார். பிரம்மச்சரியம் எல்லா விரதங்களுக்கும் வேர்; குறிப்பாக சிவபக்தர்களுக்கு அது முதன்மை எனவும், பாசுபத விரதத்தில் ஒருமுறை கூட காமஸ்பரிசம் நிகழ்ந்தால் பெரும் தவமும் வீணாகலாம் எனவும் கூறுகிறார். பெண்சங்கம்—தொடுதல், நீண்ட நெருக்கம், பேசுவதும் கூட—விரதக் காப்பின் பார்வையில் அபாயகரம் என வகைப்படுத்தி, இது மனிதரை இகழ்வதல்ல; விரதத்தின் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதே நோக்கம் எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். இறுதியில் மேனகா விரைவில் விலகி வேறு இடத்தில் தன் விருப்பத்தை நாடுக என அறிவுறுத்தப்படுகிறது; இதனால் தபஸ்வியின் ஒழுக்கமும் தீர்த்தத்தின் தர்மவாய்ப்பும் காக்கப்படுகின்றன.

11 verses

Adhyaya 44

Viśvāmitrakunda-utpatti and Viśvāmitreśvara-māhātmya (विश्वामित्रकुण्डोत्पत्ति–विश्वामित्रेश्वरमाहात्म्य)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் உரைக்கும் தெய்வவியல்-நெறியுரையாடல் இடம்பெறுகிறது. மேனகா விஸ்வாமித்ரரின் நிலைப்பாட்டைச் சவால் செய்ய, விஸ்வாமித்ரர் விரதம் மேற்கொண்டோருக்கு குறிப்பாகப் புலனாசை, காமசங்கம் ஆகியவற்றின் அபாயங்களையும் தீய விளைவுகளையும் கடுமையாக அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் பரஸ்பர சாப நிகழ்வு நிகழ்கிறது—மேனகா அவருக்கு அகால முதுமை அறிகுறிகள் வருமாறு சபிக்க, விஸ்வாமித்ரரும் அதேபோல் பதில்சாபம் அளிக்கிறார். அதன்பின் தீர்த்தத்தின் மகிமை வெளிப்படுகிறது: அந்த குண்டத்தின் நீரில் ஸ்நானம் செய்தவுடன் இருவரும் தங்கள் முன்னைய ரூபத்தை மீண்டும் பெறுகின்றனர்; அந்த நீரின் பாவநாசி, மீளுருவாக்க சக்தி நிரூபிக்கப்படுகிறது. மகிமையை உணர்ந்த விஸ்வாமித்ரர் ‘விஸ்வாமித்ரேஸ்வர’ எனும் சிவலிங்கத்தை நிறுவி தவம் செய்கிறார். இங்கு ஸ்நானமும் லிங்கபூஜையும் செய்தால் சிவலோகப் பிராப்தி, தேவலோக அடைவு, பித்ருக்களுடன் இன்ப அனுபவம் கிடைக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் தீர்த்தத்தின் புகழ் எல்லா உலகங்களிலும் பரவி, பாபநாசகத் திறன் சுருக்கமாகப் போற்றப்படுகிறது।

30 verses

Adhyaya 45

पुष्करत्रयमाहात्म्यं (The Māhātmya of the Three Puṣkaras)

இந்த அதிகாரம் “புஷ்கர-த்ரயம்” எனப்படும் மூன்று புஷ்கர நீர்த் தீர்த்தங்களின் அடையாளமும் மகிமையும் கூறுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா-யோகத்தின் புனித நேரத்தில், தொலைவில் உள்ள முதன்மை புஷ்கரத்திற்குச் செல்ல இயலாத விஸ்வாமித்ரர், அதற்கு இணையான புண்ணியத் தலத்தைத் தேடினார். ஆகாசவாணி மூன்று புஷ்கரங்களின் அறிகுறிகளைச் சொன்னது—மேல்நோக்கி மலரும் தாமரை ஜ்யேஷ்ட புஷ்கரம், பக்கமாக முகம்கொண்டது மத்தியம புஷ்கரம், கீழ்நோக்கி முகம்கொண்டது கனிஷ்ட புஷ்கரம். பின்னர் காலை, மதியம், மாலை என மூன்று இடங்களிலும் ஸ்நான அனுஷ்டானங்கள், மேலும் தரிசனம்-ஸ்பரிசம் மிகுந்த சுத்திகர சக்தி உடையவை என விளக்கப்படுகிறது. அடுத்து ப்ருஹத்பல அரசன் கதையாம். வேட்டையில் நீரில் இறங்கிய அவர், யோக நேரத்தில் தோன்றிய அதிசயத் தாமரையைப் பற்றினார்; உடனே தெய்வீக ஒலி எழ, தாமரை மறைந்து, அரசனுக்கு குஷ்டம் ஏற்பட்டது. இது உச்சிஷ்ட/அசுத்த நிலையில் புனிதப் பொருளைத் தொடுதலால் வந்த தோஷம் என அறிந்து, விஸ்வாமித்ரர் சூரிய வழிபாட்டை பரிகாரமாக விதித்தார். அரசன் சூரியப் பிரதிமையை நிறுவி, குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நியமமாகப் பூஜித்து, ஒரு ஆண்டில் நோய் நீங்கி, இறுதியில் சூரியலோகத்தை அடைந்தான். பலश्रுதியில் கார்த்திகத்தில் புஷ்கர ஸ்நானம் பிரம்மலோகப் பயன் தரும்; நிறுவப்பட்ட சூரிய மூர்த்தி தரிசனம் ஆரோக்கியம்/இஷ்டசித்தி தரும்; புஷ்கரத்தில் வृषோತ್ಸர்கம் மகாயாகப் பலன் தரும்; இவ்வதிகாரத்தின் பாராயணம்-श्रவணம் விருப்பநிறைவும் உயர்வும் அளிக்கும் என கூறப்படுகிறது.

73 verses

Adhyaya 46

सारस्वततीर्थमाहात्म्य — Glory of the Sārasvata Tīrtha (Sarasvatī Tirtha)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்கள் தீர்த்தங்களின் மேலும் விரிவான, ஒழுங்கமைந்த பட்டியலை வேண்டுகின்றனர். சூதர் ஹாடகேஸ்வரஜ-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள சிறப்புமிக்க சாரஸ்வத தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார்—அங்கு நீராடினால் வாக்குத் தடை, மௌனம் போன்ற குறைகள் நீங்கி, மனிதன் விவேகமிக்க பேச்சாளனாக மாறுவான்; விரும்பிய பலன்களும் உயர்ந்த உலகப் பெறுதலும் கிடைக்கும். பின்னர் அரசக் கதை. அரசன் பலவர்தனனின் மகன் அம்புவீசி பிறவியிலேயே ஊமை. தந்தை போரில் இறந்தபின் அமைச்சர்கள் அந்த ஊமைச் சிறுவனை அரசனாக்கினர்; வாக்கின்மை காரணமாக நாட்டில் குழப்பம் பெருகி வலிமையாளர் பலவீனரை ஒடுக்கினர். அமைச்சர்கள் வசிஷ்டரை அணுக, அவர் சாரஸ்வத தீர்த்தத்தில் அரசனை நீராடச் செய்யுமாறு விதிக்கிறார். நீராடிய உடனே அரசனுக்கு தெளிவான பேச்சுத் திறன் திரும்புகிறது. நதியின் சக்தியை உணர்ந்த அரசன் கரையோரக் களிமண்ணால் நான்கு கரங்களுடைய சரஸ்வதி தேவியின் உருவத்தைச் செய்து, தூய கல்லின் மேல் பிரதிஷ்டை செய்து, தூபம்-கந்தம்-அனுலேபனங்களால் பூஜை செய்கிறான்; வாக்கு, புத்தி, அறிவு, உணர்வு ஆகிய அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் தேவியை நீண்ட ஸ்தோத்திரத்தால் போற்றுகிறான். தேவி வெளிப்பட்டு வரம் அளித்து, பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட உருவத்தில் தங்கி அருள்வதாக உறுதி செய்கிறாள்; அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் நீராடி வழிபடுவோர், குறிப்பாக வெள்ளைப் பூக்களும் நியமபக்தியும் உடன் செய்தால், வேண்டுதல்கள் நிறைவேறும் என்கிறாள். பலश्रுதியில்—பக்தர்கள் பிறவி பிறவியாக வாக்மியும் மேதாவியும் ஆவர்; குலம் மூடத்தனத்திலிருந்து காக்கப்படும்; தேவியின் முன்னிலையில் தர்மம் கேட்பது நீண்ட சொர்க்கப் பலன் தரும்; நூல்/தர்மசாஸ்திர தானமும், அவள் சன்னிதியில் வேதாத்யயனமும் அஷ்வமேதம், அக்னிஷ்டோமம் போன்ற மகாயாகங்களுக்குச் சமமான பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது.

45 verses

Adhyaya 47

महाकाल-जागर-माहात्म्य (Glory of the Mahākāla Night-Vigil in Vaiśākhī)

இந்த அதிகாரத்தில் தீர்த்தமாஹாத்ம்யமாக வைசாகி இரவில் மகாகால ஜாகரத்தின் பெருமை விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ரிஷிகள் சூதரிடம் மகாகாலனின் மகிமையை மேலும் சொல்லுமாறு வேண்ட, சூதர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசன் ருத்ரசேனனின் மாதிரி வழிபாட்டை கூறுகிறார்—அரசன் ஆண்டுதோறும் குறைந்த பரிவாரத்துடன் சமத்காரபுர-க்ஷேத்திரம் சென்று மகாகாலன் முன் இரவு முழுதும் ஜாகரம் செய்கிறான். உபவாசம், பக்திப் பாடல்-நடனம், ஜபம், வேதஅத்தியயம் ஆகியவற்றை செய்து, விடியற்காலையில் ஸ்நானம்-சுத்தாசாரங்களைப் பின்பற்றி பிராமணர், தபஸ்வி, துயருற்ற ஏழைமக்களுக்கு பெருந்தானம் அளிக்கிறான். இதனால் நாட்டில் செழிப்பு உண்டாகி, பகைவர் வலிமை குன்றும் எனக் கூறி, பக்தியை நெறி-அரசியல் ஒழுக்கமாக நிறுவுகிறது. பண்டித பிராமணர்கள் அரசனிடம் ஜாகரத்தின் காரணமும் பலனும் என்னவெனக் கேட்க, அரசன் முன்ஜன்மக் கதையைச் சொல்கிறான். விதிசாவில் நீண்ட வறட்சிக்காலத்தில் அவன் ஏழை வணிகனாக மனைவியுடன் சௌராஷ்டிரம் நோக்கி புறப்பட்டு, சமத்காரபுர அருகே தாமரைகள் நிறைந்த ஏரியை அடைகிறான். உணவுக்காக தாமரைகளை விற்க முயன்றும் வெற்றி இல்லை; உடைந்த கோவிலில் தங்கியபோது பூஜை ஒலிகளை கேட்டு மகாகால ஜாகரத்தை அறிகிறான். வாணிபத்தை விடுத்து தாமரைகளால் பூஜை செய்து, பசி மற்றும் சூழ்நிலை காரணமாக இரவு முழுதும் விழித்திருக்கிறான்; விடியலில் அவன் இறக்க, மனைவி தன்னைத்தானே தீயில் அர்ப்பணிக்கிறாள். அந்த பக்தியின் பலனால் அவன் காந்தீ நாட்டின் அரசனாகப் பிறக்கிறான்; அவள் முன்ஞாபகம் கொண்ட அரசகுமாரியாகப் பிறந்து சுயம்வரத்தில் அவனை மீண்டும் அடைகிறாள். இறுதியில் பிராமணர்களின் ஒப்புதலுடன் ஆண்டுதோறும் ஜாகரம் நிறுவப்பட்டு, இது பாபநாசகமும் முக்திக்கு அண்மையான பலனளிப்பதும் எனப் பலश्रுதி கூறி நிறைவடைகிறது.

71 verses

Adhyaya 48

Hariścandra-āśrama and Umā–Maheśvara Pratiṣṭhā (Harishchandra’s Austerity, Boon, and Pilgrimage Merit)

சூதர் கூறுகிறார்—அரசன் ஹரிச்சந்திரன் நாட்டில் பல மரங்களின் நிழலில் விளங்கும் புகழ்பெற்ற ஆசிரமம் ஒன்று இருந்தது. அங்கு அரசன் தவம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு விரும்பிய தானங்களை அளித்து ஆதரித்தான். அவர் சூரியவம்சத்தின் மாதிரி அரசன்; அவன் ஆட்சியில் மக்கள் நலம், நகர ஒழுங்கு, இயற்கை வளம் இருந்தாலும், ஒரே குறை—மகன் இல்லாமை. வம்சத்திற்குரிய வாரிசை வேண்டி, சாமத்காரபுர க்ஷேத்திரத்தில் கடுந்தவம் செய்து, பக்தியுடன் சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான். சிவன் கௌரியுடன் கணங்களோடு தோன்றினார். தேவியை முறையாக வணங்குவதில் ஏற்பட்ட குறைவால் முரண்பாடு எழ, தேவி சாபமிட்டாள்—மகன் சிறுவயதிலேயே மரணத்தால் உண்டாகும் துயரத்தை தருவான். ஆயினும் ஹரிச்சந்திரன் பூஜை, நோன்பு-நியமங்கள், அர்ப்பணங்கள், தானங்கள் ஆகியவற்றை மேலும் உறுதியாகச் செய்தான். மீண்டும் சிவ-பார்வதி தோன்றி, தேவி விளக்கினாள்—என் வாக்கு நிலைபெறும்; குழந்தை இறக்கும், ஆனால் என் அருளால் விரைவில் உயிர் பெற்று நீண்ட ஆயுள், வெற்றி, தகுதியான வம்சதாரன் ஆகும். இந்தத் தலத்தின் மகிமையும் கூறப்படுகிறது—அங்கு உமா-மகேஸ்வரரை வழிபடுவோர், குறிப்பாக பஞ்சமியில், விரும்பிய சந்தானமும் பிற பயன்களும் பெறுவர். ஹரிச்சந்திரன் தடையற்ற ராஜசூய வெற்றியையும் வேண்ட, சிவன் அருளினார். அரசன் திரும்பிச் சென்று, அந்த பிரதிஷ்டையை பின்வரும் பக்தர்களுக்கான முன்மாதிரியாக நிறுவினான்.

43 verses

Adhyaya 49

Kalaśeśvara-māhātmya: Kalaśa-nṛpateḥ Durvāsasaḥ śāpena vyāghratva-prāptiḥ (कलेशेश्वरमाहात्म्य—कलशनृपतेर्दुर्वाससः शापेन व्याघ्रत्वप्राप्तिः)

சூதர் நாகர காண்டத்தில் குளத்தோரத்தில் அமைந்துள்ள களேசேஸ்வரத் திருத்தலத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார்—இது ‘அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பது’; இதன் தரிசனமே பாபவிமோசனத்தை அளிக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது. இதற்கான காரணக் கதையாக யது வம்சத்து கலசன் என்னும் அரசன் பற்றிய வரலாறு கூறப்படுகிறது. யாகங்களில் திறமைசாலி, தானசீலன், மக்கள் நலன் பேணுபவன் ஆகிய கலசன், சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் முடித்த மகரிஷி துர்வாசரை வரவேற்று, சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம், பாத்யம்-அர்க்யம் முதலிய அதிதி உபசாரங்களைச் செய்து, தன் வளங்களை அர்ப்பணித்து தேவையை கேட்டான். துர்வாசர் பாரணைக்காக உணவு கேட்டார். அரசன் பலவகை உணவுகளைப் பரிமாறினான்; அதில் மாம்சமும் இருந்தது. உண்ட பின் துர்வாசருக்கு மாம்சத்தின் சுவை/வாசனை தெரிந்து, விரதநியம மீறல் எனக் கருதி கோபித்து, அரசன் கொடிய புலியாக மாறுவான் என்று சாபமிட்டார். அரசன் இது பக்தியால் செய்த சேவையில் அறியாமல் ஏற்பட்ட தவறு; சாபத்தைத் தணிக்க வேண்டுமென வேண்டினான். அப்போது துர்வாசர் விதியை விளக்கினார்—சிராத்தம், யாகம் போன்ற விசேஷச் சூழ்நிலைகள் தவிர, விரதம் அனுஷ்டிக்கும் பிராமணன், குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய முடிவில், மாம்சம் உண்ணக் கூடாது; உண்டால் விரதப் பலன் வீணாகும். பின்னர் சாபவிமோசன வழியையும் கூறினார்—அரசனின் நந்தினி என்னும் பசு, முன்பு வழிபட்ட ‘பாணார்சித’ லிங்கத்தை அவனுக்குக் காட்டும் போது அவனுக்கு விரைவில் விடுதலை கிடைக்கும். ரிஷி புறப்பட்டார்; அரசன் புலியாகி சாதாரண நினைவு மங்க, உயிர்களைத் தாக்கி பெருவனத்தில் புகுந்தான். அமைச்சர்கள் நாட்டை காத்து சாபம் முடிவதைக் காத்திருந்தனர். இவ்வத்தியாயம் தீர்த்தத்தின் சக்தியையும், அதிதி தர்மத்தில் நுணுக்கமான ஒழுக்கத்தையும், விரதநியமத்தையும், லிங்க தரிசனத்தால் வரும் விடுதலையையும் இணைக்கிறது।

27 verses

Adhyaya 50

नन्दिनी-धेनोः सत्यव्रतं तथा लिङ्ग-स्नापन-माहात्म्यम् (Nandinī’s Vow of Truth and the Significance of Bathing the Liṅga)

இந்த அதிகாரத்தில் கோகுலத்தருகேயுள்ள காட்டில் நிகழும் அறநெறி நிறைந்த நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. நல்விளக்குறிகளுடைய நந்தினி என்னும் பசு காட்டின் எல்லைக்குச் சென்று, பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிரும் சிவலிங்கத்தைத் தரிசிக்கிறது. அது தனிமையில் பக்தியுடன் லிங்கத்தின் அருகில் நின்று மிகுந்த பாலை ஊற்றி லிங்க-ஸ்நாபனம் (அபிஷேகம்) செய்கிறது. பின்னர் ஒரு கொடிய புலி அங்கு வருகிறது; விதிவசமாக நந்தினி அதன் பார்வையில் சிக்குகிறது. நந்தினி தன் உயிர்க்காக அல்ல, கோகுலத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள தன் கன்றுக்காகவே வருந்துகிறது—அதன் ஊட்டம் தன் திரும்பிவருதலையே சார்ந்தது. “நான் சென்று கன்றுக்கு பால் கொடுத்து/ஒப்படைத்து மீண்டும் வருகிறேன்” என்று புலியிடம் அனுமதி கேட்கிறது. புலி, “மரணத்தின் வாயிலிருந்து யார் திரும்புவர்?” என்று சந்தேகிக்கிறது. அப்போது நந்தினி சத்தியவிரதத்தை உறுதிப்படுத்தி கடும் சபதங்களைச் செய்கிறது—நான் திரும்பவில்லை என்றால் பிரம்மஹத்தி, பெற்றோரை ஏமாற்றுதல், அசுத்த/அனுசிதச் செயல்கள், நம்பிக்கைத்துரோகம், நன்றிக்கேடு, பசு-கன்னி-பிராமணருக்கு தீங்கு, வீண்சமையல் மற்றும் அதர்மமாகக் கருதப்படும் மாமிச உணவு, விரதமுறிவு, பொய், தீய பேச்சு ஆகிய மகாபாபங்களின் களங்கம் என்மேல் படுக என. இவ்வதிகாரத்தின் போதனை—சிவபூஜை சத்தியத்துடன் பிரிக்கமுடியாதது; கடும் நெருக்கடியிலும் நெறிசார் நேர்மைதான் பக்தியின் சான்று.

28 verses

Adhyaya 51

कलशेश्वर-लिङ्गमाहात्म्ये नन्दिनी-सत्यव्रत-व्याघ्रमोक्षः (Kalāśeśvara Liṅga Māhātmya: Nandinī’s Vow of Truth and the Tiger’s Liberation)

சூதர் புனிதத் தலத்துடன் இணைந்த தர்மநெறிக் கதையை உரைக்கிறார். காட்டில் ஒரு புலி நந்தினி கோமாதாவை பிடிக்கிறது; கன்றுக்கு பால் கொடுத்து அதை காத்திட, சத்தியச் சபதத்துடன் சிறிது நேர விடுதலை வேண்டுகிறாள். நந்தினி கன்றிடம் சென்று நிலைமையைச் சொல்லி, தாய்பக்தியும் வனநெறியும் போதிக்கிறாள்—லோபம், பிரமாதம், அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கை ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க எச்சரிக்கிறாள். கன்று தாயை பரமஆச்ரயமெனப் புகழ்ந்து உடன் வர விரும்பினாலும், நந்தினி அதை மாட்டுக் கூட்டத்திடம் ஒப்படைத்து, பிற பசுக்களிடம் மன்னிப்பு கோரி, தன் அனாதையாகும் கன்றின் பராமரிப்பை சமூகப் பொறுப்பாக நிர்ணயிக்கிறாள். அவசரத்தில் சபதம் மீறுவது ‘பாவமற்ற பொய்’ எனக் கூட்டம் கருத முயன்றாலும், நந்தினி சத்தியமே தர்மத்தின் அடித்தளம் என உறுதி கொண்டு புலியிடம் திரும்புகிறாள். அவளின் சத்தியநிஷ்டையைப் பார்த்த புலி மனம் மாறி, ஹிம்சை சார்ந்த வாழ்விலும் ஆன்ம நல வழி கேட்கிறது. நந்தினி கலியுகத்தில் தானம் முக்கிய சாதனை எனச் சொல்லி, பாண-பிரதிஷ்டை தொடர்புடைய கலசேஸ்வர லிங்கத்தைச் சுட்டி, தினமும் பிரதக்ஷிணை மற்றும் प्रणாமம் செய்ய அறிவுறுத்துகிறாள். தரிசனத்தால் புலி விடுதலை பெற்று, சாபத்தால் புலியாகிய ஹைஹய வம்ச அரசன் கலாசன் என வெளிப்பட்டு, இடத்தை ‘சமத்காரபுர க்ஷேத்திரம்’—அனைத்து தீர்த்தங்களின் சாரம், காமதம் எனப் போற்றுகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—கார்த்திகையில் தீபதானம், மார்கழி/மார்கசீர்ஷத்தில் பக்தி பாடல்-நடனம் முதலியவை லிங்கத்தின் முன் செய்தால் பாபநாசம், சிவலோகப் பிராப்தி; இந்த மாஹாத்ம்யத்தைப் பாராயணம் செய்தாலும் அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்.

91 verses

Adhyaya 52

Rudrakoṭi–Rudrāvarta Māhātmya (Kapilā–Siddhakṣetra–Triveṇī Context)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், தலத்தை மையமாகக் கொண்ட நுண்ணிய புனித-புவியியலை விளக்குகிறார். ஒரு அரசன் உமா–மஹேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்து ஆலயம் கட்டி, முன்புறம் தூய குளத்தை அமைக்கிறான். பின்னர் திசை வாரியாக புண்ணியத் தலங்கள் கூறப்படுகின்றன—கிழக்கில் அகஸ்த்யகுண்டம் அருகே மிகப் பாவனமான வாபி, தெற்கில் கபிலா நதி (கபில முனிவரின் சாங்க்யம் சார்ந்த சித்தியுடன் தொடர்புடையது), மேலும் எண்ணற்ற சித்தர்கள் சித்தி பெற்ற சித்தக்ஷேத்திரம். நான்கு பக்கங்களுடைய வைஷ்ணவீ சிலை பாபநாசினி எனப் புகழப்படுகிறது. கங்கை–யமுனை நடுவே சரஸ்வதி இருப்பதும், முன்புறம் ஓடும் திரிவேணி சங்கமத்தின் தத்துவமும் கூறப்படுகிறது; அது உலக நலனையும் முக்தியையும் அளிக்கும். திரிவேணியில் தகனம் உள்ளிட்ட அந்த்யேஷ்டி செய்தால் விடுதலை கிடைக்கும், குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது; இடப்பிரமாணமாக கோஷ்பதம் போன்ற குறி காணப்படும் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இறுதியில் ருத்ரகோடி/ருத்ராவர்த்த மகிமை—தரிசன முன்னுரிமை விரும்பி வந்த தென்னிந்திய பிராமணர்களுக்கு முன் மஹேஸ்வரர் ‘கோடி’ ரூபங்களில் வெளிப்பட்டு அந்த இடப்பெயரை நிறுவுகிறார். சதுர்தசி (ஆஷாட, கார்த்திக, மாக, சைத்ர) தரிசனம், ஸ்ராத்தம், உபவாசம்-இரவு விழிப்பு, தகுதியான பிராமணருக்கு கபிலா பசு தானம், ஷடாக்ஷர ஜபம், சதருத்ரீய பாராயணம், பாடல்-நடனம் போன்ற பக்தி அர்ப்பணங்கள் புண்ணியத்தை வளர்க்கும் விதிகளாக கூறப்படுகின்றன.

30 verses

Adhyaya 53

Ujjayinī-Mahākāla Pīṭha and the Bhṛūṇagarta Tīrtha: Expiation Narrative of King Saudāsa

இந்த அத்தியாயம் இரண்டு தீர்த்தமையமான தெய்வவியல் ஓட்டங்களை இணைக்கிறது. முதலில் உஜ்ஜயினி சித்தர்கள் அடிக்கடி வழிபடும் பீடமாகவும், அங்கு மகாதேவன் மகாகாலராக நிலைபெற்றிருப்பதாகவும் கூறுகிறது. வைசாக மாதத்தில் சிராத்தம், தக்ஷிணாமூர்த்தி-பாவத்துடன் பூஜை, யோகினி ஆராதனை, உபவாசம், பௌர்ணமி இரவு ஜாகரணம் ஆகியவை பெரும் புண்ணியத்தைத் தரும்; இதனால் பித்ருக்கள் உயர்வடைந்து, முதுமை-மரணப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும் என உரைக்கிறது. அடுத்ததாக விரிந்த பாபநாசகமான ப்ரூணகர்த்த தீர்த்தம் அறிமுகமாகி, அரசன் சௌதாசனின் பரிகாரக் கதை சொல்லப்படுகிறது. பிராமணபக்தனான அரசனின் நீண்ட யாகத்தை ஒரு ராக்ஷசன் சிதைத்தான்; தடைசெய்யப்பட்ட மாம்சத்தை ஏமாற்றமாக அர்ப்பணித்ததால் வசிஷ்டரின் சாபம் ஏற்பட்டு அரசன் ராக்ஷசனானான். பின்னர் பிராமணர்களுக்கும் யாககிரியைகளுக்கும் வன்முறை செய்தான்; இறுதியில் க்ரூரபுத்தி ராக்ஷசனை வதைத்து மனிதவடிவம் மீண்டாலும், பிரஹ்மஹத்தி தொடர்பான மாசின் அடையாளங்கள்—துர்நாற்றம், தேஜஸ் இழப்பு, சமூகத் தவிர்ப்பு—அவனை வாட்டின. தீர்த்தயாத்திரை மற்றும் கட்டுப்பாடு எனும் உபதேசத்தால், அவன் ஒரு க்ஷேத்ரத்தில் நீர் நிரம்பிய குழியில் விழுந்து, அங்கிருந்து ஒளிமிக்கவனாகத் தூய்மையடைந்து வெளிவந்தான்; ஆகாசவாணி தீர்த்தத்தின் சக்தியால் முக்தி கிடைத்ததாக அறிவித்தது. பின்னர் ப்ரூணகர்த்தத்தின் தோற்றம் சிவனின் மறைநிலை இருப்புடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டு, குறிப்பாக கிருஷ்ண சதுர்தசியின் சிராத்தம் மிகுந்த பலன் தரும் எனவும், ஸ்நானம்-தானம் உடன் முயற்சியுடன் அனுஷ்டித்தால் பித்ரு விடுதலை கிடைக்கும் எனவும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

102 verses

Adhyaya 54

नलनिर्मितचर्ममुण्डामाहात्म्यवर्णनम् / The Māhātmya of Carmamuṇḍā Established by Nala

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் உரையால் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் தேவி சர்மமுண்டாவின் மஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது; அவளை பக்தராஜா நலன் நிறுவினான் என மரபு. நிஷத நாட்டின் தர்மநெறி மன்னன் நலனின் நற்குணங்கள், தமயந்தியுடன் திருமணம், கலியின் தாக்கத்தால் சூதாட்டத்தில் அரசை இழத்தல், வனத்தில் தமயந்தியுடன் பிரிவு—இவை சுருக்கமாக விவரிக்கப்படுகின்றன. வனம்வனமாக அலைந்து நலன் இறுதியில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தை அடைகிறான். மஹாநவமி என்ற புனித நாளில் பொருளாதாரம் இல்லாததால் மண்ணால் தேவியின் உருவத்தை செய்து, பழம்-வேர் முதலியவற்றால் பூஜை செய்கிறான். பல பெயர்களால் நிறைந்த நீண்ட ஸ்தோத்திரம் மூலம் தேவியின் எங்கும் நிறைந்த தன்மையும், உக்கிரமான பாதுகாப்பு சக்தியும் போற்றப்படுகின்றன. தேவி திருப்தியடைந்து தோன்றி வரம் அளிக்க, நலன் குற்றமற்ற மனைவியுடன் மீண்டும் சேர வேண்டுமென வேண்டுகிறான். பலன் கூறும் விதியாக—இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் தேவியைத் துதிப்பவர் அதே நாளில் விரும்பிய பலனை அடைவார் எனச் சொல்லப்படுகிறது. முடிவில் இது நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திர-மஹாத்மியத்தில் உள்ள பகுதி எனக் கொலோபன் தெரிவிக்கிறது.

34 verses

Adhyaya 55

नलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Naleśvara Māhātmya: The Glory of Naleśvara)

அத்தியாயம் 55-ல் நலேஸ்வரத்தின் மாஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது. சூதர், அரசன் நலன் நிறுவிய இந்த சிவ வடிவம் அருகிலேயே எளிதில் தரிசிக்கக் கிடைப்பதாகவும், பக்தியுடன் தரிசனம் செய்தால் பாவம் நீங்கி மோட்ச நோக்கிய பயன் உண்டாகும் என்றும் உரைக்கிறார். ஆலயத்தின் முன் தெளிந்த நீருடைய குண்டம் உள்ளது; அதில் நீராடி தரிசனம் செய்தால் குஷ்டம் போன்ற தோல் நோய்கள் மற்றும் தொடர்புடைய பல துன்பங்கள் தணியும்; அந்தக் குண்டம் தாமரைகளாலும் நீர்வாழ் உயிர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் உரையாடலில், பிரதிஷ்டையால் மகிழ்ந்த சிவன் நலனுக்கு வரம் அளிக்க முன்வருகிறார். நலன் மக்கள் நலனுக்காக சிவனின் நிரந்தர சன்னிதியும் நோய் நீக்கமும் வேண்டுகிறார். சிவன் குறிப்பாக திங்கட்கிழமை பிராத்யூஷ காலத்தில் எளிதில் அணுகத்தக்கதாக இருப்பதாக அருளி, முறையைச் சொல்கிறார்—श्रத்தையுடன் குண்டத்தில் நீராடி தரிசனம், திங்கட்கிழமை இரவு முடிவில் குண்ட மண்ணை உடலில் பூசுதல், மேலும் ஆசையற்ற மனத்துடன் மலர்-தூபம்-சந்தனம் முதலியவற்றால் பூஜை. இறுதியில் சிவன் மறைந்து, நலன் தன் நாட்டிற்கு திரும்புகிறார்; பிராமணர்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக வழிபாட்டைத் தொடர வ்ரதம் எடுக்கிறார்கள்; நிலையான நலன் நாடுவோர் குறிப்பாக திங்கட்கிழமை தரிசனத்தை முதன்மை செய்ய வேண்டும் என்ற உபதேசத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

21 verses

Adhyaya 56

Vaṭāditya (Sāmbāditya) Darśana and Saptamī-Vrata Phala — “वटादित्यदर्शन-सप्तमीव्रतफलम्”

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் தீர்த்தமகிமையின் வழியாக சாம்பாதித்ய/சுரேஸ்வர தரிசனத்தின் பலனை எடுத்துரைக்கிறார். பக்தியுடன் தெய்வத்தை தரிசிப்பவன் உள்ளத்தில் விரும்பிய பயனை அடைவான்; குறிப்பாக மாக சுக்ல சப்தமி ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய நாளில் தரிசனம்-பூஜை செய்தால் நரககதி தவிர்க்கப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் உதாரணமாக காளவ என்ற பிராமண முனிவரின் கதை வருகிறது. அவர் வேதஅధ్యயனத்தில் ஒழுங்குடையவர், அமைதியான நடத்தையாளர், யாககர்மங்களில் திறமையாளர், நன்றியுணர்வுடையவர்; ஆனால் முதுமை வரை புத்திரன் இல்லாததால் துயருற்றார். இல்லறச் சிந்தனைகளை விட்டு அந்தத் தலத்தில் சூரியோபாசனையைத் தொடங்கி, பாஞ்சராத்திர முறையின்படி விக்ரகத்தை நிறுவி, பருவநியமங்கள், இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, உபவாசம் ஆகியவற்றுடன் நீண்ட தவம் செய்தார். பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து ஆலமரத்தின் அருகில் சூரியதேவன் தோன்றி வரம் அளித்து, சப்தமி விரதத்துடன் தொடர்புடைய வம்சவிருத்தி தரும் புத்திரனை அருளினார். ஆலமரத்தருகே பிறந்ததால் அந்த மகனுக்கு ‘வடேஸ்வர’ என்று பெயரிடப்பட்டது. பின்னர் அவர் அழகிய ஆலயத்தை அமைத்தார்; தெய்வம் ‘வடாதித்ய’ என்ற பெயரில் உலகெங்கும் புகழ்பெற்று சந்தானப்ரதாதாவாகப் போற்றப்பட்டது. இறுதிப் பலश्रுதி—சப்தமி/ஞாயிற்றுக்கிழமையில் உபவாசத்துடன் விதிப்படி பூஜை செய்தால் இல்லறத்தார்க்கு சிறந்த புத்திரன் கிடைக்கும்; ஆசையற்ற உபாசனை மோக்ஷ வழிக்குத் துணைபுரியும். நாரதர் உரைத்த காதையும் சந்தானப் பயனை வலியுறுத்தி, அந்த நோக்கிற்கு இப்பக்தியே சிறந்த வழி எனச் சொல்கிறது.

25 verses

Adhyaya 57

Bhīṣma at Śarmiṣṭhā-tīrtha: Expiation, Śrāddha Eligibility, and Shrine-Foundation

சூதர் கூறுகிறார்: இக்க்ஷேத்திரத்தில் பீஷ்மர் பிராமணர்களின் சம்மதத்துடன் ஆதித்யரின் திருவுருவை நிறுவினார். அத்தியாயத்தில் பரசுராமருடன் பீஷ்மருக்கிருந்த பழைய மோதலும், அம்பையின் சபதமும் நினைவூட்டப்பட்டு, தன் சொல்–செயல்களின் தர்மவிளைவுகள் குறித்து பீஷ்மர் அஞ்சுகிறார். ‘வாக்குத் தூண்டுதலால் ஒருவர் உயிர் துறந்தால் பாவம் யாருக்கு?’ என்று அவர் மார்கண்டேய முனிவரை வினவ, முனிவர்—யாரின் செயல் அல்லது தூண்டுதலால் பெண் அல்லது பிராமணர் முதலியோர் உயிர் துறக்கிறார்களோ, குற்றம் தூண்டியவருக்கே; ஆகவே அவர்களை கோபப்படுத்துதல் வேண்டாம்—என்று அறிவுறுத்துகிறார். பெண்-வதத்தின் பாவம் மிகக் கடுமையானது; அது பிராமண-ஹிம்சைக்கு ஒப்பானது என்றும், தானம்–தபஸ்–விரதம் போன்ற சாதாரண வழிகள் போதாது; தீர்த்த-சேவையே சிறந்த பிராயச்சித்தம் என்றும் உரைக்கப்படுகிறது. பீஷ்மர் கயாசிரஸில் ஸ்ராத்தம் செய்ய முயன்றபோது, ஆகாசவாணி ‘ஸ்த்ரீஹத்யா-சம்பந்த தோஷத்தால் நீர் தகுதியற்றவர்; வருண திசையில் அருகிலுள்ள சர்மிஷ்டா-தீர்த்தத்திற்குச் செல்’ என்று கூறுகிறது. கிருஷ்ணாங்காரக-ஷஷ்டி (செவ்வாயுடன் கூடிய ஷஷ்டி) நாளில் அங்கு நீராடினால் அந்தப் பாவம் நீங்கும் என விதி கூறப்படுகிறது. பீஷ்மர் நீராடி நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ததும், அந்த வாணி சாந்தனுவெனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்தி அவரைத் தூய்மையடைந்தவர் என அறிவித்து கடமைகளுக்குத் திரும்பச் சொல்கிறது. பின்னர் பீஷ்மர் ஆதித்யர், விஷ்ணு-சம்பந்த திருவுரு, சிவலிங்கம், துர்கை ஆகிய ஆலயங்களைத் தொகுதியாக நிறுவி, பிராமணர்களிடம் நித்திய பூஜையை ஒப்படைக்கிறார்; சூரிய-சப்தமி, சிவ-அஷ்டமி, விஷ்ணுவின் சயன–ப்ரபோத தினங்கள், துர்கா-நவமி போன்ற விழாக்களை இசை–பக்திப்பாடல்களுடன் நடத்த ஏற்பாடு செய்து, நிலையான பக்தர்களுக்கு உயர்ந்த பலன் உண்டென வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.

44 verses

Adhyaya 58

शिवगंगामाहात्म्यवर्णनम् (Śiva-Gaṅgā Māhātmya: Theological Discourse on the Sanctity of Śiva-Gaṅgā)

இந்த அத்தியாயத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தின் சூழலில் சிவகங்கையின் மகிமையும் தீர்த்தநெறியும் கூறப்படுகிறது. முதலில் தேவசதுஷ்டய பிரதிஷ்டை முடிந்த பின், சிவலிங்கத்தின் அருகில் ‘திரிபதகாமினி’ கங்கையை விதிப்படி நிறுவுகின்றனர். பீஷ்மர் பலஸ்ருதியை உரைக்கிறார்—அங்கே நீராடி அவரை (கதையின் அதிகாரப்பூர்வ வாக்கியாளரை) தரிசிப்பவன் பாபவிமோசனம் பெற்று சிவலோகம் அடைவான்; ஆனால் அதே தீர்த்தத்தில் பொய்ச் சத்தியம் செய்தால் விரைவில் யமலோகத்தை அடைவான், ஏனெனில் தீர்த்தம் சத்திய–அசத்தியத்தின் பலனை மிகுத்து காட்டுகிறது. பின்னர் எச்சரிக்கையான நிகழ்வு—சூத்ரகுலத்தில் பிறந்த பௌண்ட்ரகன் என்ற இளைஞன் விளையாட்டாக நண்பனின் நூலைத் திருடி, பின்னர் மறுத்து, பாகீரதியில் நீராடி சத்தியமும் செய்கிறான். ‘சாஸ்திர-சௌர்யம்’ மற்றும் அநீதியான பேச்சின் காரணமாக அவனுக்கு விரைவில் குஷ்டம், சமூகத் துறப்பு, உடல் குறைபாடு ஏற்படுகிறது. முடிவில் போதனை—சிறு நகைச்சுவைக்காகவும், குறிப்பாக புனித சாட்சிகளின் முன்னிலையில், சத்தியம் செய்யக் கூடாது; தீர்த்தயாத்திரையின் ஒழுக்கம் என்பது கட்டுப்பட்ட வாக்கும் தூய நடத்தையும் ஆகும்.

14 verses

Adhyaya 59

विदुरकृत-देवत्रयप्रतिष्ठा तथा अपुत्रदुःख-प्रशमनम् (Vidura’s Triadic Consecration and the Remedy for Childlessness)

சூதர் ஒரு மரபுக் கதையை உரைக்கிறார். ஹஸ்தினாபுரத்துடன் தொடர்புடைய விதுரர், அபுத்ரன் (மகன் இல்லாதவன்) ஒருவனின் மறுமை நிலை குறித்து வழிகாட்டல் கேட்கிறார். காளவ முனிவர் தர்மவிவாதங்களில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ‘புத்திரன்’ எனும் பன்னிரண்டு வகைகளை வகைப்படுத்தி, எந்த வகையிலும் புத்திரத் தொடர்ச்சி இல்லையெனில் மறுமையில் துயரமான விளைவுகள் உண்டாகும் எனச் சொல்கிறார். இதைக் கேட்ட விதுரர் மனம் கலங்குகிறார். அப்போது காளவர், ரக்தச்ருங்கம்–ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரம் அருகிலுள்ள மிகப் புண்ணியத் தலத்தில் விஷ்ணு-சார்புடைய அச்வத்த மரத்தை ‘புத்திரவிருட்சம்’ என நிறுவுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். விதுரர் அச்வத்தத்தை நிறுவி, புத்திரப் பிரதிநிதியாகக் கருதி பிரதிஷ்டை போன்ற விதியைச் செய்கிறார்; பின்னர் ஆலமரத்தின் கீழ் மாஹேஸ்வர லிங்கத்தையும், அச்வத்தத்தின் கீழ் விஷ்ணுவையும் நிறுவி, சூர்ய–சிவ–விஷ்ணு என்ற திரயத் தெய்வத் தொகுதியை அமைக்கிறார். அங்குள்ள பிராமணர்களிடம் தினபூஜை பொறுப்பை ஒப்படைக்க, அவர்கள் வம்சபரம்பரையாகத் தொடர ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். காலநியமப் பூஜைகளும் கூறப்படுகின்றன—மாசி/மাঘ மாத சப்தமியில் ஞாயிற்றுக்கிழமை சூர்யபூஜை, திங்கட்கிழமை மற்றும் குறிப்பாக சுக்லபக்ஷ அஷ்டமியில் சிவபூஜை, மேலும் விஷ்ணுவின் சயன–ப்ரபோதன விரதங்களில் கவனமுடன் ஆராதனை. பின்னர் இந்திரன் (பாகசாசனன்) காரணமாக லிங்கம் மண்ணால் மறைக்கப்பட, ஒரு அசரீரி வாக்கு அதன் இடத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. விதுரர் தலத்தை மீட்டெடுத்து பிராசாதம் கட்ட நிதி அளித்து, பிராமணர்களுக்கு வ்ருத்தி/உதவித் திட்டம் அமைத்து இறுதியில் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்புகிறார்.

32 verses

Adhyaya 60

Narāditya-pratiṣṭhā and the Mahitthā Devatā: Installation, Worship-Times, and Phala

இந்த அறுபதாம் அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் ‘மஹித்தா/மஹித்த’ க்ஷேத்திரத்தின் தோற்றமும் நிறுவலும் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் ஒரு பழம்பெரும் மரபை எடுத்துரைக்கிறார்—அகஸ்தியருடன் தொடர்புடையதும், அதர்வண மந்திர அதிகாரத்துடன் கூடியதும் ஆன ‘ஶோஷணீ வித்யா’ பயன்படுத்தப்பட்டதால் ‘சமத்காரபுர’ எனப் புகழ்பெற்ற தலத்தில் வரமளிக்கும் மஹித்தா தேவதை வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அதிகாரம் தீர்த்த-வரைபடம் போல நிறுவப்பட்ட தெய்வங்களையும் அவர்களின் பலன்களையும் வரிசைப்படுத்துகிறது—சூரியன் ‘நராதித்ய’ ரூபத்தில் நோய்நிவாரணமும் காவலும் அளிக்கிறார்; ஜனார்தனன் ‘கோவர்தனதர’ ரூபத்தில் செல்வமும் கோ-க்ஷேமமும் தருகிறார்; நரசிம்மன், விக்னஹர விநாயகர், மேலும் நர-நாராயணர் ஆகியோரின் பிரதிஷ்டையும் கூறப்படுகிறது. த்வாதசி, சதுர்த்தி போன்ற திதிகளில், குறிப்பாக கார்த்திக சுக்லபக்ஷத்தில், தரிசன-பூஜை மிகுந்த பலன் தரும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. உதாரணமாக அர்ஜுனனின் தீர்த்தயாத்திரை வருகிறது—ஹாடகேஶ்வர தொடர்புடைய க்ஷேத்திரத்தில் அவர் சூரியன் முதலிய தெய்வங்களை இனிய ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்து, அங்குள்ள பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்து, தினசரி ஸ்மரண-பூஜை பொறுப்பை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார். இறுதியில் இந்த மாஹாத்ம்யத்தை கேட்பது பாபநாசகமெனவும், சதுர்த்தியில் மோதகாதி நைவேத்யம் அர்ப்பணித்தால் இஷ்டபலமும் விக்னநிவாரணமும் கிடைக்கும் எனவும் கூறப்படுகிறது.

24 verses

Adhyaya 61

विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Narrative of the Viṣakanyā) — Śarmiṣṭhā-tīrtha Context

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் ‘சர்மிஷ்டா-தீர்த்தம்’ எவ்வாறு தோன்றியது, அதன் பலன் என்ன என்று விளக்கம் கேட்கிறார்கள். சூதர் சோமவம்சத்து வ்ருக மன்னனின் நிகழ்வை உரைக்கிறார்—அவன் தர்மநிஷ்டனும் பொதுநலன் நாடுபவனும். அவன் மனைவி அசுப லக்னத்தில் ஒரு மகளைக் பெற்றாள். மன்னன் ஜோதிடத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களை அணுக, அவர்கள் அந்தக் குழந்தையை ‘விஷகன்னி’ என நிர்ணயித்து—அவளுக்குப் பதி ஆகும் ஒருவர் ஆறு மாதத்தில் மரணம் அடைவார்; அவள் தங்கும் இல்லம் வறுமையால் சிதையும்; பிறந்த குலமும் மணந்த குலமும் இரண்டும் அழிவுறும் என்று எச்சரிக்கின்றனர். மன்னன் அவளை கைவிட மறுக்கிறான். முன் செய்த கர்மம் தவறாமல் பலிக்கும்; பலம், புத்தி, மந்திரம், தவம், தானம், தீர்த்தசேவை அல்லது வெறும் கட்டுப்பாடு மட்டும் கொண்டு கர்மபலனை முற்றிலும் தடுக்க முடியாது என்று கர்மசித்தாந்தத்தை விளக்குகிறான். பல பசுக்களில் கன்று தன் தாயைத் தேடி அடைவதுபோல் கர்மபலனும் வந்து சேரும்; எண்ணெய் தீர்ந்தால் விளக்கு அணைவதுபோல் கர்மம் க்ஷயமானால் துயரும் ஒழியும். இறுதியில் விதி–முயற்சி பற்றிய பழமொழியுடன், தர்மத்தில் நிலைத்து பொறுப்புடன் செயல்பட வேண்டும்; கடந்த கர்மத்தின் தொடர்ச்சிப் பந்தத்தை உணர வேண்டும் என்ற நெறிப்பாடம் கூறப்படுகிறது.

32 verses

Adhyaya 62

शर्मिष्ठातीर्थमाहात्म्य (Śarmiṣṭhā-tīrtha Māhātmya) — The Glory of Śarmiṣṭhā Tīrtha

அத்தியாயம் 62 தீर्थமாஹாத்ம்யப் பின்னணியில் சர்மிஷ்டா-தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் ரட்சண சக்தியும் கூறுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—அமைச்சர்களின் அறிவுரையையும் மீறி ஒரு அரசன் “விஷகன்னி” எனப் பெயர்பெற்ற பெண்ணை ஏற்க மறுக்கிறான். பின்னர் பகைவர்கள் தாக்க, அரசன் போரில் கொல்லப்படுகிறான்; நகரம் முழுதும் அச்சம் பரவுகிறது. மக்கள் பேரழிவுக்குக் காரணம் அவளே எனக் கருதி அவளைத் தண்டித்து நாடு கடத்த வேண்டுமெனக் கோருகின்றனர். பொதுநிந்தை கேட்ட அவள் வைராக்யம் போன்ற உறுதியுடன் ஹாடகேஸ்வரர் தொடர்புடைய புனிதக் களத்திற்குச் சென்று, அங்கு முன்ஜன்ம நினைவு எழுகிறது. முன்ஜன்மத்தில் அவள் ஒதுக்கப்பட்ட பெண்; கடும் கோடையில் தாகத்தால் வாடியபோதும் கருணையால் தாகமுற்ற பசுவிற்கு தன் குறைந்த நீரை அளித்தாள்—அது புண்ணிய விதையாகியது. ஆனால் “விஷகன்னி” நிலைக்கு இன்னொரு கர்மக் காரணமும் கூறப்படுகிறது—ஒருமுறை அவள் கௌரி/பார்வதியின் பொன் விக்ரகத்தைத் தொட்டு, விற்பனைக்காக உடைத்து துண்டாக்கினாள்; அதனால் தீவினை விளைவு முதிர்ந்தது. விடுதலைக்காக அவள் பருவம் பருவமாக நீண்ட தவம், நியம உபவாசம், பூஜை மற்றும் அர்ப்பணங்களால் தேவியை ஆராதிக்கிறாள். சோதனையாக சசி (இந்திராணி) வரம் தர வந்தபோதும், அவள் அதை மறுத்து பரமதேவி பார்வதியையே சரணாகக் கொள்கிறாள். இறுதியில் சிவனுடன் பார்வதி தோன்றி அவள் ஸ்துதியை ஏற்று வரம் அளித்து, அவளை தெய்வீக ரூபமாக மாற்றி, அந்த இடத்தைத் தன் ஆசிரமமாக நிறுவுகிறாள். பலश्रுதியில்—மাঘ சுக்ல த்ருதியை அன்று இங்கு ஸ்நானம் செய்தால் குறிப்பாக பெண்களுக்கு இஷ்டபலன்; ஸ்நான-தானங்களால் கடும் பாபங்களும் சுத்தியாகும்; அத்தியாயத்தைப் பாராயணம்/கேட்பது சிவலோக சான்னித்யம் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

90 verses

Adhyaya 63

सोमेश्वर-प्रादुर्भावः (Someshvara Liṅga: Origin Narrative and Observance)

இந்த அதிகாரம் சோமேஸ்வர தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் அதன் விரத மகிமையும் கூறுகிறது. சூதர், சோமன் (சந்திரன்) நிறுவிய புகழ்பெற்ற சிவலிங்கத்தை விளக்கி, ஒரு ஆண்டு முழுவதும் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் வழிபட வேண்டிய நியமத்தைச் சொல்கிறார். இவ்விரதத்தால் யக்ஷ்மா (க்ஷய நோய்) உள்ளிட்ட கடுமையான, நீடித்த நோய்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும் எனப் பிரகடனம் செய்யப்படுகிறது. சோமனின் நோய்க்காரணம் இவ்வாறு—தக்ஷனின் இருபத்தேழு மகள்களை (நக்ஷத்திரங்கள்) மணந்தும், சோமன் ரோஹிணியிடம் மட்டும் மிகுந்த பற்றுக் காட்டினான். மற்ற மனைவிகள் முறையிட்டதால் தக்ஷன் தர்மத்தின் அடிப்படையில் சோமனை கண்டித்தான்; சோமன் திருந்துவதாகச் சொல்லியும் மீண்டும் அதையே செய்தான். அப்போது தக்ஷன் அவனை க்ஷய நோயால் சபித்தான். சோமன் பல வைத்தியங்களையும் மருத்துவர்களையும் நாடியும் பயன் இல்லை; வைராக்யம் கொண்டு தீர்த்தயாத்திரை செய்து பிரபாச க்ஷேத்திரம் வந்து ரோமக முனிவரைச் சந்திக்கிறான். ரோமகர்—சாபம் நேரடியாக நீங்காது; ஆனால் சிவபக்தியால் அதன் தாக்கம் தணியும்; அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களில் லிங்கங்களை நிறுவி நம்பிக்கையுடன் வழிபட வேண்டும் என உபதேசிக்கிறார். சிவன் தோன்றி தக்ஷனுடன் நடுவர் செய்து, சாபத்தின் உண்மையை நிலைநிறுத்தி சந்திரன் பக்கங்களின்படி வளர்ந்து குறையும் ஒழுங்கை நிறுவுகிறார். சோமனின் வேண்டுதலுக்கு, திங்கட்கிழமைகளில் சிவன் சிறப்பு சான்னித்யம் அளிப்பதாக அருள்கிறார்; இறுதியில் பல தீர்த்தங்களில் சோமேஸ்வர வெளிப்பாடுகள் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன।

60 verses

Adhyaya 64

Chamatkārī Devī—Pradakṣiṇā-Phala and the Jātismara King

அத்தியாயம் 64-ல் சூதர் தீர்த்தமையமான தேவீமகிமையை உரைக்கிறார். ‘சமத்காரி தேவி’யை ஒரு “சமத்கார-நரேந்திரன்” நம்பிக்கையுடன் பிரதிஷ்டை செய்து, புதிதாக நிறுவிய நகரத்தையும் அதன் மக்களையும், குறிப்பாக பக்த பிராமணர்களையும் காக்க ஏற்படுத்தினான். மகாநவமி நாளில் தேவிபூஜை செய்தால் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் அச்சமின்மை கிடைக்கும்—தீய உயிர்கள், பகைவர்கள், நோய்கள், திருடர்கள் முதலிய தீங்குகளிலிருந்து பாதுகாப்பு உண்டாகும். சுக்லாஷ்டமி நாளில் தூய பக்தன் ஒருமுகமாக வழிபட்டால் வேண்டிய இலக்கு நிறைவேறும்; நிஷ்காம சாதகன் தேவியின் அருளால் இன்பமும் மோட்சமும் பெறுவான். உதாரணமாக தசார்ண நாட்டின் சித்ரரத அரசன் சுக்லாஷ்டமியில் பெரும் பிரதக்ஷிணை செய்கிறான். பிராமணர்கள் அவன் விசேஷ நிஷ்டையை கேட்டபோது, அவன் முன்ஜன்மத்தைச் சொல்கிறான்—தேவாலயத்தருகே வாழ்ந்த கிளியாக இருந்தபோது கூண்டில் நுழைந்து வெளியேறும் போதெல்லாம் அறியாமலே தினமும் பிரதக்ஷிணை நடந்தது; அங்கேயே இறந்து, ஜாதிஸ்மர அரசனாகப் பிறந்தான். இதனால் பிரதக்ஷிணை தற்செயலாக நடந்தாலும் பலன் தரும்; சிரத்தையுடன் செய்தால் மேலும் பெரும் பலன் தரும் என விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் பொதுப் போதனை—பக்தியுடன் செய்யும் பிரதக்ஷிணை பாவங்களை நீக்கும், விரும்பிய பலன்களை அளிக்கும், மோட்ச நோக்கை உறுதிப்படுத்தும்; ஒரு ஆண்டு இதைத் தொடர்ந்து செய்பவன் தாழ்ந்த (திர்யக்) யோனிகளில் மறுபிறவி அடையமாட்டான் என்று கூறப்படுகிறது.

35 verses

Adhyaya 65

Ānarteśvara–Śūdrakeśvara Māhātmya (Merit of the Ānarteśvara and Śūdrakeśvara sites)

சூதர், தேவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு குளத்தையும், அங்கே ஆனர்த்த அரசன் (சுஹய என்றும் அழைக்கப்படுவான்) ‘ஆனர்த்தேஸ்வர’ என்ற லிங்கத்தை நிறுவியதையும் கூறுகிறார். அங்காரக-ஷஷ்டி நாளில் அங்கு நீராடினால் அரசன் பெற்றதுபோலவே சித்தி கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்பட, அந்தச் சித்தி எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். பின்னர் ஒரு எடுத்துக்காட்டு—சித்தசேனன் என்ற வணிகனின் கரவான், சோர்ந்த ஒரு சூத்ர சேவகனை மக்கள் இல்லாத பாலைவனத்தில் விட்டுச் செல்கிறது. இரவில் அந்தச் சூத்ரன், அணிவகுப்புடன் வரும் ‘பிரேத-ராஜா’வைச் சந்திக்கிறான்; அவர்கள் விருந்தோம்பலை வேண்ட, அவன் அன்னமும் நீரும் அளிக்கிறான்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு இரவும் நிகழ்கிறது. பிரேத-ராஜா விளக்குகிறான்—கங்கை-யமுனை சங்கமத்தருகே ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள மகாவிரததாரியான கடும் தவசீலியின் தாக்கத்தால் தான் இரவில் இச்செல்வம்; அவர் கபாலப் பாத்திரம் கொண்டு இரவுப் பரிசுத்தி செய்கிறார். விடுதலைக்காக அந்தக் கபாலத்தைப் பொடியாக்கி சங்கமத்தில் எறியவும், கயாசிரத் தீர்த்தத்தில் பத்திரத்தில் எழுதப்பட்ட பெயர்களுடன் ஸ்ராத்தம் செய்யவும் வேண்டுகிறான். சூத்ரனுக்கு மறைந்த செல்வம் கிடைக்க, கபால-விதியும் ஸ்ராத்தங்களும் நிறைவேறுகின்றன; பிரேதங்களுக்கு மேம்பட்ட பரலோக நிலை கிடைக்கிறது. இறுதியில் சூத்ரன் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்கி ‘சூத்ரகேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவுகிறான். பலश्रுதி—நீராடல், பூஜையால் பாபநாசம்; தானம், அன்னதானம் பித்ருக்களுக்கு நீண்ட திருப்தி; சிறிதளவு தங்கதானமும் மகாயாகங்களுக்குச் சமமான பலன்; அங்கு உபவாசமரணம் மறுபிறவி பந்தத்திலிருந்து விடுதலை எனப் போற்றப்படுகிறது.

66 verses

Adhyaya 66

रामह्रद-माहात्म्यम् (Glory of Rāmahrada) — Jamadagni, the Cow of Plenty, and Ancestral Tarpaṇa

அத்தியாயம் 66-ல் சூதர் ‘ராமஹ்ரதம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தக் குளத்தைச் சுட்டுகிறார்; அங்கு ருதிரம் (இரத்தம்) தொடர்புடைய அர்ப்பணங்களால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்தனர் என்ற மரபுக் கூறு உள்ளது. இதைச் செவியுற்ற ரிஷிகள், பித்ரு-தர்ப்பணம் பொதுவாகத் தூய நீர், எள் முதலியவற்றால் செய்யப்படுவது; இரத்தம் வேறு, விதிவிலக்கான தொடர்புகளுடன் கூறப்படுவது—அப்படியிருக்க ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) ஏன் இவ்வாறு செய்தார் என்று வினவுகின்றனர். சூதர் இதன் காரணம் விரதமும் கோபமும் என விளக்குகிறார்; ஹைஹய அரசன் ஸஹஸ்ரார்ஜுனன் (கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன்) மகரிஷி ஜமதக்னியை அநியாயமாகக் கொன்றதே இதன் மூலமாகும். பின்னர் கதை விரிகிறது—ஜமதக்னி அரசனை விருந்தினராக மதித்து, அதிசயமான ‘ஹோமதேனு/காமதேனு-சம’ பசுவின் மூலம் அரசனுக்கும் அவன் படைக்கும் அளவிலா விருந்தோம்பலை அளிக்கிறார். அரசன் அரசியல்-படை நன்மைக்காக அந்தப் பசுவை பெற ஆசைப்படுகிறான்; ஜமதக்னி மறுத்து, சாதாரணப் பசுவும் கொல்லப்படாதது, பசுவை பொருளாக்கி கைப்பற்றுதல் பெரும் அதர்மம் என்று கண்டிக்கிறார். பின்னர் அரசனின் ஆட்கள் ஜமதக்னியை கொல்கிறார்கள்; பசுவின் சக்தியால் புலிந்த காவலர்கள் தோன்றி அரசப் படையைத் தோற்கடிக்கிறார்கள். அரசன் பசுவை விட்டுவிட்டு பின்வாங்குகிறான்; ‘ஜமதக்னி புத்ரன் ராமன் வருவான்’ என்ற எச்சரிக்கையுடன்—இவ்வாறு தீர்த்தமகிமை, விருந்தோம்பல், தபஸ்வி-வன்முறை, அரச அதிகாரத்தின் எல்லை ஆகியவற்றோடு இணைக்கப்படுகிறது।

59 verses

Adhyaya 67

हैहयाधिपतिवधः पितृतर्पणप्रतिज्ञा च (Slaying of the Haihaya lord and the vow concerning ancestral offering)

சூதர் கூறுகிறார்—பரசுராமர் சகோதரர்களுடன் வந்து பார்த்தபோது ஆசிரமம் சிதைந்திருந்தது; குலப் பசு காயமடைந்திருந்தது. முனிவர்களிடமிருந்து தந்தை கொல்லப்பட்டார் என்றும், தாய் பல ஆயுதக் காயங்களால் மிகுந்த வேதனையில் உள்ளார் என்றும் அறிந்து, அவர் துயருற்று வேத விதிப்படி இறுதிக் கிரியைகளைச் செய்தார். பித்ரு தர்ப்பணத்திற்காக நீராஞ்சலி அளிக்க முனிவர்கள் வேண்டினார்கள்; ஆனால் பரசுராமர் பழிவாங்கும் தர்மத்தில் நிலைத்த விரதத்தை அறிவித்தார்—குற்றமற்ற தந்தை வதமும் தாயின் கொடிய காயங்களும் காரணமாக, பூமியை ‘க்ஷத்திரியரற்றது’ ஆக்காமல் விட்டால் எனக்கு பாவம் உண்டாகும். தந்தையை நீரால் அல்ல, குற்றவாளிகளின் இரத்தத்தால் திருப்திப்படுத்துவேன் என்றார். பின்னர் ஹைஹயப் படையும் காட்டு கூட்டாளிகளும் சேர்ந்து பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. விதிவசத்தால் ஹைஹய அரசன் வில், வாள், கதா எதையும் இயக்க இயலாமல் போனான்; தெய்வ ஆயுதங்களும் மந்திரங்களும் பலனின்றி போனது. பரசுராமர் அவனது கரங்களை வெட்டி, தலை துண்டித்து, இரத்தத்தைச் சேகரித்து, ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் தயாரித்த குழியில் அதை ஊற்றுமாறு ஆணையிட்டார்—இவ்வாறு தீர்த்தத்துடன் இணைந்த பித்ரு தர்ப்பணக் காரணமும், விரதபந்தமான செயல்-தர்மமும் நிறுவப்படுகிறது।

39 verses

Adhyaya 68

पितृतर्पण-प्रतिज्ञापूरणम् (Fulfilment of the Vow through Ancestral Oblations)

Chapter 68 continues the transmitted discourse with Sūta as narrator. The episode describes the aftermath of Bhārgava (Paraśurāma) establishing a kṣatriya-less order through violent retribution, after which blood is gathered and conveyed to a pit (garta) associated with ancestral origin (paitṛkī / pitṛ-sambhavā). The narrative then shifts from martial action to ritual resolution: Bhārgava bathes in the blood, prepares abundant sesame (tila), and performs pitr̥-tarpaṇa with the apasavya orientation, in the presence of brahmins and other ascetics as direct witnesses, thereby fulfilling a stated pledge and becoming “free from sorrow” (viśoka). Subsequently, in a world described as bereft of kṣatriyas, he performs an aśvamedha and gives the entire earth as dakṣiṇā to brahmins. The brahmins respond with a governance principle—‘one ruler is remembered’—and instruct him not to remain on their land. A further exchange culminates in a threat to dry the ocean with a fire-weapon; hearing this, the ocean, fearful, withdraws as desired. The chapter thus interweaves ethical tension (violence and authority), ritual technology (tarpaṇa, aśvamedha, dāna), and cosmological geography (ocean’s retreat) as an explanatory charter for place and practice.

13 verses

Adhyaya 69

रामह्रद-माहात्म्य (Rāmahrada Māhātmya: The Glory of Rāma’s Sacred Lake)

சூதர் கூறுகிறார்—க்ஷத்திரியர்கள் இல்லாத நிலை ஏற்பட்டபோது, க்ஷத்திரியப் பெண்களுக்கு பிராமணர்களால் க்ஷேத்ரஜப் புதல்வர்கள் பிறந்து, அவர்களே புதிய அரசர்களாகி வலிமை பெருகி பிராமணர்களை ஒடுக்கினர். துன்புற்ற பிராமணர்கள் ப்ருகுவம்ச ராமனை (பரசுராமனை) சரணடைந்து, அச்வமேதச் சூழலில் வழங்கப்பட்ட நிலத்தை மீட்டுத் தரவும், அநியாயக் க்ஷத்திரியர்களிடமிருந்து நிவாரணம் அளிக்கவும் வேண்டுகின்றனர். கோபமுற்ற ராமன் சபரர், புலிந்தர், மேதர் முதலியோருடன் சென்று க்ஷத்திரியர்களை அழிக்கிறான்; பெரும் இரத்தத்தை ஒரு குழியில் நிரப்பி பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்கிறான்; பின்னர் நிலத்தை பிராமணர்களுக்கு மீட்டளித்து கடலை நோக்கிச் செல்கிறான். பூமி இருபத்தொன்றுமுறை (ஏழு முறை என மூன்று சுற்றுகள்) க்ஷத்திரியரற்றதாக ஆனது என வர்ணிக்கப்படுகிறது; தர்ப்பணத்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர். இருபத்தொன்றாவது தர்ப்பணத்தில் உடலற்ற பித்ருவாணி, நிந்தைக்குரிய செயலை நிறுத்துமாறு கூறி, தாம் திருப்தியென அறிவித்து வரம் அளிக்கிறது. ராமன்—இந்தத் தீர்த்தம் என் பெயரால் புகழ்பெற வேண்டும், இரத்ததோஷமின்றி இருக்க வேண்டும், தவசிகள் வந்து வழிபட வேண்டும்—என்று வேண்டுகிறான். பித்ருக்கள்—இந்த தர்ப்பணக் குளம் மூவுலகிலும் ‘ராமஹ்ரதம்’ எனப் புகழ்பெறும்; இங்கு பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்தால் அச்வமேதத்துக்கு ஒப்பான பலனும் உயர்ந்த கதியும் கிடைக்கும்—என்று அறிவிக்கின்றனர். பாத்ரபதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் ஆயுதத்தால் இறந்தவர்களுக்காக பக்தியுடன் சிராத்தம் செய்தால், பிரேதநிலை அல்லது நரகத்தில் உள்ளவர்களும் உயர்வடைவார்கள் என கூறப்படுகிறது. பாம்பு, தீ, விஷம், கட்டுப்பாடு போன்ற அகாலமரணங்களுக்கான சிராத்தமும் இங்கு விடுதலை தரும். இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம்/கேட்பதன் பலன் கயாசிராத்தம், பித்ருமேதம், சௌத்ராமணி ஆகியவற்றின் பலனுக்கு ஒப்பெனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.

25 verses

Adhyaya 70

Śakti-prakṣepaḥ and Tārakāsura Narrative (Kārttikeya-Śakti and the Origin-Logic of a Purifying Kuṇḍa)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், கார்த்திகேயருடன் தொடர்புடைய பாபநாசினி ‘சக்தி’யையும், அந்த சக்தியின் காரணமாக உருவானதாகக் கூறப்படும் பெரிய, தெளிந்த நீருடைய குண்டத்தையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார். அங்கே ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்தால் வாழ்நாள் முழுதும் சேர்ந்த பாபங்கள் உடனே நீங்கி, முக்தி தரும் பலன் கிடைக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது. ரிஷிகள் அந்த சக்தியின் காலம், நோக்கம், திறன் ஆகியவற்றை வினவுகின்றனர். பின்னர் சூதர் தாரகாசுரன் பற்றிய காரணக் கதையைச் சொல்கிறார். ஹிரண்யாக்ஷ வம்சத்தில் பிறந்த தானவன் தாரகன், கோகர்ணத்தில் கடும் தவம் செய்து சிவனைப் பிரசன்னப்படுத்துகிறான்; சிவன் அவனுக்கு தேவர்களால் பெரும்பாலும் வெல்ல முடியாத வரத்தை அளிக்கிறார், ஆனால் சிவன் தானே அவனை வதம் செய்யமாட்டார் என்ற மறைமுகக் கட்டுப்பாடு உள்ளது. வரபலத்தால் தாரகன் தேவர்களை நீண்ட போரில் துன்புறுத்துகிறான்; அவர்களின் யுக்திகளும் ஆயுதங்களும் பயனின்றி போகின்றன. இந்திரன் பிரஹஸ்பதியை அணைகிறான். பிரஹஸ்பதி தத்துவநியாயம் கூறி—சிவன் தன் வரம் பெற்றவனை அழிக்கமாட்டார்; ஆகவே சிவபுத்திரன் சேனாதிபதியாகி தாரகனை வெல்ல வேண்டும் எனத் தீர்வு சொல்கிறார். சிவன் பார்வதியுடன் கைலாசத்தில் ஒதுங்க, தேவர்கள் அச்சத்தால் வாயுவை அனுப்பி சிருஷ்டிக் கிரியையில் இடையூறு செய்கிறார்கள். சிவன் தன் தீவிர வீர்யத்தை அடக்கி எங்கே வைக்கலாம் எனக் கேட்க, அக்னி அதைத் தாங்குகிறான்; தாங்க இயலாமல் பூமியில் சரஸ்தம்பத்தில் (நாணல் காடில்) வைக்கிறான். ஆறு க்ருத்திகைகள் அந்த விதையைப் பாதுகாக்கின்றனர்—இதுவே ஸ்கந்த/கார்த்திகேயர் பிறப்புக்கும் தாரக வதத்திற்கும் முன்னுரை. இவ்வாறு, தீர்த்தக் குண்டத்தின் புனிதம் தெய்வீக சக்தியின் அடக்கம்-மாற்றம் மற்றும் கார்த்திகேயரின் ரட்சகப் பணியுடன் இணைக்கப்படுகிறது.

68 verses

Adhyaya 71

स्कन्दाभिषेकः तारकवधश्च — Consecration of Skanda and the Slaying of Tāraka; Stabilization of Raktaśṛṅga

சூதர் நாகரகண்டத்தில் கௌமாரத் தத்துவத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தெய்வீக நிகழ்வை உரைக்கிறார். ஸ்கந்தன் அபார ஒளியுடன் பிறக்கிறான்; க்ருத்திகைகள் வந்து பாலூட்டி அணைத்து வளர்க்க, அவன் உருவம் பலமுகம் பலபுயம் கொண்டதாக விரிகிறது. பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூடி இசை-நடனங்களுடன் விழாவை நடத்துகின்றனர்; தேவர்கள் அவனுக்கு “ஸ்கந்த” என்ற பெயரிட்டு அபிஷேகம் செய்து, சிவன் அவனை சேனாபதியாக நியமிக்கிறார். ஸ்கந்தனுக்கு வெற்றியைத் தவறாத சக்தி, மயில் வாகனம், பல தேவர்களிடமிருந்து திவ்ய ஆயுதங்கள் கிடைக்கின்றன. ஸ்கந்தன் தலைமையில் தேவர்கள் தாரகனை எதிர்த்து போரிடுகின்றனர். கடும் சமரில் ஸ்கந்தன் விடுத்த சக்தி தாரகனின் இதயத்தைத் துளைத்து அச்சத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. வெற்றிக்குப் பின் ரத்தச் சின்னம் கொண்ட சக்தியை ‘புரோத்தம’ நகரில் நிறுவி, ரக்தச்ருங்க மலை உறுதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் ஆகச் செய்கிறான். பின்னர் மலை அசைவால் சமத்காரபுரம் சேதமடைந்து பிராமணர்கள் பாதிக்கப்பட, அவர்கள் சாபம் இடுவோம் எனக் கூறுகின்றனர். ஸ்கந்தன் இது அனைவரின் நலனுக்காகவே நிகழ்ந்தது என நெறியோடு விளக்கி சமாதானப்படுத்தி, அமிர்தத்தால் இறந்த பிராமணர்களை உயிர்ப்பிக்கிறான். மலைச்சிகரத்தில் சக்தியை நிறுவி, நான்கு திசைகளிலும் நான்கு தேவிகளை—ஆம்பவ்ருத்தா, ஆம்ரா, மாஹித்தா, சமத்கரீ—நியமித்து மலையை அசையாததாகச் செய்கிறான். அதற்குப் பதிலாக பிராமணர்கள் வரம் அளிக்கின்றனர்: அந்த ஊர் ஸ்கந்தபுரம் (சமத்காரபுரம் என்றும்) புகழ்பெற வேண்டும்; ஸ்கந்தன், நான்கு தேவிகள், சக்தி ஆகியோருக்கு நிரந்தர வழிபாடு நடைபெற வேண்டும்; குறிப்பாக சைத்ர சுக்ல ஷஷ்டியில் சக்திக்கு விசேஷ வணக்கம். பலன் கூறுவது: அந்நாளில் பக்தியுடன் பூஜை செய்தால் ஸ்கந்தன் திருப்தியடைவான்; முறையாகப் பூஜை முடிந்த பின் சக்தியுடன் முதுகைத் தொடுதல்/உரசுதல் ஒரு வருட நோயிலிருந்து விடுதலை தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

43 verses

Adhyaya 72

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कौरवपाण्डवतीर्थयात्रा (Hāṭakeśvara-Kṣetra Māhātmya: The Kaurava–Pāṇḍava Pilgrimage Episode)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், “தர்மராஷ்டிரன் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் லிங்கத்தை எப்போது, எவ்வாறு நிறுவினார்?” என்ற ரிஷிகளின் கேள்விக்கு விடையளிக்கிறார். முதலில் வம்ச-திருமணப் பின்னணி கூறப்படுகிறது—சுபலக்ஷணங்களும் நற்குணங்களும் உடைய பானுமதி தார்த்தராஷ்டிர வம்சத்தில் திருமணம் செய்யப்படுகிறாள்; யாதவர் தொடர்பும் விஷ்ணு-ஸ்மரணமும் இடையிடையே வருகின்றன. பின்னர் பீஷ்மர், துரோணர் முதலியோருடன் கௌரவர்கள், ஐந்து பாண்டவர்கள் தம் பரிவாரங்களுடன் த்வாராவதியை நோக்கிப் பயணித்து, செழிப்பான ஆனர்த்த நாட்டில் நுழைந்து, ஹாடகேஸ்வர தேவனுடன் தொடர்புடைய பாபநாசகப் புகழ்பெற்ற க்ஷேத்திரத்தை அடைகிறார்கள். அந்தத் தலத்தின் அபூர்வ மகிமையை பீஷ்மர் எடுத்துரைத்து ஐந்து நாட்கள் தங்குமாறு அறிவுறுத்துகிறார்; தன் கடும் பாபம் நீங்கிய அனுபவத்தைச் சொல்லி தீர்த்தங்களும் ஆயதனங்களும் தரிசிக்கும் வாய்ப்பை வலியுறுத்துகிறார். தர்மராஷ்டிரன் கர்ணன், சகுனி, கிருபர் முதலியோரும் பல புதல்வர்களும் உடன், படை தபோவனத்தைத் தொந்தரவு செய்யாதபடி கட்டுப்படுத்தி, வேத ஒலியும் யாகப் புகையும் நிறைந்த தபஸ்விகள் வாழும் பகுதிக்குள் செல்கிறான். தீர்த்தயாத்திரை ஒழுக்கங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன—நியம ஸ்நானம், ஏழை-துறவிகளுக்கு தானம், எள்ளுக் கலந்த நீரால் ஸ்ராத்த-தர்ப்பணம், ஹோமம், ஜபம், ஸ்வாத்யாயம், கொடிகள், சுத்திகரிப்பு, மாலைகள், நைவேத்யம் முதலியவற்றுடன் ஆலயப் பூஜை; மிருகங்கள், வாகனங்கள், பசுக்கள், துணிகள், பொன் ஆகிய தானங்களும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் அனைவரும் முகாமிற்கு திரும்பி தீர்த்தங்கள், ஆலயங்கள், கட்டுப்பாடான தபஸ்விகளைப் பார்த்து வியப்புறுகின்றனர்; அந்த லிங்க தரிசனம் துர்யோதனனையும் உட்பட அனைவரின் பாபத்தை நீக்கி மோக்ஷத்திற்குக் காரணம் என தொடக்கவாக்கியம் உணர்த்துகிறது.

28 verses

Adhyaya 73

धृतराष्ट्रादिकृतप्रासादस्थापनोद्यमवर्णनम् (Preparations for Palace-Temples and Liṅga Installation by Dhṛtarāṣṭra and Others)

இந்த அதிகாரத்தில் த்வாராவதியில் துர்யோதனன்–பானுமதி திருமணத்தின் மாபெரும் விழா கூறப்படுகிறது—இசை, பாடல், நடனம், வேதபாராயணம், மக்கள் கொண்டாட்டம் ஆகியவற்றால் நகரம் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறது. ஒன்பதாம் நாளில் குரு–பாண்டவர் மூத்தோர் விஷ்ணுவை (புண்டரீகாக்ஷ/மாதவ) அன்புடன் வணங்கி, பிரிய மனமில்லாவிட்டாலும் ஒரு அவசர தர்மக் காரியத்திற்காகப் புறப்பட வேண்டுமென தெரிவிக்கின்றனர். அனர்த்தப் பகுதியில் பயணிக்கையில் அவர்கள் அதிசயமான ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தை கண்டதாகவும், அங்கு ஒளிவீசும், பலவகைச் சிற்ப வடிவங்களைக் கொண்ட பல லிங்கங்கள் உயர்ந்த வம்சங்களும் தெய்வீகப் பெருமைகளும் தொடர்புடையவையாக இருப்பதாகவும் கூறுகின்றனர். அந்தப் புண்ணியத் தலத்தில் தங்கள்தம் லிங்கங்களை நிறுவ விரும்பி அனுமதி கேட்டு, மீண்டும் தரிசனத்திற்குத் திரும்புவோம் என உறுதி அளிக்கின்றனர். மாதவன் அந்தத் தலம் மிகப் புண்ணியமானது என ஏற்று, தரிசனமும் லிங்கப் பிரதிஷ்டையும் செய்ய அவர்களுடன் வர ஒப்புக்கொள்கிறான். அங்கு வந்த குரு, பாண்டவர், யாதவர் அனைவரும் பிராமணர்களை அழைத்து நில அனுமதியும் பிரதிஷ்டைச் சடங்குகளில் ஆச்சார்யத் தலைமையும் வேண்டுகின்றனர். இடத்தின் குறைவு, முன்பே இருந்த தெய்வீகக் கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றை பிராமணர்கள் ஆலோசித்தாலும், தர்ம நோக்கில் மகாபுருஷர்கள் கேட்டதை மறுப்பது தகாது என முடிவு செய்கின்றனர். பின்னர் ஒழுங்கான முன்னுரிமை வரிசையில் ஒவ்வொரு அரசனும் தனித்தனியாக அழகிய பிராசாதங்களை அமைத்து லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்ய அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது; இறுதியில் த்ருதராஷ்டிரர் முதலியோர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வரிசையில் கட்டுமானத்தைத் தொடங்குகின்றனர்.

48 verses

Adhyaya 74

कौरवपाण्डवयादवकृतलिङ्गप्रतिष्ठावृत्तान्तवर्णनम् (Account of Liṅga Consecrations Performed by the Kauravas, Pāṇḍavas, and Yādavas)

ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் சூழலில் சூதர் லிங்கப் பிரதிஷ்டை மையமான நிகழ்வை உரைக்கிறார். நூறு புதல்வர்களுடைய அரசன் த்ருதராஷ்டிரன் அங்கே 101 சிவலிங்கங்களை நிறுவினான். பாண்டவர்கள் ஒன்றாக ஐந்து லிங்கங்களை பிரதிஷ்டை செய்தனர்; மேலும் த்ரௌபதி, குந்தி, காந்தாரி, பானுமதி ஆகியோரின் லிங்கநிறுவலும் கூறப்படுவதால் அரசகுடிகளில் பரந்த பக்திப் பங்கேற்பு வெளிப்படுகிறது. பின்னர் குருக்ஷேத்ரக் கதையுடன் தொடர்புடைய விதுரன், சல்யன், யுயுத்ஸு, பாஹ்லீகன், கர்ணன், சகுனி, த்ரோணன், க்ருபன், அஸ்வத்தாமன் ஆகியோர் ‘பரம பக்தி’யுடன் தத்தம் லிங்கத்தை ‘வர-ப்ராசாத’ எனும் சிறப்பு ஆலய அமைப்பில் பிரதிஷ்டை செய்கிறார்கள். அதன் பின் விஷ்ணுவும் சிகரமுடைய உயர்ந்த ப்ராசாதத்தில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவுகிறார். தொடர்ந்து சாத்த்வத/யாதவர்கள்—சாம்பன், பலபத்ரன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் முதலியோர்—நம்பிக்கையுடன் பத்து பிரதான லிங்கங்களை நிறுவுகிறார்கள். இறுதியில் அனைவரும் திருப்தியடைந்து நீண்ட காலம் அங்கே தங்கி, செல்வம், கிராமங்கள், வயல்கள், பசுக்கள், ஆடைகள், பணியாளர்கள் முதலியவற்றை பெருமளவில் தானமாக அளித்து, மரியாதையுடன் விடைபெறுகிறார்கள். பலன்: இவ்விலிங்கங்களை பக்தியுடன் வழிபட்டால் விரும்பிய பயன் கிடைக்கும்; குறிப்பாக த்ருதராஷ்டிரன் நிறுவிய லிங்கம் பாபநாசகமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

16 verses

Adhyaya 75

Hāṭakeśvara-liṅga-pratiṣṭhā and the Devayajana Merit-Statement (हाटकेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा तथा देवयजनमाहात्म्यम्)

சூதர் ஒரு பழம்பெரும் புனித வரலாற்றை உரைக்கிறார்—ருத்ரன் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பற்ற க்ஷேத்திரத்தை அருளினார்; அங்கே ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனும் லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. பின்னர் கலியுகக் குற்றங்களால் பிராமணர்களுக்கு ஏற்படும் தீமைகளைத் தடுக்க, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை ஷம்பு ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்/கார்த்திகேயன்) காக்கும்படி ஒப்படைத்தார். பிரம்மாவின் வேண்டுகோளின்படி, தந்தையின் ஆணையை ஏற்று காங்கேயன் (கார்த்திகேயன்) அங்கேயே வாசம் செய்தான். கார்த்திகை மாதத்தில் க்ருத்திகா-யோகம் கூடிய வேளையில் ஆண்டவனின் தரிசனம் செய்தால் பல பிறவிகளுக்கான புண்ணியம் கிடைத்து, கல்வியும் செல்வமும் உடைய பிராமணராக மறுபிறவி பெறுவான் என கால-விதி கூறப்படுகிறது. பின்னர் மகாசேனனின் உயர்ந்த, கண்கவர் பிராசாதம்/ஆலயம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இதைக் கேட்டு தேவர்கள் ஆர்வத்துடன் வந்து மிகப் புனித நகரைத் தரிசித்து, வடகிழக்கு வளாகங்களில் யாகங்கள் செய்து யதாவிதி தக்ஷிணை அளித்தனர். அந்த யாகஸ்தலம் ‘தேவயஜன’ எனப் பெயர் பெற்றது; அங்கே முறையாகச் செய்யப்படும் ஒரு யாகம், வேறு இடங்களில் செய்யப்படும் நூறு யாகங்களின் பலனுக்கு இணை என மகிமை அறிவிக்கப்படுகிறது.

10 verses

Adhyaya 76

Bhāskara-traya Māhātmya (The Glory of the Three Solar Manifestations: Muṇḍīra, Kālapriya, and Mūlasthāna)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ‘பாஸ்கர-திரயம்’—முண்டீர, காலப்ரிய, மூலஸ்தானம்—எனும் மூன்று மங்களகரமான சூரிய வடிவங்களின் மகிமையை உரைக்கிறார்; இவர்களின் தரிசனம் முக்தி வரை அளிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. மூன்று வடிவங்களுக்கும் காலச் சந்திகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன: இரவு முடிவில் முண்டீர, மதியத்தில் காலப்ரிய, மாலை/இரவு நுழைவில் மூலஸ்தானம். ஹாடகேஸ்வரஜ-க்ஷேத்திரத்தில் இவர்களின் அமைவிடம் மற்றும் தோற்றம் குறித்து ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் ஒரு நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—ஒரு பிராமணன் கடும் குஷ்ட நோயால் வாடுகிறான்; அவனின் பக்தியுள்ள மனைவி பல சிகிச்சைகள் செய்தும் பயன் இல்லை. அப்போது ஒரு பயணி விருந்தினர் தன் அனுபவத்தைச் சொல்கிறான்: மூன்று ஆண்டுகள் வரிசையாக மூன்று பாஸ்கரர்களை உபாசித்து—உபவாசம், கட்டுப்பாடு, ஞாயிற்றுக்கிழமை விரதம், இரவு விழிப்பு, ஸ்தோத்திரம்—செய்ததால் தன் நோய் நீங்கியது. கனவில் சூரியதேவன் தோன்றி கர்மக் காரணம் (தங்கத் திருட்டு) வெளிப்படுத்தி, நோயை அகற்றி, திருடாமை மற்றும் திறன் அளவிற்கு தானம் செய்யுமாறு நெறி உபதேசம் செய்கிறார். இதனால் ஊக்கமடைந்த பிராமண தம்பதியர் முண்டீரை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள். வழியில் பிராமணன் பலவீனமடைந்து மரணத்தை எண்ணினாலும் மனைவி அவனை விட்டுச் செல்ல மறுக்கிறாள். சிதை அமைக்கத் தயாராகும் போது மூன்று ஒளிமிக்க புருஷர்கள் தோன்றுகிறார்கள்—அவர்களே மூன்று பாஸ்கரர்கள்—நோயை குணப்படுத்துகிறார்கள். பக்தன் மூன்று ஆலயங்களை நிறுவினால் தாங்கள் அங்கே திரிகால தரிசனத்திற்காக நிலைத்திருப்போம் என அருள்கிறார்கள். பிராமணன் ஞாயிற்றுக்கிழமை (ஹஸ்தார்கச் சூழல்) மூன்று வடிவங்களையும் பிரதிஷ்டை செய்து, மலர்-தூபத்துடன் மூன்று சந்திகளிலும் பூஜித்து, இறுதியில் பாஸ்கரலோகத்தை அடைகிறான். பலன் உரையில் காலத்திற்கேற்ற திரயதரிசனம் கடின ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும் என்றும், கதை நெறிச் சீர்திருத்தம்—திருட்டுத் துறப்பு, தானம்—என்பதையே முன்னிறுத்துகிறது.

73 verses

Adhyaya 77

हाटकेश्वर-क्षेत्रे शिव-सती-विवाहकथनम् (Śiva–Satī Marriage Narrative at Hāṭakeśvara-kṣetra)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—சிவன்–உமா வேதிமத்தியிலே நிறுவப்பட்டுள்ளனர் எனச் சொல்லப்படும்போது, அவர்களின் திருமணம் முன்பு ஓஷதிப்ரஸ்தத்தில் நடந்ததாகவும், விரிவாக ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் நடந்ததாகவும் எவ்வாறு நினைவுகூரப்படுகிறது? சூதர் பழைய மன்வந்தரங்களுக்குரிய முன்னைய சுழற்சியை எடுத்துரைத்து, பின்னர் தக்ஷனுடன் தொடர்புடைய திருமண நிகழ்வை விவரித்து இந்தத் தோற்ற முரண்பாட்டைத் தீர்க்கிறார். தக்ஷன் மிகுந்த வைபவத்துடன் திருமண ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறான். சைத்ர சுக்ல த்ரயோதசி, பக நக்ஷத்திரம், ஞாயிற்றுக்கிழமை என்ற சுப முகூர்த்தத்தில் சிவன் தேவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர் முதலிய பெரும் கூட்டத்துடன் வருகிறார். யாகத்தில் ஒரு நெறி-தத்துவ நிகழ்வு வருகிறது—காமவசப்பட்ட பிரம்மா சதியின் மறைக்கப்பட்ட முகத்தைப் பார்க்க முயன்று, யாகஅக்னியின் புகை வழியாகக் காண்கிறார்; அதனால் சிவன் அவரை கண்டித்து பிராயச்சித்தத்தை விதிக்கிறார். விழுந்த விதை ‘வாலகில்ய’ எனப்படும் அங்குதள அளவுள்ள தபஸ்விகளின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகிறது; அவர்கள் தூய தவஸ்தலத்தை வேண்டி அங்கே சித்தி பெறுகின்றனர். இறுதியில் சிவன் சதியுடன் வேதிமத்தியிலே உயிர்களின் பாவநீக்கத்திற்காக நிலைத்திருப்பதாக அருள்கிறார்; குறிப்பிட்ட காலத்தில் தரிசனம் பாபநாசமும், சௌபாக்யமும், குறிப்பாக திருமணச் சடங்குகளின் மங்களமும் தரும் எனப் புகழப்படுகிறது. பலश्रுதி—கவனமாகக் கேட்டு வृषபத்வஜனை வழிபடுவோரின் திருமணாதி கர்மங்கள் தடையின்றி நிறைவேறும்.

74 verses

Adhyaya 78

रुद्रशीर्षतीर्थमाहात्म्यम् (Rudraśīrṣa Tīrtha Māhātmya)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள், பிரம்மாவும் வாலகில்ய முனிவர்களும் தவம் செய்த இடம் எது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் திசைச் சுட்டியுடன் அந்தப் புனிதப் பரப்பை விளக்கி, ‘ருத்ரசீர்ஷ’ எனப்படும் பீடம்/ஆசனம் மற்றும் அதனுடன் இணைந்த குண்டத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறார்; அந்தத் தீர்த்த சக்தியே கதையின் மையம். பின்னர் ஒரு நெறி-சடங்கு நிகழ்வு வருகிறது: தவறான உறவின் குற்றச்சாட்டில் பிடிபட்ட ஒரு பிராமணப் பெண், தன் நிரபராதத்தை நிரூபிக்க மூத்தோர் மற்றும் தேவதைகள் முன்னிலையில் “திவ்ய-கிரஹம்” (பொது சோதனை) ஏற்கிறாள். அக்னிதேவன்—அந்தச் செயல் நியாயம் என்பதால் அல்ல; ருத்ரசீர்ஷ தீர்த்தத்தின் வல்லமை மற்றும் குண்டநீரின் சக்தியால் அவள் சுத்தி பெற்றாள் என்று தெளிவுபடுத்துகிறார். சமூகம் கணவனின் கடுமையையும் கண்டிக்கிறது; அதே நேரம், காமமோகம் கொண்டு அணுகினால் அந்தப் பகுதியில் தாம்பத்திய தர்மம் சிதைவடையும் என அடுத்த பாடல்கள் எச்சரிக்கின்றன—ஒழுக்கமின்றி தீர்த்த சக்தி கூட ஆபத்தான தளர்வை தரலாம். இரண்டாம் எடுத்துக்காட்டில் விதூரதன் என்ற அரசன் கோபத்தில் குண்டத்தை மூடி, கட்டமைப்பை சேதப்படுத்துகிறான். எதிர்சாபமாக—குண்டத்தையும் ஆலயத்தையும் மீண்டும் அமைப்பவன், அங்கு நிகழ்ந்த காமத் தவறுகளின் கர்மப் பாரத்தையும் ஏற்க வேண்டுமென கூறப்படுகிறது; இது நெறி தடையும், அந்த இடத்தின் புண்ணிய-பாப “பொருளாதார”த்தின் தீவிரத்தையும் காட்டுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி: மாக சுக்ல சதுர்தசி நாளில் “ருத்ரசீர்ஷ” நாமத்தை 108 முறை ஜபித்து பூஜித்தால், வேண்டிய பலன், தினப் பாப நாசம், பரமகதி கிடைக்கும்।

59 verses

Adhyaya 79

Vālakhilya-Muni-Avajñā, Garuḍotpatti, and the Liṅga–Kuṇḍa Phala (वालखिल्यमुन्यवज्ञा–गरुडोत्पत्तिः–लिङ्गकुण्डफलम्)

இந்த அதிகாரத்தை சூதர் கேள்வி கேட்ட முனிவர்களுக்கு அறிவிக்கிறார். புனிதப் பகுதியின் தெற்கில் உள்ள புகழ்பெற்ற லிங்கம் குறிப்பிடப்படுகிறது; அது பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்துவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த லிங்கத்துடன் தொடர்புடைய குண்டத்தில் ஹோமம் செய்தால் விசேஷ பலன் கிடைக்கும் எனவும் கூறப்படுகிறது. தக்ஷனின் முறையாக அமைந்த யாகத்திற்கு உதவ வாலகில்ய முனிவர்கள் சமித் கட்டைகளைச் சுமந்து சென்றபோது, வழியில் நீர் நிறைந்த பள்ளம் தடையாகிறது. அவர்கள் துன்புறும் நிலையில், யாகத்திற்குச் செல்லும் சக்ரன் (இந்திரன்) அவர்களைப் பார்த்தும் அகந்தை–கௌதுகத்தால் அந்த தடையைத் தாவி கடந்ததால் முனிவர்கள் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அதர்வண மந்திரங்களால், மண்டலத்தில் நிறுவிய புனித கலசத்தின் மூலம், ‘சக்ர’ போன்ற பிரதிமையை உருவாக்கத் தீர்மானிக்கிறார்கள்; உடனே இந்திரனுக்கு அச்சமூட்டும் அபசகுனங்கள் தோன்றுகின்றன. ப்ருஹஸ்பதி இவை தவசிகளின் அவமதிப்பின் விளைவு என விளக்குகிறார். இந்திரன் தக்ஷனை நாட, தக்ஷன் முனிவர்களுடன் சமாதானம் செய்து மந்திரஜன்ய சக்தியை அழிக்காமல் அதை மாற்றி, தோன்றவிருப்பவன் இந்திரனின் போட்டியாளனாக அல்லாது விஷ்ணுவின் வாகனமான கருடனாகப் பிறக்கச் செய்கிறார். இறுதியில் சமரசம் நிகழ்ந்து, இந்த லிங்கப் பூஜையும் குண்ட ஹோமமும் நம்பிக்கையோடு அல்லது நிஷ்காமமாகச் செய்தாலும் வேண்டிய பலன்களும் அரிய ஆன்மிக வெற்றியும் கிடைக்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.

54 verses

Adhyaya 80

Suparṇākhyamāhātmya (The Glory of Suparṇa/Garuḍa) — Garuḍa’s Origin, Pilgrimage Quest, and Vaiṣṇava Audience

அத்தியாயம் 80-இல் முன்பு கூறப்பட்ட “அதீத தேஜஸ், வீர்யம் உடைய கருடன் முனிவர்களின் ஹோமத்தால் தோன்றினான்” என்ற உரையை முனிவர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். சூதர் விளக்குவது: இது ஒரு யாக-காரணத் தொடர்பு. அதர்வண மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்டு வாலகில்ய முனிவர்களின் சக்தியால் புனிதமடைந்த கலசத்தை கश्यபர் கொண்டு வந்து, விநதைக்கு “மந்திர-சுத்தமான நீரை அருந்து; மகாபலன் பிறப்பான்” என்று உபதேசிக்கிறார். விநதை உடனே அருந்தி கர்ப்பம் தரித்து, பாம்புகளுக்கு அச்சமூட்டும் கருடன் பிறக்கிறான்; பின்னர் அவன் வைஷ்ணவ சேவையில் நிலைபெறுகிறான்—விஷ்ணுவின் வாகனமாகவும், ரதத் த்வஜச் சின்னமாகவும்। பின்பு இரண்டாம் விசாரணை எழுகிறது—கருடனின் இறக்கைகள் எவ்வாறு இழந்தன, எவ்வாறு மீண்டன, மகேஸ்வரன் எவ்வாறு பிரசன்னமானார்? கதையில் ப்ருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமண நண்பன் வருகிறான்; தன் மகள் மாதவிக்குத் தகுந்த வரனைத் தேடுகிறான். கருடன் அவர்களை பூமியெங்கும் நீண்ட தேடலில் எடுத்துச் செல்கிறான்; அழகு, குலம், செல்வம் போன்ற துண்டுத் தரங்களையே பிடித்துக் கொள்வது குறை என்றும், ஒருங்கிணைந்த நற்குணமே முதன்மை என்றும் போதனை வெளிப்படுகிறது। யாத்திரை புனித நிலப்பரப்புகளுக்கு மாறுகிறது. வைஷ்ணவப் பிரபாவம் நிறைந்த பகுதியில் நாரதர் சந்தித்து, ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்துக்குத் திசை காட்டுகிறார்; அங்கு ஜனார்தனன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் ஜலசாயி ரூபத்தில் தங்குகிறார். பேரளவு வைஷ்ணவ தேஜஸை அணுகும்போது கருடனும் நாரதரும் பிராமணனைத் தூரத்தில் இருக்கச் சொல்லி, வணக்கங்களுடன் தரிசனம் பெறுகின்றனர். நாரதர் பூமியின் முறையீட்டை பிரம்மாவிடம் எடுத்துச் சொல்கிறார்—கம்சன் முதலிய தீய சக்திகளின் தண்டம் போன்ற பாரம் பூமியைப் பீடிக்கிறது; ஆகவே விஷ்ணுவின் அவதாரம் வேண்டப்படுகிறது. விஷ்ணு ஒப்புக் கொண்டு, இறுதியில் கருடன் வந்த நோக்கம் என்ன என்று கேட்கிறார்—இதுவே தொடர்கதைக்கான தொடக்கம்।

57 verses

Adhyaya 81

माधवी-शापकथा तथा शाण्डिली-ब्रह्मचर्य-प्रसङ्गः (Mādhavī’s Curse Episode and the Śāṇḍilī Brahmacarya Discourse)

அத்தியாயம் 81 பல அடுக்கான உரையாடல்களால் விரிகிறது. கருடன், ப்ருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமண நண்பனையும் அவன் மகள் மாதவியையும் கூறுகிறான்—அவளுக்குத் தகுந்த வரன் கிடைக்கவில்லை. உருவமும் குணமும் ஒப்பற்றவர் விஷ்ணுவே எனக் கருடன் வேண்டுகிறான். தெய்வீக ஒளியின் அச்சத்தை நீக்க, கன்னியை நேரில் காண அழைத்து வருமாறு விஷ்ணு கூறுகிறார். பின்னர் இல்லற‑யாகச் சூழலில் பதற்றம் எழுகிறது. லக்ஷ்மி, கன்னியின் அண்மையைப் போட்டியாக எண்ணி, அவள் ‘அஷ்வமுகி’ (குதிரைமுகம் உடையவள்) ஆகட்டும் எனச் சாபமிடுகிறாள். மக்கள் அஞ்சுகின்றனர்; பிராமணர்கள் சினமடைகின்றனர். அப்போது ஒரு பிராமணர்—வாய்மொழி வேண்டுதல் மட்டும் திருமணம் அல்ல; ஆகவே சாபத்தின் பொருந்துதல் வரம்புடையது, அதன் விளைவு எதிர்காலப் பிறவித் தொடர்புகளில் வெளிப்படும் என வாதிடுகிறார். அடுத்து கருடன், விஷ்ணுவின் அருகே ஒரு அதிசய முதிய பெண்ணைக் காண்கிறான். விஷ்ணு அவளை ஷாண்டிலி என அறிமுகப்படுத்துகிறார்—ஞானமும் பிரம்மச்சரியமும் கொண்ட புகழ்மிக்கவள். பெண்கள் இயல்பு, இளமை ஆசை குறித்து கருடன் சந்தேகமாகப் பேச உடனே அவன் இறக்கைகள் மறைந்து அவன் இயலாமையடைகிறான். இது சொல்‑கட்டுப்பாடு, பாரபட்சம் தவிர்த்தல், தவவிரதத்தின் மேன்மையை மதித்தல் என்ற நெறிப்பாடமாக நிற்கிறது.

37 verses

Adhyaya 82

Garuda’s Atonement and the Merit of Worship at the Supaṛṇākhyā Shrine (गरुडप्रायश्चित्तं सुपर्णाख्यदेवमाहात्म्यं)

இந்த அத்தியாயம் மூன்று இயக்கங்களில் அமைந்துள்ளது. விஷ்ணு கருடனில் எதிர்பாராத தளர்ச்சியை காண்கிறார்—அவனுடைய இறக்கைகள் உதிர்ந்துள்ளன—இதன் காரணம் உடல் வலிமையைத் தாண்டிய தர்ம-ஆன்மீக காரணம் என விசாரிக்கிறார். தபஸ்வினி சாண்டிலியிடம் உரையாடல் நிகழ்கிறது. பெண்களைப் பற்றிய பொதுவான இகழ்ச்சிக்கு எதிர்வினையாக, தன் தபோசக்தியால் உடல் வன்முறை இன்றி, மனத் தீர்மானத்தால் மட்டுமே கருடனை கட்டுப்படுத்தினேன் என அவள் விளக்குகிறாள். விஷ்ணு சமரசம் வேண்டினாலும், சாண்டிலி பரிகாரமாக சங்கர வழிபாட்டை விதிக்கிறாள்—மீட்பு சிவகிருபையால் மட்டுமே என்று கூறுகிறாள். கருடன் நீண்ட காலம் பாசுபதப் பாங்கில் விரதங்கள் செய்கிறான்—சாந்திராயணம் உள்ளிட்ட க்ருச்சிரங்கள், தினம் மூன்று முறை நீராடல், பஸ்ம நியமம், ருத்ர மந்திர ஜபம், நைவேத்யத்துடன் முறையான பூஜை. இறுதியில் மகேஸ்வரன் அருள் செய்து வரங்கள் அளிக்கிறார்—லிங்கத்தின் அருகில் வாசம், இறக்கைகள் உடனடி மீட்பு, தெய்வீக ஒளி. பலன் உரையில், பாவச்செயலாளனும் நிலையான வழிபாட்டால் உயர்வடைவான்; திங்கட்கிழமை தரிசனம் மட்டும் கூட புண்ணியம்; மேலும் சுபர்ணாக்யத் தலத்தில் பிராயோபவேசம் செய்தால் மறுபிறவி முடியும் என கூறப்படுகிறது.

34 verses

Adhyaya 83

सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Supaṇākhya Shrine)

சூதர் புராண மரபில் நிலைத்த ஒரு அதிசய நிகழ்வை உரைக்கிறார். சூரியவம்ச அரசன் வேணு தொடர்ந்து அதர்மத்தில் ஈடுபட்டவன்—யாக-பூஜைகளைத் தடுத்தான், பிராமண தானங்களைப் பறித்தான், பலவீனர்களைத் துன்புறுத்தினான், திருடர்களைக் காத்தான், நீதியைத் தலைகீழாக்கினான், தானே பரமன் எனக் கூறி தனக்கே வழிபாடு கோரினான். கர்மவிளைவாக அவனுக்கு கொடிய குஷ்டம் ஏற்பட்டது; வம்சம் சிதைந்தது; வாரிசும் ஆதரவுமின்றி நாடு கடத்தப்பட்டு பசி-தாகத்தால் வாடி தனியாக அலைந்தான். இறுதியில் புனித க்ஷேத்திரத்தின் சுபர்ணாக்ய பிராசாதம்/மந்திரத்தை அடைந்து, மிகுந்த சோர்வில் அங்கேயே உயிர் நீத்தான்; அது அறியாமலே உபவாசம் போன்ற நிலையாக அமைந்தது. அந்தத் தலத்தின் மஹாத்மியத்தால் அவன் திவ்ய தேகம் பெற்று விமானத்தில் ஏறி சிவலோகம் சென்றான்; அப்சரஸ்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் அவனைப் போற்றினர். பார்வதி சிவனை—இவன் யார், எந்தச் செயல் இத்தகைய நிலையைத் தந்தது?—என்று கேட்டாள். சிவன் கூறினான்: இந்த மங்களமான பிராசாதத்தில் தேகத்யாகம், குறிப்பாக பிராயோபவேசனம்/அன்னநிறுத்தம் போன்ற நிலையில், மிகுந்த பலன் தரும்; இங்கே இறக்கும் பூச்சி, பறவை, விலங்குகளும் கூட உய்வடையும். இதைக் கேட்டு பார்வதி வியந்தாள்; பின்னர் முக்தி விரும்புவோர் தூரத்திலிருந்தும் நம்பிக்கையுடன் வந்து பிராயோபவேசனம் செய்து பரமசித்தி பெறுகின்றனர். அத்தியாயம் முடிவில் இது ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திர மஹாத்மியத்தில் ‘அனைத்துப் பாபங்களையும் அழிப்பது’ எனப் புகழப்படுகிறது.

30 verses

Adhyaya 84

Mādhavī’s Transformation at Hāṭakeśvara-kṣetra (माधवी-रूपपरिवर्तन-प्रसङ्गः)

விஷ்ணுவுடன் சகோதரி-நிலையாகக் கூறப்படும் மாதவியைப் பற்றிய விரிவான செய்தியை முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—அவளுக்கு குதிரைமுக வடிவம் எவ்வாறு வந்தது, அவள் தவம் எவ்வாறு செய்தாள் என்று. சூதர் கூறுகிறார்: நாரதருடன் தொடர்புடைய தெய்வச் செய்தி கிடைத்தபின், பூமியின் பாரத்தைத் தணித்து அடக்குமுறையைக் களைவதற்கான அவதாரத் திட்டத்தை விஷ்ணு தேவர்களுடன் ஆலோசிக்கிறார். துவாபர யுகத்தில் வசுதேவரின் இல்லத்தில் பிறப்புகள் விவரிக்கப்படுகின்றன—தேவகிக்கு பகவான், ரோஹிணிக்கு பலபத்ரன், சுப்ரபாவுக்கு மாதவி பிறக்கிறாள்; ஆனால் அவள் விகாரமான குதிரைமுக வடிவில் தோன்றுவதால் குடும்பமும் ஊரும் துயருற, யாரும் வரனாக ஏற்கவில்லை. அவளின் வேதனையை உணர்ந்த விஷ்ணு, பலதேவருடன் மாதவியை ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்துக்கு அழைத்து சென்று நியமமுடன் வழிபாடு, விரதம் செய்யச் செய்கிறார். தானம், பிராமண அர்ப்பணம் முதலியவற்றால் பிரம்மாவைத் திருப்திப்படுத்த, அவர் வரம் அளிக்கிறார்—மாதவி சுபமுகியாக மாறி ‘சுபத்ரா’ எனப் புகழ்பெற்று, கணவனுக்குப் பிரியமானவளாகவும் வீரர்களின் தாயாகவும் விளங்குவாள். மாக மாதத் துவாதசியன்று நறுமணம், மலர்கள், பூச்சு ஆகியவற்றுடன் வழிபடும் விதி கூறப்படுகிறது; குறிப்பாக கைவிடப்பட்ட அல்லது பிள்ளையில்லாத பெண்கள் மூன்று நாள் வரிசையில் பக்தியுடன் வழிபட்டால் நன்மை பெறுவர். இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த அத்தியாயத்தை பக்தியுடன் வாசித்தாலோ கேட்டாலோ, ஒரே நாளில் உண்டான பாவம்கூட நீங்கும் என்று கூறப்படுகிறது।

25 verses

Adhyaya 85

Mahalakṣmī’s Restoration from the Gajavaktra Form (गजवक्त्रा-महालक्ष्मी-माहात्म्य / Narrative of Curse, Tapas, and Boon)

இந்த अध्यாயத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—பத்மா மாதவிக்கு அளித்த சாபத்தின் விளைவு என்ன, மேலும் கோபித்த பிராமணரின் சாபத்தால் கமலா/லக்ஷ்மி எவ்வாறு கஜவக்த்ரா (யானைமுக) ரூபம் பெற்றார், பின்னர் எவ்வாறு மீண்டும் மங்கள முகத்தை அடைந்தார் என்று. சூதர் சாபத்தின் உடனடி மாற்றத்தைச் சொல்லி, ஹரியின் ஆணையை அறிவிக்கிறார்—த்வாபர யுகத்தின் முடிவுவரை அந்த ரூபத்திலேயே இருக்க வேண்டும்; அதன் பின் தெய்வீக சக்தியால் மீட்பு நிகழும். லக்ஷ்மி அந்த க்ஷேத்திரத்தில் திரிகால ஸ்நானம் செய்து, பகல்-இரவு சோர்வின்றி பிரம்மாவை வழிபட்டு கடும் தவம் செய்கிறார். ஆண்டு முடிவில் பிரம்மா प्रसன்னராகி வரம் அளிக்க, லக்ஷ்மி தன் முன்னைய மங்கள ரூபம் திரும்ப வேண்டும் என்பதையே வேண்டுகிறார். பிரம்மா அதை அருளி, அந்த ஸ்தல-பிரசங்கத்தில் ‘மஹாலக்ஷ்மி’ என்ற நாமத்தையும் நிறுவுகிறார். பலன் கூறுவது—கஜவக்த்ரா ரூபத்தில் அவரை வழிபடுவோர் உலகீய ஆட்சிச் செல்வம் பெற்று யானைத் தலைவரைப் போல அரசராகிறார்கள்; மேலும் த்விதீயை நாளில் ‘மஹாலக்ஷ்மி’ என்று ஆவாஹனம் செய்து ஸ்ரீஸூக்தத்தால் பூஜிப்போருக்கு ஏழு பிறவிகளிலும் வறுமை நீங்கும். இறுதியில் தேவி கேசவனின் சன்னிதிக்கு மீள்கிறார்; வைஷ்ணவ இணைப்பை உறுதிப்படுத்தி, தீர்த்தத்தில் பிரம்மாவின் வரதானப் பங்கையும் நிலைநிறுத்துகிறார்.

16 verses

Adhyaya 86

सप्तविंशतिका-दुर्गा माहात्म्यम् (Glory of Saptaviṃśatikā Durgā and the Regulation of Lunar Fortune)

இந்த अध्यாயத்தில் சப்தவிம்ஶதிகா தேவியின் தீர்த்த-மகிமை கூறப்படுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—தக்ஷனின் இருபத்தேழு மகள்கள் நக்ஷத்திரங்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்; அவர்கள் சோமனின் மனைவியர். ஆனால் ரோஹிணியிடம் சோமனின் அதிகப் பாசம் காரணமாக மற்றவர்கள் துயருற்று, சௌபாக்யக் குறைவு மற்றும் கணவர் விலகல் அச்சத்தால் வாடினர். அவர்கள் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் தவம் செய்து துர்கையை நிறுவி இடையறாத நைவேத்யம்-பூஜையால் தேவியை மகிழ்வித்தனர். தேவியும் அருள் செய்து—தாம்பத்திய சௌபாக்யம் மீண்டும் நிலைபெறும்; பரித்யாக/வியோகத் துயரம் நீங்கும் என்று வரம் அளித்தாள். பின்னர் விரத விதிகள் கூறப்படுகின்றன—சதுர்தசியன்று உபவாசத்துடன் பக்தியால் பூஜை, ஒரு ஆண்டு ஒருமுகப் பயிற்சி, மேலும் விரதத்தின் தீவிரத்தைக் காட்ட க்ஷார/உப்பு போன்றவற்றைத் தவிர்த்தல். குறிப்பாக ஆஸ்வின சுக்ல நவமியில் நள்ளிரவில் பூஜை செய்தால் தீவிரமும் நீடித்தும் சௌபாக்யம் கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதன் பின் சந்திரக் கதையில் சூலபாணி சோமனின் ராஜயக்ஷ்மா பற்றி தக்ஷனை வினவுகிறார்; தக்ஷன் சாபக் காரணத்தை விளக்குகிறார்; சிவன் சமநிலைக்காக சோமன் எல்லா மனைவியரிடமும் சமமாக நடக்க வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்க, அதனால் சுக்ல-கிருஷ்ண பக்ஷங்களின் வளர்ச்சி-குறைவு நிகழ்கிறது. இறுதியில் தேவி அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நித்தியமாக இருந்து பெண்களின் சௌபாக்யத்தை அருள்வாள் என்றும், அஷ்டமியன்று தூய்மையுடன் பாராயணம் செய்தால் சௌபாக்யசித்தி உண்டாகும் என்றும் விதிக்கப்படுகிறது.

24 verses

Adhyaya 87

Somaprāsāda-māhātmya (Glory of the Lunar Temple)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர், சோமன் (சந்திரன்) தொடர்பான மிகப் புனிதமான பிராசாதம்/திருத்தலத்தை விவரிக்கிறார்; அதன் தரிசனமட்டுமே பாபங்களை நீக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. ரிஷிகள்—சந்திரன் எவ்வாறு தேவர்களுக்கெல்லாம் பொதுவான அடைக்கலம் (சமாஶ்ரயம்) ஆகிறார்? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர்—உலகம் ‘சோமமயம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; மூலிகைகளும் பயிர்களும் சோமசாரத்தால் நிறைந்தவை; தேவர்கள் சோமனால் திருப்தியடைகிறார்கள்; ஆகவே அக்னிஷ்டோமம் போன்ற சோம-சம்பந்த யாகங்கள் இந்தத் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் நிலைபெற்றவை என விளக்குகிறார். பின்னர் சோமபிராசாதம் கட்டுவதற்கான தர்மநெறி கூறப்படுகிறது—சோமவாரம் போன்ற சுபநேரத்தில், பக்தியுடன் தூய சங்கல்பத்தால் கட்டினால் புண்ணியம் பெருகும்; விதிமீறி கட்டினால் தீய விளைவுகள் உண்டாகும் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அம்பரீஷன், தந்துமாரன், இக்ஷ்வாகு ஆகியோர் கட்டிய சில சோமபிராசாதங்களே உள்ளன என்று அதன் அரிதுத்தன்மை கூறி, கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாபநாசம் தரும் என பலश्रுதி முடிவுறுகிறது.

25 verses

Adhyaya 88

अम्बावृद्धामाहात्म्यवर्णनम् / The Māhātmya of Ambā-Vṛddhā (Protective Goddesses of Hāṭakeśvara-kṣetra)

இந்த அதிகாரத்தில் முன்பு நான்கு உள்ளூர் காவல் தெய்வங்களில் கூறப்பட்ட அம்பா‑விருத்தாவின் மகாத்மியம், அவளுடைய யாத்திரை‑விரதத்தின் தோற்றம் மற்றும் பிரபாவம் ஆகியவற்றை விரிவாகச் சொல்லுமாறு ரிஷிகள் சூதரை வேண்டுகின்றனர். சூதர் கூறுவது: அரசன் சமத்காரன் நகரை நிறுவியபோது ஹாடகேஸ்வர‑க்ஷேத்திரத்தின் பாதுகாப்பிற்காக நான்கு தெய்வங்களை விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்தான். அந்த அரசவம்சத்தில் அம்பா மற்றும் ‘விருத்தா’ எனப்படும் இரு பெண்கள் வேதமுறையால் காசி அரசனை மணந்தனர். காலயவனர்களுடன் நடந்த போரில் அரசன் கொல்லப்பட்டபின், கணவரின் பகைவர்களை அடக்கி பாதுகாப்பு பெறும் நோக்கில் இரு விதவைகளும் ஹாடகேஸ்வர‑க்ஷேத்திரம் சென்று நீண்டகாலம் தேவியை ஆராதித்து தவம் செய்கின்றனர். அவர்களின் ஹோமஅக்னியிலிருந்து உக்கிர சக்தி வெளிப்படுகிறது; பின்னர் பல முகங்கள்‑பல கரங்கள், பல ஆயுதங்கள்‑வாகனங்கள், பலவித இயல்புகளுடன் எண்ணற்ற ‘மாத்ரு’ சக்திகளின் பெருங்கூட்டம் தோன்றுகிறது. அவர்கள் பகைச் சேனைகளை விரட்டி அழித்து, உண்டு, அவர்களின் நாட்டையும் நாசம் செய்து பின்னர் தம் நிலையிற்குத் திரும்புகின்றனர். மாத்ருக்கள் வாசஸ்தலம் மற்றும் உணவு வேண்ட, அம்பா‑விருத்தா சில தர்ம நியம‑தடை விதிகளை அறிவிக்கின்றனர்—அதர்மம், பாபச்சாரம், தேவர்‑பிராமண துரோகம் செய்பவர்கள் ‘உண்ணத்தக்கோர்’ எனக் கருதப்படுவர்—இவ்வாறு மனித நடத்தைக்கு எல்லை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அரசன் தேவிகளுக்குப் பெரும் இல்லம் அமைக்கிறான். பலன்: விடியற்கால முகதரிசனம், செயல்களின் தொடக்கம்‑முடிவில் பூஜை, குறிப்பிட்ட திதிகளில் நைவேத்யம் முதலிய அர்ப்பணம் பாதுகாப்பும், விருப்ப நிறைவும், முள் இல்லாத (தடையற்ற) வாழ்வும் தரும் என கூறப்படுகிறது.

64 verses

Adhyaya 89

Śrīmātuḥ Pādukā-māhātmya (Glory of the Divine Pādukās in Hāṭakeśvara-kṣetra)

இந்த அத்தியாயத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் ஏற்பட்ட உள்ளூர் நெருக்கடியும் அதற்கான சடங்கு-தெய்வ தீர்வும் கூறப்படுகிறது. பிராமணர்களின் இல்லங்களில் இரவில் குழந்தைகள் காணாமல் போகத் தொடங்குகின்றனர்; இந்த தீங்கிற்கு வழிவகுக்கும் “சித்ரம்” (பிளவு) எது என தேவர்கள் தேடுகின்றனர். பிராமணர்கள் பக்தியுடன் அம்பாளை அணுகி இரவுக் கடத்தல்களின் செய்தியைச் சொல்லி பாதுகாப்பு வேண்டுகின்றனர்; தீர்வு இல்லையெனில் இடம்பெயர்வோம் என்றும் கூறுகின்றனர். கருணையால் அம்பாள் பூமியைத் தாக்கி ஒரு குகையை உருவாக்கி அதில் தன் திவ்ய பாதுகைகளை நிறுவுகிறாள். அவள் எல்லை விதியை அளிக்கிறாள்—பரிவாரத் தேவர்கள் உள்ளேயே இருக்க வேண்டும்; அசைவு/சஞ்சலத்தால் எல்லை மீறினால் தேவர்நிலை இழப்பர். பூஜை யார் செய்வார், நைவேத்யம் என்ன என தேவர்கள் கேட்க, யோகிகளும் பக்தர்களும் பூஜை செய்வார்கள் என்றும், பாதுகைகளுக்கு மாம்சம்-மத்யம் முதலிய அர்ப்பணக் கிரமத்தைச் சொல்லி அரிய சித்தி கிடைக்கும் என்றும் அம்பாள் அருள்கிறாள். இந்த வழிபாடு பரவியதால் அக்னிஷ்டோமம் போன்ற வைதிக யாகங்கள் குறைகின்றன; யாகப் பங்கு குறைந்ததால் தேவர்கள் வருந்தி மகேஸ்வரனை வேண்டுகின்றனர். சிவன் அம்பாளின் அசைக்க முடியாத மகிமையை உறுதிப்படுத்தி ஒரு “எளிய வழி” அமைக்கிறார்—ஒளிமிகு கன்னியை வெளிப்படுத்தி, மந்திரமும் முறையும் கற்றுத் தந்து, வம்ச மரபாக பாதுகா-பூஜையை நிலைநிறுத்தச் செய்கிறார். இறுதிப் பலश्रுதி—குறிப்பாக கன்னியின் கையால் பூஜை செய்தலும், சதுர்தசி மற்றும் அஷ்டமி திதிகளில் கவனமாகக் கேட்பதும் இஹசுகம், பரலோக நன்மை, இறுதியில் பரம நிலை அளிக்கும்.

48 verses

Adhyaya 90

वह्नितीर्थोत्पत्तिः (Origin of Vahni/Agni Tīrtha) — Chapter 90

ரிஷிகள் சூதரிடம் அக்னிதீர்த்தமும் பிரம்மதீர்த்தமும் எவ்வாறு தோன்றின, அவற்றின் மகிமை என்ன என்று கேட்டனர். சூதர் சாந்தனுவின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஏற்பட்ட கடும் மழையின்மையைச் சொன்னார்—அரசுரிமை வரிசையில் ஒழுங்கின்மை என இந்திரன் கருதி மழையைத் தடுத்ததால் பஞ்சம் பரவி, யாக‑வழிபாடுகள் சிதைந்தன. பசியால் வாடிய விஸ்வாமித்ரர் நாய்மாம்சம் சமைத்தபோது, தடைசெய்யப்பட்ட உணவுடன் தன் தொடர்பு ஏற்படும் என்ற அச்சத்தால் அக்னி உலகிலிருந்து மறைந்தார். தேவர்கள் அக்னியைத் தேட, யானை, கிளி, தவளை ஆகியோர் அவர் மறைந்த இடங்களைச் சொன்னதால் சாபம் பெற்று அவர்களின் வாக்கு/நாவு மாறுபட்டது. இறுதியில் அக்னி ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தின் ஆழ்ந்த நீர்த்தேக்கத்தில் அடைக்கலம் கொண்டார்; அவரது வெப்பத்தால் நீர்வாழ் உயிர்கள் அழியத் தொடங்கின. அப்போது பிரம்மா வந்து அக்னி உலகிற்கு அத்தியாவசியம் என்று விளக்கினார்—யாகத்தால் சூரியன், சூரியனால் மழை, மழையால் அன்னம், அன்னத்தால் உயிர்கள் நிலைபெறும். பிரம்மா இந்திரனுடன் சமாதானம் செய்து மழையை மீண்டும் பொழியச் செய்து, அந்த நீர்த்தேக்கம் ‘வஹ்னிதீர்த்தம்/அக்னிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற வரம் அளித்தார். இத்தீர்த்தத்தில் காலை நீராடல், அக்னிசூக்த ஜபம், பக்தியுடன் தரிசனம் ஆகியவை அக்னிஷ்டோம யாகத்துக்கு இணையான புண்ணியத்தையும் சேர்த்த பாபநாசத்தையும் தரும் என கூறப்படுகிறது. மேலும் ‘வஸோஃதாரா’ (தொடர்ச்சியான நெய்யாஹுதி) சாந்தி‑பௌஷ்டிக‑வைஶ்வதேவ கர்மங்களின் நிறைவை அளிக்கும் அத்தியாவசியச் செயல்; அக்னியைத் திருப்திப்படுத்தி தானம் செய்பவர்க்கு வேண்டிய பலனை அளிக்கும் என உயர்த்தப்படுகிறது.

81 verses

Adhyaya 91

अग्नितीर्थप्रशंसा (Agni-tīrtha Praise and the Devas’ Consolation)

சூதர் கூறுகிறார்—பிதாமஹன் பிரம்மா கோபமுற்ற பாவகன் (அக்னி) ஐ சமாதானப்படுத்தி பின்னர் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார். அதன் பின் சக்ரன், விஷ்ணு, சிவன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர். முன்னணி இருபிறப்போரின் அக்னிஹோத்திரத்தில் அக்னி நிலைபெற்று, விதிப்படி ஆஹுதிகளை ஏற்றுக்கொண்டான்; அங்கே ஒரு உயர்ந்த அக்னிதீர்த்தம் தோன்றியது. அந்தத் தீர்த்தத்தின் பலன்—காலை நேரத்தில் அங்கே நீராடுபவன் தினத்தால் உண்டாகும் (தினஜ) பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான் என்று கூறப்படுகிறது। தேவர்கள் புறப்படும் போது கஜேந்திரன், சுகன், மண்டூகன் துன்பத்துடன் வந்து—“உங்களுக்காகவே அக்னி எங்களைச் சபித்தான்; எங்கள் நாவு (ஜிஹ்வா) பற்றிய நிவாரணம் கூறுங்கள்” என்று வேண்டினர். தேவர்கள் ஆறுதல் கூறி—நாவில் மாற்றம் இருந்தாலும் திறன் குறையாது; அரசவைகளிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார்கள் என்றனர். தீயால் ‘விஜிஹ்வ’ ஆன மண்டூகனுக்கும் சிறப்பு ஒலி-முறை நீண்ட காலம் தொடரும் என்று அருளி, கருணை வழங்கி தேவர்கள் சென்றனர்।

11 verses

Adhyaya 92

ब्रह्मकुण्डमाहात्म्यवर्णनम् | Brahmakuṇḍa Māhātmya (Glorification of Brahma-Kuṇḍa)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், அக்னிதீர்த்தத்தின் முன்கதையிலிருந்து தொடர்ந்து பிரம்மகுண்டத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறுகிறார். முனிவர் மார்கண்டேயர் அங்கே பத்மயோனி பிரம்மாவை பிரதிஷ்டை செய்து, தூய நீரால் நிரம்பிய புனிதக் குண்டத்தை அமைத்தார் என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் விரதவிதி கூறப்படுகிறது—கார்த்திக மாதத்தில் சந்திரன் க்ருத்திகா நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் போது (க்ருத்திகா-யோகம்) பீஷ்மவிரதம்/பீஷ்மபஞ்சகம் செய்ய வேண்டும்; அந்த புனித நீரில் நீராடி முதலில் பிரம்மாவையும், பின்னர் ஜனார்தனன்/புருஷோத்தமன் விஷ்ணுவையும் வழிபட வேண்டும். பலश्रுதி பகுதியில் பிறவி மற்றும் லோகப் பயன்கள் கூறப்படுகின்றன—சூத்ரனுக்கும் உயர்ந்த பிறவி கிடைக்கும்; பிராமணன் இதை அனுஷ்டித்தால் பிரம்மலோகம் அடைவான் என்று சொல்லப்படுகிறது. உதாரணமாக ஒரு மேய்ப்பன் மார்கண்டேயரின் உபதேசத்தை கேட்டு நம்பிக்கையுடன் விரதம் செய்கிறான்; காலத்தில் இறந்து, முந்தைய பிறவியை நினைவுகொள்ளும் (ஜாதிஸ்மரன்) பிராமணக் குடும்பத்தில் மறுபிறவி எடுக்கிறான். முன்னைய பெற்றோரின் மீது பாசம் கொண்டு, முன்னைய தந்தைக்குச் சிராத்தம் செய்கிறான்; உறவினர்கள் கேட்டபோது தன் முன்னைய பிறவியையும் விரதப் பலத்தால் ஏற்பட்ட மாற்றத்தையும் கூறுகிறான். முடிவில் வடதிசையில் பிரம்மகுண்டத்தின் புகழ் கூறப்பட்டு, அங்கே மீண்டும் மீண்டும் நீராடினால் சாதக பிராமணனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்த பிறவி/விப்ரத்துவம் கிடைக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

28 verses

Adhyaya 93

गोमुखतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Gomukha Tīrtha Māhātmya—Account of the Glory of Gomukha)

இந்த அதிகாரத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்திலுள்ள கோமுக தீர்த்தத்தின் தோற்றம், மறைவு, மீண்டும் வெளிப்பாடு ஆகியவை காரணக் கதையுடன் கூறப்படுகின்றன. ஒரு சுப திதி-யோகத்தில் தாகத்தால் தவித்த பசு புல்தொகுதியை பிடுங்கியவுடன் அங்கிருந்து நீர்தாரை வெளிப்பட்டு, விரிந்து பெரிய குளமாகிறது; பல பசுக்கள் அங்கு நீர் அருந்துகின்றன. நோயுற்ற கோபாலன் அந்த நீரில் இறங்கி ஸ்நானம் செய்தவுடன் உடனே நோய் நீங்கி, ஒளிவீசும் உடலுடன் மாறுகிறான்; இந்த அதிசயம் பரவி அந்த இடம் “கோமுகம்” எனப் புகழ்பெறுகிறது. ரிஷிகள் காரணம் கேட்க, சூதர் அம்பரீஷ மன்னனின் தவக் கதையைச் சொல்கிறார். அவன் மகனுக்கு குஷ்டம் ஏற்பட்டது; அது முன்ஜன்மத்தில் பிராமணனை அத்துமீறியவன் என எண்ணி கொன்ற “பிரஹ்மஹத்த்யா” கர்மபலன் என விளக்கப்படுகிறது. விஷ்ணு பிரசன்னனாகி நுண்ணிய துளை வழியாக பாதாளத்தில் உள்ள ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரை மேலே வரச் செய்து ஸ்நானம் செய்ய உபதேசிக்கிறார்; மகன் குணமடைகிறான், அந்தத் துளை மீண்டும் மறைக்கப்படுகிறது. பின்னர் கோமுக நிகழ்வால் அதே நீர் பூமியில் மீண்டும் வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்தால் பாபம் நீங்கி சில நோய்களும் தீரும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. ஹாடகேஸ்வரப் பகுதியில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் பித்ருக் கடன் தீரும்; குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியற்கால ஸ்நானம் சிறப்பு மருத்துவப் பலன் தரும் என்றும், பிற நாட்களிலும் श्रद्धை-பக்தியுடன் செய்த ஸ்நானம் பயனளிக்கும் என்றும் உரைக்கப்படுகிறது.

49 verses

Adhyaya 94

लोहयष्टिमाहात्म्य (The Glory of Paraśurāma’s Iron Staff)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், புனித க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள மிக ஒளிமிக்க லோஹயஷ்டி (இரும்புத் தண்டு) பற்றிய மகிமையை, முனிவர்களின் கேள்விக்கு விடையாகச் சொல்கிறார். பித்ருத் தர்ப்பணம் முதலிய கர்மங்களை முடித்து கடலில் ஸ்நானம் செய்யச் செல்கிற பரசுராமரை (ராம பார்கவனை) அங்குள்ள முனிவரும் பிராமணரும் கோடாரி (பரசு) விட்டு விடுமாறு அறிவுறுத்துகின்றனர்—கையில் ஆயுதம் இருக்கும் வரை கோபத்தின் வாய்ப்பு நீங்காது; விரதம் நிறைவேற்றியவர்க்கு அது பொருந்தாது என்று. பரசுராமர், கோடாரியை விட்டால் வேறு ஒருவர் அதை எடுத்துத் தவறாகப் பயன்படுத்தலாம்; அப்போது அவன் தண்டனைக்குரியவனாகி விடுவான், நான் அத்தகைய அபராதத்தை சகிக்கமாட்டேன் என்கிறார். பின்னர் பிராமணர்களின் வேண்டுகோளின்படி அவர் கோடாரியை உடைத்து இரும்பு யஷ்டியை உருவாக்கி பாதுகாப்பிற்காக அவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார். அவர்கள் அதை காத்து வழிபடுவோம் என்று உறுதி செய்து பலன் கூறுகின்றனர்—ராஜ்யம் இழந்த அரசர்கள் மீண்டும் ஆட்சியைப் பெறுவர்; மாணவர்கள்/பிராமணர்கள் உயர்ந்த ஞானம், சర్వஞ்ஞத்துவம் வரை அடைவர்; பிள்ளையில்லாதோர் சந்தானம் பெறுவர்; குறிப்பாக ஆஷ்வின மாத கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று உபவாசத்துடன் வழிபட்டால் மிகுந்த புண்ணியம். பரசுராமர் புறப்பட்ட பின் அவர்கள் ஆலயம் அமைத்து நித்ய பூஜையை நிறுவ, விருப்பங்கள் விரைவில் நிறைவேறும். முடிவில் அந்த கோடாரி விஸ்வகர்மா அழியாத இரும்பில் ருத்ரனின் அக்னித் தேஜஸைச் சேர்த்து உருவாக்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

25 verses

Adhyaya 95

अजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनम् (Ajāpāleśvarī Māhātmya: The Glory of the Goddess Installed by King Ajāpāla)

அத்தியாயம் 95-ல் சூதர், அஜாபாலேஸ்வரீ வழிபாட்டின் தோற்றமும் அதன் பலனும் கூறும் தர்மநெறி சார்ந்த தீர்த்தக் கதையை உரைக்கிறார். அரசன் அஜாபாலன், அடக்குமுறை வரிவசூலால் சமூகத்திற்கு ஏற்படும் தீங்கை எண்ணி வருந்தினாலும், குடிகளைப் பாதுகாக்க அரசுக்குத் தேவையான வருவாய் அவசியம் என்பதையும் உணர்கிறான். ஆகவே வரிப்பீடனத்தால் அல்ல, தவத்தால் “முள்ளில்லா” (குற்றமற்ற) அரசை அமைக்கத் தீர்மானித்து, மகாதேவரும் தேவர்களும் விரைவில் அருளும் சீக்கிர பலன் தரும் தீர்த்தம் எது என்று வசிஷ்டரை அணுகுகிறான். வசிஷ்டர் அவனை ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்துக்கு வழிநடத்துகிறார்; அங்கு சண்டிகை உடனே திருப்தியடைவாள். அரசன் பிரம்மச்சரியம், தூய்மை, கட்டுப்பட்ட உணவு, தினம் மூன்று முறை நீராடல் போன்ற ஒழுக்கங்களுடன் தேவியை ஆராதிக்கிறான். தேவி ஞானம் நிறைந்த ஆயுதங்களையும் மந்திரங்களையும் அருளுகிறாள்; அவை குற்றங்களை அடக்கி, பிறர் மனைவியைக் குறிவைக்கும் போன்ற கொடிய அதர்மங்களைத் தடுத்து, நோய்களையும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இதனால் பயம் குறைந்து, பாவம் தளர்ந்து, மக்கள் நலன் உயர்கிறது. பாவமும் நோயும் குறையவே யமனின் அதிகாரம் செயலற்றதுபோல் ஆக, தேவர்கள் ஆலோசிக்கின்றனர். அப்போது சிவன் புலி வடிவம் கொண்டு அரசனைச் சோதிக்கிறார்; அரசன் பாதுகாப்புக்காக எதிர்வினை காட்ட, சிவன் தன் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தி அரசனின் அபூர்வ தர்ம ஆட்சியைப் புகழ்கிறார். அரசன் ராணியுடன் பாதாளத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வரிடம் செல்லவும், குறிப்பிட்ட காலத்தில் தேவீகுண்டத்தின் நீரில் பெற்ற ஆயுத-மந்திரங்களைச் சமர்ப்பிக்கவும் ஆணையிடுகிறார். இறுதியில் அஜாபாலன் அங்கேயே முதுமை-மரணம் இன்றித் தங்கி ஹாடகேஸ்வரனை வழிபடுவதாகவும், தேவியின் பிரதிஷ்டை நிலையான தீர்த்த ஆதாரமாக இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது; சுக்ல சதுர்தசியன்று பூஜையும் குண்டஸ்நானமும் வலிய பாதுகாப்பும் நோய்நிவாரணமும் தரும் என காலவிதி சொல்லப்படுகிறது.

93 verses

Adhyaya 96

अध्याय ९६ — दशरथ-शनैश्चरसंवादः, रोहिणीभेद-निवारणम्, राजवापी-माहात्म्यम् (Chapter 96: Daśaratha–Śanaiścara Dialogue; Prevention of Rohiṇī-Disruption; Glory of Rājavāpī)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ரிஷிகளுக்கு அரசவம்ச வரலாறு, புனிதத் தலப் பணிகள், மேலும் உலகநலத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு விண்மீன்-நெறி நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். அஜபாலன் ரசாதலத்திற்கு இறங்கிய பின் அவன் மகன் அரசனாகி, தெய்வசன்னிதி சிறப்பாலும் உலக நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாத்ததாலும் புகழப்படுகிறான்; சனீஸ்வரனை ‘வென்றவன்’ என்ற குறிப்பும் வருகிறது. அந்த சத்க்ஷேத்திரத்தில் விஷ்ணு/நாராயணன் பிரசன்னனாக, ஒரு சிறந்த கட்டிடம் நிறுவப்பட்டு ‘ராஜவாபி’ எனப் புகழ்பெற்ற வாவி/கிணறு அமைக்கப்படுகிறது. ராஜவாபியில் பஞ்சமி திதியில், குறிப்பாக பிரேதபக்ஷத்தில், சிராத்தம் செய்தால் பெரும் புண்ணியமும் சமூக-ஆன்மீக மதிப்பும் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் ரிஷிகள், ரோஹிணியின் சகடபேதம் (வானியல் அமைப்பு குலைவு) நிகழாமல் சனீஸ்வரனை எவ்வாறு தடுத்தனர் என்று கேட்கிறார்கள். ஜோதிடர்கள் ரோஹிணி பாதை குலைந்தால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடும் வறட்சி-பஞ்சம், சமூகச் சிதைவு, வேத யாகச் சுழற்சி தடைப்படும் என முன்னறிவிக்கிறார்கள். அப்போது சூரியவம்சத் தசரதன் (அஜனின் மகன்) மந்திரசக்தியால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட தெய்வ அம்புடன் சனீஸ்வரனை எதிர்கொண்டு, தர்மமும் பொதுநலமும் காரணமாக ரோஹிணி பாதையை விட்டு விலகுமாறு ஆணையிடுகிறான். சனி வியந்து தன் பார்வையின் கடுமையான விளைவைக் கூறி வரம் அளிக்கிறான்; தசரதன் சனிக்கிழமையில் எண்ணெய் அபிஷேகம்/தெய்வாங்கம் செய்வோர், இயன்ற அளவு எள்ளும் இரும்பும் தானம் செய்வோர், மேலும் அன்றே எள் ஹோமம், சமித்து, அரிசித் துகள்களால் சாந்திகர்மம் செய்வோர் சனிபீடையிலிருந்து காக்கப்பட வேண்டும் என வேண்டுகிறான். இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த अध्यாயத்தை நித்யம் படித்தல்/கேட்பதால் சனீஸ்வரனால் உண்டாகும் துன்பம் நீங்கும்.

42 verses

Adhyaya 97

दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनम् (Daśaratha’s Resolve for Austerities to Obtain Progeny)

சூதர் கூறுகிறார்—தசரதன் செய்த ஒரு அபூர்வச் செயலால் மகிழ்ந்த இந்திரன் (சக்ரன்) தானே வந்து அரசனைப் புகழ்ந்து வரம் அளிக்க முனைந்தான். தசரதன் செல்வமோ வெற்றியோ வேண்டாமல், எல்லா தர்மக் கடமைகளிலும் நிலைத்திருக்கும் வகையில் இந்திரனுடன் நீடித்த நட்புறவை வேண்டினான். இந்திரன் அதனை அருளி, தேவர்சபையில் தினமும் வருமாறு கேட்டான். தசரதன் மாலை வழிபாடுகளுக்குப் பின் நாள்தோறும் தேவர்சபைக்கு சென்று, தெய்வீக இசை-நடனங்களை அனுபவித்து, தேவரிஷிகளின் தர்மோபதேசக் கதைகளை கேட்டான். அவன் புறப்படும் போதெல்லாம் அவன் அமர்ந்த ஆசனத்தில் நீர் தெளிக்கும் (அப்யுக்ஷணம்) வழக்கம் இருந்தது. நாரதர் காரணத்தைச் சொன்னபின், இது மறைந்த பாவத்தின் அறிகுறியா என தசரதன் அஞ்சினான். பிராமணருக்கு தீங்கு, அநியாயத் தீர்ப்பு, சமூகக் குழப்பம், ஊழல், சரணடைந்தவரை கைவிடுதல், யாகக் கிரியைகளில் குறை போன்ற பல குற்றங்களை அவன் பட்டியலிட்டான். இந்திரன் பதிலளித்தான்—உன் உடலில், நாட்டில், குலத்தில், இல்லத்தில், பணியாளர்களில் இப்போது எந்தக் குறையும் இல்லை; ஆனால் புதல்வன் இல்லாமைதான் பித்ரு-கடன் (பித்ரு ऋணம்) எனும் வரவிருக்கும் குறை; அது உயர்ந்த கதியைத் தடுக்கும். ஆகவே இந்த நீர்த் தெளிப்பு பித்ருக்களுக்குரிய தடுப்பு விதியாகும். புதல்வன் பெற முயன்று பித்ரு-கடனைத் தீர்க்குமாறு இந்திரன் அறிவுறுத்தினான். தசரதன் அயோத்திக்குத் திரும்பி அமைச்சர்களிடம் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, புதல்வார்த்தத் தவத்தைத் தொடங்கினான். மேலும், அவன் தந்தை முன்பு தவம் செய்து விரும்பிய பலன் பெற்ற கார்த்திகேயபுரத்திற்குச் செல்லுமாறும் ஆலோசனை பெற்றான்.

47 verses

Adhyaya 98

राजस्वामिराजवापीमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Royal Well ‘Rājavāpī’ and its Merit-Discourse)

சூதர் கூறுகிறார்—அமைச்சர்களால் விலக்கப்பட்ட அரசன் தசரதன் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்திற்கு வந்து பக்தியுடன் பரிக்ரமணம் செய்தான். தந்தை நிறுவிய தேவியை வழிபட்டு, புண்ணிய நீரில் நீராடி, முக்கிய ஆலயங்களைத் தரிசித்து, பல தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்து தானங்கள் வழங்கினான். பின்னர் சக்கரதாரி விஷ்ணுவுக்காக ஆலயம் அமைத்து வைஷ்ணவ விக்ரகத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்; சாதுக்கள் போற்றும் தெளிந்த நீருடைய அழகிய வாபி/படிக்கிணற்றையும் கட்டினான். அந்த நீர்த் தலத்துடன் தொடர்புடைய கடும் தவத்தை நூறு ஆண்டுகள் செய்தான். அப்போது கருடாரூடராக, தேவர்கணங்கள் சூழ ஜனார்தனன் தோன்றி வரம் அளிப்பதாகக் கூறினான். தசரதன் வம்சவிருத்திக்காக புத்திரர்களை வேண்ட, விஷ்ணு நான்கு ரூபங்களாக அவன் இல்லத்தில் பிறப்பேன் என்று வாக்குறுதி அளித்து, தர்மமாக ஆட்சி செய்யுமாறு அறிவுறுத்தினான். அவ்வாபி ‘ராஜவாபி’ எனப் பெயர் பெற்றது. பஞ்சமி திதியில் ஸ்நான-பூஜை செய்து, ஒரு ஆண்டு ஸ்ராத்தம் செய்தால் புத்திரமில்லாதவருக்கும் புத்திரலாபம் கிடைக்கும் என விரதம் கூறப்பட்டது. இறுதியில் அந்த வரத்தின் பயனாக தசரதனுக்கு ராமன், பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் பிறந்தனர்; ஒரு மகள் லோமபாதனுக்கு அளிக்கப்பட்டாள்; ராமேஸ்வர, லக்ஷ்மணேஸ்வர, சீதா-பிரதிஷ்டை போன்ற ராமஸ்மிருதிகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

26 verses

Adhyaya 99

Rāma–Lakṣmaṇa Saṃvāda, Devadūta-Sandeśa, and Durvāsā-Āgamanam (Chapter 99)

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் ஒரு முரண்பாட்டை விளக்கக் கேட்கிறார்கள்—முன்னர் ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஒரே நேரத்தில் வந்து ஒரே நேரத்தில் வனத்திற்குச் சென்றனர் என்று கூறப்பட்டது; ஆனால் “அங்கே” ராமன் ராமேஸ்வரம் முதலியவற்றை வேறு காலத்தில் நிறுவினார் எனவும் சொல்லப்படுவது எவ்வாறு? சூதர் நாள்/சந்தர்ப்ப வேறுபாட்டை எடுத்துக் காட்டி சந்தேகத்தைத் தீர்த்து, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் புனிதம் நிலையானது; அதன் மகிமை குறையாது என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் கதை அரசவழக்கிற்கு மாறுகிறது. மக்கள் பழிச்சொல்லால் பாதிக்கப்பட்ட ராமன் கட்டுப்பாட்டுடன் ஆட்சி செய்கிறான்; பிரம்மச்சரியம் பற்றிய குறிப்பும் தெளிவாக வருகிறது. அப்போது இந்திரனின் ஆணையுடன் ஒரு தேவதூதன் ரகசியமாக வந்து—ராவணவதப் பணி நிறைவேறிய பின் ராமன் தெய்வலோகத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறான். இந்நேரத்தில் விரதத்தால் பசித்த துர்வாச முனிவர் வருகிறார். அரசரின் ரகசிய ஆணையை காக்க வேண்டுமா, அல்லது முனிவரின் சாபத்தால் வம்சம் பாதிக்கப்படாமல் காப்பதா என்ற தர்மசங்கடத்தில் லக்ஷ்மணன் சிக்குகிறான்; ராமனிடம் தெரிவித்து முனிவரை உள்ளே அனுமதிக்கிறான். ராமன் தேவதூதனை பின்னர் பதில் தருவேன் என்று அனுப்பி, துர்வாசருக்கு அர்க்ய-பாத்யங்களால் மரியாதை செய்து பலவகை உணவுகளால் திருப்திப்படுத்துகிறான்—இவ்வாறு அரசதர்மம், தேவஆணை, தவசிகளின் உரிமை ஆகியவை அதிதி தர்மத்தின் வழி சமநிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.

43 verses

Adhyaya 100

Lakṣmaṇa-tyāga at Sarayū and the Ethics of Royal Truthfulness (लक्ष्मणत्यागः सरयूतटे)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ஒரு தர்மநெருக்கடியை எடுத்துரைக்கிறார். துர்வாச முனிவர் புறப்பட்ட பின், லக்ஷ்மணன் வாளுடன் ஸ்ரீராமரிடம் வந்து—ராமரின் முன் எடுத்த உறுதியும் அரச தர்மத்தின் சத்தியநிலையும் காக்கப்பட வேண்டுமெனில் தன்னைத் தண்டித்து கொல்லுமாறு வேண்டுகிறான். ராமர் தாம் செய்த வ்ரதத்தை நினைத்து உள்ளம் கலங்கி, அமைச்சர்கள் மற்றும் தர்மஞான பிராமணர்களுடன் ஆலோசிக்கிறார்; முடிவு—நேரடி கொலை அல்ல, துறவு/நாட்டைவிட்டு நீக்கம் தான் தண்டனை; சாதுக்களின் நிலையில் ‘கைவிடுதல்’ மரணத்துக்கு ஒப்பெனக் கருதி, லக்ஷ்மணன் உடனே ராஜ்யத்தை விட்டு செல்லவும் இனி சந்திக்கக் கூடாதெனவும் ஆணையிடுகிறார். லக்ஷ்மணன் குடும்பத்தாரிடம் பேசாமல் சரயூ கரைக்கு சென்று சுத்தி செய்து, யோகாசனத்தில் அமர்ந்து ‘பிரம்மத்வாரம்’ வழியாக யோக முறையில் தன் தேஜஸ்/பிராணனை விடுவிக்கிறான்; அவன் உடல் கரையில் அசைவின்றி விழுகிறது. ராமர் மிகுந்த துயரத்தில் அழுது, வனவாசத்தில் லக்ஷ்மணன் செய்த சேவை மற்றும் பாதுகாப்பை நினைவுகூர்கிறார். அமைச்சர்கள் இறுதிச்சடங்குகளைச் சொன்னபோது, ஆகாசவாணி—பிரம்மஞானத்தில் நிலைத்த சந்நியாசிக்கு ஹோமம்/தகனம் உரியதல்ல; லக்ஷ்மணன் யோகநிர்கமனத்தால் பிரம்மதாமத்தை அடைந்தான் என அறிவிக்கிறது. ராமர் லக்ஷ்மணன் இன்றி அயோத்திக்கு திரும்ப மறுத்து, குசனை ஆட்சியில் அமர்த்த எண்ணி, விபீஷணன் மற்றும் வானரர்களுடன் உள்ளிட்ட கூட்டரசர்களிடம் ஆலோசித்து எதிர்கால குழப்பம் வராமல் திட்டமிடுகிறார்; இவ்வாறு சரயூ தீர்த்தம், அரச சத்தியவ்ரதம், சந்நியாசி சடங்கு நெறிகள் ஒன்றாக பின்னப்படுகின்றன।

71 verses

Adhyaya 101

सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनम् (Rāma’s Installation of the Rāmeśvara Triad in the Midst of the Setu)

சூதர் உரைத்தார்—இரவு கழிந்த பின் விடியற்காலையில் ஸ்ரீ ராமர் புஷ்பக விமானத்தில் சுக்ரீவன், சுஷேணன், தாரை, குமுதன், அங்கதன் முதலிய முதன்மை வானரர்களுடன் விரைந்து லங்கையை அடைந்து, முன்னைய போர்க்கள இடங்களை மீண்டும் பார்வையிட்டார். ராமரின் வருகையை அறிந்த விபீஷணன் அமைச்சர்கள், பணியாளர்களுடன் வந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, லங்கையில் பக்தியுடன் வரவேற்றான். விபீஷணன் அரண்மனையில் அமர்ந்த ராமரிடம் அவன் அரசும் இல்லவாழ்வும் முழுதும் ஒப்படைத்து உபதேசம் வேண்டினான். லக்ஷ்மணன் பிரிவால் துயருற்றும், தெய்வலோகப் பயணத்தை எண்ணியும் இருந்த ஸ்ரீ ராமர் அரசதர்ம நெறியைச் சொன்னார்—அரசச் செல்வம் மயக்கத்தைத் தரும்; ஆகவே அகந்தை இன்றி இரு, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை மதித்து வழிபடு; மேலும் எல்லை-ஒழுங்கை நிறுவு—ராக்ஷசர்கள் ராமசேதுவைத் தாண்டி மனிதர்களுக்கு தீங்கு செய்யக் கூடாது; மனிதர்கள் ராமரின் பாதுகாப்பில் உள்ளவர்கள். கலியுகத்தில் தரிசனத்திற்காக வரும் யாத்திரிகர்கள் மற்றும் பொன்-லோபத்தால் ஏற்படும் இடையூறுகள் குறித்து விபீஷணன் அஞ்சியபோது, ராக்ஷசர் அத்துமீறி பாவம் ஏற்படாதபடி ராமர் சேதுவின் நடுப்பகுதியில் புகழ்பெற்ற அமைப்பை அம்புகளால் வெட்டி, கடக்க இயலாத வழியாக மாற்றினார்; குறியிடப்பட்ட சிகரமும் லிங்கம் தாங்கிய உயர்வும் கடலில் வீழ்ந்தன. பத்து இரவுகள் அங்கு தங்கி போர்கதைகளைச் சொல்லி, பின்னர் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டார்; சேதுவின் முடிவில் மகாதேவரை நிறுவி, சேதுவின் தொடக்கம், நடு, முடிவு ஆகிய மூன்று இடங்களிலும் ‘ராமேஸ்வரத் திரயம்’ பக்தியுடன் பிரதிஷ்டை செய்து, நிலையான தீர்த்தயாத்திரை-பூஜை மரபை உறுதிப்படுத்தினார்.

44 verses

Adhyaya 102

Hāṭakeśvara-kṣetra-prabhāvaḥ (The Glory of Hāṭakeśvara and the Foundations of Rāmeśvara–Lakṣmaṇeśvara)

சூதர் கூறினார்—ராமன் புஷ்பக விமானத்தில் தன் இருப்பிடத்தை நோக்கிச் செல்லும் போது திடீரென விமானம் அசையாமல் நின்றது. காரணம் என்னவென ராமன் வினவ, வாயுசுதன் ஹனுமானை ஆராய அனுப்பினான். ஹனுமான் தெரிவித்தது—கீழே புனிதமான ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரம் உள்ளது; அங்கு பிரம்மாவின் சன்னிதி உண்டு எனப் புகழ், ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அஷ்வின்கள் மற்றும் பிற சித்தகணங்கள் வாசம் செய்கின்றனர். அந்த தெய்வீகப் புனிதத் திண்மையால் புஷ்பகம் அதைத் தாண்ட இயலாது. ராமன் வானரர், ராக்ஷசர் உடன் இறங்கி தீர்த்தங்களையும் ஆலயங்களையும் தரிசித்து ஸ்நானம் செய்கிறான்; வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் குண்டம் பற்றிய குறிப்பும் வருகிறது. சுத்தி செய்து பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்து, க்ஷேத்திரத்தின் அபூர்வ புண்ணியத்தை மனத்தில் சிந்திக்கிறான். முன்நடப்பு (கேசவனுடன் தொடர்புடைய) முறையின்படி லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்யத் தீர்மானித்து, ஸ்வர்காரூடனான லக்ஷ்மணனை நினைந்து லக்ஷ்மணேஸ்வர நினைவுச் சின்னத்தையும், சீதையுடன் கூடிய சுபமான, கண்கூடான வடிவத்தையும் விரும்புகிறான். ராமன் பக்தியுடன் ஐந்து பிரசாதங்கள்/ஆலயங்களை நிறுவுகிறான்; பிறரும் தத்தம் லிங்கங்களை நிறுவுகின்றனர். இறுதியில் பலश्रுதி—காலைத் தரிசனம் நித்யம் செய்தால் ராமாயண-श्रவணப் பலன் கிடைக்கும்; அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் ராமசரிதம் பாராயணம் செய்தால் அஷ்வமேத யாகத்துக்கு இணையான பலன் உண்டாகும்.

22 verses

Adhyaya 103

Ānarttīya-taḍāga Māhātmya and Kārttika Dīpadāna (आनर्त्तीयतडाग-माहात्म्यं तथा कार्तिकदीपदानम्)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம், இக்க்ஷேத்திரத்தில் வானரரும் ராக்ஷசரும் நிறுவிய லிங்கங்களின் மகிமையும் அவற்றின் பலன்களும் என்னவென்று கேட்கிறார்கள். சூதர் திசைவரிசையாக விளக்குகிறார்: பாலமண்டனகத்தில் நீராடி சுக்ரீவன் முக-லிங்கத்தை நிறுவுகிறான்; பிற வானரக் குழுக்களும் முக-லிங்கங்களை நிறுவுகின்றன; மேற்கில் ராக்ஷசர்கள் சதுர்முக லிங்கங்களை நிறுவுகின்றனர்; கிழக்கில் ஸ்ரீராமன் ஐந்து பிராசாதங்களுடன் கூடிய பாபநாசக புண்யதாமத்தை நிறுவுகிறான். தெற்கில் ஆனர்த்தீய-தடாகத்தின் அருகே விஷ்ணு-கூபிகை புனிதப்படுத்தும் இடமாக உள்ளது; அங்கு தக்ஷிணாயனத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் அஸ்வமேதத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைத் தரி, பித்ருக்களை உயர்த்தும். கார்த்திகத்தில் தீபதானம் குறிப்பிட்ட நரகங்களில் வீழ்வதைத் தடுத்து, பிறவிபிறவியாக வரும் குருட்தனம் போன்ற துன்பங்களை நீக்கும். ரிஷிகளின் வேண்டுகோளால் சூதர் ஆனர்த்தீய-தடாகத்தின் அளவிலா மகிமையைச் சொல்லி, ராமன் அகஸ்தியரைச் சந்தித்த நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். அகஸ்தியர் தமது இரவுக் காட்சியை விவரிக்கிறார்: ஆனர்த்த நாட்டின் முன்னாள் அரசன் ஸ்வேதன், திவ்யவிமானத்தில் இருந்தாலும் தீபோத்ஸவ இரவுகளில் தடாகத்திலிருந்து தன் அழுகிய உடலை மீண்டும் மீண்டும் உண்டு, பின்னர் சிறிது நேரம் பார்வை பெறுகிறான்; இது கர்மவிளைவின் உருவகமாகும். அரசன் தன் குற்றங்களை ஒப்புக்கொள்கிறான்—தானம் செய்யாமை, குறிப்பாக அன்னதானத்தைத் தவிர்த்தல்; ரத்தினங்களை பேராசையால் அபகரித்தல்; குடிமக்கள் பாதுகாப்பை அலட்சியம் செய்தல். பிரம்மா இதனால் உயர்ந்த லோகங்களிலும் பசி மற்றும் குருட்தனம் ஏற்படுவதாக விளக்குகிறார். அகஸ்தியர் பரிகாரத்தை அறிவுறுத்துகிறார்: ரத்தினக் கழுத்தணியை ‘அன்ன-நிஷ்க்ரய’மாக அர்ப்பணித்தல், தாமோதரனுக்கு கார்த்திகத்தில் ரத்தினத் தீபம் செலுத்தல், யம/தர்மராஜ வழிபாடு, எள்ளும் உளுந்தும் தானம், பிராமண தர்ப்பணம். இதனால் அரசன் பசியிலிருந்து விடுபட்டு தூய பார்வை பெற்று, தீர்த்தப் பிரபாவத்தால் பிரம்மலோகம் அடைகிறான். முடிவில், கார்த்திகத்தில் இத்தடாகத்தில் நீராடி தீபதானம் செய்பவர்கள் பாபமுக்தராய் பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவர்; இவ்விடம் ஆனர்த்தீய-தடாகம், விஷ்ணு-கூபிகையுடன் புகழ்பெற்றது என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

105 verses

Adhyaya 104

Rākṣasa-liṅga-pratiṣṭhā, Kuśa–Vibhīṣaṇa-saṃvāda, and the Tri-kāla Worship of Rāmeśvara

அத்தியாயம் 104 தீர்த்தக் கதையாடலில் ஆட்சி–யாத்திரை சார்ந்த ஒரு நிகழ்வை விரிக்கிறது. ராட்சசர்கள் பக்தியுடன் நிறுவிய லிங்கங்களின் மகிமையும் விளைவுகளும் என்ன என்று ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: லங்கையிலிருந்து வந்த வலிமைமிக்க ராட்சசர்கள் ஹாடகேஸ்வரராஜ க்ஷேத்திரத்தின் மேற்கு பகுதியில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து பயணிகளையும் குடியிருப்பவர்களையும் உண்டு அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர். அகதிகள் அயோத்தியில் அரசன் குசனிடம்—ராட்சச மந்திரங்களால் நிறுவப்பட்ட நான்முக லிங்கங்கள் வன்முறைத் தாக்குதல்களை ஈர்க்கின்றன; அவற்றை தவறுதலாக வழிபட்டால்கூட உடனடி நாசம் ஏற்படும் என்ற பயம் நிலவுகிறது—என்று தெரிவிக்கின்றனர். பிராமணர்கள் அலட்சியத்திற்காக குசனை கண்டிக்க, அவர் பொறுப்பை ஏற்று விபீஷணனுக்கு கடுமையான செய்தி அனுப்புகிறார். தூதன் சேது பகுதியில் சென்று பாலம் உடைந்ததால் முன்னே செல்ல முடியாது என அறிகிறான். அங்கு மக்கள் விபீஷணனின் கடுமையான பக்தி ஒழுக்கத்தைச் சொல்கிறார்கள்—அவன் நாளில் மூன்று காலங்களில் ராமேஸ்வரரின் மூன்று வெளிப்பாடுகளை வழிபடுகிறான்: விடியற்காலையில் வாயில் ஆலயத்தில், மதியத்தில் நீரின் நடுவே உள்ள சேது துண்டில், இரவில் வழிபாடு. விபீஷணன் வந்து சிவனை ஆழ்ந்த ஸ்தோத்திரத்தால் போற்றுகிறான்—சிவன் எல்லாத் தெய்வங்களுமாய், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்தவனாய்; மரத்தில் தீ போலவும் தயிரில் நெய் போலவும். மலர்கள், ஆபரணங்கள், இசை ஆகியவற்றுடன் விரிவான பூஜை செய்து குசனின் குற்றச்சாட்டுகளை கேட்கிறான்; அறியாமையால் தீங்கு நிகழ்ந்தது என ஒப்புக்கொண்டு, குற்றமுடைய ராட்சசர்களை விசாரித்து சபித்து பசியும் தாழ்வும் நிறைந்த நிலைக்கு தள்ளி, கட்டுப்பாட்டை உறுதி செய்கிறான். பின்னர் தூதன் அந்த ஆபத்தான லிங்கங்களை அகற்ற வேண்டுமென வலியுறுத்த, விபீஷணன் ராமன் முன் செய்த விரதமும் தர்ம விதியும் நினைவூட்டுகிறான்—லிங்கம் நல்லதோ கெட்டதோ எந்த நிலையிலும் இடம் மாற்றக் கூடாது. குசன் நடைமுறைத் தீர்வை அளிக்கிறான்: லிங்கங்களை ‘நகர்த்தாமல்’ அவற்றின் இடங்களை மண்ணால் நிரப்பி/மூடி தீங்கிழைக்கும் செயல்பாட்டை அடக்க வேண்டும்; இடமாற்றத் தடைவும் காக்கப்படும். சபிக்கப்பட்ட உயிர்களுக்கு ஸ்ராத்த குறை, தானத் தவறு, அநுசித உணவு போன்றவற்றுடன் தொடர்புடைய நெறி விளைவுகளையும் அவர் வகுத்து, கடுமையான பேச்சுக்காக விபீஷணனிடம் மன்னிப்பு கேட்டு நம்பிக்கையை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறார். தானங்கள், சமரசம், ஒழுங்கான வழிபாடு மூலம் க்ஷேத்திரம் மீண்டும் அமைதியடைகிறது.

126 verses

Adhyaya 105

राक्षसलिङ्गच्छेदनम् (Rākṣasa-liṅga-cchedanam) — “The Episode of the Severed/Damaged Rākṣasa Liṅgas”

சூதர் கூறுகிறார்—துலா ராசியில் சூரியன் நிலவும் ஒரு காலச் சந்தியில், முன்பு லிங்கப் பிரகடனங்களால் புனிதமான இடம் தூசி மற்றும் படிவங்களால் நிரம்பி மறைந்தது. லிங்கங்கள் மறைந்ததால் அந்தக் க்ஷேத்திரத்திற்கு ஒரு வகையான ‘க்ஷேமம்’ (பாதுகாப்பு) மீண்டும் ஏற்பட்டது; காணத்தக்க குறியீடுகள் மறைந்ததால் பிற உலகங்களுக்கும் அமைதி ஏற்பட்டதாக உரை சொல்கிறது. பின்னர் ஒரு யுகச் சுழற்சியில் சால்வதேசத்திலிருந்து மன்னன் பிருஹதஸ்வன் வந்து, அரண்மனைகள் இல்லாத பரந்த நிலத்தைப் பார்த்து கட்டிடமெழுப்பத் தீர்மானித்தான். பல கலைஞர்களை அழைத்து ஆழமாக அகழ்ந்து சுத்தம் செய்ய ஆணையிட்டான். அகழ்வில் எண்ணற்ற நான்முக லிங்கங்கள் வெளிப்பட்டன; அந்தத் தெய்வத் தெய்வீகத் தீவிரத்தால் நிலம் நிரம்பியதைப் பார்த்த மன்னனும் அங்கிருந்த கலைஞர்களும் உடனே உயிர்நீத்தனர். அதன் பின்னர் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தின் அந்தத் தீர்த்தத்தில் யாரும் அரண்மனை கட்டத் துணியார்; குளம் அல்லது கிணறும் தோண்டார்—பயம் மற்றும் பக்தியால். இவ்வாறு உள்ளூர் தடை புனித அச்சத்தின் நினைவாக நிலைத்தது.

10 verses

Adhyaya 106

Luptatīrthamāhātmya-kathana (Theological Account of Lost Tīrthas)

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—தூசியால் நிரம்பிய பூமியும் பிரேதங்களின் தொல்லையும் காரணமாக எந்த தீர்த்தங்களும் லிங்கங்களும் ‘லுப்த’ (மறைந்த/மூடப்பட்ட) நிலையில் சென்றன? சூதர் பதிலளித்து எண்ணற்ற புனிதத் தலங்கள் மறைந்தன எனக் கூறி, முக்கியமாக சக்கரதீர்த்தம் (விஷ்ணு சக்கரத்தை வைத்த இடம்) மற்றும் மாத்ருதீர்த்தம் (ஸ்கந்தன்/கார்த்திகேயன் தெய்வீக மாதர்களை நிறுவிய இடம்) ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கிறார். மேலும் உயர்ந்த அரச வம்சங்களும் முனிவர் பரம்பரைகளும் சார்ந்த ஆசிரமங்கள், லிங்கங்கள் காலப்போக்கில் மறைவடைந்தன என்றும் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் நிலப்பரப்பு நிர்வாகத்தில் நெருக்கடி எழுகிறது—பிரேதங்கள் தூசி-மழை பொழிந்து நிலத்தை நிரப்ப முயல்கின்றன; ஆனால் மாத்ருக்களின் காவல் சக்தியுடன் தொடர்புடைய வலிய காற்று தூசியைச் சிதறடித்து நிலம் நிரம்பாமல் செய்கிறது. பிரேதங்கள் குச அரசனை அணைகின்றன; அரசன் ருத்ரனை வழிபடுகிறான். ருத்ரன்—இக்க்ஷேத்திரம் மாத்ருக்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறது; சில லிங்கங்கள் ராக்ஷச மந்திரங்களால் நிறுவப்பட்டவை, அவற்றைத் தொடுவதோ பார்ப்பதோ கூட அபாயம் (அதனால் தடைப்பட்ட பகுதிகள்) எனச் சொல்கிறான். சாஸ்திர விதிகளால் விக்ரகங்களைப் பிடுங்கக் கூடாது; லிங்கம் நிலைபெற்ற ஸ்வரூபம் என்றும் விளக்குகிறான். தபஸ்விகளுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் தீங்கு வராதபடி ருத்ரன் மாத்ருக்களை தற்போதைய இடத்தை விட்டு செல்ல ஆணையிடுகிறான். அவர்கள் ஸ்கந்தனால் நிறுவப்பட்டோம் என்பதால் அதே க்ஷேத்திரத்தில் சமமான புனித வாசஸ்தலம் வேண்டுகின்றனர். ருத்ரன் அவர்களை அஷ்டாஷஷ்டி (68) ருத்ர-க்ஷேத்திரங்களில் தனித்தனியாகப் பகிர்ந்து உயர்ந்த பூஜை கிடைக்கும் என அருள்கிறான். மாத்ருக்கள் இடம்பெயர்ந்ததும் பிரேதங்கள் இடையறாது தூசியால் நிலத்தை நிரப்புகின்றன; ருத்ரன் மறைந்துவிடுகிறான். இது நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரமாஹாத்ம்யத்தில் अध्यாய 106-ன் சாரம்.

34 verses

Adhyaya 107

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मणचित्रशर्मलिङ्गस्थापनवृत्तान्तवर्णनम् (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya: Account of Brāhmaṇa Citraśarman’s Liṅga Installation)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—சிவனுடன் தொடர்புடைய புகழ்பெற்ற ‘அஷ்டாஷஷ்டி’ (அறுபத்தெட்டு) புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள் ஒரே இடத்தில் எவ்வாறு அமைந்தன? சூதர், சமத்காரபுரத்தில் வாழ்ந்த வத்ஸ வம்சப் பிராமணன் சித்ரசர்மனின் முன்னைய வரலாற்றைச் சொல்கிறார். பக்தியால் தூண்டப்பட்ட அவன், பாதாளத்தில் நிறுவப்பட்டதாகக் கூறப்படும் ஹாடகேஸ்வர லிங்கத்தை வெளிப்படுத்த/கொணர நீண்ட தவம் செய்கிறான். சிவன் திருப்தியடைந்து தோன்றி வரம் அளித்து லிங்கத்தை நிறுவுமாறு ஆணையிடுகிறார்; சித்ரசர்மன் அழகிய பிராசாதம் கட்டி சாஸ்திர விதிப்படி தினமும் பூஜை செய்து லிங்கத்தைப் புகழ்பெறச் செய்கிறான்; யாத்திரிகர்கள் பெருகுகின்றனர். அவனுடைய திடீர் பெருமையைப் பார்த்த பிற பிராமணர்கள் போட்டியால் கடும் தவம் செய்து சமமரியாதை நாடுகிறார்கள்; விரக்தியில் அக்னிப் பிரவேசம் (தம்மைத் தீயில் அர்ப்பணித்தல்) செய்யத் தயாராகும் நிலை வருகிறது. அப்போது சிவன் தலையிட்டு அவர்களைத் தடுத்து வேண்டுதலைக் கேட்கிறார்; அவர்கள் எல்லா க்ஷேத்திர-லிங்கங்களின் தொகுதியும் அங்கேயே தோன்ற வேண்டும் என்று வேண்டுகின்றனர். சித்ரசர்மன் எதிர்க்க, சிவன் நடுவர் போல விளக்குகிறார்—கலியுகத்தில் தீர்த்தங்களுக்கு ஆபத்து வரும்; ஆகவே புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள் இங்கு அடைக்கலம் பெறும்; இரு தரப்புக்கும் மரியாதை நிலைநிறுத்தப்படும். சித்ரசர்மனுக்கு ஸ்ராத்த-தர்ப்பணங்களில் பெயர் உச்சரிப்பு முறையில் நிலையான வம்சப் பெருமை கிடைக்கிறது; மற்ற பிராமணர்கள் கோத்திரம் கோத்திரமாக பிராசாதங்கள் கட்டி லிங்கங்களை நிறுவுகின்றனர்—இவ்வாறு அறுபத்தெட்டு தெய்வத் திருத்தலங்கள் உருவாகின்றன. இறுதியில் சிவன் திருப்தி தெரிவித்து, இந்தத் தலம் க்ஷேத்திரங்களுக்கு நிலையான அடைக்கலமும் ‘அக்ஷய’ ஸ்ராத்த பலன் தரும் இடமுமாகப் போற்றப்படுகின்றது.

74 verses

Adhyaya 108

अष्टषष्टितीर्थवर्णनम् (Enumeration and Definition of the Sixty-Eight Tīrthas)

அத்தியாயம் 108ல் முன்பு கூறப்பட்ட ‘அறுபத்தெட்டு’ க்ஷேத்திரங்கள் மற்றும் பிற தீர்த்தங்களின் பெயர்களை, பயன்படும் பட்டியலாக மீண்டும் சொல்லுமாறு ரிஷிகள் சூதரை வேண்டுகின்றனர். சூதர் கைலாசத்தில் நடந்த சிவ–பார்வதி உரையாடலை ஆதாரமாகக் கொண்டு விளக்குகிறார்—கலியுகத்தில் அதர்மம் பெருகுவதால் தீர்த்தங்கள் பாதாளத்தில் ஒளிந்துவிடும் எனச் சொல்லப்படுகிறது; அப்போது புனிதத்தின் பொருள் மற்றும் அதை அணுகும் வழி என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. சிவன் ‘தீர்த்தம்’ என்பதற்கு இடத்தைத் தாண்டிய விரிவான வரையறை தருகிறார்—தாய் தந்தை, சத்சங்கம், தர்ம சிந்தனை, யம-நியமங்கள், புண்யக் கதைகளின் கேள்வி-நினைவு ஆகியவையும் தீர்த்தங்களே. தரிசனம், ஸ்மரணம், ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலும் கடும் பாவங்கள் சுத்தியாகும் என்ற கோட்பாடு கூறப்படுகிறது; ஆனால் ஸ்நானம் பக்தியுடன், ஒருமனத்துடன், மகேஸ்வர வழிபாட்டை நோக்கி செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் இந்தியமெங்கும் புகழ்பெற்ற தீர்த்த-க்ஷேத்திரங்களின் பெயர் பட்டியல் தரப்பட்டு, பின்னர் தனித்தனியாக விரிவாக விளக்கும் அடித்தளமாகிறது.

41 verses

Adhyaya 109

Tīrthas and the Kīrtana of Śiva’s Localized Names (तीर्थेषु शिवनामकीर्तनम्)

இந்த அத்தியாயம் சைவ உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. ஈசுவரன் ‘தீர்த்தசமுச்சயம்’ எனும் தீர்த்தங்களின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தி, தேவர்கள் மற்றும் பக்தர்களின் நலனுக்காக எல்லா தீர்த்தங்களிலும் தாம் சந்நிதியாக இருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். யார் தீர்த்தத்தில் நீராடி, தெய்வ தரிசனம் செய்து, அந்தத் தீர்த்தத்திற்குரிய சிவநாமத்தை கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு மோட்சத்தை நோக்கிய பலன் கிடைக்கும் எனக் கூறுகிறார். ஸ்ரீதேவி ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் எந்த நாமத்தை ஜபிக்க வேண்டும் என்பதற்கான முழுப் பட்டியலை வேண்டுகிறார். ஈசுவரன் பல புனிதத் தலங்களை சிவனின் குறிப்பிட்ட நாம-ரூபங்களுடன் இணைத்து விளக்குகிறார்—வாரணாசி—மகாதேவர், பிரயாகம்—மகேஸ்வரர், உஜ்ஜயினி—மகாகாலர், கேதாரம்—ஈசானர், நேபாளம்—பசுபாலகர், ஸ்ரீசைலம்—திரிபுராந்தகர் முதலியன. இறுதியில் பலश्रுதி: இந்தப் பட்டியலைக் கேட்பதும்/படிப்பதும் பாபங்களை அழிக்கும். ஞானிகள் காலை, மதியம், மாலை என மூன்று காலங்களிலும் இதை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக சிவதீட்சை பெற்றோர். வீட்டில் எழுதிப் பாதுகாத்தால்கூட பூத-பிரேதத் தொல்லை, நோய், பாம்பு பயம், திருடர் பயம் போன்ற தீங்குகள் நீங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

25 verses

Adhyaya 110

अष्टषष्टितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of the Sixty-Eight Tīrthas; the Supreme Eightfold Tīrtha Cluster)

இந்த அத்தியாயத்தில் தேவி, நீண்ட ஆயுள் பெற்ற மனிதர்களுக்குக் கூட பல தூரத் தீர்த்தயாத்திரைகள் நடைமுறையில் எவ்வளவு கடினம் என்று கேட்டு, தீர்த்தங்களின் ‘சாரம்’ எது என அறிய விரும்புகிறாள். ஈசுவரன் ‘அனுத்தம’மான தீர்த்தாஷ்டகத்தைச் சொல்கிறான்—நைமிஷம், கேதாரம், புஷ்கரம், க்ருமிஜங்கலம், வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம், பிரபாசம், ஹாடகேஸ்வரம்—இவற்றில் श्रद्धையுடன் ஸ்நானம் செய்தால் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும் என உறுதிப்படுத்துகிறான். கலியுகத்தில் ஏற்றது எது என்று தேவி கேட்டபோது, ஈசுவரன் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரத்தை இந்த எட்டிலும் முதன்மை என உயர்த்தி, கலியுகத்திலும் அங்கே எல்லாக் க்ஷேத்ரங்களும் பிற தீர்த்தங்களும் தெய்வ ஆணையால் ‘உள்ளன’ என்று விளக்குகிறான். இறுதியில் சூதர் பலश्रுதி கூறி, இந்த மஹாத்மியத்தை கேட்பதும் அல்லது பாராயணம் செய்வதும் ஸ்நானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்துக்கு இணையான பலன் தரும்; ஆகவே நூல்-श्रவணம்/பாராயணம் தீர்த்தகாரியத்துக்கு இணையான புண்யசாதனையாக அமைகிறது என நிறைவு செய்கிறார்.

13 verses

Adhyaya 111

दमयन्त्युपाख्याने—दमयन्त्या विप्रशापेन शिलात्वप्राप्तिः (Damayantī Episode—Petrification by a Brāhmaṇa’s Curse)

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம்—சிவக்ஷேத்திரங்களுடன் தொடர்புடைய பிராமணர்களின் கோத்திர மரபுகள், எண்ணிக்கை, விவரங்களைச் சொல்லுமாறு வேண்டுகின்றனர். சூதர் முன் உபதேசத்தை நினைவூட்டி ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் கதையை உரைக்கிறார்—குஷ்ட நோயால் வாடிய அரசன் சங்க தீர்த்தத்தில் நீராடியவுடன் தீர்த்த மகிமையாலும் சிவ அருளாலும் உடனே நிவாரணம் பெறுகிறான். நன்றியுடன் அரசன் தவசிகளுக்கு தானம் அளிக்க முயல்கிறான்; ஆனால் அவர்கள் அபரிக்ரஹ விரதத்தினர் என்பதால் பொருட் பரிசுகளை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். அப்போது நெறிவாக்கியம் வெளிப்படுகிறது—கிருதக்ஞதா மிகக் கடும் குற்றம்; அதற்கு எளிய பிராயச்சித்தம் இல்லை. உபகாரத்திற்கு பதில்செய்ய வேண்டுமென அரசன் கவலைப்படுகிறான். கார்த்திகையில் முனிவர்கள் புஷ்கர யாத்திரைக்கு சென்றபோது, முனிவர் மனைவிகளுக்கு ஆபரணங்களை அளித்து சேவை செய்யுமாறு தமயந்தியிடம் கூறுகிறான்—தவசிகளின் நியமம் குலையாதபடி என எண்ணி. சில தவஸ்வினிகள் போட்டியுணர்வால் ஆபரணங்களை ஏற்கின்றனர்; நால்வர் மறுக்கின்றனர். முனிவர்கள் திரும்பி வந்து ஆசிரமம் ஆபரணங்களால் ‘விகாரமடைந்தது’ போலத் தோன்றக் கண்டு கோபித்து சாபமிடுகின்றனர்; தமயந்தி உடனே கல்லாக மாறுகிறாள். அரசன் துயரில் மூழ்கி மன்னிப்பும் தீர்வும் தேடுகிறான். பாடம்—பக்தியுடன் செய்த தானமும் ஆசை, போட்டி, விரத மீறலை உண்டாக்கினால் அது தர்ம எல்லையைத் தாண்டி அதர்மமாகிறது.

90 verses

Adhyaya 112

Ūṣarotpatti-māhātmya (The Māhātmya of the Origin of the Barren Tract) — Damayanty-upākhyāna Continuation

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதரின் உரையாடல் வழியாக அறநெறி–தத்துவப் போதனை ஒழுங்காக விரிகிறது. கால்நடையாகத் திரும்பிய அறுபத்தெட்டு சோர்ந்த பிராமணத் தவசிகள், தங்கள் மனைவிகள் தெய்வீக ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து அலங்கரித்திருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைகிறார்கள். பசியும் அச்சமும் கொண்டு, தவ ஒழுக்கத்திற்கு மாறாக இது எவ்வாறு எனக் கேட்க, ராணி தமயந்தி அரச தானதாரியாக வந்து இவ்வாடை–ஆபரணங்களை அளித்தாள் என்று பெண்கள் கூறுகின்றனர். தவசிகள் ‘ராஜ-பிரதிக்ரஹம்’ (அரசரிடமிருந்து பெறும் தானம்) தவசிகளுக்கு மிகுந்த குற்றம் எனக் கண்டித்து, கோபத்தில் கைகளில் நீர் எடுத்து அரசனையும் நாட்டையும் சபிக்கத் தயாராகிறார்கள். அப்போது மனைவிகள் எதிர்வாதம் செய்து, கிருஹஸ்தாஶ்ரமமும் ‘உத்தம’ மார்க்கம்; இம்மை–மறுமை இரண்டிற்கும் பயன் தருவது என்று வலியுறுத்தி, நீண்டகால வறுமையை நினைவூட்டி அரசனிடமிருந்து நிலமும் வாழ்வாதாரமும் வேண்டுகின்றனர்; இல்லையெனில் தற்கொலை செய்வோம் என எச்சரித்து, அதன் பாவப்பலன் முனிவர்களுக்கே சேரும் எனச் சொல்கிறார்கள். இதைக் கேட்ட முனிவர்கள் சாபநீரை நிலத்தில் சிந்துகிறார்கள்; அது பூமியின் ஒரு பகுதியை எரித்து, உப்பு கலந்த நிலையான ‘ஊஷர’ (வறண்ட/உவர்நில) பகுதியை உருவாக்குகிறது—அங்கே பயிர் விளையாது, பிறப்பும் நிகழாது எனக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பலன்: பால்‌குண மாதத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய பௌர்ணமியில் அங்கே செய்யப்படும் சிராத்தம், தம் செயல்களால் கடும் நரகங்களில் வீழ்ந்த பித்ருக்களையும் உயர்த்தும் என்று கூறப்படுகிறது.

28 verses

Adhyaya 113

अग्निकुण्डमाहात्म्यवर्णनम् (Agni-kuṇḍa Māhātmya: Account of the Glory of the Fire-Pond) — त्रिजातकविशुद्धये (for the purification/verification regarding Trijāta)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் பல காட்சிகளாகத் தெய்வீக-தர்ம உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். முதலில் ஒரு அரசன், இல்லறத்தில் நிலைபெற்ற பிராமணர்களை மரியாதையுடன் அணுகி, அவர்களின் வேண்டுகோளின்படி கோட்டையுடன் கூடிய குடியிருப்பை அமைத்து, வீடுகள், தான-போகங்கள், பாதுகாப்பு-பராமரிப்பு ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தி சமூக நிலைத்தன்மையை நிறுவுகிறான். பின்னர் கதை ஆனர்த்த நாட்டின் பிரபஞ்சன அரசனின் பழைய நிகழ்வுக்கு மாறுகிறது. அரசகுமாரன் பிறப்பின் போது ஜோதிடர்கள் அசுப கிரகநிலைகளைச் சொன்று, பதினாறு பிராமணர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சாந்தி கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும் என விதிக்கிறார்கள். ஆனால் கர்மங்கள் நடந்தும் நோய், மிருக இழப்பு, அரசியல் அச்சம் ஆகியவை அதிகரிக்கின்றன. அப்போது அக்னிதேவன் மனித வடிவில் தோன்றி, யாகத்தில் ‘திரிஜாத’ (விவாதத்திற்குரிய/வேறு பிறப்பு) பிராமணன் இருப்பதால் கர்மம் மாசடைந்ததாக வெளிப்படுத்துகிறான். நேரடி குற்றச்சாட்டைத் தவிர்க்க அக்னி தன் வியர்வை-நீரால் ஒரு குண்டத்தை உருவாக்கி பதினாறுபேரையும் அதில் நீராடச் செய்கிறான்; அசுத்தனின் உடலில் வெடிப்புப் புண்கள் போன்ற குறிகள் தோன்றுகின்றன. பின்னர் உடன்பாடு நிலைபெறுகிறது—இந்த அக்னிகுண்டம் பிராமணர்களின் சுத்தி-சோதனைக்கான நிலையான தீர்த்தமாக இருக்கும்; தகுதியற்றோர் குறியிடப்படுவர்; நீராடலால் கிடைக்கும் வெளிப்படையான சுத்தியின் மூலம் சமூக-யாகச் செல்லுபடித் தன்மை உறுதியாகும். இறுதியில் அரசன் சரியான சுத்தியால் உடனே நலமடைகிறான்; கார்த்திக நீராடல் முதலியவற்றால் பாபநாசம், குறிப்பிட்ட தோஷவிமோசனம் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.

103 verses

Adhyaya 114

नगरसंज्ञोत्पत्तिवर्णनम् / Origin Narrative of the Name “Nagara” (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya)

சூதர் கூறுவது—தாய்த் தவறால் சமூக அவமதிப்பை அடைந்த பிராமணத் தபஸ்வி திரிஜாதன், தன் மரியாதை மீளப் பெற நீர்நிலையருகே கடுந்தவமும் சிவபூஜையும் செய்தான். அருள்மிகு சங்கரர் தோன்றி, எதிர்காலத்தில் சாமத்காரபுரத்தின் பிராமணர்களிடையே அவன் உயர்ந்த நிலை பெறுவான் என வரமளித்தார். பின்னர் சாமத்காரபுரத்தில் தேவராதனின் மகன் கிரதன் அகந்தை, அவசரம் காரணமாக, ஸ்ராவணக் கிருஷ்ண பஞ்சமியன்று நாகதீர்த்தத்தருகே ருத்ரமாலா எனும் நாகக் குழந்தையை அடித்து கொன்றான். நாகக் குழந்தையின் பெற்றோரும் நாகக் கூட்டமும் ஒன்று கூடி, சேஷநாகன் தலைமையில் பழிவாங்கி கிரதனை விழுங்கி நகரை அழித்தனர். பகுதி மக்கள் இன்றித் தாழ்ந்து நாகங்கள் குடியிருக்கும் இடமாகி, மனிதர் நுழைவு தடை செய்யப்பட்டது. அச்சமுற்ற பிராமணர்கள் திரிஜாதனை நாடினர். திரிஜாதன் சிவனிடம் நாகங்களை அழிக்க வேண்டினான்; ஆனால் சிவன் நிரபராத நாகக் குழந்தையின் கொலைவும், ஸ்ராவண பஞ்சமியில் நாகபூஜையின் தர்மமுக்கியத்துவமும் கூறி, கண்மூடித் தண்டனையை மறுத்தார். அதற்குப் பதிலாக “ந கரம் ந கரம்” என்ற முத்திரைமந்திரம் (மூன்றெழுத்து) அருளினார்; அதை உச்சரித்தால் விஷம் தணியும், பாம்புகள் விலகும்; விலகாதவை பலவீனமடைந்து அடங்கும். திரிஜாதன் மீந்த பிராமணர்களுடன் திரும்பி மந்திரத்தைப் பிரகடனம் செய்தான்; நாகங்கள் ஓடின அல்லது அடக்கப்பட்டன. அந்நகரம் “நகர” எனப் புகழ்பெற்றது. பலன்—இந்த வரலாற்றை ஓதுவோர்க்கு பாம்பால் உண்டாகும் அச்சம் நீங்கும்.

95 verses

Adhyaya 115

त्रिजातेश्वरस्थापनं गोत्रसंख्यानकं च (Establishment of Trijāteśvara and the Enumeration of Gotras)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் திரிஜாதனைப் பற்றி கேட்கிறார்கள்—அவன் பெயர், தோற்றம், கோத்திரம், மேலும் ‘திரிஜாத’ எனப் பிறப்புச் சின்னம் கொண்டிருந்தும் ஏன் அவன் சிறந்தவன் என்று. சூதர் கூறுவது: அவன் சாங்க்ருத்ய முனிவரின் வம்சத்தில் பிறந்தவன்; ‘பிரபாவ’ எனப் புகழ்பெற்றவன், ‘தத்த’ என்ற பெயரும் உடையவன்; நிமி வம்சத்துடனும் தொடர்புடையவன். திரிஜாதன் அந்தத் தலத்தை உயர்த்தி சிவனுக்காக ‘திரிஜாதேஸ்வர’ என்ற மங்கள ஆலயத்தை நிறுவி, இடையறாத வழிபாட்டால் உடலோடு சொர்க்கத்தை அடைந்தான். பின்னர் ஒரு விதி கூறப்படுகிறது—பக்தியுடன் தேவதரிசனம் செய்து, விஷுவ காலத்தில் தேவனுக்கு ஸ்நானம் செய்வோர் தங்கள் குலத்தில் ‘திரிஜாத’ பிறப்பு மீண்டும் நிகழாமல் பாதுகாப்பு பெறுவர். அடுத்து இழந்துபோன கோத்திரங்கள் மீண்டும் நிறுவப்பட்ட விதம் குறித்து ரிஷிகள் கேட்க, சூதர் கௌசிக, காச்யப, பாரத்வாஜ, கௌண்டின்ய, கர்க, ஹாரித, கௌதம முதலிய பல கோத்திரக் குழுக்களை எண்ணிக்கையுடன் பட்டியலிடுகிறார்; நாகஜன் என்ற அச்சத்தால் ஏற்பட்ட சிதைவு, பின்னர் இத்தலத்தில் மீண்டும் ஒன்றுகூடல் ஆகியவற்றையும் சொல்கிறார். பலश्रுதி: இந்த கோத்திரக் கணக்கையும் ரிஷி-நாமங்களையும் பாராயணம்/கேட்பது வம்சத் துண்டிப்பைத் தடுத்து, வாழ்வின் பல நிலையிலுண்டாகும் பாவங்களைத் தணித்து, பிரியவியோகத்தைத் தவிர்க்கச் செய்கிறது.

47 verses

Adhyaya 116

अम्बरेवती-माहात्म्य (Ambarevatī Māhātmya): स्थापना, शाप-वर, नवमी-पूजा-फल

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் புகழ்பெற்ற அம்பரேவதி தேவியின் தோற்றம், இயல்பு, வழிபாட்டு பலன் ஆகியவற்றை வினவுகின்றனர். சூதர் நகரத்தை அழிக்குமாறு நாகர்களுக்கு வந்த கட்டளை, அதனால் சேஷனின் பிரியையான ரேவதிக்கு ஏற்பட்ட துயரம் ஆகியவற்றை கூறுகிறார். மகன் கொல்லப்பட்ட கோபத்தில் ரேவதி ஒரு பிராமணர் இல்லத்தை விழுங்குகிறாள்; அப்போது அந்தப் பிராமணரின் தவசீலியான சகோதரி பாட்டிகா சாபமிடுகிறாள்—ரேவதி நிந்தைக்குரிய மனிதப் பிறவி, கணவன், வம்சத்தால் வரும் துக்கம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று. ரேவதி தவசீலியைத் தீங்கிழைக்க முயன்றதும் தோல்வியடைகிறது; விஷப் பற்களும் குத்த இயலாது—தபோபலம் வெளிப்படுகிறது. பிற நாகர்களும் தோல்வியுற்று அச்சத்துடன் பின்வாங்குகின்றனர். மனித கர்ப்பம், நாகரூப இழப்பு என்ற வேதனையால் ரேவதி அந்தக் க்ஷேத்திரத்திலேயே தங்கி, அம்பிகையை நறுமணம், மலர்கள், நைவேத்யம், பாடல்-வாத்தியம், பக்தியுடன் வழிபடுகிறாள். தேவி வரம் அளிக்கிறாள்—ரேவதியின் மனிதப் பிறவி தெய்வீக நோக்கத்திற்காக, அவள் மீண்டும் ராமரூப சேஷனின் மனைவியாக இருப்பாள், பற்கள் திரும்பும், அவள் பெயரில் செய்யும் பூஜை நலன் தரும். ரேவதி அந்த இடத்தில் தன் பெயருடன் நிலைத்திருப்பதைக் கோரி, நாகசம்பந்தமான வழிபாட்டை காலந்தோறும், குறிப்பாக ஆஷ்வினி சுக்லப் பக்ஷ மகாநவமியில் செய்ய உறுதி செய்கிறாள். இறுதிப் பலश्रுதி—தூய நம்பிக்கையுடன் விதிப்படி அம்பரேவதி பூஜை செய்தால் ஒரு வருடம் குடும்பவழி பேரிடர் வராது; கிரஹ, பூத, பிசாசு முதலிய தொல்லைகள் நீங்கும்.

56 verses

Adhyaya 117

भट्टिकोपाख्यानम् (Bhaṭṭikā’s Legend) and the Origin of a Tīrtha at Kedāra

இந்த अध्यாயத்தில் கேள்வி–பதில் முறையில் தத்துவவிசாரம் நடைபெறுகிறது. ரிஷிகள் சூதரிடம், “பட்டிகாவின் உடலிலிருந்து விஷநாகங்களின் கடிப்பற்கள் ஏன் உதிர்ந்தன? காரணம் தவமா, மந்திரமா?” என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: பட்டிகா இளமையில் விதவையாகி கேதாரத்தில் தினமும் பக்தியுடன் தவம் செய்து, இறைவன் முன் இனிய பாடல் பாடி வழிபட்டாள். அவள் பாடலின் அழகும் பக்திச் சக்தியும் கவர, தக்ஷகன் மற்றும் வாசுகி பிராமண வேடத்தில் வந்தனர்; பின்னர் தக்ஷகன் பயங்கர நாகரூபம் கொண்டு அவளை பாதாளத்திற்கு கடத்தினான். பட்டிகா நெறித் தெளிவால் வற்புறுத்தலை ஏற்காமல், நிபந்தனையுடன் சாபம் உரைத்ததால் தக்ஷகன் சமாதானம் தேட வேண்டியது வந்தது. பொறாமை கொண்ட நாகப் பெண்களால் மோதல் எழுந்தது; பாதுகாப்பு வித்யை உச்சரிக்கப்பட்டது, ஒரு நாகினியின் கடியால் கடிப்பற்கள் உதிர்ந்தன—இதுவே தொடக்கக் கேள்விக்கான காரணமாகிறது. பட்டிகா தாக்கிய நாகினியை சாபத்தால் மனிதியாக மாற்றி, எதிர்காலத்தையும் கூறுகிறாள்: தக்ஷகன் சௌராஷ்டிரத்தில் அரசராகப் பிறப்பான்; பட்டிகா பின்னர் ‘க்ஷேமங்கரி’ என்ற பெயரில் மனிதப் பிறவி எடுத்து அவனுடன் மீண்டும் சேர்வாள். கேதாரத்திற்கு திரும்பியபின் சமூகத்தினர் அவளின் தூய்மையை சந்தேகித்தனர். பட்டிகா தானே அগ্নிப் பரீட்சையில் நுழைந்தாள்; அগ্নி நீராக மாறி, மலர்மழை பொழிந்து, தெய்வத் தூதன் அவளை குற்றமற்றவள் என அறிவித்தான். இறுதியில் அவள் பெயரால் ஒரு தீர்த்தம் நிறுவப்படுகிறது; விஷ்ணுவின் சயன/போதன விரத நாட்களில் அங்கு நீராடுவோர்க்கு உயர்ந்த ஆன்மிகப் பலன் உறுதி செய்யப்படுகிறது. பட்டிகா தொடர்ந்து தவ–வழிபாடு செய்து, திரிவிக்ரம உருவத்தையும் பின்னர் மகேஸ்வர லிங்கத்தையும் ஆலயத்துடன் பிரதிஷ்டை செய்தாள்.

78 verses

Adhyaya 118

Kṣemaṅkarī–Raivateśvara Utpatti and Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya (क्षेमंकरी-रैवतेश्वर-उत्पत्तितीर्थमाहात्म्यवर्णन)

முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்டனர்—சௌராஷ்டிர/ஆனர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய இந்த அரசக் கதையின் தோற்றம் என்ன? இமயப் பின்னணியில் கேதாரத்தை ஒத்த புனிதத்தன்மை எவ்வாறு வெளிப்பட்டது? சூதர் க்ஷேமங்கரியின் பிறப்பு, பெயரிடல் கூறுகிறார்—கலகம், நாடுகடத்தல் காலத்தில் நாட்டில் ‘க்ஷேமம்’ எனும் நலன் எழுந்ததால் அவள் க்ஷேமங்கரி என அழைக்கப்பட்டாள்। பின்னர் ராஜா ரைவதன் மற்றும் க்ஷேமங்கரியின் தாம்பத்தியம் விவரிக்கப்படுகிறது—செல்வம் இருந்தும் வாரிசு இல்லாததால் வம்சமும் வாழ்வும் குறித்த கவலை பெருகியது। அவர்கள் அமைச்சர்களிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்து தவம் செய்து, காத்தியாயனி (மஹிஷாசுரமர்தினி) தேவியை நிறுவி வழிபட்டனர்; தேவி வரமளித்து க்ஷேமஜித் என்ற மகனை அருளினாள்—வம்சவிருத்தி செய்யும், பகைவரை அடக்கும் வீரன் எனப் புகழப்பட்டது। மகனை அரசில் அமர்த்திய பின் ரைவதன் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரம் சென்று பற்றுகளைத் துறந்து சிவலிங்கத்தை நிறுவி ஆலயத் தொகுதியை அமைத்தான். அந்த லிங்கம் ‘ரைவதேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றது; அதன் தரிசனமே ‘சர்வபாதகநாசனம்’ எனக் கூறப்பட்டது. க்ஷேமங்கரி அங்கே முன்பே இருந்த துர்கைக்காகவும் கோயில் கட்டினாள்; தேவி க்ஷேமங்கரி நாமத்தில் பிரசித்தி பெற்றாள். சைத்ர சுக்ல அஷ்டமியில் தேவிதரிசனம் செய்தால் இஷ்டசித்தி கிடைக்கும் என வ்ரதம் கூறி, அத்தியாயம் தீர்த்தமாஹாத்மியமும் பக்திநெறி வழிகாட்டுதலுமாக நிறைவடைகிறது।

28 verses

Adhyaya 119

Mahīṣa-śāpa, Hāṭakeśvara-kṣetra-tapas, and the Tīrtha-Phala Discourse (महिषशाप-हाटकेश्वरक्षेत्रतपः-तीर्थफलप्रसङ्गः)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—தேவி காத்யாயனி ஏன் மகிஷாசுரனை வதம் செய்தாள்? அந்த அசுரன் எவ்வாறு எருமை (மகிஷ) வடிவம் பெற்றான்? சூதர் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார்: ‘சித்ரசம’ எனும் அழகும் வீரமும் கொண்ட தைத்யன் எருமைமேல் சவாரி செய்வதில் ஆசை கொண்டு பிற வாகனங்களை விட்டுவிடுகிறான். ஜாஹ்னவி நதிக்கரையில் எருமைமேல் சென்றபோது, அவன் எருமை தியானத்தில் இருந்த முனிவரை மிதித்து, முனிவரின் சமாதியை குலைக்கிறது. கோபித்த முனிவர் அவனை வாழ்நாள் முழுதும் மகிஷமாகவே இருக்கச் சபிக்கிறார். சாப நிவாரணத்திற்காக அவன் சுக்ராசாரியரை அணைகிறான். சுக்ரர் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் மகேஸ்வரனை ஒருமுக பக்தியுடன் வழிபட்டு தவம் செய்யுமாறு கூறுகிறார்—அந்த க்ஷேத்திரம் தீய யுகங்களிலும் சித்தி அளிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது. நீண்ட தவத்திற்குப் பின் சிவன் தோன்றி, சாபம் நீங்காது எனக் கட்டுப்பாடு விதித்து, ‘சுகோபாயம்’ அளிக்கிறார்—பலவித இன்பங்களும் உயிர்களும் அவன் உடலில் வந்து சேரும் என. முழு அஜேயத்தைக் சிவன் மறுக்கிறார்; இறுதியில் தைத்யன் “பெண்ணால் மட்டுமே வதம் செய்யப்பட வேண்டும்” என்ற வரம் கேட்கிறான். மேலும் சிவன் தீர்த்த ஸ்நான-தரிசனப் பலன்களைச் சொல்கிறார்—நம்பிக்கையுடன் ஸ்நானம் செய்து தரிசனம் பெற்றால் எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும், தடைகள் நீங்கும், ஆன்மீகத் தேஜஸ் வளரும்; காய்ச்சல் போன்ற நோய்கள் தணியும். பின்னர் தைத்யன் தானவர்களை ஒன்று சேர்த்து தேவர்களைத் தாக்குகிறான். நீண்ட விண்ணுலகப் போருக்குப் பின் இந்திர சேனை பின்னடைந்து, அமராவதி சில காலம் வெறிச்சோடுகிறது. தானவர்கள் அங்கே நுழைந்து கொண்டாடி, யாகப் பங்குகளை கைப்பற்றுகிறார்கள். தொடர்ந்து மகாலிங்கப் பிரதிஷ்டை மற்றும் கைலாசம் போன்ற ஆலய அமைப்பு குறித்த குறிப்புகள் வந்து, க்ஷேத்திரத்தின் தீர்த்தமகிமை மேலும் உறுதிப்படுகிறது.

70 verses

Adhyaya 120

कात्यायनी-प्रादुर्भावः (Manifestation of Kātyāyanī and the Devas’ Armament Bestowal)

சூதர் கூறுகிறார்—சக்ரன் (இந்திரன்) தலைமையிலான தேவர்கள் போரில் தோல்வியுற்றனர்; அசுரன் மகிஷன் மூவுலகிலும் ஆட்சியை நிறுவி, சிறந்ததாகக் கருதிய வாகனங்கள், செல்வம், ரத்தினங்கள் முதலிய அனைத்தையும் பலவந்தமாகப் பறித்தான். இதனால் உலகில் தர்ம ஒழுங்கு குலைந்து குழப்பம் பெருகியது. அவனை அழிக்கும் வழியை ஆலோசிக்க தேவர்கள் கூடினர்; அப்போது நாரதர் வந்து மகிஷனின் அடக்குமுறை, மக்களைப் பீடித்தல், பிறர் செல்வத்தை அபகரித்தல் ஆகியவற்றை விரிவாகச் சொல்லி அவர்களின் கோபத்தை மேலும் தூண்டினார். அந்த கோபத்திலிருந்து எரியும் தேஜஸ் எழுந்து திசைகள் இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது. அப்போது கார்த்திகேயன் (ஸ்கந்தன்) வந்து காரணம் கேட்டான்; நாரதர் அசுரர்களின் கட்டற்ற அகந்தை மற்றும் கொள்ளையைக் கூறினார். தேவர்களும் ஸ்கந்தனும் கொண்ட கோப-தேஜஸின் உச்சப் பரிணாமத்தில், சுபலக்ஷணங்களுடன் ஒளிரும் ஒரு தெய்வக் கன்னி தோன்றினாள்; காரணவிளக்கத்தால் அவள் ‘காத்யாயனி’ எனப் பெயர் பெற்றாள். தேவர்கள் அவளுக்கு வஜ்ரம், சக்தி, வில், திரிசூலம், பாசம், அம்புகள், கவசம், வாள் முதலிய எல்லா ஆயுதங்களையும் பாதுகாப்பு உபகரணங்களையும் அளித்தனர். அவள் பன்னிரண்டு கரங்களை வெளிப்படுத்தி ஆயுதங்களைத் தாங்கி, தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவேன் என்று தேவர்களுக்கு உறுதியளித்தாள். மகிஷன் எந்த உயிராலும், குறிப்பாக ஆண்களாலும், வெல்ல முடியாதவன்; ஒரே ஒரு பெண்ணால் மட்டுமே அவன் வதம் சாத்தியம் என்பதால் இத்தெய்வி தோன்றினாள் என்று தேவர்கள் கூறினர். பின்னர் தேஜஸ் பெருக வின്ധ்ய மலைக்கு கடுந்தபம் செய்ய அவளை அனுப்பி, அதன் பின் அவளை முன்னணியில் நிறுத்தி மகிஷனை அழித்து தேவராஜ்யத்தை மீட்டெடுப்போம் என நம்பினர்.

23 verses

Adhyaya 121

महिषासुरपराजय–कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनम् (Defeat of Mahīṣa and the Māhātmya of Kātyāyanī/Vindhyavāsinī)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் விந்திய மலைப்பகுதியில் நிகழ்ந்த தேவீச் சரிதத்தை உரைக்கிறார். தேவி இంద్రியங்களை அடக்கி மகேஸ்வரனைத் தியானித்து கடும் தவம் செய்கிறாள்; தவம் தீவிரமாவதோடு அவளின் தேஜஸும் அழகும் மேலும் பிரகாசிக்கின்றன. அந்த அதிசயத் தவசினி கன்னியைப் பார்த்த மகிஷாசுரனின் உளவாளர்கள் செய்தி தெரிவிக்க, காமமயக்கத்தில் மகிஷன் படையுடன் வந்து அரசாட்சியையும் திருமணத்தையும் முன்வைத்து சமாதானப்படுத்த முயல்கிறான்; ஆனால் தேவி அவனது அக்கிரமத்தை ஒழிப்பதே தன் தெய்வப் பணியெனத் தெளிவுபடுத்துகிறாள். பின்னர் போர் எழுகிறது. தேவி அம்புகளால் அசுரப் படையைச் சிதறடித்து, மகிஷனைப் புண்படுத்தி, பயங்கர நகைப்பால் துணை யோధக் குழுக்களை வெளிப்படுத்துகிறாள்; அவர்கள் தைத்யப் பலத்தை அழிக்கின்றனர். மகிஷன் நேரடியாகத் தாக்க, தேவி போரில் அவன் மீது ஏறி சிங்கத்தின் உதவியால் அவனை அசையாமல் கட்டுப்படுத்துகிறாள்; தேவர்கள் உடனடி வதத்தை வேண்டுகின்றனர். தேவி வாளால் அவன் தடித்த கழுத்தை வெட்டி தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறாள். அதன்பின் ஒரு நெறிச் சிக்கல் தோன்றுகிறது—மகிஷன் தேவியைப் புகழ்ந்து, சாபவிமோசனம் பெற்றதாகக் கூறி கருணை வேண்டுகிறான். தேவர்கள் உலகத்திற்கு ஆபத்து என எச்சரிக்கின்றனர். தேவி அவனை மீண்டும் கொல்லாமல் நிரந்தரமாக அடக்கி வைத்திருப்பதாகத் தீர்மானிக்கிறாள். தேவர்கள் தேவியின் ‘விந்த்யவாசினி/காத்யாயனி’ என்ற எதிர்காலப் புகழையும், குறிப்பாக ஆஸ்வின மாத சுக்லபக்ஷத்தில் வழிபாட்டு விதியையும் கூறி, அதனால் பாதுகாப்பு, ஆரோக்கியம், வெற்றி கிடைக்கும் என அறிவிக்கின்றனர். இறுதியில் உலக ஒழுங்கு மீள நிறுவப்பட்டு, பின்னாளில் அரசர்களின் பக்தி மற்றும் தரிசனத் திருவிழா பலன்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

78 verses

Adhyaya 122

केदार-प्रादुर्भावः (Kedāra Manifestation and the Kuṇḍa Rite)

அத்தியாயம் 122 சூதர்–ரிஷிகள் உரையாடலாக அமைந்து, முன் வந்த அசுரவதக் கதைகளிலிருந்து விலகி, கேதாரத்தை மையமாகக் கொண்ட பாபநாசினி வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறது. இமயத்தில் கங்காத்வாரத்திற்கு அருகே கேதாரம் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர், சிவனின் பருவநியமத்தை விளக்குகிறார்: சிவன் நீண்ட காலம் இமயப் பகுதியில் தங்கினாலும், பனியால் மூடப்படும் மாதங்களில் அந்தத் தலம் அணுக முடியாததால், வேறொரு இடத்திலும் அவரது சன்னிதி–பூஜைக்கான ஏற்பாடு கூறப்படுகிறது. கதையில் ஹிரண்யாக்ஷன் மற்றும் அவன் கூட்டத்தால் பதவியிழந்த இந்திரன் கங்காத்வாரத்தில் தவம் செய்கிறான். சிவன் மகிஷ (எருமை) ரூபத்தில் தோன்றி இந்திரனின் வேண்டுகோளை ஏற்று, முதன்மை அசுரர்களை அழிக்கிறார்; அவர்களின் ஆயுதங்கள் சிவனைத் தீண்ட இயலாது. இந்திரன் வேண்டுதலின்படி உலகரட்சைக்காக சிவன் அதே ரூபத்தில் நிலைத்து, ஸ்படிகம்போல் தெளிந்த ஒரு குண்டத்தை நிறுவுகிறார். தூய பக்தன் குண்டத்தைத் தரிசித்து, குறிப்பிட்ட கை/திசை ஒழுங்குகளுடன் மூன்று முறை நீரை அருந்தி, தாய்–தந்தை வம்சம் மற்றும் தன்னுடன் தொடர்புடைய முத்திரைகளால் உடற்கிரியையை தெய்வவிதியுடன் இணைக்கிறான். இந்திரன் நிரந்தர பூஜையை நிறுவி, ‘கேதார’ என்ற நாமத்தை அளிக்கிறான் (பிளக்கும்/கிழிக்கும் அர்த்தத்துடன்) மற்றும் அழகிய ஆலயத்தை அமைக்கிறான். இமயப் பாதை நான்கு மாதங்கள் அடைக்கப்படும் காலத்தில்—சூரியன் விருச்சிகத்திலிருந்து கும்பம் வரை செல்லும் போது—சிவன் ஆனர்த்த தேசத்தின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் வாசம் செய்வதாகவும், அங்கு ரூப பிரதிஷ்டை, ஆலய நிர்மாணம், தொடர்ந்த பூஜை செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறப்படுகிறது. பலனுரையில் நான்கு மாத உபாசனை சிவபாதத்தை அணுகச் செய்கிறது; பருவத்துக்கு அப்பாலும் பக்தி பாவங்களை நீக்கும்; பண்டிதர்கள் பாடல்–நடனத்தால் போற்றுவர். நாரதர் மேற்கோள் செய்யும் செய்யுளில் கேதார நீரருந்தலும் கயாவில் பிண்டதானமும் பிரம்மஞானம், மறுபிறவி விடுதலைக்கு வழி எனச் சொல்லப்படுகிறது; கேட்பதும், படிப்பதும், படிக்கச் செய்வதும் பாபக்குவியலை அழித்து குலோத்தாரத்தை அளிக்கும்.

64 verses

Adhyaya 123

शुक्लतीर्थमाहात्म्य — The Glory of Śuklatīrtha (Purificatory Water-Site)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், வெண்தர்ப்பைச் சின்னங்களால் அறியப்படும் ‘ஒப்பற்ற’ சுக்லதீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். சாமத்காரபுரம் அருகே முக்கிய பிராமணர்களின் ஆடைகளைத் துவைக்கும் ஒரு ரஜகன், தவறுதலாக மதிப்புமிக்க பிராமண ஆடைகளை நீலிகுண்டி/நீலி எனும் நிறக்குளத்தில் வீசிவிடுகிறான். தண்டனை (சிறை/மரணம்) அச்சத்தால் இரவில் தப்பிச் செல்லத் தயாராகிறான்; அப்போது அவன் மகள் தன் தாச-கன்னி தோழியிடம் குற்றத்தைச் சொல்ல, அவள் அருகிலுள்ள நுழையக் கடினமான ஒரு நீர்த்தேக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள். ரஜகன் அங்கே ஆடைகளைத் துவைத்தவுடன் அவை சுடர்வெள்ளையாக மாறுகின்றன; அவன் நீராடியதும் கரிய முடியும் வெண்மையாகிறது. அவன் சுத்தமான ஆடைகளைப் பிராமணர்களிடம் மீட்டளிக்க, அவர்கள் விசாரித்து—கரிய பொருள்களும் முடியும் வெண்மையாவதை, நம்பிக்கையுடன் நீராடும் முதியோர்-இளைஞர் அனைவரும் வலமும் மங்களமும் பெறுவதை அறிகிறார்கள். பின்னர் மனிதர் தவறாகப் பயன்படுத்துவாரோ என்ற அச்சத்தில் தேவர்கள் தூளால் தீர்த்தத்தை மூட முயன்றாலும், அங்கே வளர்வதெல்லாம் நீரின் சக்தியால் வெண்மையாகவே இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. இந்தத் தீர்த்தத்தின் மண்ணை உடலில் பூசி நீராடினால் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய பலன் கிடைக்கும்; தர்ப்பை மற்றும் வன எள்ளால் தர்ப்பணம் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள், அது மகாயாக/சிராத்த பலனுக்கு ஒப்பெனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் கலியின் தாக்கத்திலும் வெண்மை குன்றாதிருக்க விஷ்ணு ஸ்வேதத்வீபத்தை இங்கே நிறுவினார் என்ற தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது.

54 verses

Adhyaya 124

मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Narrative of Mukharā Tīrtha)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் முகரா-தீர்த்தத்தின் தோற்றக் கதையை அறநெறி உபதேசத்துடன் கூறுகிறார். முகரா ‘சிறந்த தீர்த்தம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அங்கு யாத்திரை வந்த சப்தரிஷிகள் (மரீசி முதலியோர்) ஒரு கொள்ளையனைச் சந்திக்கிறார்கள். அவன் லோஹமஜங்கன்—மாண்டவ்ய வம்சத்தைச் சேர்ந்த பிராமணன், பெற்றோர் மற்றும் மனைவியிடம் பக்தியுள்ளவன்; ஆனால் நீண்ட வறட்சியால் ஏற்பட்ட பஞ்சத்தில் உயிர்வாழ்வதற்காக திருட்டில் இறங்குகிறான். பசி-அச்சத்தை தீய குணமாகக் கருதாமல் இருந்தாலும், திருட்டு நிந்தைக்குரிய செயல் என உரை தெளிவுபடுத்துகிறது. சப்தரிஷிகளைப் பார்த்ததும் அவன் அவர்களை மிரட்டுகிறான்; ரிஷிகள் கருணையுடன் கர்மப் பலன் தவிர்க்க முடியாதது என அறிவுறுத்தி, “உன் பாவப் பங்கைக் குடும்பம் ஏற்குமா?” என்று கேட்டு அறியச் சொல்கிறார்கள். அவன் தந்தை, தாய், மனைவியிடம் கேட்டபோது—கர்மப் பலனை ஒவ்வொருவரும் தாமே அனுபவிக்க வேண்டும்; பிறர் பகிர முடியாது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இதனால் அவனுக்கு மனவருத்தம் எழ, உபதேசம் வேண்டுகிறான். புலஹ ரிஷி ‘ஜாடகோடேதி’ என்ற எளிய மந்திரத்தை அளிக்கிறார்; அவன் இடைவிடாது ஜபம் செய்து சமாதியில் ஆழ்ந்து, உடல் வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) மூடி விடுகிறது. பின்னர் ரிஷிகள் மீண்டும் வந்து அவன் அடைந்த நிலையை உணர்கிறார்கள்; வல்மீகத் தொடர்பால் அவனுக்கு ‘வால்மீகி’ என்ற பெயர் கிடைக்கிறது, அந்த இடம் முகரா-தீர்த்தம் எனப் புகழ்பெறுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—ஸ்ராவண மாதத்தில் நம்பிக்கையுடன் அங்கு நீராடினால் திருட்டால் உண்டான பாவங்கள் நீங்கும்; அங்கு உறையும் சித்தபுருஷரின் பக்தியால் கவிதைத் திறன் வளரும், குறிப்பாக அஷ்டமி திதியில்।

89 verses

Adhyaya 125

सत्यसन्धनृपतिवृत्तान्तवर्णनम् — The Account of King Satyasaṃdha (and the Karṇotpalā/Gartā Tīrtha Frame)

சூதர் கர்ணோத்பலா-தீர்த்தத்தின் மகிமையை எடுத்துரைக்கிறார்; அங்கு நீராடினால் மனித வாழ்வில் ‘வியோகம்’ (பிரிவு) என்ற அச்சம் தணியும் எனப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் கதை இக்ஷ்வாகு வம்சத்து சத்தியசந்தன் அரசனும், அவனுடைய அபூர்வ குணங்களுடைய மகள் கர்ணோத்பலாவும் பற்றிச் செல்கிறது. தகுந்த மனித வரன் கிடைக்காததால் அரசன் பிரம்மாவிடம் ஆலோசனை பெற பிரம்மலோகம் செல்கிறான்; அங்கு பிரம்மாவின் சந்த்யாகாலம் முடியும் வரை காத்திருந்து, தத்துவநெறி சார்ந்த பதிலைப் பெறுகிறான்—அதீதமான காலம் கடந்ததால் இனி மகளுக்கு திருமணம் செய்ய வேண்டாம்; மேலும் தேவர்கள் மனிதப் பெண்களை மனைவியாக ஏற்கமாட்டார்கள். திரும்பியபோது அரசனுக்கும் மகளுக்கும் காலவிசலனம் ஏற்படுகிறது—முதுமை, சமூக அங்கீகாரம் இழப்பு; இதனால் புராணக் கால அளவின் நெறிப்பாடும் உலகப் புகழின் நிலையாமையும் வெளிப்படுகிறது. அவர்கள் கர்தா-தீர்த்தம்/பிராப்திபுரம் அருகே வந்தபோது, உள்ளூர் மரபினாலும் பின்னர் அரசன் ப்ருஹத்பலனாலும் வம்சம் அடையாளம் காணப்படுகிறது. சத்தியசந்தன் பிராமணர்களுக்கு உயர்ந்த குடியிருப்பு/நிலத்தைத் தானமாக அளித்து நிலையான தர்மகீர்த்தி பெற விரும்பி, ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் வृषபநாதத்துடன் தொடர்புடைய முன்பே நிறுவப்பட்ட லிங்கத்தை வழிபட்டு தவம் செய்கிறான்; கர்ணோத்பலாவும் தவம் செய்து கௌரீபக்தியை நிறுவுகிறாள். அத்தியாய முடிவில் தானமாக வழங்கிய குடியிருப்பால் வாழ்வாதாரம் பற்றிய மக்கள் கவலைவும், அரசனின் துறவற ஒழுங்கு-வரம்பும் கூறப்பட்டு, தானம், ஆதரவு, தவநெறி ஆகியவற்றின் நீதிமுறைகள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.

92 verses

Adhyaya 126

मर्यादास्थापनम्, गर्तातीर्थद्विज-नियुक्तिः, तथा कार्तिक-लिङ्गयात्रा (Establishment of Communal Boundaries, Appointment of Gartātīrtha Brahmins, and the Kārttika Liṅga Procession)

சூதர் கூறுகிறார்—சமத்காரபுரத்துடன் தொடர்புடைய பிராமணர்கள், போர்வலிமையைத் துறந்து சந்தேகங்களும் தகராறுகளும் நடுவே தோல்வி நிலைமையில் உள்ள அரசனை அணுகுகின்றனர். அகந்தை மற்றும் தவறான பதவி-உரிமை கோரிக்கைகளால் சமூக ஒழுங்கு சிதைந்ததாகவும், தங்களின் மரபுச் சீவன உதவித்தொகை (விருத்தி) பாதுகாப்பும் நிலையான மரியாதை-நெறிகளின் மீள்நிறுவலும் வேண்டுமெனவும் விண்ணப்பிக்கின்றனர். அரசன் சிந்தித்து, கர்தாதீர்த்தத்தில் தோன்றிய கல்விமிக்க, குலத் தொடர்புடைய பிராமணர்களை நியமித்து—அவர்கள் ஒழுக்கமுள்ள நிர்வாகிகளாகவும் தீர்ப்பாளர்களாகவும் மரியாதையை நிலைநிறுத்தி, சந்தேகங்களைத் தீர்த்து, தகராறுகளை முடித்து, அரசியல் காரியங்களில் தீர்மானங்கள் வழங்க வேண்டும் என ஆணையிடுகிறான்; சமூக வளர்ச்சிக்காக பொறாமையின்றி அவர்களுக்கு ஆதரவும் அளிக்கப்படுகிறது. இதனால் நகரில் தர்மத்தை வளர்க்கும் எல்லைகள்/மரியாதைகள் உருவாகி செழிப்பு பெருகுகிறது. பின்னர் அரசன் தவத்தால் சொர்க்காரோகம் செய்யவிருப்பதாக அறிவித்து, தன் வம்சத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தி, அதன் பூஜையையும் குறிப்பாக ரதயாத்திரையையும் பிராமணர்கள் நடத்த வேண்டுமெனக் கோருகிறான். அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டு—இது முன்பு பூஜிக்கப்பட்ட 27 லிங்கங்களுக்குப் பின் 28வது லிங்கம் எனக் கூறி, ஆண்டுதோறும் கார்த்திக மாதத்தில் நைவேத்யம், பலி, வாத்தியம், பூஜைச் சாமான்களுடன் விதிப்படி அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என நிர்ணயிக்கின்றனர். பலश्रுதி—நம்பிக்கையுடன் கார்த்திகம் முழுவதும் ஸ்நானம்/அபிஷேகம் செய்து பூஜிப்போர், அல்லது ஒரு வருடம் முழுவதும் சோமவாரத்தில் முறையாக பூஜிப்போர், முக்தியை அடைவர்.

34 verses

Adhyaya 127

कर्णोत्पलातीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Karnotpalā Tīrtha)

முன்னர் குறிப்பிடப்பட்ட கர்ணோத்பலையின் முழுக் கதையைக் கேட்டு ரிஷிகள் வேண்டினர். சூதர் கூறுகிறார்—கௌரியின் பாதங்களுடன் தொடர்புடைய இடத்தில் தவம் செய்த அவளின் பக்தியில் மகிழ்ந்த கிரிஜா தேவி தரிசனம் தந்து, வரம் கேட்கச் சொன்னாள். கர்ணோத்பலா தன் துயரை உரைத்தாள்—தந்தை அரச செல்வத்தை இழந்து சோகத்திலும் வைராக்யத்திலும் வாழ்கிறார்; தானும் முதுமை அடைந்தும் திருமணம் ஆகவில்லை. ஆகவே மிக அழகிய கணவரையும் மீண்டும் இளமையையும் அருள வேண்டுமென வேண்டினாள்; அதனால் தந்தைக்கும் மகிழ்ச்சி திரும்ப வேண்டும் என்றாள். தேவி விதியைச் சொன்னாள்—மாசி/மா஘ மாதத் திருதியை, சனிக்கிழமை, வாசுதேவ தொடர்புடைய நட்சத்திரத்தில் புனித நீரில் நீராடி அழகு-இளமை பற்றிய தியானம் செய்ய வேண்டும்; அந்த நாளில் நீராடும் எந்தப் பெண்ணுக்கும் அதேபோல் அழகு கிடைக்கும். குறித்த நேரம் வந்தபோது கர்ணோத்பலா நள்ளிரவில் நீரில் இறங்கி, தெய்வீக உடலும் இளமையும் பெற்று வெளியே வந்தாள்; அனைவரும் வியந்தனர். கௌரியின் தூண்டுதலால் காமதேவன் (மனோபவ) அவளை மனைவியாக வேண்டி வந்து, அன்புடன் வந்ததால் அவளுக்கு “ப்ரீதி” என்ற பெயர் ஏற்படும் என விளக்கினான். கர்ணோத்பலா முதலில் தந்தையிடம் முறையாகக் கேட்குமாறு கேட்டாள். அவள் தந்தையிடம் சென்று தவத்தின் பலனாகவும் கௌரியின் அருளாகவும் இளமை மீண்டதைச் சொல்லி திருமண அனுமதி கேட்டாள். பின்னர் காமதேவன் வேண்ட, தந்தை அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து பிராமணர்கள் முன்னிலையில் கன்யாதானம் செய்தார். அவள் “ப்ரீதி” எனப் புகழ்பெற்றாள்; தீர்த்தமும் அவள் பெயரால் பிரசித்தி பெற்றது. பலश्रுதி—மா஘ம் முழுவதும் நீராடினால் பிரயாகப் பலன்; அடுத்த பிறவிகளிலும் அழகும் திறனும் பெறுவர், உறவினரிடமிருந்து பிரிவு துயரம் அடையார்.

34 verses

Adhyaya 128

Aṭeśvarotpatti-māhātmya (Origin and Glory of Aṭeśvara) | अटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्य

இந்த அத்தியாயம் ஒன்றோடொன்று இணைந்த இரண்டு நிகழ்வுகளை எடுத்துரைக்கிறது. முதலில், சத்தியசந்தன் லிங்கத்தின் தெற்கு பக்கத்தில் யோகாசனம் கொண்டு பிராணனை அடக்கி விடுகிறார். பிராமணர்கள் இறுதிச் சடங்குகளை ஏற்பாடு செய்ய வரும்போது உடல் திடீரென மறைந்து விடுகிறது; அனைவரும் வியந்து, லிங்காராதனையின் விதிமுறைகளையும் ஒழுங்கையும் மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றனர். இந்தத் தலம் பக்தர்களுக்கு எப்போதும் வரம் தரும், பாபமலத்தை நீக்கும் எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் வம்சம் தளர்ந்து அரசன் இல்லாத நிலையில் “மத்ஸ்ய-ந்யாயம்” போன்ற குழப்பம் ஏற்படும் என அமைச்சர்களும் பிராமணர்களும் எச்சரிக்கின்றனர். சத்தியசந்தன் மீண்டும் அரசதர்மத்தில் ஈடுபட மறுத்து, முன்னுதாரணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சடங்கு வழியைச் சொல்கிறார்—பரசுராமன் க்ஷத்திரியர்களை அழித்த பின், க்ஷத்திரியப் பெண்கள் சந்ததிக்காக பிராமணர்களை நாடி ‘க்ஷேத்ரஜ’ அரசர்கள் பிறந்தனர். அதன்பின் வசிஷ்ட குண்டம் எனும் சந்தானப் பயன் தரும் தீர்த்தம் கூறப்படுகிறது; குறிப்பிட்ட காலத்தில் நீராடினால் கர்ப்பம் உண்டாகும் என விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் புகழ்பெற்ற அரசன் அட்ட (அட்டோன்) பிறக்கிறான்; அரசவீதியில் செல்லும் போது தெய்வீக ஆகாசவாணி அவன் பெயரின் காரணத்தை அறிவிக்கிறது. அட்ட அட்டேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவுகிறான்; மாக சதுர்தசி பூஜையும், சந்தானம் தரும் குண்டத்தில் நீராடுதலும் சந்ததி-நலன் மற்றும் க்ஷேமம் அளிக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

56 verses

Adhyaya 129

याज्ञवल्क्यसमुद्रव-आश्रममाहात्म्य (The Māhātmya of Yājñavalkya’s Sacred Water-Site and Āśrama)

சூதர் யாஜ்ஞவல்க்யருடன் தொடர்புடைய புகழ்பெற்ற ஆசிரமமும் புனித நீர்த் தீர்த்தமும் பற்றிய மகிமையை உரைக்கிறார்; அது கல்வியறிவில்லாதவர்க்கும் அடைவை அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ரிஷிகள் யாஜ்ஞவல்க்யரின் முன்னைய குரு யார், எந்தச் சூழலில் வேதங்கள் இழந்து பின்னர் மீண்டும் பெறப்பட்டன என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் சாகல்யன் எனும் பண்டித பிராமண ஆசாரியர், அரசபுரோகிதர் பற்றிக் கூறி, அரசின் சாந்திகர்மத்திற்காக யாஜ்ஞவல்க்யரை அரண்மனைக்கு அனுப்பிய நிகழ்வை விவரிக்கிறார். அரசன் அவரை ஒழுங்கற்ற நிலையில் கண்டதால் ஆசீர்வாதத்தை மறுத்து, புனித நீரை மரத்தூணில் எறிய ஆணையிடுகிறான். யாஜ்ஞவல்க்யர் வைதிக மந்திரத்தால் நீரைச் செலுத்த, உடனே தூண் இலை-மலர்-கனி கொண்டு தழைக்கிறது—மந்திர சக்தியின் வெளிப்பாடு, அரசனின் விதியறிவின்மை வெளிச்சம். அரசன் அபிஷேகம் வேண்டினாலும், யாஜ்ஞவல்க்யர் ஹோமமும் முறையும் சரியாக இருந்தாலே மந்திர பலன் நிறைவேறும் என்று கூறி மறுக்கிறார். சாகல்யன் மீண்டும் அரசரிடம் செல்ல வற்புறுத்த, யாஜ்ஞவல்க்யர் தர்மநியாயம் கூறுகிறார்—அகந்தையுடன் கடமையறிவிழந்த குருவைத் துறக்கலாம். கோபித்த சாகல்யன் அதர்வண மந்திரங்களும் நீரும் கொண்டு கற்ற கல்வியைச் சின்னமாகத் துறக்கச் செய்கிறான்; யாஜ்ஞவல்க்யர் சுதந்திரத்தை அறிவித்து கற்றதை வெளியேற்றுகிறார். பின்னர் சித்திக்ஷேத்ரங்களை நாடி, உள்ளார்ந்த மனநிலைக்கேற்ப பலன் தரும் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரத்துக்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்; அங்கு தவமும் சூரிய வழிபாடும் செய்கிறார். பாஸ்கரன் அருளி வரங்கள் அளிக்கிறார்—ஒரு குண்டத்தில் சரஸ்வதியொத்த மந்திரங்கள் நிறுவப்படுகின்றன; ஸ்நானமும் ஜபமும் செய்தால் வேதவித்யை உடனே நிலைபெறும், தத்துவார்த்தம் அருளால் தெளிவாகும். மனித குரு-பந்தத்திலிருந்து விடுதலை வேண்ட, சூரியன் லகிமா-சித்தியைத் தந்து ‘வாஜிகர்ண’ எனும் தெய்வ அச்வரூபத்தின் மூலம் நேரடியாக வேதஞானம் பெற உபதேசிக்கிறார். இறுதிப் பலश्रுதி—அத்தீர்த்த ஸ்நானம், சூரிய தரிசனம், குறிப்பிட்ட ‘நாதபிந்து’ ஜபம் மோட்ச நோக்கிய அடைவை அளிக்கும்.

73 verses

Adhyaya 130

Kātyāyanī–Śāṇḍilī Upadeśa and the Hāṭakeśvara-kṣetra Tṛtīyā Vrata (कात्यायनी-शाण्डिली-उपदेशः)

இந்த அத்தியாயத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம் யாஜ்ஞவல்க்யரின் குடும்பச் சூழலைக் கேட்கிறார்கள். சூதர் அவரின் இரு மனைவிகள்—மைத்ரேயி, காத்யாயனி—என்று கூறி, அவர்களுடன் தொடர்புடைய இரண்டு தீர்த்த/குண்டங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; அங்கு நீராடுதல் மங்கள பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மைத்ரேயியிடம் யாஜ்ஞவல்க்யரின் பற்று அதிகமெனக் கண்ட காத்யாயனிக்கு சபத்னீத் துயரம் எழுகிறது; அவள் நீராடல், உணவு, சிரிப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி துக்கத்தில் மூழ்குகிறாள். தீர்வு நாடி, தாம்பத்திய ஒற்றுமையின் முன்மாதிரியாகிய சாண்டிலியிடம் சென்று, கணவரின் அன்பும் மரியாதையும் பெற உதவும் ரகசிய உபதேசத்தை வேண்டுகிறாள். சாண்டிலி குருக்ஷேத்திரத்தில் தன் பின்னணியைச் சொல்லி, நாரதர் அறிவுறுத்திய விரதத்தை எடுத்துரைக்கிறாள்—ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் கௌரியுடன் தொடர்புடைய பஞ்சபிண்ட பூஜையை ஒரு ஆண்டு முழுவதும் உறுதியான ஸ்ரத்தையுடன் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக திருதியைத் திதியில். மேலும் தேவீ-தேவ உரையாடலில் சிவன் சிரசில் கங்கை தாங்கப்படுவதன் உலகநலக் காரணம்—மழை, வேளாண்மை, யாகம், பிரபஞ்ச சமநிலை ஆகியவை நிலைபெறுவதற்கென—விளக்கப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 131

Īśānotpatti–Pañcapīṇḍikā-Gaurī Māhātmya and Vararuci-sthāpita Gaṇapati Māhātmya (ईशानोत्पत्तिपंचपिंडिकागौरीमाहात्म्य–वररुचिस्थापितगणपतिमाहात्म्य)

இந்த அதிகாரத்தில் சந்த்யா வழிபாட்டின் தத்துவக் காரணமும் ஒரு உள்ளூர் விரத மரபும் இணைத்து கூறப்படுகிறது. சிவன் விளக்குகிறார்—சந்த்யைக்காலத்தில் பகைமை கொண்ட சக்திகள் சூரியனைத் தடை செய்கின்றன; சாவித்ரீ மந்திரத்துடன் அர்க்யமாக அர்ப்பணிக்கும் நீர் விண்ணுலக ஆயுதம்போல் அவற்றை விரட்டுகிறது; இதனால் சந்த்யா-ஜலதானத்தின் தர்மநியாயம் நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் ‘சந்த்யா’வை தேவியாகக் கருதி சிவன் வணங்குவதைப் பார்த்த பார்வதி மனவேதனை கொண்டு விரதம் மேற்கொள்கிறாள்; சிவனின் நுண்ணிய மந்திரஞானமும் ஈசானமுக வழிபாடும் இறுதியில் சமாதானத்தை அளிக்கின்றன. அதன்பின் கௌரியின் பஞ்சபிண்டமய (ஐந்து பிண்டங்கள்) ரூபத்தை விதிப்படி பக்தியுடன் வழிபடும் முறை கூறப்படுகிறது—சிறப்பாக த்ருதியைத் திதியில், ஒரு ஆண்டு வரை. இதனால் தாம்பத்திய ஒற்றுமை, விரும்பிய வரன், சந்தானப் பேறு கிடைக்கும்; ஆசையின்றி செய்தால் உயர்ந்த ஆன்மிகப் பயன் பெறலாம். நாரதர்–சாண்டில்யர்–சூதர் வழியாக பரம்பரைச் செய்தி தொடர்கிறது; காத்தியாயனி ஆண்டு விரதத்தால் யாஜ்ஞவல்க்யரை மணந்து, சிறந்த மகனைப் பெறுகிறாள். இறுதியில் வரருசி நிறுவிய கணபதியின் மகிமை கூறப்படுகிறது—அவரை வழிபடுதல் கல்வி, படிப்பு, வேதப் பாண்டித்யத்தை வளர்க்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

53 verses

Adhyaya 132

वास्तुपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Vāstupada-Utpatti Māhātmya: The Glory of the Origin of Vāstupada)

இந்த அதிகாரம் கேள்வி–பதில் வடிவில் தத்துவ உரையாடலாக விரிகிறது. முனிவர்கள் சூதரிடம், காத்தியாயனருடன் தொடர்புடைய தீர்த்தம் முன்பு ஏன் சொல்லப்படவில்லை, அந்த மகாத்மா எந்த புனித நிறுவலை செய்தார் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர், காத்தியாயனர் ‘வாஸ்துபத’ என்ற தீர்த்தத்தை நிறுவினார்; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பது; அங்கே நிர்ணயிக்கப்பட்ட தேவதைக் குழு (நாற்பத்து மூன்று மற்றும் மேலும் ஐந்து) வழிபாட்டு முறை உள்ளது என்று கூறுகிறார். பின்னர் காரணக் கதை: பூமியிலிருந்து ஒரு பயங்கர உயிர் தோன்றுகிறது; சுக்ராசார்யரின் உபதேசத்தால் பெற்ற தைத்திய மந்திரவலிமையால் அது அவத்யமாகிறது. தேவர்கள் அதைத் தாக்க இயலாமல் ஆபத்தில் சிக்குகின்றனர். அப்போது விஷ்ணு நியம-பந்தத்தால் அதை அடக்குகிறார்: அதன் உடலில் எங்கு எங்கு தேவதைகள் இருப்பார்களோ அங்கே வழிபட்டால் அது திருப்தியடையும்; வழிபாட்டை அலட்சியம் செய்தால் மனிதருக்கு தீங்கு ஏற்படும். அமைந்தபின் பிரம்மா அதற்கு ‘வாஸ்து’ என்று பெயரிடுகிறார்; விஷ்ணு விஸ்வகர்மாவை வழிபாட்டு விதிகளை தொகுக்க ஆணையிடுகிறார். யாஜ்ஞவல்க்யரின் மகன் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் இந்த முறையின்படி ஆசிரம இடத்தை நிறுவுமாறு விஸ்வகர்மாவை வேண்டுகிறான். விஸ்வகர்மா கூறியபடி வாஸ்துபூஜை செய்து இடத்தை நிறுவுகிறார்; காத்தியாயனர் உலக நலனுக்காக அந்தச் சடங்குகளைப் பரப்புகிறார். இறுதியில் பலன்: இந்தக் க்ஷேத்திரத் தொடர்பால் பாபநாசம், வீட்டு/கட்டிடக் குறைகள் (கிருஹதோஷம், சில்பதோஷம், குபத, குவாஸ்து) நீங்கும்; வைசாக சுக்ல த்ருதியை, ரோஹிணி நட்சத்திரத்தில் முறையாக வழிபட்டால் செல்வமும் ஆட்சிச் சிறப்பும் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது.

40 verses

Adhyaya 133

अजागृहोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् | Ajāgṛhā: Origin Narrative and Site-Glory

அத்தியாயம் 133 ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ‘அஜாக்ருஹா’ தலத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறுகிறது. சூதர் அறிஞர் சபைக்கு—அஜாக்ருஹா எனப்படும் தெய்வம்/தேவி துன்பங்களையும் நோய்களையும் குறைப்பதில் புகழ்பெற்றது என்று உரைக்கிறார். ஒரு பிராமண தீர்த்தயாத்திரிகன் களைப்புடன் ஆட்டுக் கூட்டத்தின் அருகே ஓய்வெடுக்கிறான்; விழித்தபோது ராஜயக்ஷ்மா, குஷ்டம், பாமா என மூன்று நோய்கள் அவனைப் பிடிக்கின்றன. அப்போது ஒளிமிக்க ஒருவர் தோன்றி தன்னை அரசன் அஜ (அஜபால) என்று அறிமுகப்படுத்தி, ஆடு-வடிவில் குறியிடப்படும் கிளேசங்களை அடக்கி மக்களை காக்கிறேன் என்று விளக்குகிறார். நோய்கள்—எங்களில் இரண்டும் பிரஹ்மசாபத்தால் கட்டுப்பட்டவை; ஆகவே சாதாரண மந்திரம்-மருந்தால் எளிதில் நீங்காது; மூன்றாவது மட்டும் மந்திரமும் மருந்தும் கொண்டு தணியலாம் என்று கூறுகின்றன. மேலும் அந்த இடத்தின் மண்-தொடுதலாலும் இதுபோன்ற துன்பம் பரவலாம் என்று எச்சரிக்கின்றன. அதற்கு அரசன் நீண்டகால ஹோமமும் பக்திச் சடங்குகளும் செய்கிறான்—அதர்வண ஜபங்கள், க்ஷேத்ரபால/வாஸ்து ஸ்துதிகளுடன்—இதனால் பூமியிலிருந்து க்ஷேத்ரதேவதை வெளிப்படுகிறது. தெய்வம் தலத்தை நோய்தோஷமற்றதாகச் சுத்திகரித்து பரிகார வரிசையை விதிக்கிறது: தெய்வப் பூஜை, சந்திரகூபிகா மற்றும் சௌபாக்யகூபிகாவில் நீராடல், கண்டசிலா தரிசனம்/அணுகல், மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை அப்ஸராசாம் குண்டத்தில் நீராடி பாமாவைச் சமப்படுத்தல். பிராமணன் முறையைப் பின்பற்றி படிப்படியாக நோய்முக்தனாகி நலமுடன் புறப்படுகிறான்; ஒழுக்கமும் பக்தியும் கொண்டு அங்கு வழிபடுவோர்க்கு அஜாக்ருஹா எந்நாளும் பலன் தரும் என அத்தியாயம் நிறைவுறுகிறது.

65 verses

Adhyaya 134

खण्डशिलासौभाग्यकूपिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् | Origin-Glory of Khaṇḍaśilā and the Saubhāgya-Kūpikā

அத்தியாயம் 134 ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரம்/காமேஸ்வரபுரம் என்ற புனிதப் பரப்பில் சூத–ரிஷி உரையாடலாக விரிகிறது. ரிஷிகள் காமதேவனுக்கு ஏற்பட்ட குஷ்ட நோயின் காரணமும், அங்கு உள்ள இரண்டு புனிதச் சின்னங்கள்—சிலாகண்டா/கண்டசிலா தேவியும் சௌபாக்ய-கூபிகா (நல்வாழ்வு கிணறு)வும்—எவ்வாறு தோன்றின என்பதையும் கேட்கிறார்கள். சூதர் ஹரீதன் என்ற பிராமணத் தபஸ்வியின் கதையைச் சொல்கிறார்: அவனுடைய மிகுந்த பத்தினி மனைவி காமபாணங்களால் ஒரு கணம் மனத்தில் சலித்ததால், ஹரீதன் தர்ம-நியாயப்படி சாபமிடுகிறான்—காமதேவன் குஷ்டத்தாலும் உலக வெறுப்பாலும் வாடுகிறான்; மனைவி கல்லுருவாக மாறுகிறாள். பின்னர் பாவம் மூன்று வகை (மன, வாக்கு, உடல்) என விளக்கி, மனமே பொறுப்பின் மூலமென வலியுறுத்தப்படுகிறது. காமதேவன் பலவீனமடைந்ததால் சந்ததி வளர்ச்சி தடைபட்டு உலகத் தொடர்ச்சி குலைய, தேவர்கள் பரிகாரம் நாடுகிறார்கள். கண்டசிலா வழிபாடு, ஸ்நானம், தொடர்புடைய நீரிடத்தில் ஸ்பரிசாதி முறைகள் கூறப்படுகின்றன; அந்தத் தீர்த்தம் தோல் நோய்களை நீக்கும், சௌபாக்யம் அளிக்கும் எனப் புகழ்பெறுகிறது. இறுதியில் திரயோதசி நாளில் கண்டசிலா தேவியும் காமேஸ்வரனும் வ்ரதமுறையில் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்; அவதூறு நீங்குதல், காந்தி/சௌபாக்யம் மீட்பு, குடும்ப நலன் ஆகிய பலன்கள் கூறப்படுகின்றன.

80 verses

Adhyaya 135

दीर्घिकातीर्थमाहात्म्य — The Glory of Dīrghikā Tīrtha and the Pativratā Narrative

Sūta describes a celebrated lake named Dīrghikā, renowned as a destroyer of sins. Bathing there at sunrise on the fourteenth lunar day (caturdaśī) of the bright fortnight of Jyeṣṭha is presented as especially efficacious for release from sins. The chapter then narrates an exemplum: a learned brāhmaṇa, Vīraśarman, has a daughter marked by unusual bodily proportions, leading to social rejection due to a stated social-ritual fear regarding marriage. She adopts severe austerities and regularly attends Indra’s assembly, where a purity-related sprinkling of her seat prompts her inquiry; Indra explains a perceived impurity due to remaining unmarried despite reaching maturity and advises marriage to restore ritual acceptability. She publicly seeks a husband; a brāhmaṇa afflicted with leprosy agrees to marry her on the condition of lifelong obedience. After marriage, he requests bathing in sixty-eight tīrthas; she constructs a portable hut and carries him on her head across pilgrimage sites, and his body gradually regains radiance. Exhausted at night near the Hāṭakeśvara region, she accidentally disturbs the impaled sage Māṇḍavya, who curses that her husband will die at sunrise; she counters with a truth-act (satya) that the sun will not rise if her husband must die. The sun’s rise is halted, producing social and cosmic disruption: criminals and libertines rejoice, while ritualists and devas suffer due to suspended yajña and dharmic routines. Devas petition Sūrya, who cites fear of the pativratā’s power; they negotiate with the woman, offering compensations. She permits sunrise; her husband dies upon sun-contact but is revived by the devas and restored to youthful form, and she too is transformed into an idealized youthful figure. Māṇḍavya is released from suffering, and the episode concludes as a demonstration of tīrtha merit, satya potency, and the theological valuation of pativratā-dharma within a sacred-geographic frame.

95 verses

Adhyaya 136

दीर्घिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Origin of Dīrghikā)

இந்த அத்தியாயம் கர்மவினை–நீதியின் அளவுத்தன்மையை விளக்கும் நீதியியல்-தெய்வீக உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. மாண்டவ்ய முனிவர் நீண்ட காலம் மரணம் இன்றி துன்புற்றதால், தன் வேதனைக்கான துல்லிய காரணத்தை தர்மராஜனிடம் கேட்கிறார். தர்மராஜன்—முந்தைய பிறவியில் குழந்தையாக இருந்தபோது மாண்டவ்யர் ஒரு பக்கி (பகா/நாரை)யை கூரிய சுளில் குத்திய சிறு செயல் தான் இன்றைய வலியாக விளைந்தது எனச் சொல்கிறார். தண்டனை அளவுக்கு மீறியது என மாண்டவ்யர் கருதி, தர்மராஜன் சூத்ர யோனியில் பிறந்து சமூகத் துயரம் அனுபவிக்கச் சாபமிடுகிறார்; ஆனால் சாபம் வரையறுக்கப்பட்டது—அப்பிறவியில் சந்ததி இல்லை, பின்னர் அவர் மீண்டும் தன் பதவியை அடைவார். பரிகாரமும் கூறப்படுகிறது—இதே க்ஷேத்திரத்தில் திரிலோசன சிவனை வழிபட்டால் தர்மராஜனுக்கு விரைவில் விடுதலை-ரூபமான மரணம் கிடைக்கும். தேவர்கள் மேலும் வரங்கள் வேண்ட, சுளிகை புனிதத் தொடு-வஸ்துவாக மாறுகிறது; காலை நேரத்தில் அதைத் தொடினால் பாபம் நீங்கும். ஒரு பதிவிரதை பெண் தோண்டப்பட்ட குளம்/குழி மூன்று உலகங்களிலும் ‘தீர்கிகா’ எனப் புகழ்பெற வேண்டுமென வேண்டுகிறாள்; தேவர்கள் அருளி, விடியற்கால நீராடல் உடனடியாக பாவநாசம் தரும் என அறிவிக்கிறார்கள். இறுதியில் காலக் குறிப்பும் வருகிறது—சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது பஞ்சமி திதியில் தீர்கிகாவில் நீராடினால் வന്ധ்யத்துவம் நீங்கி சந்ததி பெறலாம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் அந்த பதிவிரதை தன் தீர்த்தத்திற்கே பக்தி செலுத்துகிறாள்; தீர்கிகா மகாத்மியத்தை கேட்பதுமே பாபவிமோசனம் எனப் பலன் உரைத்துப் பகுதி நிறைவடைகிறது.

31 verses

Adhyaya 137

माण्डव्य-मुनिशूलारोपण-प्रसङ्गः (Mandavya Muni and the Episode of Impalement)

ரிஷிகள் கேட்டனர்—மகாதபஸ்வியான மாண்டவ்ய முனி எந்தச் சூழலில் சூலத்தில் (கம்பத்தில் குத்தி) ஏற்றப்பட்டார்? சூதர் கூறினார்—தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்ட மாண்டவ்யர் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் இப்புனிதப் பகுதியில் வந்து, விஸ்வாமித்ர பரம்பரையுடன் தொடர்புடைய மிகப் பாவன தீர்த்தத்தை அணைந்தார். அங்கு பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்து, சூரியவிரதத்தைப் பின்பற்றி ‘விப்ராட்’ என்ற மறுபதத்துடன் கூடிய பாஸ்கரபிரிய ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தார். அந்த நேரத்தில் ஒரு திருடன் லோப்த்ரம் (கட்டுப் பொதி) திருடி மக்கள் துரத்த, மௌனவிரதம் கொண்ட முனியைப் பார்த்து அந்தப் பொதியை முனியின் அருகே போட்டுவிட்டு குகையில் ஒளிந்தான். துரத்தியவர்கள் வந்து முனியின் முன் பொதியைப் பார்த்து திருடன் சென்ற வழியை கேட்டனர். மாண்டவ்யர் திருடன் இருக்கும் இடத்தை அறிந்திருந்தும் மௌனவிரதத்தால் பேசவில்லை. அவர்கள் சிந்தனை இன்றி முனியே மறைமுகத் திருடன் என எண்ணி காட்டுப்பகுதியில் விரைவாக சூலத்தில் ஏற்றினர். இந்நிகழ்வு முன்னகர்மவிபாகம் காரணமாக தற்போதைய நிரபராதத்திலும் கடுமையான பலன் வரலாம் என்பதை உணர்த்தி, நெறித் தீர்ப்பு, விரதக் கட்டுப்பாடு, காரண-காரியத்தின் சிக்கல் ஆகியவற்றில் தர்மசிந்தனையை எழுப்புகிறது.

12 verses

Adhyaya 138

धर्मराजेश्वरोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Account of Dharmarāja’s Manifestation as Vidura)

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—மாண்டவ்ய முனிவரின் சாபத்தைத் தணிக்க தர்மராஜன் செய்த தவமும் தியானமும் என்னவென்று. சூதர் கூறுகிறார்—சாபத்தால் மனம் வருந்திய தர்மராஜன் ஒரு புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் தவம் செய்து, கபர்தின் (சிவன்) அருளுக்காக மாளிகை-மண்டபம் போன்ற ஆலயத்தை அமைத்து, மலர், தூபம், சந்தன-கந்த லேபனங்களால் பக்தியுடன் பூஜை செய்தான். மகாதேவன் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்க முனைந்தான். தர்மராஜன் விண்ணப்பித்தான்—தன் தர்மத்தைப் பேணினாலும் சூத்ர யோனியில் பிறக்கச் சாபம் வந்தது; அதனால் துன்பமும் ஞாதி-நாசமும் அஞ்சுகிறேன் என்று. சிவன் சொன்னான்—ரிஷிவாக்கு மாற்ற முடியாது; நீ சூத்ர யோனியில் பிறப்பாய், ஆனால் சந்ததி உண்டாகாது. உறவினர் அழிவைக் கண்டாலும் நீ துயரால் முறியமாட்டாய்; அவர்கள் உன் தடைச்சொற்களை ஏற்கமாட்டார்கள் என்பதால் துயரப் பாரமும் குறையும். மேலும் உபதேசம்—நூறு ஆண்டுகள் நீ தர்மநிஷ்டனாய் இருந்து உறவினரின் நலனுக்காக பல அறிவுரைகள் வழங்குவாய், அவர்கள் நம்பிக்கையற்றவர்களாகவும் ஒழுக்கம் கெட்டவர்களாகவும் இருந்தாலும். நூறு ஆண்டுகள் முடிந்தபின் ‘பிரம்மத்வாரம்’ வழியாக உடலை விட்டு மோட்சம் அடைவாய். இறுதியில் சூதர் கூறுகிறார்—இதுவே தர்மராஜன் விதுரராக அவதரித்த நிகழ்வு; வ்யாசர் (பாராசர்யர்) ஏற்பாட்டால் தாசியின் கர்ப்பத்தில் பிறந்து மாண்டவ்ய வாக்கை உண்மையாக்கினான். இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தல் பாபநாசகமாகும்.

19 verses

Adhyaya 139

धर्मराजेश्वर-माहात्म्य (Dharmarājeśvara Māhātmya) — The Glory of Dharmarājeśvara and the Hāṭakeśvara-kṣetra Liṅga

சூதர் தர்மராஜன் (யமன்) பற்றிய புகழ்பெற்ற பாவநாசக் கதையை உரைக்கிறார். காச்யப குலத்தைச் சேர்ந்த கல்விமிக்க பிராமண உபாத்யாயரின் இளைய மகன் இறந்ததால், அவர் துயரமும் கோபமும் கொண்டு யமலோகத்திற்குச் சென்று கடும் சாபம் இடுகிறார்—யமன் ‘மகனற்றவன்’ ஆகட்டும், மக்கள் வணக்கம் குறையட்டும், மேலும் மங்களச் சடங்குகளில் யமன் பெயரைச் சொன்னால் தடைகள் உண்டாகட்டும். தன் நியத தர்மத்தைச் செய்தாலும், பிரம்மசாபப் பயத்தில் யமன் பிரம்மனைச் சரணடைகிறான்; இந்திரனும் மரணம் நியத காலத்திலேயே நிகழும் எனக் கூறி, யமனின் பணி குன்றாமல் தீர்வு வேண்டுகிறான். பிரம்மன் சாபத்தை நீக்க இயலாததால், ஒரு நிர்வாக-தெய்வத் தீர்வை அமைக்கிறார்—வியாதிகள் (நோய்கள்) வெளிப்பட்டு, உரிய காலத்தில் மரணத்தை நிகழ்த்தும் பொறுப்பை ஏற்கட்டும்; அப்பொழுது மக்கள் பழி யமனுக்கு சேராது. யமன் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் ‘உத்தம லிங்கம்’ ஒன்றை நிறுவுகிறான்; அது சர்வபாதகநாசனம். காலை வேளையில் பக்தியுடன் தரிசிப்பவர்களை யமதூதர்கள் விலக்க வேண்டும் என விதிக்கிறான். பின்னர் யமன் அந்த பிராமணனின் மகனை பிராமண வடிவில் மீட்டுக் கொண்டு வந்து சமாதானம் செய்கிறான். பிராமணன் சாபத்தைத் தளர்த்துகிறான்—யமனுக்கு ஒரு தெய்வஜ மகனும், ஒரு மனிதஜ மகனும் பிறப்பர்; அந்த மனிதஜன் பெரிய அரசயாகங்களால் யமனை ‘தாரகன்’ ஆக உயர்த்துவான். வழிபாடு தொடரும்; ஆனால் முன் வைதிக உச்சரிப்புக்கு பதிலாக மனித-உத்பவ மந்திரங்களால். பலன்: குறிப்பிட்ட மந்திரத்துடன் யமப் பிரதிமை பூஜை, குறிப்பாக பஞ்சமியில் செய்தால் ஒரு ஆண்டு மகன்-துயரிலிருந்து காப்பு; பஞ்சமி ஜபம் அபம்ருத்யு மற்றும் புத்திரசோகத்தை நீக்கும்.

62 verses

Adhyaya 140

धर्मराजपुत्राख्यानवर्णनम् | Account of Dharmarāja’s Son (Yudhiṣṭhira) and Pilgrimage-Linked Merit

இந்த அத்தியாயம் கேள்வி–பதில் முறையில் விரிகிறது. தர்மராஜன் (யமன்) தொடர்புடைய மனிதாவதாரப் புதல்வன் யார் என்று முனிவர்கள் கேட்க, சூதர் அவர் பாண்டுவின் வம்ச/க்ஷேத்திரத்தில் பிறந்த யுதிஷ்டிரன்; க்ஷத்திரியர்களில் முதன்மை, தர்மநிஷ்டன் என அறிவிக்கிறார். யுதிஷ்டிரனின் அரசதர்ம மாதிரி விளக்கப்படுகிறது—முழு தக்ஷிணையுடன் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்து, ஐந்து அஸ்வமேத யாகங்களையும் முறையாக நிறைவேற்றினார்; இதனால் யாக-முழுமையும் தர்மமய அரசாட்சியும் அவரில் வெளிப்படுகிறது. பின்னர் ஒரு மதிப்பீட்டு நியதி கூறப்படுகிறது—புதல்வர்கள் பலர் வேண்டுமென ஆசைப்பட்டாலும், தந்தையின் கடமை நிறைவு உணர்விற்கு ஒரே புதல்வன் போதும்; அவன் கயா சென்று பித்ருகர்மம் செய்தாலோ, அஸ்வமேதம் செய்தாலோ, அல்லது நீலவ்ருஷபம் (நீல நிறக் காளை) விடுதலை/உத்ஸர்கம் செய்தாலோ போதும். சூதர் இதை தர்மவிருத்திகரமான உபதேசமாக முடித்து, அரச தர்ம உதாரணத்தையும் தீர்த்த-புண்ய நெறியையும் இணைத்து காட்டுகிறார்.

9 verses

Adhyaya 141

मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्य (Glory of Miṣṭānneśvara, the ‘Giver of Sweet Food’)

சூதர் கூறுகிறார்: ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் ‘மிஷ்டான்னதேச்வர’ எனும் தெய்வம் இருக்கிறது; அவனை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே மிஷ்டான்னம் (இனிய, ஊட்டமுள்ள உணவு) கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் வசுசேனன் ரத்தினம், வாகனம், ஆடை முதலியவற்றை தாராளமாகத் தானம் செய்தான், குறிப்பாக சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், கிரகணம் போன்ற புண்ணிய காலங்களில்; ஆனால் அன்னதானமும் நீர்தானமும் சாதாரணம் என எண்ணி புறக்கணித்தான். மரணத்திற்குப் பின் தானப் பலனால் சுவர்க்கம் அடைந்தாலும் அங்கே கடும் பசி-தாகம் அவனை வாட்டி, சுவர்க்கமே நரகமெனத் தோன்ற, இந்திரனை நாடினான். இந்திரன் தர்மக் கணக்கை விளக்கினான்—இம்மையிலும் மறுமையிலும் நிலையான திருப்திக்கு உரிய பாத்திரம்-காலத்துடன் தொடர்ந்து அன்னமும் நீரும் தானம் செய்வதே அவசியம்; பிற தானங்கள் எவ்வளவு அதிகமிருந்தாலும் இதற்குப் பதிலாகாது. வசுசேனனின் துயர் தீர்வு, அவன் மகன் சத்யசேனன் தந்தையின் பெயரில் அன்ன-நீர்தானம் செய்வதில்தான்; ஆனால் முதலில் அவன் செய்யவில்லை. நாரதர் வந்து நிலைமையை அறிந்து பூமிக்குச் சென்று சத்யசேனனை அறிவுறுத்தினார்; சத்யசேனன் பிராமணர்களுக்கு மிஷ்டான்னம் அளித்து, குறிப்பாக கோடையில் நீர் வழங்கும் ஏற்பாட்டை நிறுவினான். பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டு பஞ்சநிலை உருவாக, தானம் தொடர முடியாமல் தடைப்பட்டது; கனவில் தந்தை தன் பெயரில் அன்னமும் நீரும் அர்ப்பணிக்க வேண்டுமென வேண்டினான். சத்யசேனன் சிவபூஜை செய்து லிங்கத்தை நிறுவி, விரத-நியமங்களுடன் தவம் செய்தான்; சிவன் அருளி பெருமழையும் அன்ன உற்பத்தியும் வரமாக அளித்து—அந்த லிங்கத்தை விடியற்காலத்தில் தரிசிப்போர் அமிர்தம் போன்ற மிஷ்டான்னம் பெறுவர், ஆசையற்ற பக்தன் சூலின் (சிவன்) பதத்தை அடைவர் என அறிவித்தார்; கலியுகத்திலும் இம்மகிமை பலிக்கும் என அத்தியாயம் நிறைகிறது।

58 verses

Adhyaya 142

Heramba–Gaṇeśa Prādurbhāva and the Triple Gaṇapati: Svargada, Mokṣada, and Martyadā

இந்த அத்தியாயத்தில் ரிஷிகள் சூதரிடம், உள்ளூரில் புகழ்பெற்ற “மூவகை கணபதி” பற்றி கேட்கிறார்கள்; அவன் பலன் வரிசையாக ஸ்வர்கம் அளித்தல், மோக்ஷ சாதனையை ஆதரித்தல், மேலும் மத்திய (மரணமுள்ள) வாழ்வை தீய விளைவுகளிலிருந்து காத்தல் என கூறப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் கணேசன் விக்னஹர்த்தா என்றும், கல்வி, புகழ் முதலிய புருஷார்த்தங்களை அருள்பவனாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறார். பின்னர் மனித ஆசைகளின் வகை—உத்தமர் (மோக்ஷ விரும்பிகள்), மத்தியமர் (ஸ்வர்கம் மற்றும் நுண்ணிய போகங்கள் விரும்பிகள்), அதமர் (விஷயங்களில் மூழ்கியோர்)—என்று கூறி, “மர்த்த்யதா” கணபதி ஏன் வேண்டப்படுகிறான் என வினா எழுகிறது. சூதர் ஒரு தெய்வீக நெருக்கடியைச் சொல்கிறார்: தவத்தால் सिद्धி பெற்ற மனிதர்கள் பெருமளவில் ஸ்வர்கத்துக்கு வருவதால் தேவர்கள் அழுத்தமடைகிறார்கள்; இந்திரன் சிவனைச் சரணடைகிறான். பார்வதி யானைமுகம், நான்கு கரங்கள், தனித்த உடல்சின்னங்கள் கொண்ட கணேச ரூபத்தை உருவாக்கி, ஸ்வர்க/மோக்ஷ நோக்கில் யாகாதி கர்மங்களைச் செய்பவர்களுக்கு தடைகள் உண்டாக்கும் பணியை அளிக்கிறாள்—இங்கு “தடை” உலக ஒழுங்கை கட்டுப்படுத்தும் தெய்வச் செயலாக விளக்கப்படுகிறது. பல கணங்கள் அவன் அதிகாரத்தில் வைக்கப்படுகின்றன; தேவர்கள் ஆயுதம், அக்‌ஷய பாத்திரம், வாகனம், மேலும் ஞானம், புத்தி, ஸ்ரீ, தேஜஸ், பிரபை போன்ற வரங்களை அளிக்கிறார்கள். இறுதியில் க்ஷேத்திரத்தில் மூன்று பிரதிஷ்டைகள் கூறப்படுகின்றன—ஈசான தொடர்புடைய மோக்ஷத கணபதி (பிரம்மவித்யா சாதகர்களுக்கு), ஸ்வர்கத்வார-ப்ரத ஹேரம்ப (ஸ்வர்கம் நாடுவோருக்கு), மற்றும் மர்த்த்யதா கணபதி (ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தோர் கீழ் யோனிகளில் விழாமல் காக்கும்). சுக்ல மாக சதுர்த்தியில் வழிபட்டால் ஒரு வருடம் தடைகள் நீங்கும்; இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தாலும் இடையூறுகள் அழியும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.

42 verses

Adhyaya 143

जाबालिक्षोभण-नाम अध्यायः (Chapter on the Disturbance of Jābāli) / Jābāli’s Temptation and the Local Merit of Cītreśvara

சூதர் கூறுகிறார்—சித்ரபீடத்தின் மையத்தில் அமைந்துள்ள ஸ்ரீ சித்ரேஸ்வரர் ‘சித்ர-சௌக்யம்’ எனும் தனித்த நலத்தை அருள்பவர். அவரை தரிசித்து, பூஜித்து, ஸ்நானம் செய்வதால் அநியாயக் காமத்துடன் தொடர்புடைய கடுமையான குற்றங்கள் தணியும்; குறிப்பாக சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி நாளில் அங்கு வழிபாடு மிகுந்த பலன் தரும் என अध्यாயம் வலியுறுத்துகிறது. மேலும் முன்னைய சாபத்தால் அரசன் சித்ராங்கதன், ரிஷி ஜாபாலி, அந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புடைய ஒரு கன்னி ஆகியோர் மக்கள் கண்களுக்கு புலப்படும் விசித்திரமான, சமூகத்தில் கவனம் ஈர்க்கும் வடிவில் அங்கே நிலைத்திருப்பதாக கூறப்படுகிறது. ரிஷிகள் அதன் பின்னணியை கேட்கிறார்கள். சூதர் வரலாற்றை உரைக்கிறார்—பிரம்மச்சாரி தபஸ்வி ஜாபாலி ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் கடும் தவம் செய்ததால் தேவர்கள் அச்சமுற்றனர். இந்திரன் அவரது பிரம்மச்சரியத்தை குலைக்க ரம்பாவை வசந்தாவுடன் அனுப்பினான்; அவர்களின் வருகையால் பருவமாற்றம் போல சூழல் மாறியது. ரம்பா ஸ்நானத்திற்காக நீரில் இறங்க, அவளை கண்ட ஜாபாலி உள்ளத்தில் கலக்கம் அடைந்து மந்திரத் தியானத்தை விட்டார். ரம்பா இனிய சொற்களால் தன்னை கிடைக்கக்கூடியவளென காட்டி வலியுறுத்த, ஜாபாலி ஒரு நாள் காமதர்மத்தில் வீழ்ந்தார். பின்னர் அவர் தெளிவு பெற்று சுத்திகரணத்தை செய்து மீண்டும் தவத்தில் நிலைத்தார்; ரம்பா தேவர்களிடம் திரும்பினாள். இவ்வாறு தவம், சோதனை, பிராயச்சித்தம் ஆகியவற்றை இணைத்து, தீர்த்தத்தின் அதிகாரத்தையும் நெறிச் சாவधानத்தையும் இந்த अध्यாயம் உறுதிப்படுத்துகிறது।

51 verses

Adhyaya 144

Phalavatī–Citrāṅgada Narrative and the Establishment of Citreśvara-pīṭha (फलवती–चित्राङ्गदोपाख्यानम् / चित्रेश्वरपीठनिर्णयः)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர், பலவதீ–சித்ராங்கதன் கதையையும் சித்ரேஸ்வர பீடத்தின் நிறுவலுக்கான காரணத்தையும் கூறுகிறார். ஜாபாலி முனிவருடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளுக்குப் பின் அப்சரை ரம்பை ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெறுகிறாள்; அந்தக் குழந்தை முனிவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு ‘பலவதீ’ எனப் பெயரிடப்படுகிறது. ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த அவளை கந்தர்வன் சித்ராங்கதன் கண்டு மறைவாகச் சேர்கிறான்; இதனால் ஜாபாலி கோபித்து மகள்மீது கடுமை காட்டி, சித்ராங்கதனைச் சபிக்கிறார்—அவன் கொடிய நோயால் பாதிக்கப்பட்டு நடமாட்டமும் பறக்கும் ஆற்றலும் இழக்கிறான். பின்னர் கதை சைவ-யோகினி சூழலுக்கு மாறுகிறது. சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி நாளில் சிவன் கணங்களுடனும் உக்கிர யோகினிகளுடனும் சித்ரேஸ்வர பீடத்துக்கு வருகிறார்; யோகினிகள் பலி/உபஹாரங்களை வேண்டுகின்றனர். சித்ராங்கதனும் பலவதீயும் பரம சரணாகதியின் உச்சமாக தங்கள் ‘மாம்சம்’ அர்ப்பணிக்கத் தயாராகிறார்கள். சிவன் காரணம் கேட்டு, பரிகார வழியை அருள்கிறார்—அங்கே சிவலிங்கத்தை நிறுவி ஒரு ஆண்டு முறையாகப் பூஜித்தால் நோய் படிப்படியாக நீங்கி, சித்ராங்கதனுக்கு தெய்வீக நிலை மீண்டும் கிடைக்கும். பலவதீ அந்தப் பீடத்துடன் இணைந்த யோகினியாக நிலைபெற்று, நிர்வாண (நக்ன) ரூபச் சின்னமாகப் போற்றப்படுகிறாள்; பக்தர்களுக்கு வேண்டிய பலன்களை வழங்கும் தெய்வமாகிறாள். பின்னர் ஜாபாலி–பலவதீ இடையே பெண்களின் நெறிமதிப்பு குறித்து தத்துவ-நீதிவாதம் நடைபெற்று, இறுதியில் சமாதானம் ஏற்படுகிறது. பலவதீ, ஜாபாலி, சித்ராங்கதேச்வரன் என்ற திரயத்தின் ஆராதனை நிலையான சித்தியைத் தரும் என்றும், இந்தக் கதையின் பாராயணம்/श्रவணம் இஹ-பரலோகங்களில் ‘சர்வகாமப்ரதம்’ என்றும் பலश्रுதி கூறுகிறது.

164 verses

Adhyaya 145

अमराख्यलिङ्गप्रादुर्भावः (The Manifestation of the Amara Liṅga and the Māgha Caturdaśī Vigil)

முன்னொரு நிகழ்வில் ஒரு இளம்பெண் தாக்கப்பட்டும் ஏன் மரணம் அடையவில்லை என்று ஋ஷிகள் சூதரிடம் கேட்டனர். சூதர் விளக்கினார்: அமரேஸ்வரத் திருத்தலத்தில், குறிப்பாக மாக மாதக் கிருஷ்ண-சதுர்தசி நாளில், மரணத்தின் அதிகாரம் தல எல்லைக்குள் விலகி நிற்கும்; அக்காலமரணம் என்ற அச்சம் தணியும். தேவர்கள் தைத்யர்களால் தோற்கப்பட்டபோது, பிரஜாபதியின் மகளும் கச்யபரின் துணைவியுமான அதிதி (திதியின் சகோதரி) நீண்ட தவம் செய்தாள். தவத்தின் பயனாக பூமியிலிருந்து சிவலிங்கம் வெளிப்பட்டது. அப்போது ஆகாசவாணி வரம் அளித்தது—போரில் லிங்கத்தைத் தொடுபவர்கள் ஒரு ஆண்டு அஜேயராக இருப்பர்; மாகக் கிருஷ்ண-சதுர்தசி இரவில் ஜாகரணம் செய்பவர்கள் ஒரு ஆண்டு நோயின்றி இருந்து, அக்காலமரணத்திலிருந்து காக்கப்படுவர்; மரணம் தானே அந்தத் திருத்தலப் பரப்பை விட்டு விலகும். அதிதி லிங்கத்தின் மகிமையை தேவர்களுக்கு அறிவித்தாள்; அவர்கள் வலிமை பெற்று தைத்யர்களை வென்றனர். தைத்யர்கள் வ்ரதத்தைப் பின்பற்றாமல் இருக்க, அதே திதியில் லிங்கத்தைப் பாதுகாக்க தேவர்கள் ஏற்பாடு செய்தனர். வெறும் தரிசனமே மரணநிவாரணம் தருவதால் இதற்கு ‘அமர’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. இறுதியில் லிங்கத்தின் அருகில் பாராயணத்தின் பலன், அதிதி உருவாக்கிய அருகிலுள்ள குண்டத்தில் ஸ்நானம், மேலும் ஸ்நானம்-லிங்கதரிசனம்-ஜாகரணம் ஆகிய மூன்றும் முக்கிய அனுஷ்டானம் என மீண்டும் கூறப்படுகிறது.

47 verses

Adhyaya 146

अमरेश्वरकुण्डमाहात्म्यवर्णन — Description of the Glory of Amareśvara Kuṇḍa

இந்த அத்தியாயத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம்—ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அஷ்வின்கள் ஆகியோரின் தெய்வநாமங்களைத் துல்லியமாக எண்ணிக்கையுடன் கூறி, இக்க்ஷேத்திரத்தில் வழிபாட்டுக்கான நாள்காட்டியையும் நிர்ணயிக்க வேண்டுமெனக் கேட்கிறார்கள். சூதர் பதிலாக—விருஷத்வஜ, சர்வ, த்ரயம்பக முதலிய ருத்ரகணம்; துருவ, சோம, அனில, அனல, பிரபாச முதலிய எட்டு வசுக்கள்; வருண, சூர்ய, இந்திர, அர்யமன், தாதா, பக, மித்ர முதலிய பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள்; மேலும் தெய்வ வைத்தியர்களான நாசத்ய, தஸ்ர என்ற இரு அஷ்வின்களையும் விவரிக்கிறார். இந்த முப்பத்துமூன்று தேவாதிபதிகள் தர்மத்தைப் பாதுகாக்க இக்க்ஷேத்திரத்தில் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பதாக உரைக்கப்படுகிறது. ருத்ர வழிபாடு அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில்; வசு வழிபாடு தசமியில் (சிறப்பாக அஷ்டமியில்); ஆதித்ய வழிபாடு ஷஷ்டி மற்றும் ஸப்தமியில்; நோய் தணிவிற்காக அஷ்வின வழிபாடு த்வாதசியில் செய்ய வேண்டுமென விதிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு ஒழுங்குடன் செய்யும் பக்தியால் அபம்ருத்யு (அகால மரணம்) நீக்கம், ஸ்வர்கம் அல்லது உயர்ந்த நிலை பெறுதல், ஆரோக்கியப் பயன் ஆகிய பலன்கள் கூறப்படுகின்றன.

14 verses

Adhyaya 147

Vatikēśvara-Māhātmya and the Discourse on Śuka’s Renunciation (वटिकेश्वरमाहात्म्य–शुकवैराग्यसंवादः)

அத்தியாயம் 147-ல் சூதர் ‘வடிகேஸ்வரர்’ எனும் உள்ளூர் சிவத் திருவுருவை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; அவர் புத்திரப் பிரதி, பாபநாசகர். ‘வடிகா’ என்ற பெயரின் தொடர்பும், வ்யாசரின் வம்சத்தில் கபிஞ்ஜலன்/சுகன் என்ற மகன் எவ்வாறு கிடைத்தான் என்பதையும் ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: அமைதியும் அனைத்தறிவும் கொண்ட வ்யாசர் தர்மக் காரணமாக திருமணத்தை ஏற்று, ஜாபாலியின் மகள் வடிகா (வடிகா)வை மணந்தார். அவளின் கர்ப்பத்தில் குழந்தை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தங்கி, கர்ப்பத்திலேயே வேதங்கள்-வேதாங்கங்கள், ஸ்மிருதிகள், புராணங்கள், மோக்ஷ சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றை கற்றது; ஆனால் தாய்க்கு பெரும் வேதனை ஏற்பட்டது. பின்னர் வ்யாசரும் கர்ப்பஸ்தக் குழந்தையும் உரையாடுகின்றனர். குழந்தை முன்ஜன்ம நினைவு, மாயை மீது விரக்தி, நேரடியாக விடுதலைப் பாதையை நாடும் உறுதி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி, வாசுதேவரை ‘பிரதிபூ’ (உத்தரவாதி/சாட்சி) ஆக வேண்டுகிறது. வ்யாசர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வேண்ட, வாசுதேவர் பிரதிபூவாக ஒப்புக்கொண்டு பிறப்பை ஆணையிடுகிறார். மகன் இளமைத் தோற்றத்துடன் பிறந்து உடனே வனவாச-துறவுக்கு முனைகிறான். அதன் பின் ஸம்ஸ்காரங்கள், ஆச்ரமக் கட்டமைப்பு எதிர் உடனடி ஸந்நியாசம் குறித்து வ்யாசர்–சுகன் இடையே நீண்ட நெறி-தத்துவ விவாதம் நடைபெறுகிறது—பற்றின் தீமை, சமூகக் கடமை, உலக இன்பத்தின் நிலையாமை ஆகியவை ஆராயப்படுகின்றன. இறுதியில் சுகன் வனத்திற்குச் செல்கிறான்; வ்யாசரும் தாயும் துயரில் ஆழ்கின்றனர்—வம்சக் கடமை மற்றும் மோக்ஷ விரக்தி இடையிலான மோதல் வெளிப்படுகிறது।

66 verses

Adhyaya 148

Vāpī-Snāna and Liṅga-Pūjā Phala: Pingalā’s Tapas and Mahādeva’s Boons

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஒரு ஒழுங்கமைந்த தீர்த்தக் கதையை எடுத்துரைக்கிறார். மகன் இல்லாத துயரால் வாடும் பிங்கலா, ஒரு முனிவரின் (சூழலில் வியாசர் குறிப்பிடப்படுகிறார்) அனுமதி பெற்று மகேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்தத் தவம் செய்ய நிர்ணயிக்கப்பட்ட க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்கிறாள். அங்கு சங்கரரை நிறுவி, தூய நீரால் நிரம்பிய விசாலமான வாபியை அமைத்து, அதை பாபநாசினி ஸ்நானத் தீர்த்தமாகப் பிரசித்தப்படுத்துகிறாள். அப்போது திரிபுராந்தக மகாதேவர் தோன்றி, அவளது தவத்தில் மகிழ்ந்து, குலத்தை உயர்த்தும் நற்குணமிக்க மகனை வரமாக அளிக்கிறார். பின்னர் அந்த இடத்தின் பலன் அனைவருக்கும் பொதுவென கூறப்படுகிறது—குறிப்பாக சுக்லபக்ஷத்தின் சில திதிகளில் பெண்கள் அங்கு ஸ்நானம் செய்து நிறுவப்பட்ட லிங்கத்தைப் பூஜித்தால் சிறந்த மகன்களைப் பெறுவர்; துரதிர்ஷ்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டோர் ஸ்நான-பூஜையால் ஒரு ஆண்டுக்குள் நல்வாழ்வை அடைவர். ஆண்கள் ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்தால் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்; விருப்பமற்றோர் மோக்ஷத்தை அடைவர். இறுதியில் மகாதேவர் மறைந்து, வாக்குறுதியின்படி கபிஞ்ஜலன் எனும் மகன் பிறக்கிறான்; மேலும் கேளீவரி தேவி முன்பே நிறுவப்பட்டதன் குறிப்பு, அனைத்துத் துறைகளிலும் வெற்றியளிப்பதாகச் சுருக்கமாக வருகிறது.

14 verses

Adhyaya 149

Keliśvarī Devī-prādurbhāva and Andhaka-upākhyāna (केलीश्वरी देवीप्रादुर्भावः तथा अन्धकोपाख्यानम्)

இந்த அதிகாரத்தில் ரிஷிகள் கேட்க, சூதர் பதிலளிக்கிறார்—தேவி ஒரே ஆதிசக்தி; உலகநலத்திற்கும் கலக்கத்தை உண்டாக்கும் சக்திகளை அடக்குவதற்கும் பல வடிவங்களில் அவள் வெளிப்படுகிறாள். மகிஷாசுரனை வதைக்க காத்தியாயனி, சும்ப-நிசும்பரை அழிக்க சாமுண்டா, பின்னொரு அபாயச் சுழலில் ஸ்ரீமாதா ஆகிய முன்னைய அவதாரங்களைச் சொல்லி, பின்னர் ‘கேலீஸ்வரி’ என்ற வடிவம் அறிமுகமாகிறது. அந்தகன் தேவர்களை இடம்பெயரச் செய்தபோது, சிவன் அதர்வண முறையிலான மந்திரங்களால் பராசக்தியை ஆவாஹனம் செய்கிறார். ஸ்தோத்திரத்தில் எல்லா பெண் வடிவங்களும் அவளின் விபூதிகளே எனப் பொதுமைப்படுத்தி போற்றப்படுகிறது. அந்தகனை நிவர்த்தி செய்ய உதவி வேண்டி சிவன் தேவியை வேண்டுகிறார். ‘கேலி-மய’—லீலாமயமான பலவடிவ நிலையை ஏற்று, அக்னி சன்னிதியில் அழைக்கப்பட்டதால், மூவுலகிலும் அவள் ‘கேலீஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெற்றாள் என்று பெயர்விளக்கம் தரப்படுகிறது. அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் கேலீஸ்வரியை வழிபட்டால் இஷ்டபலன் கிடைக்கும்; போர்காலத்தில் அரசனின் தூதன் அவள் ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்தால் குறைந்த படையினாலும் வெற்றி பெறுவான் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து அந்தகனின் வம்சமும் குணவளர்ச்சியும்—ஹிரண்யகசிபு வம்சத் தொடர்பு, பிரம்மாவைத் தவமிருந்து வரம் கேட்கல், முழு அமரத்துவம் மறுக்கப்படல், பின்னர் பழிவாங்கும் மனத்துடன் தேவர்களுடன் போர். திவ்யாஸ்திரப் பரிமாற்றம், சிவன் வருகை, மாத்ரு-யோகினி சக்திகளின் தோற்றம், ‘ஆண் விரதம்’ எனக் கூறி பெண்களைத் தாக்க மறுக்கும் அந்தகன், இறுதியில் தமோஸ்திரப் பயன்பாடு—இவை போரையும் நெறி-சடங்கு உணர்வையும் இணைத்து காட்டுகின்றன.

96 verses

Adhyaya 150

Kelīśvarī Devī: Amṛtavatī Vidyā, Devotional Authority, and Phalaśruti

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஒழுங்கான தத்துவக் கதையை உரைக்கிறார். தைத்யப் புரோகிதன் சுக்ரன் ஹாடகேஸ்வரத்துடன் தொடர்புடைய சித்தி வழங்கும் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று, அதர்வண ரௌத்ர மந்திரங்களால் ஹோமம் செய்து, முக்கோண குண்டத்தை அமைக்கிறான். அந்த யாகத்தால் திருப்தியடைந்த கேளீஸ்வரீ தேவி தோன்றி, தன்னழிவைத் தரும் பலிகளைத் தடை செய்து, நன்மை தரும் வரப்பிரதானத்திற்குத் திருப்புகிறாள். சுக்ரன் போரில் அழிந்த தைத்யர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டுகிறான்; புதிதாக விழுங்கப்பட்டவர்களையும் ‘யோகினி வாயில் புகுந்தனர்’ எனக் கூறப்பட்டவர்களையும் சேர்த்து அனைவரையும் எழுப்புவதாக தேவி ஒப்புக்கொள்கிறாள். ‘அம்ருதவதீ வித்யா’ எனும் ஞான-சக்தியை அருளி, அதனால் இறந்தோர் மீண்டும் உயிர் பெறுவர். இதை அంధகனிடம் சுக்ரன் அறிவித்து, குறிப்பாக அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில் இடையறாத பக்தி-வழிபாடு செய்யுமாறு அறிவுறுத்துகிறான்; உலகமெங்கும் பரவிய பராசக்தி வலத்தால் அல்ல, பக்தியால் மட்டுமே அடையப்படுவாள் என்ற கோட்பாடும் கூறப்படுகிறது. அந்தகன் முன் கோபத்திற்குப் பச்சாத்தாபம் செய்து, இந்த ரூபத்தைத் தியானித்து பிரதிமை நிறுவும் பக்தர்களுக்கு மனம்விரும்பிய சித்தி கிடைக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறான். தேவி நிறுவுபவர்க்கு மோக்ஷம், அஷ்டமி/சதுர்தசி வழிபடுவோர்க்கு ஸ்வர்கம், வெறும் தரிசனம் அல்லது தியானம் செய்வோர்க்கு ராஜபோகங்களை வரமாக அளிக்கிறாள். தேவி மறைந்த பின் சுக்ரன் கொல்லப்பட்ட தைத்யர்களை உயிர்ப்பித்து, அந்தகன் மீண்டும் ஆட்சி பெறுகிறான்; பின்னர் வியாச வம்சத்தவர் ஒருவர் அங்கே தேவியை நிறுவினார் எனப் பரம்பரை கூறுகிறது. பலश्रுதி—பாடல்/கேள்வி பெருந்துயரை நீக்கும்; அஷ்டமியில் கேட்ட வீழ்ந்த அரசனும் தடையற்ற ராஜ்யம் பெறுவான்; போர்காலத்தில் கேட்பது வெற்றியை அளிக்கும்.

30 verses

Adhyaya 151

Andhaka–Śaṅkara Saṃvāda: Śūlāgra-stuti, Gaṇatā-prāpti, and Hāṭakeśvara-Bhairava Upāsanā

இந்த अध्यாயத்தில் இரு பகுதிகளாக தத்துவ உரையாடல் வருகிறது. முதலில், வலிமை பெருகி அகந்தையுற்ற அந்தகன் கைலாசத்திற்கு தூதனை அனுப்பி சிவனை கட்டாயப்படுத்தும் கோரிக்கையுடன் அணுகுகிறான். சிவன் வீரபத்ரர், மகாகாலர், நந்தி முதலிய முதன்மை கணங்களை அனுப்புகிறார்; அவர்கள் தொடக்கத்தில் தோற்கடிக்கப்பட, சங்கரன் தாமே போர்க்களத்தில் இறங்குகிறார். ஆயுதப் போர் பயனின்றி நெருக்குப் போராட்டமாக மாறுகிறது; அந்தகன் சிறிது நேரம் சிவனை மேலிடினும், சிவன் தெய்வ அஸ்திர வலிமையால் அவனை அடக்கி திரிசூலத்தில் குத்தி சூலாக்ரத்தில் நிறுத்துகிறார். சூலாக்ரத்தில் இருந்தபடியே அந்தகன் நீண்ட ஸ்துதி செய்து பகைமை விட்டு மனமாறிய பக்தனாகிறான். சிவன் அவனுக்கு மரணம் அளிக்காமல், அசுரப் பண்பைச் சுத்திகரித்து கணத்துவம் வழங்குகிறார். மேலும் அந்தகன் ஒரு வரம் கேட்கிறான்—பைரவ ரூப சிவனை, திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்ட அந்தக உருவத்துடன் அதே அமைப்பில் பிரதிஷ்டை செய்து பூஜிப்பவன் முக்தி பெற வேண்டும்; சிவன் ஒப்புக்கொள்கிறார். இரண்டாம் பகுதியில் சுரத அரசனின் எடுத்துக்காட்டு. அரசை இழந்த சுரதன் வசிஷ்டரை அணுக, அவர் சித்தி தரும் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்திற்கு வழிகாட்டுகிறார். அங்கு சுரதன் அந்தக-சூலாக்ர சின்னத்துடன் பைரவ ரூப மகாதேவனை பிரதிஷ்டை செய்து, நரசிம்ஹ மந்திரத்தால் சிவப்பு காணிக்கைகளுடன், தூய்மை-நியமங்களைப் பின்பற்றி வழிபடுகிறான். ஜப எண்ணிக்கை நிறைவுற்றதும் பைரவன் அரசை மீட்டுத் தருகிறார்; இதே முறையில் வழிபடுவோருக்கும் சாதனை உறுதி என அருள்கிறான். இவ்வாறு புராணம் இட-பிரதிஷ்டை, மந்திர உபாசனை, தூய்மையியல் ஆகியவற்றை ஒரே வழிபாட்டு திட்டமாக இணைக்கிறது.

61 verses

Adhyaya 152

चक्रपाणिमाहात्म्यवर्णनम् | Cakrapāṇi Māhātmya (Glorification of Cakrapāṇi)

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம், வெறும் தரிசனம் அல்லது ஸ்பரிசம் மட்டுமே செய்தாலே முழுமையான விரும்பிய பலன் தரும் தீர்த்தங்கள் எவை என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் தீர்த்தங்களும் லிங்கங்களும் எண்ணற்றவை எனக் கூறி, அந்தப் புனிதப் பகுதியில் உள்ள சிறப்பு முறைகளை விளக்குகிறார்—சங்கு தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம், குறிப்பாக ஏகாதசியன்று, அனைத்துப் புண்ணியங்களையும் அளிக்கும்; ஏகாதச ருத்ர தரிசனம் எல்லா மகேஸ்வர தரிசனத்திற்குச் சமம்; குறிப்பிட்ட திதியில் வட்டாதித்ய தரிசனம் சூரிய ரூப தரிசனத்துக்கு ஒப்பானது; மேலும் கௌரி–துர்கா முதலிய தேவி மற்றும் கணேச தரிசனம் அவரவர் தெய்வக் குழுமங்களின் முழுத் தரிசனப் பலனைத் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் முனிவர்கள் சக்கரபாணியின் மஹாத்மியம் ஏன் கூறப்படவில்லை, அவரை எப்போது தரிசிக்க வேண்டும் என்று வினவுகின்றனர். சூதர்—இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் அர்ஜுனன் சக்கரபாணியை பிரதிஷ்டை செய்தான்; ஸ்நானம் செய்து பக்தியுடன் தரிசித்தால் பிரம்மஹத்த்யா முதலிய மகாபாபங்களும் அழியும் என உரைக்கிறார். கிருஷ்ண–அர்ஜுனரை நர–நாராயணராக அடையாளப்படுத்தி, தர்மத்தை நிலைநாட்டும் நோக்கில் இந்த பிரதிஷ்டை நிகழ்ந்ததையும் கூறுகிறார். மேலும் ஒரு நெறி அறிவுரை—மங்கலம் நாடுபவன், மனைவியுடன் தனிமையில் இருக்கும் ஒருவரை, குறிப்பாக உறவினரை, பார்க்கக் கூடாது; இது கட்டுப்பாடு மற்றும் சமூக ஒழுக்கமாகக் கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து, பிராமணனின் திருடப்பட்ட பசுக்களை மீட்டுக் காத்த அர்ஜுனனின் செயல், தீர்த்த யாத்திரை, வைஷ்ணவ ஆலய கட்டிடம்–பிரதிஷ்டை, சைத்ரத்தில் விஷ்ணு-வாசரத்தில் ஹரியின் சயன–போதன திருவிழாக்கள் நிறுவல் ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன. இறுதிப் பலश्रுதியில் ஏகாதசி சுழற்சியில் இடையறா வழிபடுவோர் விஷ்ணுலோகம் அடைவார்கள் என உறுதி செய்யப்படுகிறது.

47 verses

Adhyaya 153

Apsaraḥ-kuṇḍa / Rūpatīrtha Utpatti-Māhātmya (Origin and Glory of the Apsaras Pond and Rūpatīrtha)

சூதர் ரூபதீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார்—இங்கு முறையாக நீராடினால் அழகின்மை கூட அழகாக மாறும் என்கிறார். பின்னர் தோற்றக் கதை: பிரம்மா திலோத்தமா என்ற அதியழகிய அப்ஸரஸை உருவாக்குகிறார். அவள் சிவபூஜைக்காக கைலாசம் வந்தபோது, அவள் பிரதட்சிணை செய்யும் திசைகளுக்கு ஏற்ப சிவனின் கவனம் செல்ல, அவள் சுற்றும் போக்கில் கூடுதல் முகங்கள் வெளிப்படுகின்றன. பார்வதிக்கு உளக்கலக்கம் எழ, நாரதர் சமூகப் பொருளோடு கடுமையாக விளக்கி அந்தக் கலக்கத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறார். பார்வதி சிவனின் கண்களைத் தடுத்து நிறுத்த, உலகங்களில் அழிவைத் தரும் சமநிலையின்மை அச்சம் தோன்றுகிறது. படைப்பைக் காக்க சிவன் மூன்றாம் கணை வெளிப்படுத்தி “த்ரயம்பகன்” எனப் பெயர் பெறுகிறார். பின்னர் பார்வதி திலோத்தமாவை விகார ரூபமாக சபிக்க, திலோத்தமா சரணடைந்ததும் பார்வதி தானே நிறுவிய தீர்த்தத்தில் நீராடச் சொல்கிறாள்—மாசி (மாஹ) சுக்ல த்ரிதியை, மேலும் பின்னர் சைத்ர சுக்ல த்ரிதியை மதிய வேளையில் நீராடினால் அவளின் அழகு மீளும். திலோத்தமா தூய நீருடன் விரிந்த அப்ஸரக் குண்டத்தை அமைக்கிறாள். பலனுரையில் பெண்களுக்கு சௌபாக்கியம், மனம்கவரும் தன்மை, சிறந்த சந்ததி; ஆண்களுக்கு பல பிறவிகளிலும் அழகும் செல்வமும் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது.

54 verses

Adhyaya 154

Citreśvarīpīṭha–Hāṭakeśvarakṣetra Māhātmya (चित्रेश्वरीपीठक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनम्)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தின் விதிமுறைபூர்வமான புனித நிலவியலின் மகிமையை எடுத்துரைக்கிறார். கௌரீகுண்டத்திற்கு அருகிலுள்ள குறிப்பிட்ட குண்டங்களில் நீராடுதல் மற்றும் பார்வதியின் தரிசனம் பெறுதல்—இவை பாவநாசமும் பிறப்பு-இறப்பு துயரங்களிலிருந்து விடுதலையும் தரும் என கூறப்படுகிறது. பெண்களை மையமாகக் கொண்ட பலன் உரைகள் உள்ளன—நியத நாட்களில் ஸ்நானம் செய்தால் சௌபாக்கியம், தாம்பத்திய நலம், சந்தானப் பேறு, மேலும் வந்த்யத்துவம் போன்ற குறைகளும் நீங்கும் என விளக்கப்படுகிறது. ரிஷிகள் தீர்த்தங்களின் ‘சித்தி’ தர்க்கத்தை வினவ, சூதர் இன்னும் மறைமுகமான சாதனப் பாதையைச் சொல்கிறார்—லிங்கங்களின் தொகுதிக்குள் வழிபாடு, குறிப்பாக சதுர்தசி விரதம், மேலும் சாதகனின் உறுதியைச் சோதிக்க கணேசன் பயங்கர ரூபத்தில் தோன்றும் நிகழ்வு. இதற்கு மாற்றாக பிராமணிய சாத்த்விக வழியும் கூறப்படுகிறது—ஸ்நானம், சாஸ்திர வழி நடத்தை, விடியற்கால திலதானம் போன்ற அர்ப்பணங்கள், கட்டுப்பாட்டான உபவாசம்/விரக்தி—மோக்ஷ நோக்கில். இறுதியில் பலஸ்ருதி—இந்த வரலாற்றை கேட்கவும்/படிக்கவும், வ்யாசர்/குருவை மதிக்கவும், கவனத்துடன் ஏற்கவும் செய்தால் பெரும் புனிதமும் உயர்வும் கிடைக்கும் என நிறைவு பெறுகிறது.

43 verses

Adhyaya 155

हाटकेश्वरक्षेत्रे वसवादिदेवपूजाविधानम् तथा पुष्पादित्य-माहात्म्ये मणिभद्रवृत्तान्त-प्रस्तावः (Hāṭakeśvara Kṣetra: Rites for Vasus–Ādityas–Rudras–Aśvins and the Puṣpāditya Māhātmya with the Maṇibhadra Narrative Prelude)

இந்த அத்தியாயம் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தின் தெய்வ-ஒழுங்கும் பூஜைத் தத்துவமும் விளக்குகிறது. அங்கு வாசம் செய்கின்ற தெய்வக் குழுக்கள்—எட்டு வசுக்கள், பதினொன்று ருத்ரர்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், அஸ்வினி இரட்டையர்—என்று கூறி, பஞ்சாங்கக் காலங்களுக்கேற்ப வழிபாட்டு முறைகளை நிர்ணயிக்கிறது. தூய்மை-தயாரிப்பு (ஸ்நானம், சுத்த ஆடை), செயல் வரிசை (முதலில் த்விஜர்களுக்கு தர்ப்பணம், பின்னர் பூஜை), மந்திரத்துடன் நைவேத்யம், தூபம், ஆரார்த்தி போன்ற உபசாரங்கள் கூறப்படுகின்றன. சிறப்பு அனுஷ்டானங்களில் மது மாத சுக்ல அஷ்டமியில் வசு பூஜை, சப்தமியில்—குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை—மலர், வாசனை, லேபனங்களுடன் ஆதித்ய பூஜை, சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியில் சதருத்ரீயம் பாராயணத்துடன் ருத்ர பூஜை, மற்றும் ஆஸ்வின பௌர்ணமியில் அஸ்வினி சூக்தத்தால் அஸ்வினி இரட்டையர் ஆராதனை சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் புஷ்பாதித்ய மாஹாத்மியம் தொடங்குகிறது—யாஜ்ஞவல்க்யர் நிறுவியதாகக் கூறப்படும் இத்தெய்வம் தரிசனம்-பூஜையால் இஷ்டசித்தி அளித்து, பாபநாசம் செய்து, இறுதியில் மோக்ஷத்திற்கும் வழி காட்டும் எனப் புகழப்படுகிறது. தொடர்ந்து செழிப்பான நகரத்தில் மணிபத்ரன் பற்றிய முன்னுரை—அவனது பெரும் செல்வம், கருமத்தனம், உடல் சிதைவு, திருமண ஆசை—மற்றும் செல்வம் சமூக உறவுகளையும் செயல்பாடுகளையும் எவ்வாறு நிர்ணயிக்கிறது என்ற நெறிப்போதனையுடன் நகர்கிறது.

48 verses

Adhyaya 156

मणिभद्रकृतपुष्पब्राह्मणविडंबनवर्णनम् (Humiliation of the Brāhmaṇa Puṣpa by Maṇibhadra)

சூதர் கூறும் இவ்வத்தியாயத்தில், ஆசையும் சமூக அதிகாரமும் கொண்ட மணிபத்ரன், ஜோதிட–பஞ்சாங்கத் தடைகளையும் (மதுசூதனன் ‘நித்திரை’ காலம், குறிப்பிட்ட நக்ஷத்திர-தேவதை) பொருட்படுத்தாமல், ஒரு க்ஷத்திரியக் குடும்பத்தை அசுபமான திருமணத்திற்கு வற்புறுத்துகிறான். செல்வ வாக்குறுதியால் மயங்கிய க்ஷத்திரியன், துயருற்ற மகளைக் கொடுத்து விடுகிறான். மணிபத்ரன் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, தாம்பத்தியக் கடமையை கட்டாயப்படுத்தி, கடுஞ்சொற்களால் இழிவுபடுத்தி, பணியாளர்களை வெளியேற்றிக் குடும்பத்தைத் தனிமைப்படுத்தி, கடுமையான விதிகளுடன் ஒரு நபுஞ்சகனை வாசல் காவலனாக நியமிக்கிறான். வெளியில் பெருஞ்செல்வத்துடன் வாணிபம் செய்து புகழ் காட்டினாலும், மனைவியின் தந்தை வீட்டிற்கு உதவி செய்யாமல், வீட்டுக்குள் கட்டுப்பாட்டான ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகிறான். பிராமணர்களை உணவிற்கு அழைத்து, மனைவியை நோக்கக் கூடாது; முகம் தாழ்த்தியே உண்ண வேண்டும்; மீறினால் கேலி மற்றும் தீங்கு என இழிவான நிபந்தனை விதிக்கிறான். யாத்திரிகனும் வேத மாணவனுமான புஷ்பன் சோர்வுடன் வர, மணிபத்ரன் உணவும் மரியாதையும் என ஆசை காட்டி அழைக்கிறான். உணவின்போது புஷ்பன் ஆர்வத்தால் மேலே நோக்கி, மனைவியின் தாமரை போன்ற பாதங்களையும் முகத்தையும் காண, மணிபத்ரன் கோபித்து காவலனை அவனை அவமதிக்க ஆணையிடுகிறான்; புஷ்பன் அடிக்கப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டு இரத்தமோடும் சந்திப்புச் சாலையில் வீசப்படுகிறான். நகர மக்கள் அச்சமடைந்து கருணையுடன் நீரும் காற்றும் அளித்து அவனை மீட்டெடுக்கிறார்கள். புஷ்பன் பொதுமக்கள் முன் தன் நிரபராதத்தைக் கூறி, அரச தலையீடு இல்லாமையைப் புலம்புகிறான். மக்கள் மணிபத்ரன் முன்பே செய்த கொடுமைகளையும், அரச ஆதரவால் அனைவரும் அஞ்சித் தளர்ந்த நிலையையும் நினைத்து, தர்மம் குன்றிய இச்செயலை வருந்தி உரைக்கிறார்கள்.

51 verses

Adhyaya 157

सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनम् (The Account of Puṣpa Brāhmaṇa Receiving Boons from Sūrya)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் கூறுவது: புஷ்பன் என்னும் பிராமணன் துயரமும் கோபமும் கொண்டு, தன் எண்ணத்தில் ஏற்பட்ட குற்றத்திற்கு பரிகாரம் கிடைக்கும் வரை உணவு கொள்ளமாட்டேன் என்று உறுதி செய்து, உடனடி பலன் தரும் தெய்வம் அல்லது மந்திரத்தைத் தேடுகிறான். அங்குள்ளோர் சாமத்காரபுரத்தில் யாஜ்ஞவல்க்யர் நிறுவியதாகப் புகழ்பெற்ற சூரிய ஆலயத்தைச் சொல்கிறார்கள்—ஞாயிற்றுக்கிழமை, சப்தமி திதியில் கையில் பழம் பிடித்து 108 முறை பிரதட்சிணை செய்தால் வேண்டிய சித்தி கிடைக்கும்; காஷ்மீரின் சாரதா தேவியும் நோன்பால் சித்தி தருவாள் எனவும் கூறுகின்றனர். புஷ்பன் அங்கு சென்று நீராடி 108 பிரதட்சிணை செய்து நீண்ட ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபடுகிறான். பின்னர் குஷாண்டிகா முதலிய விதிகளுடன் ஹோமத்தைத் தொடங்கி—மந்திர ந்யாசம், நிறுவல், ஆஹுதி ஆகியவற்றைச் செய்து—தாமஸிக பிடிவாதத்தில் சித்திக்காக தன் மாம்சத்தையே ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்க முனைகிறான். அப்போது சூரியன் தோன்றி அவனைத் தடுத்து, வெள்ளை-கருப்பு என இரண்டு மாத்திரைகளை அளிக்கிறார்; அவற்றால் சில காலம் வேடமாற்றம் செய்து மீண்டும் தன் உருவை அடையலாம். மேலும் வைதீஷாவில் உள்ள மணிபத்ரன் என்னும் செல்வந்தனைப் பற்றிய அறிவையும் தருகிறார். “108 பிரதட்சிணையின் உடனடி பலன் ஏன் வரவில்லை?” என்று புஷ்பன் கேட்க, “தாமஸிக பாவத்துடன் செய்த செயல் பலனற்றது; வெளிப்புற விதி சரியாக இருந்தாலும் கெட்ட நோக்கை ஈடு செய்யாது” என்று சூரியன் உபதேசிக்கிறார். புஷ்பனின் காயங்களை ஆற்றிய பின் சூரியன் மறைகிறார்; கர்மபலத்தை நிர்ணயிப்பது ‘பாவம்/மனநிலை’ என்பதே இவ்வதிகாரத்தின் சாரம்.

50 verses

Adhyaya 158

मणिभद्रोपाख्याने मणिभद्रनिधनवर्णनम् (Maṇibhadra-Upākhyāna: Account of Maṇibhadra’s Death)

சூதர் நாகரகண்டத்தில் மணிபத்ரோபாக்யானத்தை எடுத்துரைக்கிறார். புஷ்பன் என்பவன் ஒரு அதிசய ‘குடிகா’வைப் பெற்று மணிபத்ரனைப் போன்ற உருவம் எடுத்து, அந்த வேஷத்தால் நகரில் குழப்பமும் சமூகக் கலவரமும் ஏற்படுத்துகிறான். வருகிற போலி மணிபத்ரனைத் தடுக்க வாசல்காவலன் ஷண்டனுக்கு ஆணை வழங்கப்படுகிறது; ஆனால் வாசற்படியில் உண்மையான மணிபத்ரனே தாக்கப்பட, மக்கள் பெரும் அலறல் எழுப்புகின்றனர். பின்னர் புஷ்பன் மீண்டும் மணிபத்ரரூபத்தில் தோன்றி அடையாளக் குழப்பத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறான். வழக்கு அரசவைக்கு செல்கிறது. அரசன் கேள்விகளால் உண்மையைச் சோதித்து, இறுதியில் மனிதச் சாட்சியாக மணிபத்ரனின் மனைவியை அழைக்கிறான். அவள் கணவனின் உண்மையான அடையாளக் குறிகளை அறிந்து நீதியான கணவனைப் பிரித்துக் காட்டி, வேஷதாரியை வெளிப்படுத்துகிறாள். அரசன் ஏமாற்றுபவனைத் தண்டிக்க ஆணையிடுகிறான்; தண்டனைச் சூழலில் குற்றவாளி ஆசையின் அபாயங்கள், வஞ்சகத்தின் சமூக விளைவுகள், கஞ்சத்தனத்தின் கடும் தீமைகள் குறித்து நீண்ட நெறிப்போதனை செய்கிறான். செல்வத்திற்குத் மூன்று முடிவுகள்—தானம், அனுபவம், அல்லது இழப்பு; குவித்துவைத்தல் இறுதியில் பயனற்ற மூன்றாம் முடிவையே தரும் எனக் கூறுகிறான். இக்கதை ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் புனித நிலவியலோடு இணைந்த நெறி எடுத்துக்காட்டாக நிறைவு பெறுகிறது.

89 verses

Adhyaya 159

पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनम् (Account of Puṣpa’s Attainment and Distribution of Prosperity)

சூதர் கூறுகிறார்—க்ஷேத்திரத்தின் ஆலயச் சூழலில் மணிபத்ரரின் இல்லத்துக்கு புஷ்பன் உறவினர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறான்; சங்கம், பேரி, முரசு முதலிய மங்கள இசைகள் ஒலிக்கின்றன. பாஸ்கரன் (சூரியன்) அருளால் அவனுக்கு செல்வம் கிடைத்தது என்று நிகழ்ச்சி அமைக்கப்படுகிறது. புஷ்பன் தன் குலத்தாரை அழைத்து, லக்ஷ்மியின் நிலையற்ற தன்மையை நினைத்து, முன்பு நீண்ட காலம் அனுபவித்த துன்பநிலையை மனத்தில் ஆராய்கிறான். செல்வம் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, சத்தியவிரத உறுதியுடன் பெருந்தானம் செய்யத் தீர்மானிக்கிறான். உறவினர்களுக்கு அவரவர் நிலையின்படி ஆடைகள், ஆபரணங்கள் பகிர்கிறான்; வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுக்கு பக்தியுடன் பணமும் ஆடையும் அளிக்கிறான்; கலைஞர்கள், பாடகர்கள் முதலியோருக்கும் அன்னமும் ஆடையும் தருகிறான்; குறிப்பாக ஏழைகள், குருடர்கள் ஆகியோரைக் காப்பாற்றி திருப்திப்படுத்துகிறான். இறுதியில் மனைவியுடன் உணவு உண்டு, கூடியிருந்த மக்களை அனுப்பிவிட்டு, பெற்ற செல்வத்துடன் ஒழுங்காகவும் நோக்கமுடனும் வாழ்கிறான். இந்த அதிகாரம், க்ஷேத்திரம் சார்ந்த புனித இடத்தில் தானம் மற்றும் சமூகப் பராமரிப்பால் செல்வம் தர்மமாகப் பரிசுத்தமடைவதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

12 verses

Adhyaya 160

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमन-पुरश्चरणार्थ-ब्राह्मणामन्त्रणवर्णनम् (Puṣpa’s Journey to Hāṭakeśvara for Sin-Removal and the Invitation of Brāhmaṇas for Puraścaraṇa)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் தீர்த்தமகிமையின் பின்னணியில் ஒரு நெறிப்பாடக் கதையைச் சொல்கிறார். சமத்காரபுரத்தில் சூரிய வழிபாட்டு நிகழ்வின் மூலம் பிராமணன் புஷ்பன் கவர்ச்சியான உருவம் பெற்றான். அப்போது மாஹீ என்ற பெண், அந்த உருவமாற்றம் மாயையாலா, மந்திரசித்தியாலா, அல்லது தெய்வ அருளாலா என்று கேட்கிறாள். புஷ்பன் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு, மணிபத்ரனை ஏமாற்றியதும், அவன் மனைவியை அநியாயமாக எடுத்ததும், அந்தப் பொய்யின் அடிப்படையில் உருவான குடும்ப வாழ்வும் சந்ததி தொடர்ச்சியும் பற்றி வெளிப்படுத்துகிறான். காலப்போக்கில் இன்பவாழ்வுக்குப் பின் முதுமையில் அவனுக்கு கடும் மனவருத்தம் உண்டாகிறது. தன் பெரும் பாவத்தை உணர்ந்து, பாவநீக்கத்திற்காக ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று பிராயச்சித்தமாக புரஶ்சரணம் செய்யத் தீர்மானிக்கிறான். மகன்களுக்கு செல்வத்தைப் பகிர்ந்து, முன்பு சித்தி பெற்ற இடத்தில் சூரியனுடன் தொடர்புடைய அழகிய கட்டடத்தை அமைத்து, சுத்திக்காக சாதுś்சரணம் (நான்கு வகை பாராயணம்-யாக ஏற்பாடு) நடைபெற பிராமணர்களை விதிப்படி அழைக்கிறான். இவ்வாறு ஒப்புதல், நெறி, க்ஷேத்திரச் சடங்கு அமைப்பு ஒன்றாக இணைக்கப்படுகிறது.

28 verses

Adhyaya 161

Puṣpāditya-māhātmya (Glorification of Pushpāditya and allied rites)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர், பிராமணர்கள் கூடிய சபையில் நடந்த ஆலோசனை நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். புஷ்பன் தன் மனைவியுடன் பணிவுடன் த்விஜர்களை அணுகி, பாஸ்கரன் (சூரியன்) ஆலயம் கட்டியதை அறிவித்து, மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் பரவ “புஷ்பாதித்ய” என்ற பெயரைத் தெய்வத்திற்கு வைக்க வேண்டும் என முன்வைக்கிறான். பிராமணர்கள் பழைய புகழ்-பரம்பரையைப் பாதுகாக்க வேண்டுமெனக் கூறி, பரிகார/பிராயச்சித்த விதிகளை நிர்ணயிக்கிறார்கள்; தூய்மைக்காக “லட்சம்” அளவிலான மஹாஹோமமும் கூறப்படுகிறது. புஷ்பன், தேர்ந்த பெயராலேயே தெய்வத்தை இடையறாது போற்றுமாறு வேண்டி, தலத்துடன் தொடர்புடைய தேவிநாமம் மூலம் தன் மனைவிக்கும் மரியாதை நிலைபெற வேண்டும் எனக் கோருகிறான். இறுதியில் தீர்மானம்: தெய்வம் “புஷ்பாதித்ய” என ஏற்கப்படுகிறது; தேவி “மாஹிகா/மாஹீ” எனப் பெயரிடப்படுகிறாள். பலश्रுதி பகுதியில் கலியுகப் பயன்கள் கூறப்படுகின்றன—புஷ்பாதித்ய பக்தியால் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் பாவம் நீங்கும்; ஞாயிற்றுடன் சப்தமி சேரும் நாளில் 108 வரை பழங்களை அர்ப்பணித்து பிரதட்சிணை செய்தால் வேண்டியது நிறைவேறும்; “மாஹிகா” துர்கையின் நித்ய தரிசனம் துன்பங்களைத் தடுக்கும்; சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி பூஜை ஆண்டு முழுவதும் அபாயங்களிலிருந்து காப்பளிக்கும்.

20 verses

Adhyaya 162

पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनम् (Puraścaraṇa-Saptamī Vrata: Procedure and Rationale)

அத்தியாயம் 162 நெறி–சடங்கு சார்ந்த ஒரு நிகழ்வுக் கதையுடன் தொடங்கி, விரிவான விரதவிதியுடன் நிறைவடைகிறது. சூதர் கூறுவது: மணிபத்ர வதத்துடன் தொடர்புடைய சர்ச்சைக்குரிய செயல்களால் புஷ்பன் சமூகக் குற்றச்சாட்டுக்கும் பழிக்கும் உள்ளானான்; பிராமணர்கள் அவனை கடுமையாகக் கண்டித்து, உரையாடலில் மகாபாதகன், பிரம்மக்னன் எனும் குற்றமும் சுமத்தினர். அவன் துயரத்தைப் பார்த்த நாகர பிராமணர்கள் சாஸ்திரம், ஸ்மிருதி, புராணம், வேதாந்தம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து, சுத்திக்கான அதிகாரபூர்வ வழியைத் தேடினர்; அப்போது சண்டசர்மன் எனும் பிராமணன் ஸ்கந்தபுராணத்தில் கூறப்பட்ட ‘புரஸ்சரண-சப்தமி’யை பிராயச்சித்தமாக எடுத்துரைக்கிறான். புஷ்பன் அதை அனுஷ்டித்து, ஒரு ஆண்டின் முடிவில் சுத்தியடைந்தான் என வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் பழைய உபதேச உரையாடல் இணைக்கப்படுகிறது—ரோஹிதாஷ்வ மன்னன் மார்கண்டேய முனிவரிடம் மனம், வாக்கு, உடல் மூலமாகச் செய்த பாவங்கள் எவ்வாறு நீங்கும் எனக் கேட்கிறான். முனிவர் கூறுவது: மனப்பிழைகளுக்கு பச்சாத்தாபம், வாக்குப்பிழைகளுக்கு கட்டுப்பாடு/அசம்ப்ரயோகம், உடற்பிழைகளுக்கு பிராமணர்களின் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தி செய்யும் பிராயச்சித்தம் அல்லது அரச ஒழுக்கத் தண்டனை. இறுதியில் சூரியனை மையமாகக் கொண்ட ‘புரஸ்சரண-சப்தமி’ விரதத்தை விதிக்கிறார்—மாசி (மா஘) சுக்லபட்சத்தில், சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, ஞாயிற்றுக்கிழமை நோன்பு, தூய்மை, பிரதிமாபூஜை, சிவப்பு மலர்கள்-அர்ப்பணங்கள், சிவப்பு சந்தனத்துடன் அர்க்யம், பிராமண போஜனம்-தக்ஷிணை, பஞ்சகவ்யம் முதலிய சுத்திகரிப்பு பானம். மாதந்தோறும் அர்ப்பணப் பொருட்களின் வரிசை ஆண்டு முழுவதும் கூறப்பட்டு, இறுதியில் ஆறில் ஒரு பங்கு உட்பட தானம் அளித்தால் முழுச் சுத்தி கிடைக்கும் எனப் பலன் உரைக்கப்படுகிறது.

78 verses

Adhyaya 163

ब्राह्मनागरोत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनम् (Account of the Brahma-Nāgara origin narrative and communal expiation discourse)

அத்தியாயம் 163 பிரஹ்மஸ்தானத்தில் நிகழும் சமூக-நியாயமும் சடங்கு-நெறியியலும் சார்ந்த நிகழ்வை கூறுகிறது. சில நாகர பிராமணர்கள் செல்வம் நிறைந்த பாத்திரத்தை கண்டதும் சபை கூடி, பேராசையால் ஏற்பட்ட தவறான கைப்பற்றலும், பிராயச்சித்தம் வழங்கிய முறையில் ஏற்பட்ட நடைமுறைப் பிழையும் குறித்து தீர்ப்பளிக்கின்றனர். கூட்ட ஆலோசனை இன்றி ஒரே ஒருவர் பிராயச்சித்தம் செய்ததால் சண்டசர்மா சமூகத்திற்கு ‘பாஹ்யன்’ எனத் தள்ளப்படுகிறான். புஷ்பன் செல்வத்தை அளித்து ஈடு செய்ய முயல்கிறான்; ஆனால் சபை, தீர்ப்பு செல்வத்தால் தூண்டப்பட்டது அல்ல, ஸ்மிருதி-புராண ஆதாரமும் சரியான நிறுவன நடைமுறையும் தான் காரணம் என வலியுறுத்துகிறது. பிராயச்சித்தம் கூடுதல் ஆச்சாரியர்/ரித்விக்களுடன், உரிய ஆலோசனையுடன், விதிப்படி வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். துயரத்தில் புஷ்பன் கடுமையான சுயகாயத்தை அர்ப்பணமாகச் செய்ய முனைந்தபோது, பாஸ்வத் சூரியன் தோன்றி அந்த அவசரச் செயலைத் தடுத்து வரங்களை அளிக்கிறார்—சண்டசர்மா தூய்மையடைந்து ‘பிராஹ்ம-நாகர’ எனப் புகழ்பெறும்; அவன் வம்சத்தாரும் உடனிருந்தவர்களும் மரியாதை பெறுவர்; புஷ்பனின் உடலும் மீளப் பெறப்படும். இவ்வத்தியாயம் பேராசை, சமூக அதிகாரம், பிராயச்சித்தத்தின் முறையான செல்லுபடிதன்மை ஆகியவற்றைத் தெய்வ அங்கீகாரத்துடன் நிறுவுகிறது।

40 verses

Adhyaya 164

Nāgareśvara–Nāgarāditya–Śākambharī Utpatti-varṇanam (Origin and Establishment Narratives)

சூதர் கூறுவது: புஷ்பன் என்னும் பக்தன் தன்னலமற்ற தியாகத் தீர்மானத்தால் சூரியனை ஆராதித்து, துயருற்ற பிராமணன் சண்டசர்மாவை ஆறுதல் கூறி வழிநடத்தினான். சண்டசர்மாவுக்கு உடல் வீழ்ச்சி ஏற்படாது; நாகரர்களிடையே அவன் வம்சம் சிறப்புப் பெறும் என அவன் முன்னறிவித்தான். பின்னர் இருவரும் புனித சரஸ்வதியின் தென் கரையில் சென்று, ஆசிரமம் போன்ற இல்லத்தை அமைத்து வாழ்ந்தனர். சண்டசர்மா முன் எடுத்த விரதத்தை நினைத்து இருபத்தேழு லிங்கங்களுக்குரிய ஒழுக்கச் சாதனையைத் தொடங்கினான்—சரஸ்வதியில் நீராடல், தூய்மை நியமங்கள், ஷடாக்ஷர மந்திர ஜபம், லிங்க நாம உச்சரிப்பு, சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம். களிமண் (கர்தமம்) கொண்டு லிங்கங்களை உருவாக்கி வழிபட்டான்; இடம் சரியில்லாத லிங்கங்களையும் கலங்கச் செய்யக் கூடாது என்ற தர்மத்தைப் பேணி தினமும் செய்து இருபத்தேழு லிங்கங்களை நிறைவு செய்தான். அவன் மிகுந்த பக்தியால் மகிழ்ந்த சிவன் பூமியிலிருந்து ஒரு லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தி, இதை வழிபட்டால் இருபத்தேழு லிங்கங்களின் முழுப் பலன் கிடைக்கும்; பக்தியுடன் வழிபடும் யாருக்கும் அதே பலன் உண்டாகும் என அருளினார். சண்டசர்மா பிராசாதம் கட்டி அந்த லிங்கத்தை ‘நாகரேஸ்வரர்’ எனப் பெயரிட்டு நிறுவி, நகரத்தின் லிங்க நினைவுடன் இணைத்தான்; பின்னர் சிவலோகம் அடைந்தான். புஷ்பன் சரஸ்வதி கரையில் ‘நாகராதித்யன்’ எனும் சூரியப் பிரதிமையை நிறுவி, அங்கு வழிபட்டால் சாமத்காரபுரத்தின் பன்னிரண்டு சூரிய ரூபங்களின் முழுப் பலன் கிடைக்கும் என்ற வரம் பெற்றான். சண்டசர்மாவின் மனைவி சாகம்பரி நல்வரக் கரையில் துர்கையை நிறுவ, தேவி பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு உடனடி பலன், குறிப்பாக ஆஸ்வினி சுக்ல மகாநவமியில் சிறப்பு என அருளி ‘சாகம்பரி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள். இறுதியில், செழிப்பு வந்த பின்பும் வழிபாடு தொடர்ந்தால் அடுத்த வளர்ச்சிக்கு தடைகள் வராது என अध्यாயம் கூறுகிறது.

47 verses

Adhyaya 165

अश्वतीर्थोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Account of Aśvatīrtha)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் முதலில் சரஸ்வதியின் புனிதக் கரை ஒரு காலத்தில் வெளிப்புறக் குழுக்கள் மற்றும் நகரவாசிகளிடையே சமூக முக்கியத்துவம் பெற்றதாகக் கூறுகிறார். பின்னர் விஸ்வாமித்ரரின் சாபத்தால் சரஸ்வதி ரக்தவாஹினியாக (இரத்தம் ஓடும் நதியாக) மாறுகிறது; அதன் கரையில் ராட்சசர், பூதம், பிரேதம், பிசாசு போன்ற எல்லைநிலை உயிர்கள் உலாவ, மனிதர்கள் அப்பகுதியை விட்டு பாதுகாப்பான புனிதப் புவியிடம் நோக்கி, குறிப்பாக மார்கண்டேய ஆசிரமத்தருகிலுள்ள நர்மதா கரைக்கு, இடம்பெயர்கிறார்கள். சாபத்தின் காரணம் என்ன என முனிவர்கள் கேட்க, சூதர் அதை விஸ்வாமித்ர–வசிஷ்டர் பகைமை மற்றும் க்ஷத்திரியன் பிராமணத்துவம் நாடும் மாற்றநிலை என்ற கருப்பொருளுடன் இணைக்கிறார். பின்னர் தோற்றக்கதையில் ப்ருகுவம்சத்து ரிஷி ருசீகர் கௌசிகீ நதியருகே உள்ள போஜகடத்திற்கு வந்து, காதியின் மகளை (கௌரீபூஜையுடன் தொடர்புடையவள்) கண்டு பிராம்ம விவாகமாக வேண்டுகிறார். காதி மணமகள் விலையாக ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு கருங்காது உள்ள வேகமான ஏழுநூறு குதிரைகளை கோருகிறார். ருசீகர் கான்யகுப்ஜம் சென்று கங்கைக் கரையில் ‘அஷ்வோ வோடா’ மந்திரத்தை சந்தஸ்-ரிஷி-தேவதை-வினியோகத்துடன் ஜபிக்க, நதியிலிருந்து வேண்டிய குதிரைகள் வெளிப்படுகின்றன. இதனால் அஷ்வதீர்த்தத்தின் புகழ் நிலைபெறுகிறது; அங்கு நீராடுதல் அஷ்வமேத யாகத்தின் பலனை அளிக்கும் எனச் சொல்லி, வேத யாகப் பெருமையை தீர்த்தசேவையால் எளிதில் அடையச் செய்கிறது.

38 verses

Adhyaya 166

परशुरामोत्पत्तिवर्णनम् / Account of the Origins of Paraśurāma’s Line

இந்த அத்தியாயம் ருசீகர் மற்றும் ‘திரைலோக்ய-சுந்தரி’ என வர்ணிக்கப்படும் பெண்ணின் திருமணத்தை மையமாகக் கொண்டு வம்சம் உருவாகும் நிகழ்வை கூறுகிறது. திருமணத்திற்குப் பின் ருசீகர் வரம் அளித்து ‘சரு-த்வயம்’ எனும் இருபகுதி யாகவிதியைச் செய்து, பிராஹ்ம்ய தேஜஸ் மற்றும் க்ஷாத்ர தேஜஸ் ஆகிய இரு சக்திகளும் வேறுபட்டு நிலைக்க வேண்டும் எனக் குறிக்கிறார். ஒவ்வொரு சருவுக்கும் உடல்சார்ந்த குறியீட்டையும் இணைக்கிறார்—ஒன்றிற்கு அச்வத்த மரத்தை அணைத்தல், மற்றொன்றிற்கு ந்யக்ரோத மரத்தை அணைத்தல்—விதிமுறை மற்றும் எதிர்பார்க்கும் சந்ததியின் குணம் தொடர்புபடும்படி। ஆனால் தாயின் தூண்டுதலால் சரு பங்குகளும் மர-அணைப்பு செயல்களும் மாற்றப்பட்டு விதி மீறல் நிகழ்கிறது. அதன் விளைவு கர்ப்ப-லட்சணங்களில் வெளிப்படுகிறது; மனைவியின் தோஹதமும் விருப்பங்களும் அரசியல்-போர்முனை நோக்காக மாற, ருசீகர் யாகம் புரட்டப்பட்டதை உணர்கிறார். பின்னர் உடன்பாடு ஏற்படுகிறது—உடனடியாகப் பிறக்கும் மகன் பிராமணத் தன்மையைப் பாதுகாக்க, தீவிர க்ஷாத்ர தேஜஸ் பேரனில் சென்று சேர வேண்டும். இறுதியில் ஜமதக்னியின் பிறப்பும், பின்னர் அந்த வம்சத்தில் ராமன் (பரசுராமன்) தோன்றுவதும் கூறப்படுகிறது; அவரின் வீரத்தைக் கடந்த யாகத் தேஜஸின் தொடர்ச்சிப் பலனாகவும் முன்னோர் செய்த சமரசத்தின் விளைவாகவும் காட்டி, நெறிக் காரணத்துவம், விதிச் சுத்தம், வம்ச விதி ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது।

49 verses

Adhyaya 167

विश्वामित्रराज्यपरित्यागवर्णनम् (Viśvāmitra’s Renunciation of Kingship)

சூதர் விஸ்வாமித்ரரின் பிறப்புச் சூழலும் ஆரம்ப வளர்ச்சியும் கூறுகிறார். அவர் அரச குலத்தில் பிறந்தவர்; அவரது தாய் தவநெறியும் தீர்த்தயாத்திரை விரதமும் கொண்டவளாக வர்ணிக்கப்படுகிறாள். தந்தை காதி அவரை அரசில் அமர்த்தியபின், விஸ்வாமித்ரர் வேதப் பயிற்சியையும் பிராமண மரியாதையையும் காத்து நீதியுடன் ஆட்சி செய்தார். காலப்போக்கில் வனவேட்டையில் ஈடுபட்டு, ஒரு நாள் மதியத்தில் பசி-தாகத்தால் சோர்ந்து மகாத்மா வசிஷ்டரின் புண்ணிய ஆசிரமத்தை அடைந்தார். வசிஷ்டர் அர்க்யம், மதுபர்க்கம் முதலிய முறையான அதிதி உபசாரத்துடன் வரவேற்று ஓய்வும் உணவும் அளிக்க முனைந்தார். அரசன் தன் பசியுற்ற படையினரை நினைத்து கவலைப்பட்டான்; அப்போது வசிஷ்டர் காமதேனு நந்தினியின் மூலம் கணநேரத்தில் வீரர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் அளவற்ற அன்ன-பானங்களை வெளிப்படுத்தினார். அதிசயித்த விஸ்வாமித்ரர் நந்தினியை முதலில் வேண்டி, பின்னர் அரச உரிமை எனக் கூறி வலுக்கட்டாயமாகப் பெற முயன்றார். வசிஷ்டர் தர்ம-ஸ்மிருதி விதிகளின்படி காமதேனுவைப் போன்ற பசுவை பொருளாக்கி வாங்கவோ பறிக்கவோ கூடாது என்று மறுத்தார். அரசரின் ஆட்கள் நந்தினியைப் பிடித்து அடிக்கும்போது, அவள் சபரர், புலிந்தர், ம்லேச்சர் போன்ற ஆயுததாரி கூட்டங்களை உருவாக்கி அரச படையை அழித்தாள். வசிஷ்டர் கருணையால் மேலும் சேதம் ஏற்படாமல் தடுத்து, அரசனைப் பாதுகாத்து மாயக் கட்டிலிருந்து விடுவித்தார். அவமானமடைந்த விஸ்வாமித்ரர், க்ஷத்திரிய பலம் பிரஹ்ம பலத்துக்கு முன் போதாது என உணர்ந்து, அரசைத் துறந்து மகன் விஸ்வசஹனை அரியணையில் அமர்த்தி, பிராமணத் தேஜஸைப் பெற மகத்தான தவம் செய்ய உறுதி கொண்டார்.

73 verses

Adhyaya 168

धारोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Glory of Dhārā in Hāṭakeśvara-kṣetra)

இந்த அதிகாரத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தின் சூழலில் ‘தாரா’ தேவியின் தோற்றமும் மகிமையும் கூறப்படுகிறது. சூதர் உரைக்கிறார்—விச்வாமித்ரர் இமயத்தில் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்: ஆகாயத்தில் படுத்தல், நீரில் வாழ்தல், பஞ்சாக்னி சாதனை, படிப்படியாக உபவாசம் செய்து இறுதியில் வாயுபக்ஷணம் வரை. அவரது தவத்தால் அஞ்சிய இந்திரன் வரம் அளிக்க முனைந்தபோதும், விச்வாமித்ரர் அரசாட்சி-ஐஸ்வர்யம் முதலிய அனைத்தையும் மறுத்து, ஒரே வரமாக ‘பிராமண்யம்’ (பிராமணத்துவம்) மட்டுமே வேண்டினார்—ஆன்மிக சாதனை அரசாட்சியைவிட உயர்ந்தது என நிறுவினார். பின்னர் பிரம்மாவும் வரம் அளிக்க வருகிறார்; விச்வாமித்ரர் அதே வேண்டுதலை மீண்டும் கூறுகிறார். ருசீகர் விளக்குகிறார்—விச்வாமித்ரரின் பிரம்மரிஷித்துவத்திற்காக பிராமண மந்திரங்களும், புனிதமாக்கப்பட்ட சரு ஆஹுதியும் முன்பே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்ததால், பிரம்மா அவரை பிரம்மரிஷி என அறிவிக்க அதிகாரம் பெற்றார். வசிஷ்டர் க்ஷத்திரியப் பிறப்புடையவர் பிராமணராகுதல் முறையல்ல என வாதிட்டு, அனர்த்த தேசத்தில் சங்கதீர்த்தம், பிரம்மசிலா, சரஸ்வதி அருகே சென்று விடுகிறார். கோபமுற்ற விச்வாமித்ரர் சாமவேத முறையில் அபிசாரக் கிரியையால் பயங்கர ‘க்ருத்யா’வை உருவாக்குகிறார். வசிஷ்டர் தெய்வக் காட்சியால் அதை அறிந்து, அதர்வ மந்திரங்களால் ஸ்தம்பித்தார்; அது அவரது உடலைத் தொட்டு உடனே வீழ்ந்தது. பின்னர் வசிஷ்டர் அந்த சக்திக்கு நிலை அளித்து, சைத்ர சுக்ல அஷ்டமியில் வழிபாடு செய்ய விதித்து, பக்தர்களுக்கு ஒரு ஆண்டு நோயற்ற வாழ்வை வரமாக அளித்தார். இவ்வாறு அந்த தேவதை ‘தாரா’ எனப் புகழ்பெற்று, நகர-வழிபாட்டு சிறப்புடன் க்ஷேத்திர மாஹாத்ம்யத்தில் நிலைபெறுகிறது.

55 verses

Adhyaya 169

धारानामोत्पत्तिवृत्तान्तः तथा धारादेवीमाहात्म्यवर्णनम् (Origin of Dhārā-nāma and the Māhātmya of Dhārā-devī)

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—திருப்தி அளிக்கும் சக்தி (துஷ்டிதா) ஏன் குறிப்பாக நாகர சமூகத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது? அவள் பூமியில் ‘தாரா’ என்ற பெயரால் எவ்வாறு புகழ்பெற்றாள்? சூதர் கூறுகிறார்—சாமத்காரபுரத்தில் நாகரீ பிராமணப் பெண் தாரா, தவசீலியான அருந்ததியுடன் நட்பு கொண்டாள். அருந்ததி வசிஷ்டருடன் சங்கதீர்த்தத்தில் நீராட வருகையில், தாரா கடும் தவத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து அவளின் அடையாளமும் நோக்கமும் கேட்கிறாள். தாரா தன் நாகர குலம், இளமையில் விதவையாதல், சங்கேஸ்வரரின் மகிமையை கேட்டபின் அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே பக்தியுடன் தங்கியிருக்கும் தீர்மானம் ஆகியவற்றை விளக்குகிறாள். அருந்ததி, சரஸ்வதி கரையிலுள்ள தன் ஆசிரமத்தில்—எப்போதும் சாஸ்திர உரையாடல் நடைபெறும் இடத்தில்—வசிக்க அழைக்கிறாள். பின்னர் விஸ்வாமித்ர–வசிஷ்ட மோதலுடன் தொடர்புடைய ஒரு தெய்வீக சக்தி பற்றிய வர்ணனை வருகிறது; வசிஷ்டர் அதை நிலைநிறுத்தி, காக்கும் தேவியாக வழிபடத் தகுதியானதாக ஆக்குகிறார். தாரா ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனை போன்ற ஆலயத்தை அமைத்து ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறாள்—தேவியை உலகின் ஆதாரமாகவும், லக்ஷ்மி, சசி, கௌரி, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, துஷ்டி, புஷ்டி முதலிய பல தெய்வச் செயல்களாகவும் போற்றுகிறாள். நீண்ட கால தினசரி பூஜைக்குப் பின் சைத்ர சுக்ல அஷ்டமியில் அபிஷேகம் செய்து நைவேத்யம் முதலியவற்றால் மரியாதை செலுத்த, தேவி தோன்றி வரங்களை அளித்து அந்த ஆலயத்தில் ‘தாரா’ என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். வழிபாட்டு விதி கூறப்படுகிறது—நாகரர்கள் மூன்று பிரதட்சிணை செய்து, மூன்று பழங்களை அர்ப்பணித்து, ஸ்தோத்திரத்தை பாராயணம் செய்தால் ஒரு ஆண்டு நோயிலிருந்து பாதுகாப்பு பெறுவர். பெண்களுக்கு கூடுதல் பலன்கள்—மலட்டுத்தன்மைக்கு சந்ததி, துரதிர்ஷ்ட நிவாரணம், உடல்நலம் மற்றும் நலன். இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த தோற்றக் கதையை வாசித்தாலும் கேட்டாலும் பாவங்கள் நீங்கும்; குறிப்பாக நாகரர்கள் பக்தியுடன் இதை অধ্যயனம் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது.

37 verses

Adhyaya 170

धारातीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Dhārā-tīrtha Origin and Its Sacred Merit)

சூதர் விஶ்வாமித்ரர்–வசிஷ்டர் தொடர்பான இன்னொரு அதிசயத்தை உரைக்கிறார். விஶ்வாமித்ரர் வசிஷ்டர்மேல் விடுத்த பகை-சக்தியை வசிஷ்டர் அதர்வண மந்திரவலிமையால் தடுத்து அமைதிப்படுத்துகிறார். அதன் பின் வசிஷ்டருக்கு வியர்வை தோன்றி, அந்த வியர்வையிலிருந்தே குளிர்ந்த, தெளிந்த, புனிதமான நீர் வெளிப்பட்டு அவரது பாதங்களிலிருந்து ஓடி, பூமியைப் பிளந்து குற்றமற்ற தூய தாரையாக வெளிவருகிறது—கங்காநீரைப் போன்ற நிர்மல தீர்த்தமாகிறது. இந்த தாராதீர்த்தத்தில் நீராடினால் பிள்ளையில்லாத பெண்களுக்கும் உடனடி சந்தானப் பயன் கிடைக்கும் என்றும், யார் நீராடினாலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் பெறுவர் என்றும் கூறப்படுகிறது. நீராடிய பின் தேவியை முறையாக தரிசித்தால் செல்வம், தானியம், சந்தானம், அரசுசுகம் சார்ந்த நல்வாழ்வு ஆகியவை கிடைக்கும். சைத்ர சுக்ல அஷ்டமி நள்ளிரவில் நைவேத்யம் மற்றும் பலி-பிண்டிகை அர்ப்பணிக்கும் விதி சொல்லப்படுகிறது; அந்த பிண்டிகையைப் பெறுதல் அல்லது உண்ணுதல் முதுமையிலும் சிறப்பு பலன் தரும் எனப் பலश्रுதி வலியுறுத்துகிறது. இறுதியில் தேவி பல நாகர குலங்களின் குலதெய்வம் என நிறுவப்பட்டு, யாத்திரை முழுமையடைய நாகரர்களின் பங்கேற்பு அவசியம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

14 verses

Adhyaya 171

वसिष्ठविश्वामित्रयुद्धे दिव्यास्त्रनिवर्तनवर्णनम् (Restraint of Divine Weapons in the Vasiṣṭha–Viśvāmitra Conflict)

சூதர் வசிஷ்ட–விசுவாமித்திர மோதல் மேலும் தீவிரமடைந்ததை உரைக்கிறார். தன் வல்லமை பயனின்றி போனதால் கோபமுற்ற விசுவாமித்திரன் தீட்சை பெற்ற திவ்யாஸ்திரங்களை, பிரம்மாஸ்திரம் உட்பட, விடுகிறார். அதனால் உல்கை போன்ற தாக்கங்கள், ஆயுதங்கள் பெருகுதல், கடல்கள் நடுங்குதல், மலைச் சிகரங்கள் சிதறுதல், இரத்தமழை போன்ற நிகழ்வுகள் தோன்றி, பிரளய அறிகுறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன. தேவர்கள் அச்சமடைந்து பிரம்மாவை அணைகின்றனர்; இது திவ்யாஸ்திரப் போரின் பக்கவிளைவு என அறிந்து, பிரம்மா தேவர்களுடன் போர்க்களத்துக்கு வருகிறார். உலகநாசம் தவிர்க்கப் போரை நிறுத்துமாறு பிரம்மா வேண்டுகிறார். வசிஷ்டர்—தாம் பழிவாங்க அல்ல, மந்திரவலிமையால் தற்காப்பாக வந்த அஸ்திரங்களைத் தணிக்கிறேன் எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பிரம்மா விசுவாமித்திரனை அஸ்திரவிடுதலை நிறுத்துமாறு அறிவுறுத்தி, வாக்கால் சமாதானம் காண முயன்று வசிஷ்டரை ‘பிராமணர்’ என அழைத்து பதற்றம் குறைக்கிறார். விசுவாமித்திரனின் கோபம் அங்கீகாரம், மரியாதை தொடர்புடையது; ஆனால் வசிஷ்டர் அவரை க்ஷத்திரியப் பிறப்பெனக் கருதி ‘பிராமண’ பட்டம் வழங்க மறுத்து, பிரஹ்மதேஜஸ் க்ஷத்திரிய வலிமையை விட உயர்ந்தது என வலியுறுத்துகிறார். இறுதியில் பிரம்மா சாப அச்சுறுத்தலால் திவ்யாஸ்திரங்களை கைவிடச் செய்கிறார். பிரம்மா புறப்பட்ட பின் முனிவர்கள் சரஸ்வதி கரையில் தங்குகின்றனர். இந்த अध्यாயத்தின் போதனை—அடக்கம், சரியான சொல், அழிவுச் சக்தியை புனித எல்லைக்குள் கட்டுப்படுத்துதல்।

29 verses

Adhyaya 172

सारस्वतजलस्य रुधिरत्व-प्रसङ्गः (The Episode of the Sarasvata Water Turning to Blood)

சூதர் கூறுகிறார்—வசிஷ்டரைத் தீங்குசெய்ய ‘சித்ரம்’ தேடி அலைந்த விஸ்வாமித்ரர், மகாசரஸ்வதி நதியை அழைத்தார். அவள் பெண் வடிவில் தோன்றி உபதேசம் கேட்க, “வசிஷ்டர் நீராடும் போது நீ பெருக்கெடுத்து அவரை என் அருகே கொண்டு வா; நான் அவரை வதம் செய்வேன்” என்று அவர் ஆணையிட்டார். சரஸ்வதி மறுத்தாள்—மகாத்மா வசிஷ்டருக்கு எதிராகத் துரோகம் செய்யமாட்டேன்; பிராமணவதை அதர்மம். பிராமணனை கொல்ல மனத்தில் எண்ணினால்கூட கடும் பிராயச்சித்தம் வேண்டும்; அத்தகைய கொலைக்கு வாக்கால் ஆதரவு கூறினாலும் சுத்திகரணக் கிரியைகள் தேவை என்று தர்மவாக்குகளை எடுத்துரைத்தாள். கோபமுற்ற விஸ்வாமித்ரர் சாபமிட்டார்—என் ஆணையை மீறியதால் உன் நீர் இரத்தப் பெருக்காகும். அவர் ஏழுமுறை நீரை மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி நதியில் எறிந்தவுடன், சங்குபோல் வெண்மையும் பரம புண்ணியமும் உடைய சரஸ்வதி நீரும் உடனே இரத்தமாக மாறியது. பூதம்-பிரேதம்-நிசாசரர்கள் கூடி குடித்து களித்தனர்; தவசிகள் மற்றும் ஊரார் அஞ்சித் தூர இடங்களுக்கு விலகினர். வசிஷ்டர் அர்புத மலைக்கு சென்றார். விஸ்வாமித்ரர் சாமத்காரபுரம் சென்று ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் கடும் தவம் செய்து, படைப்பாற்றலில் பிரம்மாவுக்கு நிகராகும் வல்லமை பெற்றார். முடிவில்—விஸ்வாமித்ரரின் சாபத்தால் சரஸ்வதி நீர் இரத்தமானது; சண்டசர்மன் முதலிய பிராமணர்கள் இடம்பெயர்ந்தனர் என்று கூறப்படுகிறது.

22 verses

Adhyaya 173

सरस्वती-शापमोचनं तथा साभ्रमत्युत्पत्तिवृत्तान्तः (Release of Sarasvatī from the Curse and the Origin Account of Sābhramatī)

அத்தியாயம் 173-ல் ரிஷிகளின் கேள்விக்கு சூதர் பதிலளிக்கிறார். விஸ்வாமித்ரரின் மந்திரசித்தியுடன் தொடர்புடைய சாபப் பிரபாவத்தால் சரஸ்வதியின் நீர் இரத்தம் போன்றதாக மாறி, நதி ரக்தௌகமாகப் பாய்ந்தது எனக் காரணம் விளக்கப்படுகிறது. துன்புற்ற சரஸ்வதி வசிஷ்டரை அணுகி—தன் ஓட்டம் இரத்தரூபமாகி தவசிகள் விலகுகின்றனர், இடையூறு செய்யும் உயிர்கள் அங்கு உலாவுகின்றன; தன்னை மீண்டும் தூய சலிலமாக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறாள். வசிஷ்டர் தன் ஆற்றலை உறுதி செய்து, ப்லக்ஷ மரத்தால் குறிக்கப்பட்ட இடத்தில் சமாதியில் அமர்ந்து, வருணனுடன் தொடர்புடைய மந்திரத்தால் பூமியைத் துளைத்து பெருஞ்சுனை நீரை வெளிப்படுத்துகிறார். இரு வெளியேற்றங்கள் கூறப்படுகின்றன—ஒன்று புதுப்பெற்ற சரஸ்வதியாகி வேகமாகப் பாய்ந்து இரத்தக் கலங்கலை அகற்றுகிறது; மற்றொன்று தனி நதியாக ‘சாப்ரமதி’ என்ற பெயரில் ஓடுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த சரஸ்வத விளக்கத்தைப் பாராயணம் அல்லது கேட்பது சரஸ்வதியின் அருளால் புத்தித் தெளிவையும் வளர்ச்சியையும் தரும் என்கிறது.

17 verses

Adhyaya 174

Pippalāda-utpatti-varṇana and Kaṃsāreśvara-liṅga Māhātmya (पिप्पलादोत्पत्तिवर्णनं; कंसारेश्वरलिङ्गमाहात्म्यम्)

இந்த अध्यாயத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக கேள்வி–பதில் வடிவில் தீர்த்தக் கதை சொல்லப்படுகிறது. சூதர், பிப்பலாதர் நிறுவிய ‘கம்ஸாரேஸ்வர’ சிவலிங்கத்தை அறிமுகப்படுத்தி, அதன் தரிசனம், நமஸ்காரம், பூஜை ஆகியவற்றால் முறையே பாபநாசம், அசுத்தி நீக்கம், மகாபுண்யம் கிடைக்கும் என கூறுகிறார். ரிஷிகள் பிப்பலாதர் யார், ஏன் லிங்கம் நிறுவினார் என்று வினவுகின்றனர். சூதர் பிறப்புக் கதையை உரைக்கிறார்—யாஜ்ஞவல்க்யரின் சகோதரி கம்ஸாரி, அவருடைய ஆடையுடன் தொடர்புடைய சுக்கிரம் கலந்த நீரின் ஸ்பரிசத்தால் அறியாமலே கர்ப்பமடைகிறார். லஜ்ஜையால் மறைவாகப் பிரசவித்து, அச்வத்த (அரச/பிப்பல்) மரத்தடியில் குழந்தையை வைத்து காப்பாற்ற வேண்டி பிரார்த்திக்கிறார். தெய்வவாணி—உதத்யரின் சாபத்தால் ப்ருஹஸ்பதி பூமியில் அவதரித்ததே இக்குழந்தை; பிப்பல் சாரம் உண்டு வளர்வதால் ‘பிப்பலாத’ எனப் பெயர் பெறுவான் என அறிவிக்கிறது. கம்ஸாரி லஜ்ஜையால் உயிர் நீத்தாள்; குழந்தை மரத்தருகே வளர்கிறது. நாரதர் வந்து அவனுடைய மூலத்தை வெளிப்படுத்தி, அதர்வவேத சார்ந்த கல்வி/சாதனை வழியை அமைத்துக் கொடுக்கிறார். பின்னர் பிப்பலாதரின் கோபத்தால் சனைச்சரன் வீழ்கிறான்; நாரதரின் நடுநிலையால் ஸ்தோத்திரமும் சமரச விதிகளும் ஏற்படுகின்றன—குறிப்பாக எட்டு வயது வரை குழந்தைகளுக்கு பாதுகாப்பு, எண்ணெய் தடவுதல், குறிப்பிட்ட தானங்கள், பூஜை முறைகள். இறுதியில் நாரதர் பிப்பலாதரை சமத்காரபுரத்திற்கு அழைத்து யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் ஒப்படைக்கிறார்; வம்சம், இடம், லிங்க மாஹாத்ம்யம் ஒன்றாக இணைகிறது.

93 verses

Adhyaya 175

याज्ञवल्क्येश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Glory of Yājñavalkyeśvara Liṅga)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் உரையாடலை முன்னிறுத்தி யாஜ்ஞவல்க்யர்–பிரம்மா சந்திப்பை கூறுகிறார். உள்ளார்ந்த துயரத்தால் யாஜ்ஞவல்க்யர் சித்தசுத்திக்கான வழியை, ஆன்மத் தெளிவை அளிக்கும் பிராயச்சித்தத்தை வேண்டுகிறார். பிரம்மா தீர்வாக—மிகப் புண்ணியமான ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் சூலினான சிவனின் லிங்கத்தை நிறுவு; அது சேர்க்கப்பட்ட பாபங்களை அழித்து சுத்தி தரும் என அறிவுறுத்துகிறார். இங்கு பிராயச்சித்தத்தின் நியாயம் விளக்கப்படுகிறது—அறியாமையாலோ அறிந்தே செய்ததாலோ ஏற்பட்ட குற்றங்களுக்கு எதிர்வினையாக சிவாலய நிர்மாணமும் லிங்கமைய பக்தி வழிபாடும் நெறி இருளை அகற்றும்; சூரியோதயம் இரவை நீக்குவது போல. கலியுகத்தில் பல தீர்த்தங்கள் பலனற்றதாகிவிடும் என்ற அச்சமும் கூறப்பட்டு, ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரம் அதற்கு விதிவிலக்காகச் சிறப்புப் பலன் தருவதாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. பிரம்மா புறப்பட்ட பின் யாஜ்ஞவல்க்யர் லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்து, அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில் பக்தியுடன் லிங்காபிஷேகம் (ஸ்நாபனம்) செய்யும் விரதத்தை அறிவிக்கிறார்; இதனால் குறைகள் கழுவப்பட்டு தூய்மை மீளும் எனப் புகழப்படுகிறது. அந்த லிங்கமே ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் “யாஜ்ஞவல்க்யேஸ்வர” எனப் பிரசித்தி பெறுகிறது.

17 verses

Adhyaya 176

कंसारीश्वर-उत्पत्तिमाहात्म्य-वर्णनम् (Origin and Glory of Kaṃsārīśvara)

சூதர் ஒரு தல-உற்பத்தி நிகழ்வை உரைக்கிறார்; யாஜ்ஞவல்க்யருடன் தொடர்புபட்டு, தாயின் சுத்திக்காக ஒரு லிங்கம் நிறுவப்படுகிறது. முதன்மை செயற்பாட்டாளராக பிப்பலாதர், ஸ்ருதி-அధ్యயனமும் யாகக் கடமைகளும் அறிந்த பிராமணர்களை அழைத்து—தன் தாய் கம்சாரி மறைந்தாள்; அவள் நினைவாக லிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்து பிரதிஷ்டை செய்தேன்; உங்கள் ஆலோசனையால் பொதுமக்கள் அங்கீகாரம் வேண்டுகிறேன் என்று தெரிவிக்கிறார். கோவர்தனனை நாகர சமுதாயத்தை நித்ய பூஜைக்குத் தூண்டுமாறு பணித்து—தொடர்ந்த பூஜை வம்ச வளத்தை வளர்க்கும்; அலட்சியம் வீழ்ச்சியைத் தரும் என சமூக-தெய்வீகமாக வலியுறுத்துகிறார். பிராமணர்கள் தேவனின் பெயரை “கம்சாரீஸ்வரர்” என்று உறுதிசெய்கிறார்கள். பின்னர் பாராயணம்-கேள்வி மற்றும் தெய்வ சன்னிதியில் பக்தி நடைமுறைகளின் பலன்கள் கூறப்படுகின்றன—அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் ஸ்நானம், நீலருத்ரம் மற்றும் பிற ருத்ர மந்திர ஜபம், ஆலயத்தில் அதர்வவேத பாராயணம். இவற்றால் கடும் பாபங்கள் தணிதல், அரசியல்-இயற்கை நெருக்கடிகளில் பாதுகாப்பு, பகைவர் தோல்வி, காலமுறை மழை, நோய்-துயர் நீக்கம், தர்மமிகு ஆட்சி எழுதல்—இவை பிப்பலாதரின் உறுதியும் தலத்தின் மகிமையும் ஆதாரமாகப் பலश्रுதி என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

25 verses

Adhyaya 177

पञ्चपिण्डिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Origin of Pañcapinḍikā)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் முனிவர்களிடம் உரையாடல் வடிவில் தீர்த்த‑விரத முறையை விளக்குகிறார். கௌரியை இங்கு “பஞ்சபிண்டிகா” என அழைத்து, ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்லபக்ஷத்தில் சூரியன் வृषப ராசியில் இருக்கும் போது பெண்கள் தேவியின் மேல் ஜலயந்திரம் (நீர்தாரை அமைப்பு) நிறுவி வழிபட வேண்டும் என கூறப்படுகிறது. இது பல கடின விரதங்களுக்கு சுருக்கமான மாற்றாகவும், இல்லற சௌபாக்யம் தரும் புண்ணியச் செயலாகவும் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் “ஐந்து பிண்டங்கள்” என்ற கருத்தின் தத்துவ அடிப்படை என்ன என்று முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள். சூதர் தேவி அனைத்திலும் நிறைந்த பராசக்தி என்றும், படைப்பு‑பாதுகாப்பிற்காக பஞ்சபூதங்கள்—பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம்—என ஐவகை ரூபம் எடுப்பதாகவும் கூறுகிறார்; அந்த ரூபத்தில் வழிபட்டால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. தொடர்ந்து லக்ஷ்மி காசி அரசன் மற்றும் பிரிய ராணி பத்மாவதியின் கதையை எடுத்துரைக்கிறார்—பத்மாவதி நீரிடத்தில் மண்ணால் செய்த பஞ்சபிண்டிகாவை தினமும் பூஜித்து சௌபாக்யத்தை வளர்த்ததால் இணைமனைவியர் ரகசியம் கேட்கிறார்கள். பத்மாவதி பஞ்சபூதங்களுடன் தொடர்புடைய “பஞ்சமந்திரம்” கூறி, பாலைவனச் சிக்கலில் மணலால் பூஜை செய்து தேவியின் அருளைப் பெற்று பின்னர் செழிப்பை அடைகிறாள். இறுதியில் பஞ்சமந்திரங்கள் (பூத‑வணக்கங்கள்) தெளிவாக வழங்கப்பட்டு, ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் லக்ஷ்மியின் பிரதிஷ்டை குறிப்பிடப்படுகிறது; அங்கு வழிபடும் பெண்கள் கணவர்க்கு பிரியராய் பாவமுக்தராவர் என பலன் கூறப்படுகிறது.

69 verses

Adhyaya 178

Pañcapinḍikā-Gauryutpatti Māhātmya (The Glory of the Emergence of Pañcapinḍikā Gaurī) | पञ्चपिण्डिकागौर्युत्पत्तिमाहात्म्यम्

இந்த அத்தியாயம் பல குரல்களால் நடைபெறும் தத்துவ உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. லக்ஷ்மி தன் துயரைச் சொல்கிறாள்—கௌரி வழிபாட்டால் அரச செல்வம் கிடைத்தாலும், சந்தானமின்மையால் மனவேதனை நீங்கவில்லை. சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் ஆனர்த்த அரசன் அரண்மனைக்கு துர்வாச முனிவர் வருகிறார்; சிறந்த விருந்தோம்பல் மற்றும் சேவையால் மகிழ்ந்து, ‘தெய்வம் மரம், கல், மண் ஆகியவற்றில் இயல்பாகவே இருப்பதில்லை; மந்திரத்துடன் இணைந்த பக்தி-பாவத்தால் தான் தெய்வ சாந்நித்யம் வெளிப்படும்’ என்று உபதேசிக்கிறார். அவர் இரவின் பிரஹரங்களுக்கேற்ப நான்கு வடிவ கௌரியை அமைத்து, தூபம், தீபம், நைவேத்யம், அர்க்யம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்து, குறிப்பிட்ட ஆவாஹனங்களுடன் ஒழுங்கு வ்ரதம் செய்யுமாறு விதிக்கிறார்; காலையில் பிராமண தம்பதிக்கு தானம் செய்து, இறுதியில் வாகன-அனுப்பல் மற்றும் நிக்ஷேபம் போன்ற நிறைவு கிரியையையும் கூறுகிறார். பின்னர் தேவியின் திருத்த ஆணை வருகிறது—நான்கு வடிவங்களையும் நீரில் மூழ்கடித்து விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டாம்; ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தால் பெண்களின் நலனுக்காக அக்ஷய பலன் கிடைக்கும். லக்ஷ்மி வரம் கேட்கிறாள்—மனித கர்ப்பதாரணம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழாமல் விடுதலை, விஷ்ணுவுடன் நிலையான இணைவு; பலश्रுதி, நம்பிக்கையுடன் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு நிலைத்த லக்ஷ்மி மற்றும் துரதிர்ஷ்டத் தவிர்ப்பு என உறுதி செய்கிறது.

80 verses

Adhyaya 179

Puṣkara-trayotpatti and Yajña-samārambha in Hāṭakeśvara-kṣetra (पुष्करत्रयोत्पत्ति–यज्ञसमारम्भः)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ‘புஷ்கர-த்ரயம்’ எனும் மூன்று புஷ்கர தீர்த்தங்களின் மகிமையை உரைக்கிறார். இதன் தரிசனம், ஸ்பரிசம் அல்லது நாமஜபம் மட்டுமே பாபத்தை சூரியன் இருளை அகற்றுவது போல நீக்குவதாக கூறப்படுகிறது. பிரம்மதீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்ற புஷ்கரம் இங்கு எவ்வாறு வந்தது என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் நாரதர்–பிரம்மா உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். கலியுகத்தில் தர்ம ஆட்சி, யாக ஒழுங்கு, சமூக நெறிகள் சிதைவடைந்ததை நாரதர் அறிவிக்கிறார். கலியின் பரவல் புஷ்கரத்தையும் பாதிக்கும் என அஞ்சிய பிரம்மா, கலியில்லாத இடத்தில் தீர்த்தத்தை நிலைநிறுத்த முடிவு செய்கிறார். அவர் ஒரு பத்மத்தை பூமியில் வீழ்த்த, அது வேதவித்தகர்கள், கட்டுப்பாட்டுள்ள பிராமணர்கள், தவசிகள் நிறைந்த ஹாடகேஸ்வரப் பகுதியில் விழுகிறது. அந்த பத்மம் மூன்று முறை நகர்ந்து மூன்று குழிகளை உருவாக்குகிறது; அவை தூய நீரால் நிரம்பி ஜ்யேஷ்ட, மத்ய, கனீயக எனும் மூன்று புஷ்கர குண்டங்களாகின்றன. பிரம்மா வந்து க்ஷேத்திரத்தைப் போற்றி, ஸ்நானப் பலனையும் கார்த்திக ஸ்ராத்தத்தின் மகிமையையும் (கயாசீர்ஷத்துக்கு இணையான புண்ணியம்) அறிவித்து யாகத் தயாரிப்பைத் தொடங்குகிறார். வாயுவை ஆணையிட்டு இந்திராதி தேவர்களை அழைக்கச் செய்கிறார்; இந்திரன் தேவையான பொருட்களையும் தகுதியான பிராமணர்களையும் கொண்டு வர, பிரம்மா முறையாக முழு தக்ஷிணையுடன் யாகத்தை நிறைவேற்றுகிறார்.

68 verses

Adhyaya 180

Brahmayajñopākhyāna: Ṛtvig-vyavasthā, Yajñamaṇḍapa-nirmāṇa, and Deva-sahāya (Chapter 180)

இந்த அதிகாரத்தில் புனிதக் களத்தில் பிரம்மா செய்த அதிசய யாகம் குறித்து முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—எந்த தேவனுக்கு அர்ச்சனை, எந்த எந்த ருத்விக்கள் எந்த பதவியில், எத்தகைய தக்ஷிணை, அத்வர்யு முதலிய பணியாளர்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதெல்லாம். சூதர் யாகத்தின் முறையான ஏற்பாடுகளையும் செயல்முறையையும் எடுத்துரைக்கிறார். இந்திரனும் சம்புவும் தங்கள் தெய்வீக பரிவாரங்களுடன் உதவிக்கு வருகிறார்கள். பிரம்மா அவர்களை சாஸ்திரப்படி வரவேற்று பொறுப்புகளைப் பகிர்கிறார். பின்னர் விஸ்வகர்மாவுக்கு யாகமண்டபம் மற்றும் அதன் அங்கங்கள்—பத்னீசாலை, வேதி, அக்னிகுண்டங்கள், பாத்திர-கிண்ணங்கள், யூபங்கள், பாககாதங்கள், விரிவான இஷ்டகா அமைப்புகள்—மேலும் ஹிரண்மய புருஷன் எனும் பொன் உருவம் ஆகியவற்றை அமைக்க ஆணையிடுகிறார். பிருஹஸ்பதிக்கு தகுதியான பதினாறு ருத்விக்களை அழைத்து வருமாறு பணிக்கப்படுகிறது; பிரம்மா தாமே அவர்களைச் சோதித்து நியமிக்கிறார். இறுதியில் ஹோத்ரு, அத்வர்யு, உத்காத்ரு, அக்னீத்்ர, பிரம்மா முதலிய பதினாறு ருத்விக்களின் பதவிப் பட்டியல் கூறப்பட்டு, தீக்ஷை மற்றும் யாகத் தொடக்கத்தில் அவர்களின் துணை வேண்டி பிரம்மா பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.

40 verses

Adhyaya 181

गायत्रीतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Gayatrī-tīrtha Māhātmya: The Glory and Origin of Gayatrī Tīrtha)

அத்தியாயம் 181 ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் யாகக் கர்மத்தின் நியாயத்தன்மை குறித்து ஒரு தர்ம-நீதிச் சர்ச்சையை எடுத்துரைக்கிறது. உள்ளூர் நாகர பிராமணர்களைத் தவிர்த்து பத்மஜ பிரம்மா வெளிநாட்டு ருத்விக்களுடன் யாகம் நடத்துவதால் அவர்கள் சினமடைந்து, மத்தியகனைத் தூதராக அனுப்பி தங்கள் பரம்பரை உரிமையை வலியுறுத்துகின்றனர். தங்களை விலக்கி செய்யப்படும் யாகம்/ச்ராத்தம் பயனற்றது; இது முன்பே க்ஷேத்ரதானத்தில் எல்லைகளுடன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட அதிகாரம் என்கிறார்கள். பிரம்மா சமாதானமாக நடைமுறைப் பிழையை ஒப்புக்கொண்டு விதி நிறுவுகிறார்—இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நாகரரை விலக்கி செய்யும் கர்மம் பலனற்றது; அதுபோல நாகரர் க்ஷேத்திரத்துக்கு வெளியே செய்யும் கர்மமும் பலனற்றது—இவ்வாறு பரஸ்பர அதிகார ஒழுங்கு அமைகிறது. பின்னர் யாகத்தை விரைவில் நிறைவேற்ற வேண்டிய அவசரம் வருகிறது. சாவித்ரி தாமதிப்பதால் நாரதர், பின்னர் புலஸ்த்யர் அவளை அழைத்து வர முயல்கிறார்கள். காலம் குறைய, இந்திரன் ஒரு கோபகன்னியைக் கொண்டு வந்து, விதிப்படி சுத்திகரித்து பிரம்மாவுக்கு திருமணத்தக்கவளாக அர்ப்பணிக்கிறான். ருத்ராதி தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்கள் அவளை ‘காயத்ரீ’ என அங்கீகரித்து திருமணத்தை நடத்தி, யாகம் நிறைவேறச் செய்கிறார்கள். இறுதியில் தீர்த்தப் பலச்ருதி—இத்தலம் மங்களமும் செல்வவளமும் தருவது; இங்கு பாணிக்ரஹணம், பிண்டதானம், கன்யாதானம் முதலியவை செய்தால் பெருகிய புண்ணியம் கிடைக்கும்.

77 verses

Adhyaya 182

रूपतीर्थोत्पत्तिपूर्वकप्रथमयज्ञदिवसवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of Rūpatīrtha and the Account of the First Day of the Sacrifice)

இந்த அதிகாரத்தில் யாகமண்டபத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு தெய்வீக-விதிசார் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. பிரம்மா காயத்ரியுடன் யாகசாலைக்குச் சென்று மனிதநிலைப் போக்கை ஏற்று, தண்டு, அஜினம், மேகலை, மௌனவிரதம் போன்ற வைதிக அடையாளங்களுடன் யாகத்தைச் சீராக அமைக்கிறார். பிரவர்க்யக் கட்டத்தில் ஜால்மன் எனும் நிர்வாண கபாலதாரி தபஸ்வி உணவு கேட்கிறான்; மறுக்கப்பட்டதும் அவன் கபாலம் எறியப்படுகிறது, ஆனால் அது அதிசயமாகப் பலமடங்கு பெருகி யாகவளாகத்தை நிரப்பி யாகநடையைத் தடை செய்கிறது. பிரம்மா தியானத்தில் இதன் பின்னால் சைவத் தத்துவம் இருப்பதை உணர்ந்து மகேஸ்வரனைச் சரணடைகிறார். சிவன்—கபாலம் தமக்குப் பிரியமான பாத்திரம் என்றும், ருத்ரனுக்கான அர்ப்பணம் விடுபட்டதாலே இவ்விடையூறு ஏற்பட்டது என்றும் கூறி, கபாலத்தின் வழியே ருத்ரார்ப்பண ஹோமம் செய்யுமாறு விதிக்கிறார்; அதனால் யாகம் நிறைவு பெறுகிறது. பிரம்மா இனி வரும் யாகங்களில் சதருத்ரீய பாராயணம் மற்றும் மண் கபாலங்களில் ருத்ரார்ப்பணம் சேர்க்க ஒப்புக்கொள்கிறார்; சிவன் அங்கே கபாலேஸ்வரராக க்ஷேத்ரரட்சக வடிவில் வெளிப்படுகிறார். பலश्रுதி: பிரம்மாவின் மூன்று குண்டங்களில் ஸ்நானமும் லிங்கபூஜையும் உயர்ந்த ஆன்மிகப் பயனை அளிக்கும்; கார்த்திக சுக்ல சதுர்தசி இரவு விழிப்பு பிறவித் தோஷங்களை நீக்கும். தெற்குப் பாதையிலிருந்து வந்த ரித்விக் முனிவர்கள் மதிய வெப்பத்திற்குப் பின் அருகிலுள்ள நீர்நிலையிலே ஸ்நானம் செய்ததும் அவர்களின் விகாரமான தோற்றம் அழகாக மாறுகிறது; ஆகவே அந்த இடத்தை ‘ரூபதீர்த்தம்’ எனப் பெயரிட்டு, இங்கு ஸ்நானம் செய்தால் பிறவி பிறவியாக அழகு, பித்ருகாரிய வளர்ச்சி, தானத்தால் அரச செழிப்பு கிடைக்கும் என அறிவிக்கிறார்கள். இறுதியில் அவர்கள் திரும்பி இரவு முழுதும் யாகவிதி குறித்து சாஸ்திர விவாதம் செய்து, சரியான தெய்வார்ப்பணமே யாக ஒழுங்கை காக்கும் என உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.

74 verses

Adhyaya 183

Nāgatīrthotpatti-māhātmya (Origin and Significance of Nāgatīrtha)

இந்த அதிகாரத்தில் பலநாள் யாகத்தின் நடுவே ஏற்பட்ட இடையூறு கூறப்படுகிறது. ஒரு இளம் தவசி பிரம்மச்சாரி (படு) விளையாட்டாக விஷமற்ற நீர்ப்பாம்பை யாகசபைக்குள் எறிவதால், யாகத்தை நடத்தும் ऋत्वிகர்களுக்கு அச்சமும் குழப்பமும் உண்டாகிறது. அந்தப் பாம்பு ஹோத்ரு (அல்லது முதன்மை கர்மகர்த்தா) சுற்றி சுருண்டு பயத்தை அதிகரிக்கிறது; கோபத்தில் சாபம் உச்சரிக்கப்பட, படு பாம்புரூபத் துன்பத்தால் பாதிக்கப்படுகிறான்—யாக மரியாதை மீறலும் எதிர்பாராத கர்மவிளைவும் புராணநியாயமாக வெளிப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்ட படு ப்ருகுவை அணைகிறான்; ப்ருகு கருணையுடன், பாம்பு விஷமற்றது, தண்டனை அளவுக்கு மீறியது எனக் கூறுகிறார் (ச்யவனன் தொடர்பும் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது). அப்போது பிரம்மா வந்து இதை தெய்வத் திட்டமாக மறுவிளக்கி, படுவின் பாம்புரூபமே பூமியில் ஒன்பதாம் நாகவம்சம் தோன்றுவதற்கான விதை என நிர்ணயிக்கிறார்; மந்திரம் மற்றும் மருத்துவவித்யை பயில்வோருக்கு அந்த நாகர்கள் தீங்கு செய்யாதபடி ஒழுங்குபடுத்தப்படுவர் என அறிவிக்கிறார். ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அழகிய நீரூற்றை ‘நாகதீர்த்தம்’ என நிறுவி, ஸ்ராவண கிருஷ்ணபக்ஷ பஞ்சமி (பாத்ரபதம் குறிப்பு உடன்) அன்று அங்கு ஸ்நான-பூஜை செய்ய விதி கூறப்படுகிறது. பாம்புப் பயம் நீங்குதல், விஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நிவாரணம், துரதிர்ஷ்ட நீக்கம், சந்தானப் பாக்கியம் போன்ற பலன்கள் சொல்லப்படுகின்றன. வாசுகி, தக்ஷக, புண்டரீக, சேஷ, காலிய முதலிய மகாநாகர்கள் கூடும் நிகழ்வு வர்ணிக்கப்படுகிறது; பிரம்மா அவர்களுக்கு யாகரட்சணப் பொறுப்பை அளித்து, நாகதீர்த்தத்தில் காலந்தோறும் மரியாதை நிலைநாட்டுகிறார். இந்த மாஹாத்மியத்தை கேட்கவும், பாராயணம் செய்யவும், எழுதவும், பாதுகாக்கவும் செய்தால் பாதுகாப்புப் பலன் உண்டு; நூல் இருக்கும் இடம் அபயமாகும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.

46 verses

Adhyaya 184

पिंगलोपाख्यानवर्णनम् | Piṅgalā-Upākhyāna (Narrative of Piṅgalā) on the Third Day of the Brahmayajña

இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மயஜ்ஞத்தின் மூன்றாம் நாளில் யாகமண்டபத்தின் ஒழுங்கும் வளமும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ரித்விஜர்கள் தத்தம் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருக்க, சமைத்த அன்னம், நெய்–பால் பெருக்கம், தானத்திற்கான செல்வம் ஆகியவை யாகச் செழிப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்வளத்தோடு கூட உயர்ந்த ஞானத்தை அறிய வேண்டுமெனும் வினாவும் எழுகிறது. அப்போது முக்காலத்தையும் அறிந்தவர் போல ஒரு ஞானி அதிதி வர, அவருக்கு மரியாதை செய்யப்படுகிறது; அவரது அபூர்வ உள்ளுணர்வின் காரணத்தை ஆசாரியர்கள் வியப்புடன் கேட்கிறார்கள். அதிதி தன் வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சொல்லி, ஆறு “குருக்கள்” மூலம் கற்றேன் என்கிறார்—பிங்கலா என்ற விலைமகள், குரரப் பறவை, பாம்பு, சாரங்க மான், அம்பு செய்யும் இஷுகாரன், ஒரு கன்னி. ஒரே மனித குருவிடமல்ல; உயிர்களின் நடத்தைப் பார்வையாலும் தியானமயமான சிந்தனையாலும் ஞானம் பிறக்கும் என்பதே அவரது கருத்து. பிங்கலாவின் பாடம் மையம்—ஆசையுடன் கட்டப்பட்ட எதிர்பார்ப்பு துயரத்தை உண்டாக்கும்; எதிர்பார்ப்பை விட்டால் அமைதி வரும்; அவள் பதற்றமான காத்திருப்பையும் போட்டிப் பாவனையையும் கைவிட்டு திருப்தியுடன் உறங்குகிறாள். கதையாளர் அதே வைராக்யத்தை ஏற்று, உள்ளமைதி உடலுக்கும் நன்மை—ஓய்வு, ஜீரணம், வலிமை—என்று இணைக்கிறார். இறுதியில், பெறுதலால் ஆசை பெருகும்; ஆகவே பகலில் செய்யும் செயல் இரவில் கலக்கமின்றி நிம்மதியாக உறங்கச் செய்யுமாறு இருக்க வேண்டும் என நெறி கூறப்படுகிறது.

44 verses

Adhyaya 185

अतिथ्य-पूजा, वैराग्योपदेशः, यज्ञपुरुष-स्मरणविधिः (Hospitality Worship, Instruction in Renunciation, and the Protocol of Remembering Yajñapuruṣa)

இந்த அதிகாரத்தில் அதிதி-வடிவ யதி, கூடியிருந்த பிராமணர்களுக்கு உபதேசமாகத் தன் அனுபவக் கதையைச் சொல்கிறார். செல்வப் பற்றுதல் சமூகத் தொல்லையும் மனச் சோர்வையும் உண்டாக்கும் என விளக்கி, குரரப் பறவையின் உதாரணத்தால்—எதற்காகப் போட்டி நடக்கிறதோ அதை விட்டால் சண்டை அடங்கும்—என்று உணர்ந்து, தன் செல்வத்தை உறவினருக்கு வழங்கி அமைதி பெறுகிறார். பின்னர் பாம்பின் மூலம் வீடு கட்டுதல், சொத்துக்கு ‘என்’ என்ற அடையாளம் ஆகியவை பந்தமும் துயரமும் தரும் என அறிகிறார்; உண்மையான யதியின் இலக்கணங்கள்—குறுகிய வாசம், மதுகரி பிச்சை, சமநிலை—மற்றும் துறவற வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களையும் கூறுகிறார். பிரமரத்திடமிருந்து பல சாஸ்திரங்களில் இருந்து ‘சாரம்’ எடுக்கும் முறையைப் பெறுகிறார்; இஷுகாரன் (அம்பு செய்பவன்) மூலம் ஒருமுகச் சிந்தனை (ஏகசித்தம்) பிரம்மஞானத்தின் வாயில் என உணர்கிறார். உள்ளே உறையும் சூரிய-சொரூப/விசுவரூபத் தத்துவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி தியானம் செய்கிறார். கன்னியின் வளையல்கள் உதாரணத்தில்—பல வளையல்கள் சத்தம், இரண்டு கூட மோதல், ஒன்று மட்டும் அமைதி—என்று கூறி, தனிமைச் சுற்றுலாவும் ஆழ்ந்த அறிவும் வேண்டுமென அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் சூதர் தொடரில் தேவர்கள், முனிவர்கள் வந்து வரங்கள் அளிக்க, யஜ்ஞப் பங்கின்றி தெய்வப் பெறுதல் குறித்து விவாதம் எழுகிறது. மகாதேவர் விதி நிறுவுகிறார்: இனி நடைபெறும் ஸ்ராத்தங்களில் (தெய்வ/பித்ரு கர்மங்களில்) முடிவில் யஜ்ஞபுருஷன்—ஹரி-சொரூபன்—என்று அழைத்து வணங்க வேண்டும்; இல்லையெனில் செயல் பயனற்றது. அதிதி ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் தன் தீர்த்தத்தைச் சுட்டி, அங்காரக-யுக்த சதுர்த்தியில் அங்கு நீராடினால் எல்லாத் தீர்த்தப் பலனும் கிடைக்கும் என்கிறார். இறுதியில் யஜ்ஞம் தொடங்குவதற்கான சடங்கு தயாரிப்புகள் நிறைவேறுகின்றன.

124 verses

Adhyaya 186

अतिथिमाहात्म्यवर्णनम् (Atithi-māhātmya: Theological Discourse on the Glory of Hospitality)

இந்த अध्यாயத்தில் முனிவர்கள், இல்லறத்தாரின் அதிதி‑கடமை (அதிதிக்ருத்ய) தொடர்பான உயர்ந்த மாஹாத்மியத்தை விரிவாகக் கேட்கிறார்கள். சூதர்—அதிதி‑சத்காரம் இல்லற தர்மத்தின் உச்சம்; அதிதியை அவமதித்தால் தர்மம் சிதையும், பாபம் பெருகும்; மரியாதையுடன் போற்றினால் புண்ணியம் காக்கப்படும், மனம் நிலைபெறும் என்று உரைக்கிறார். அதிதிகள் மூன்று வகை: ஸ்ராத்தீய (ஸ்ராத்த காலத்தில் வருபவர்), வைஷ்வதேவீய (வைஷ்வதேவ நேரத்தில் வருபவர்), சூர்யோட (உணவுக்குப் பின் அல்லது இரவில் வருபவர்). இவர்களுக்கு உரியபடி வரவேற்பு, ஆசனம், அர்க்ய‑பாத்யம், பக்தியுடன் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்; குல‑கோத்திரம் குறித்து கடுமையாக விசாரிக்காமல் யஜ்ஞோபவீதம் போன்ற அடையாளங்களைப் பார்த்து சேவை செய்ய வேண்டும். அதிதி திருப்தி தெய்வத் திருப்தியே எனக் கூறப்படுகிறது; வரவேற்பு, அமர்த்தல், அர்க்ய‑பாத்யம் அளித்தல், உணவளித்தல் ஆகியவை உலகத் தத்துவங்களையும் தேவதைகளையும் மகிழ்விக்கும் கர்மங்கள். இறுதியில், இல்லத்தின் நெறி‑அர்த்த ஒழுங்கில் அதிதி முழுமையான தெய்வ சன்னிதியின் பிரதிநிதி என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

24 verses

Adhyaya 187

राक्षसप्राप्यश्राद्धवर्णनम् (Account of Śrāddha Offerings Accruing to a Rākṣasa)

சூதர் நான்காம் நாளின் யாகத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வை உரைக்கிறார். பிரஸ்தாத்ரி ஹோமத்திற்காக விலங்கின் ‘குட’ பகுதியை ஒதுக்கியிருந்தார்; பசியால் தூண்டப்பட்ட இளம் பிராமணன் அதை உண்டு ஹவிஸை மாசுபடுத்த, யாகத்தில் விக்னம் ஏற்பட்டது. பிரஸ்தாத்ரியின் சாபத்தால் அவன் அருவருப்பான வடிவமுடைய ராட்சசனானான்; ரித்விக்கள் ரட்சாமந்திரங்களும் தேவப் பிரார்த்தனைகளும் செய்து யாகத்தை காத்தனர். அந்த ராட்சசன் புலஸ்த்யரின் புதல்வன் விஸ்வாவசு என அறியப்படுகிறான். அவன் லோகபிதாமஹன் பிரம்மாவை சரணடைந்து, அறியாமையால் அல்ல; ஆசைத் தூண்டுதலால் இந்தத் தவறு நிகழ்ந்தது என ஒப்புக்கொள்கிறான். யாகம் நிறைவேற சாபத்தைத் திரும்பப் பெறுமாறு பிரம்மா வேண்டினாலும், தன் வாக்கு மாற்றமற்றது என பிரஸ்தாத்ரி மறுக்கிறார். அதனால் ஒரு சமரசம் ஏற்படுகிறது—சாமத்காரபுரத்தின் மேற்கு திசையில் விஸ்வாவசுவுக்கு இடம் நியமித்து, பிற தீய உயிர்கள்மீது அதிகாரம் அளித்து, நாகரத்தின் நலனுக்காக கட்டுப்படுத்தும் காவலனாக நிறுவுகின்றனர். பின்னர், தக்ஷிணை இன்றிய, தில-தர்பை இன்றிய, அபாத்திரர்க்கு அளித்த, அசௌச/அசுத்த நிலையில், அசுத்தப் பாத்திரத்தில், காலமின்றி அல்லது விதிமீறி செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் ராட்சசனின் “பங்கு” எனக் கூறப்படுகிறது—ஸ்ராத்த விதிசுத்திக்கான எச்சரிக்கைப் பட்டியலாக இது விளங்குகிறது.

54 verses

Adhyaya 188

औदुम्बरी-माहात्म्यं तथा मातृगण-गमनं सावित्रीदत्त-शापवर्णनम् (Audumbarī’s Mahatmya; the arrival of the Mothers; Savitrī’s curse)

இந்த அத்தியாயம் வேத யாகச் சூழலை—சதஸ், ருத்விஜர் தேர்வு, ஹோம வரிசை, அத்வர்யுவின் கட்டளைகள், உத்காதாவின் சாமகானத்துடன் இணைந்த செயல்கள்—முறையாக எடுத்துரைக்கிறது. அப்போது கந்தர்வ பர்வதனின் மகளும் ஜாதிஸ்மரையுமான அவுதும்பரீ, சாமகீதியால் ஈர்க்கப்பட்டு, சங்குக்களால் குறியிடப்பட்ட யாகவிதியைப் பார்த்து சபைக்குள் வருகிறாள். உத்காதாவின் தவறைச் சுட்டி தெற்குத் தீயில் உடனே ஹோமம் செய்யுமாறு ஆணையிட்டு, யாகத்தில் நுண்ணிய விதிசுத்தி காப்பும் கட்டாயமும் என நிறுவுகிறாள். உரையாடலில் அவளின் முன்ஷாபம் வெளிப்படுகிறது—தான/மூர்ச்சனா போன்ற இசை நுட்ப வேறுபாடுகளைப் பரிகசித்ததால் நாரதர் மனிதப் பிறவி எனத் தண்டித்தார்; விடுதலைக்கான நிபந்தனை—பிதாமஹ யாகத்தின் தீர்மானக் கணத்தில் அவள் பேச வேண்டும், மேலும் எல்லாத் தேவர்களின் சபையில் அவள் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். அவுதும்பரீ எதிர்கால யாகங்களுக்கு நிலையான நியமம் வேண்டுகிறாள்—சதஸின் நடுவில் அவளின் உருவம் நிறுவப்பட்டு, சங்குக்களை எடுக்கும்/முன்னேறும் செயலுக்கு முன் அவளுக்கு பூஜை செய்யப்பட வேண்டும். தேவர்கள் மற்றும் உத்காதா இதை கட்டுப்படுத்தும் விதியாக ஏற்று, பலன் கூறுகின்றனர்—பழங்கள், ஆடைகள், ஆபரணங்கள், நறுமண அனுலேபனங்கள் முதலியவை அர்ப்பணித்தால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும். பின்னர் நகரப் பெண்கள் பக்தி-ஆர்வத்துடன் வந்து வழிபடுகின்றனர்; அவளின் மனித பெற்றோர் வந்தாலும், தன் தெய்வீக நிலை காக்க அவர்களின் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரத்தை அவள் தடுக்கிறாள். அதன்பின் பெரும் தேவர் கூட்டமும் 86 மாத்ருகணங்களும் வந்து இடமும் மரியாதையும் கோருகின்றனர். பத்மஜ பிரம்மா ‘நாகரப் பிறவி’ கொண்ட பண்டித பிரதிநிதியிடம் ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் பகுதி-அடிப்படையில் ஆசன/எல்லைகளை ஒதுக்கச் சொல்லி, தெய்வ வருகையை ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட புனிதப் புவியியலாக மாற்றுகிறார். அப்போது சாவித்ரி, மரியாதை வழங்கலில் தன்னைப் புறக்கணித்ததாக எண்ணி, சாபம் இடுகிறாள்—மாத்ருகணங்களின் இயக்கம் கட்டுப்படும்; பருவக் கடுமைகளின் துன்பம் ஏற்படும்; நகரங்களில் வழிபாடும் மாளிகை போன்ற ஆதரவும் கிடையாது. இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் யாகவிதி துல்லியம், அவுதும்பரீ பிரதிஷ்டை நியமம், தெய்வக் குழுக்களின் இடவமைப்பு, மற்றும் மரியாதை தவறாகப் பகிர்ந்தால் சாபம் போன்ற நீடித்த கட்டுப்பாடுகள் உருவாகும் என்ற எச்சரிக்கையையும் கூறுகிறது.

87 verses

Adhyaya 189

औदुम्बर्युत्पत्तिपूर्वकतत्प्राग्जन्मवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of Audumbarī and Account of Prior Birth; Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya)

இந்த அதிகாரத்தில் சாபத்தால் துன்புறும் கந்தர்வப் பெண்கள்—இரவில் நடனம், பாடல் மூலம் வாழ்வை நடத்தி சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள்—தேவி ஔதும்பரியை அணுகி அழுது நலவழியை வேண்டுகின்றனர். தேவி சாவித்ரியின் சாபம் மாற்றமற்றது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதையே பாதுகாப்பு அருளாக விளக்குகிறாள்—அவர்கள் ‘அறுபத்தெட்டு கோத்திரங்களில்’ குறிப்பிட்ட இடங்களிலும் பணிகளிலும் அமர்த்தப்படுவர்; தலம்சார்ந்த முறையான வழிபாட்டால் அவர்களுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என அருள்கிறாள். பின்னர் நகர-கோவில் மரபு கூறப்படுகிறது—மண்டபத்துடன் தொடர்புடைய வகையில் ஒரு வீட்டில் சிறப்பு செல்வவளர்ச்சி ஏற்பட்டால், நிர்ணயிக்கப்பட்ட காணிக்கை/விரதம் செய்ய வேண்டும். நகரவாசலில் பெண்கள் செய்யும் ஒரு தனிச்சடங்கு, சிரிப்பு-சைகைகளுடன் மற்றும் பலி போன்ற அர்ப்பணங்களுடன், விதிக்கப்படுகிறது; இதைச் செய்தால் யாகத்தில் பங்குபற்றியதுபோல் திருப்தி கிடைக்கும், செய்யாவிட்டால் பிள்ளை இழப்பு, நோய் போன்ற துன்பங்கள் வரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அடுத்து தேவசர்மா மற்றும் அவரது மனைவி கதையுடன் இணைத்து, நாரதரின் முன்சாபத்தால் ஔதும்பரி மனித உருவில் இறங்கிய காரணமும், தேவியின் இருப்பும் சடங்கு அதிகாரமும் எவ்வாறு நிலைபெற்றன என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் திருவிழா, அவப்ருத ஸ்நானம் ஆகியவற்றைச் சொல்லி இத்தலம் ‘சர்வதீர்த்த’ தன்மை உடையது என்றும், குறிப்பாக பௌர்ணமி நாளில்—முக்கியமாக பெண்கள் செய்யும் அனுஷ்டானங்களுக்கு அபூர்வ பலன் உண்டு என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

30 verses

Adhyaya 190

ब्रह्मयज्ञावभृथ-यक्ष्मतीर्थोत्पत्ति-माहात्म्य (Brahmā’s Yajña-Avabhṛtha and the Origin-Glory of the Yakṣmā Tīrtha)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் வழியாக பல அடுக்கான தத்துவ-தர்ம உரையாடல் வெளிப்படுகிறது. ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு பிராமணன் ஐந்து இரவுகளான பஞ்சராத்திர விரதத்தை நிறைவு செய்து, கலியுகத்தில் கர்மத் தூஷண அச்சத்தால் நிலத்தின் மீட்பிற்காக எந்த அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும் என்று நாகர பிராமணர்களிடம் கேட்கிறான். அப்போது பிரம்மா தீர்த்தங்களின் உலகநிலையை விளக்குகிறார்—நைமிஷம் பூமியில், புஷ்கரம் அந்தரிக்ஷத்தில், குருக்ஷேத்திரம் மூன்று உலகங்களிலும் பரவியதாக; மேலும் கார்த்திக சுக்ல ஏகாதசி முதல் பௌர்ணமி வரை புஷ்கரத்தின் சுலப சான்னித்யம் பூமியில் கிடைக்கும் என உறுதி செய்கிறார். நம்பிக்கையுடன் செய்த ஸ்நானமும் ஸ்ராத்தமும் அழியாத பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் யாக நிறைவு விதிகள் வருகின்றன. புலஸ்த்யர் வந்து யாகம் சரியாக நடந்ததைக் உறுதி செய்து, வருணன் தொடர்பான நிறைவு கர்மங்கள்—குறிப்பாக அவப்ருத ஸ்நானம்—என்று விதிக்கிறார்; அந்த நேரத்தில் தீர்த்தங்கள் ஒன்றுகூடி பங்கேற்போர் தூய்மையடைவார்கள் எனச் சொல்கிறார். கூட்டம் அதிகமாதலால், பிரம்மா இந்திரனுக்கு மூங்கில் கம்பத்தில் கட்டிய மான் தோலை நீரில் வீசி ஸ்நான நேரத்தை அறிவிக்கச் சொல்கிறார்; இந்திரன் ஆண்டுதோறும் அரசர் மீள்நடத்தும் நிகழ்வை வேண்டி, ஸ்நானம் செய்பவர்களுக்கு பாதுகாப்பு, வெற்றி, ஆண்டுப் பாவநாசம் கிடைக்கும் என வரம் பெறுகிறான். இறுதியில் யக்ஷ்மா எனும் நோய்த் தெய்வம் பிரம்மாவிடம் வேண்டுகிறது—யாகப் பலனுக்குப் பிராமண திருப்தி அவசியம்; ஆகவே விதியில் தன் அங்கீகாரம் வேண்டும் என்று. பிரம்மா அக்னி வைத்துள்ள இல்லத்தார்க்கு வைஶ்வதேவத்தின் முடிவில் பலி விதியை நிறுவி, இந்த நாகரச் சூழலில் யக்ஷ்மா தோன்றாது என காரணக் கதையுடன் உறுதி அளிக்கிறார். இவ்வாறு இது தீர்த்தோற்பத்தி-மகிமையும் நெறிமுறைச் சாசனமும் ஆகிறது.

83 verses

Adhyaya 191

सावित्र्या यज्ञागमनकालिकोत्पाताद्यपशकुनोद्भववर्णनम् | Savitrī’s Journey to the Sacrifice and the Arising of Omens

ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்டனர்—முன்னர் சாவித்ரி, காயத்ரி பற்றிய குறிப்புகள் ஏன் வந்தன? யாகத்தில் மனைவியாகக் காயத்ரி எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டாள்? சாவித்ரி யாகமண்டபத்தை நோக்கிச் சென்று பத்னீசாலையில் எவ்வாறு நுழைந்தாள்? சூதர் கூறினார்—கணவனின் நிலையை உணர்ந்த சாவித்ரி தன் உறுதியை நிலைநிறுத்தி, கௌரி, லக்ஷ்மி, சசி, மேதா, அருந்ததி, ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, கீர்த்தி, புத்தி, புஷ்டி, க்ஷமா, த்ருதி முதலிய தெய்வப் பெண்களையும், க்ருதாசி, மேனகா, ரம்பா, ஊர்வசி, திலோத்தமா முதலிய அப்சரஸ்களையும் உடன் அழைத்து புறப்பட்டாள்। கந்தர்வர்-கின்னரர் பாடல், வாத்திய ஒலியுடன் மகிழ்ச்சியாகச் சென்ற அந்த ஊர்வலத்தில் சாவித்ரிக்கு மீண்டும் மீண்டும் அபசகுனங்கள் தோன்றின—வலது கண் துடிப்பு, விலங்குகளின் அசுப இயக்கம், பறவைகளின் எதிர்மறை குரல், உடலில் இடையறாத துடிப்பு; இதனால் அவளின் உள்ளம் கலங்கியது। ஆனால் உடன் வந்த தெய்வப் பெண்கள் பாடல்-நடனப் போட்டியில் மூழ்கியதால், சாவித்ரியின் மனக் கலக்கத்தை உணரவில்லை। இவ்வத்யாயம் யாகத்தை நோக்கிய விழாக்கோலப் பயணத்திலேயே சகுன-உத்பாதங்களின் புராணச் சின்னவியலை வெளிப்படுத்தி, தர்மவிவேகமும் உணர்ச்சி இழுபறியும் எவ்வாறு எழுகின்றன என்பதை காட்டுகிறது।

15 verses

Adhyaya 192

सावित्रीमाहात्म्यवर्णनम् (Sāvitrī Māhātmya: The Glory of Sāvitrī at Hāṭakeśvara-kṣetra)

அத்தியாயம் 192 ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் சாவித்ரீ தேவியின் மகிமையைத் தீர்த்தக் கதையாகச் சொல்கிறது. மங்கள ஒலிகளின் நடுவே நாரதர் வந்து தம் ஜனனியை உருக்கத்துடன் வணங்குகிறார். பின்னர் யாகத்தில் மாற்று மணவாளியாக ஒரு கோபப் பிறப்புக் கன்னி கொண்டு வரப்பட்டு, அவளுக்கு ‘காயத்ரீ’ என்று பெயரிட்டு, கூட்டத்தின் வாக்கினால் ‘பிராஹ்மணீ’ எனப் பொதுவாக அறிவிக்கப்படுகிறது. அப்போது சாவித்ரீ யாகமண்டபத்தில் தோன்றியவுடன் தேவர்கள் மற்றும் ரித்விக்கள் அச்சமும் வெட்கமும் கொண்டு மௌனமடைகிறார்கள். யாக ஒழுங்கின் தவறு, தர்ம-சமூக குழப்பம் ஆகியவற்றைச் சாவித்ரீ நீண்ட நெறிப்படுத்தும் கண்டனமாக உரைத்து, பிரம்மா (விதி), காயத்ரீ மற்றும் பல தேவர்கள்-யாஜகர்களுக்கு சாபங்களை அளிக்கிறாள்—இதனால் எதிர்காலத்தில் பூஜை இழப்பு, துரதிர்ஷ்டம், சிறைபாடு, யாகப் பலன் தாழ்வு போன்றவை ஏற்படும் காரணம் விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவள் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது மலைச்சரிவில் தன் புனித பாதச்சுவடைக் கைவிடுகிறாள்; அது பாபஹர தீர்த்தச் சின்னமாக மாறுகிறது. பௌர்ணமியில் பூஜை, பெண்கள் தீபதானம் (குறிப்பிட்ட நல்விளைவு), பக்தி நடனம்-பாடல் மூலம் சுத்தி, பழம்-அன்ன தானம், குறைந்த பொருள்களுடன் செய்யும் ஸ்ராத்தம் (கயா-ஸ்ராத்தத்துக்கு இணையான புண்ணியம்), சாவித்ரீ முன்னிலையில் ஜபம் செய்து சேர்க்கப்பட்ட பாபங்களை நீக்குதல்—இவை விதியாகக் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் சமத்காரபுரம் சென்று தேவியை வழிபடுமாறு ஊக்கமளித்து, வாசிப்போர்-கேட்போர்க்கு சுத்தியும் நலனும் தரும் பலஸ்ருதி கூறப்படுகிறது.

107 verses

Adhyaya 193

गायत्रीवरप्रदानम् (Gayatrī’s Bestowal of Boons and the Reframing of Curses)

அத்தியாயம் 193 கேள்வி–பதில் வடிவில் தத்துவ உரையாடலாக விரிகிறது. சாவித்ரீ கோபத்துடன் புறப்பட்டு சாபங்களை அளித்த பின் என்ன நிகழ்ந்தது? சாபத்தால் கட்டுப்பட்டிருந்தும் தேவர்கள் யாகமண்டபத்தில் எவ்வாறு நிலைத்திருந்தனர்? என்று ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுவது: அப்போது காயத்ரீ எழுந்து பதிலளித்தாள்; சாவித்ரீயின் வாக்கு மாற்றமறியாத அதிகாரம் உடையது—அதை தேவர்களும் அசுரர்களும் மாற்ற இயலாது. சாவித்ரீயை பரம பத்திவிரதை, மூத்த தேவியாகப் போற்றி, அவள் சொல் கட்டுப்படுத்தும் காரணத்தை நிறுவுகிறாள். காயத்ரீ சாபங்கள் உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டபடியே ஈடுசெய்யும் வரவமைப்பை வகுக்கிறாள். பிரம்மாவின் வழிபாட்டு நிலையும் யாகத்தில் மையத்துவமும் உறுதிசெய்யப்படுகிறது—பிரம்மஸ்தானங்களில் பிரம்மா இன்றி கர்மம் நிறைவேறாது; பிரம்மதரிசனம், குறிப்பாக பர்வ நாட்களில், பலமடங்கு புண்ணியம் தரும். பின்னர் எதிர்கால புராண வரலாறாக விஷ்ணுவின் வருங்கால பிறப்புகள், இருவடிவங்கள், சாரதியாகச் சேவை; இந்திரனின் சிறைவாசமும் பிரம்மா மூலம் விடுதலையும்; அக்னியின் சுத்திகரிப்பும் மீண்டும் பூஜ்யத்தகுதியும்; சிவனின் திருமண ஒழுங்கு மறுசீரமைப்பு முடிவில் ஹிமாசல மகள் கௌரி என்ற உயர்ந்த துணைவி—இவை கூறப்படுகின்றன. இவ்வாறு சாபங்கள் தெய்வநியாயமாக நிலைத்திருந்தாலும், வரங்கள், நியமனங்கள், தலம்–வழிபாட்டுடன் இணைந்த புண்ணியக் கோட்பாடுகள் மூலம் அவை அறநெறி மற்றும் கர்மகாண்டத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன என்பதே இங்கு காட்டப்படுகிறது.

21 verses

Adhyaya 194

हाटकेश्वरक्षेत्रे कुमारिकातीर्थद्वय–गर्तस्थ–सिद्धिपादुकामाहात्म्यम् (Hāṭakeśvara-kṣetra: The Glory of the Two Kumārīkā Tīrthas and the Hidden Siddhi-Pādukā for Attaining Brahma-jñāna)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் உரையாடல் வழியாக தத்துவ உபதேசத்தை விளக்குகிறார். தொடக்கத்தில் தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஒப்புதலுடன்—மனிதர்கள் முதலில் பிரம்மாவை வழிபட்டு பின்னர் தேவியை ஆராதித்தால் பரம நிலையை அடைவார்கள்; மேலும் பெண்கள் காயத்ரிக்கு வணக்கம் முதலான பக்திச் செயல்களைச் செய்தால் சௌபாக்கியம், நல்ல திருமணம், இல்லற நலம் போன்ற உலகியலான பலன்களும் கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் முனிவர்கள் பிரம்மா, விஷ்ணு, சங்கரர் ஆகியோரின் ஆயுள் அளவைப் பற்றி கேட்டு காலக் கணக்கைத் தெளிவுபடுத்துமாறு வேண்டுகின்றனர். சூதர் த்ருடி, லவ போன்ற நுண்ணிய கால அளவுகளிலிருந்து நாள்-மாதம்-ऋது-வருடம் வரை உள்ள அமைப்பையும், மனித ஆண்டுகளின் அளவில் யுகங்களின் காலநீளத்தையும் விவரிக்கிறார். தேவர்களின் ‘நாள்’ ‘வருட’ அளவுகள், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் ஆகியோரின் ஆயுள் வரம்புகள், மேலும் நிச்வாச-உச்ச்வாச கணக்கின் வழி சதாசிவனின் ‘அக்ஷய’ (அழிவிலா) தன்மையைச் சுட்டுகிறார். முனிவர்கள்—மகாதேவர்கள் கூட கால எல்லையில் முடிவுறின், குறுகிய ஆயுளுடைய மனிதன் மோட்சத்தை எவ்வாறு பேச முடியும்? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் அனாதி, எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்ட காலத் தத்துவத்தை நிறுவி, நம்பிக்கையும் சாதனையும் விளைக்கும் பிரம்மஞானத்தால் தேவர்களும் உட்பட எண்ணற்றோர் முக்தி பெற்றுள்ளனர் என்கிறார். சொர்க்கம் தரும் யாகங்கள் மீண்டும் பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும்; பிரம்மஞானம் மறுபிறப்பை அறுக்கும்; பிறவி பிறவியாக ஞானச் சேமிப்பு மெதுவாக வளர்கிறது என்றும் விளக்குகிறார். இறுதியில் தந்தையிடமிருந்து பெற்ற நடைமுறை உபதேசத்தைச் சொல்கிறார்—ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் இரண்டு குமாரிகள் (ஒரு பிராமணிப் பெண், ஒரு சூத்ரிப் பெண்) நிறுவிய இரண்டு புனித தீர்த்தங்கள் உள்ளன. அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் அங்கு நீராடி, குழிக்குள் மறைந்திருக்கும் புகழ்பெற்ற சித்தி-பாதுகையை வழிபட்டால், ஒரு ஆண்டு விரதத்தின் முடிவில் பிரம்மஞானம் உதிக்கும். முனிவர்கள் இதை ஏற்று அனுஷ்டானம் செய்ய உறுதி செய்கிறார்கள்.

62 verses

Adhyaya 195

छान्दोग्यब्राह्मणकन्यावृत्तान्तवर्णनम् (Narrative of the Chāndogya Brāhmaṇa’s Daughter)

அத்தியாயம் 195-ல் முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட சூத்ரீ, பிராஹ்மணீ ஆகிய இருவரைப் பற்றியும், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ‘ஒப்பற்ற தீர்த்த-இரட்டையம்’ எவ்வாறு தோன்றியது, எவ்வாறு அமைக்கப்பட்டது, மேலும் ‘பாதுகா’ (சந்தல்) உருவகத்துடன் தொடர்புடைய வெளிப்பாட்டு மரபு என்ன என்பதையும் முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள். சூதர் பதிலளிக்கையில், நாகர சமூகத்தைச் சேர்ந்த சாமவேதத்தில் தேர்ந்த, கிருஹஸ்த தர்மத்தில் நிலைத்த சாந்தோக்யன் என்ற பிராமணரை அறிமுகப்படுத்துகிறார். முதுமையில் அவருக்கு சுபலக்ஷணங்களுடன் ஒரு மகள் பிறக்கிறாள்; அவளுக்கு பிராஹ்மணீ என்று பெயரிடப்படுகிறது; அவள் பிறப்பால் இல்லத்தில் ஒளியும் மகிழ்ச்சியும் பெருகுகின்றன. அதேபோல் ரத்னவதீ என்ற இன்னொரு பெண்ணும் ஒளிமயமான உவமைகளுடன் குறிப்பிடப்படுகிறாள். இருவரும் பிரிக்கமுடியாத தோழிகளாகி, ஒன்றாக உண்பதும் ஒன்றாக ஓய்வெடுப்பதும் வழக்கமாக, அவர்களின் நட்பு கதையின் மையமாகிறது. திருமண ஏற்பாடுகள் எழும்போது பிரிவின் அச்சத்தால் பிராஹ்மணீ திருமணத்தை மறுக்கிறாள்; தோழியின்றி செல்லமாட்டேன் என்று உறுதி செய்து, கட்டாயப்படுத்தினால் உயிரை விடுவேன் எனவும் கூறுகிறாள்—இதனால் திருமணம் அவளின் சுயஇச்சை மற்றும் உறவுக் கடமை பற்றிய நெறிச் சிக்கலாக மாறுகிறது. தாய் ஒரு வழி சொல்கிறாள்: ரத்னவதீயின் திருமணத்தையும் அதே இல்ல-உறவு வலையிலேயே அமைத்து நட்பை காக்கலாம் என்று; ஆனால் சாந்தோக்யன் சமூக மரபை முன்வைத்து, அத்தகைய மாற்றம் பழிக்குரியது என மறுக்கிறான். இவ்வாறு சமூக விதி, பெற்றோர் அதிகாரம், மகளின் விரதம், நெருங்கிய பந்தத்தைப் பாதுகாப்பது—இவை மோதிக்கொண்டு, முனிவர்கள் கேட்ட தீர்த்தவிவரத்திற்கு காரணப் பின்னணியை அமைக்கின்றன.

36 verses

Adhyaya 196

Bṛhadbala’s Journey to Anarteśa’s City (Dāśārṇādhipati–Anarteśa Alliance Narrative)

சூதர் உரைக்கிறார்—அனர்த்த நாட்டின் அரசன், தன் மகள் ரத்னவதியை யௌவனமடைந்து அபூர்வ அழகுடன் விளங்கக் கண்டு, கன்யாதான தர்மத்தைப் பற்றி சிந்தித்தான். காரியசாதன லோபத்தால் தகுதியற்ற வரனுக்குக் கன்னியை அளித்தல் பெருந்தோஷம்; அதனால் தீய விளைவு உண்டாகும் என நெறிவாக்கு கூறப்படுகிறது. தகுந்த வரன் கிடைக்காததால், புகழ்பெற்ற ஓவியர்களை உலகமெங்கும் அனுப்பி—இளமை, குலமாட்சி, நற்குணம் உடைய அரசர்களின் உருவங்களை வரைந்து கொண்டு வந்து ரத்னவதிக்குக் காட்டச் செய்தான்; அவள் மரியாதைக்கேற்ற வரனைத் தேர்ந்தெடுத்து, தந்தையின் குறை குறையும்படி। அந்த உருவங்களில் தாசார்ண நாட்டின் அரசன் ப்ருஹத்பலன் எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்த தகுதியானவன் எனத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான். பின்னர் அனர்த்த அரசன் தூதன் மூலம் ப்ருஹத்பலனுக்கு திருமண அழைப்பை அனுப்பி, புகழ்மிக்க பரமசுந்தரி ரத்னவதியை அளிப்பதாக அறிவித்தான். செய்தி கேட்ட ப்ருஹத்பலன் மகிழ்ந்து, நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் உடனே அனர்த்தேசனின் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; இதுவே இரு அரசர்களின் கூட்டுறவு-பயணத்தின் தொடக்கமாகும்।

15 verses

Adhyaya 197

परावसुप्रायश्चित्तविधानवृत्तान्तवर्णनम् (Parāvasu’s Expiation: Narrative of Prāyaścitta Procedure)

சூதர் கூறுகிறார்—பண்டித பிராமணர் விஶ்வாவஸுவின் மகன் பராவசு மாக மாதத்தில் களைப்பும் அலட்சியமும் காரணமாக ஒரு வेश्यையின் வீட்டில் தங்கி, தண்ணீர் என எண்ணி தவறுதலாக மதுவை அருந்தினான். செயலை உணர்ந்தவுடன் அவன் ஆழ்ந்த பச்சாத்தாபத்தில் மூழ்கி, சுத்திக்காக சங்கதீர்த்தத்தில் நீராடி, சமூகத் தாழ்மையுடன் குருவை அணுகி பிராயச்சித்தம் வேண்டினான். முதலில் நண்பர்கள் கேலியாக தவறான வழியைச் சொன்னார்கள்; ஆனால் பராவசு தீவிரமான தீர்வே வேண்டும் என வலியுறுத்தினான். ஸ்மிருதி அறிந்த பிராமணர்களுடன் ஆலோசித்து, அறிந்தே அருந்துதல்–அறியாமல் அருந்துதல் என்ற வேறுபாட்டை நிர்ணயித்து, சாஸ்திரப் பிராயச்சித்தமாக—அருந்திய அளவுக்கு ஏற்ப தீயில் காய்ச்சிய நெய்யை அருந்துதல் என்று விதித்தனர். உயிராபத்து, சமூக அவமதிப்பு அச்சத்தால் பெற்றோர் அந்த கடுமையான தவத்தைத் தடுக்க முயன்றனர். பின்னர் மக்கள் மதிப்பிற்குரிய பர்த்ருயஜ்ஞர் (அவையிலான நிகழ்வில் ஹரிபத்ரருடன் தொடர்புடையவர்) அவர்களிடம் தீர்ப்பு கேட்டனர். அவர் தேச-தர்மமும் சூழலும் கொண்டு—விளையாட்டாகச் சொன்ன சொற்களும் பண்டித விளக்கத்தால் உள்ளூர் தர்மத்தில் செயல்படலாம் என்று விளக்கினார். அரசன் ஒத்துழைப்புடன் நீதிமன்றத்தில் அரசகுமாரி ரத்னாவதி தாய்மையுணர்வுடன் ஒரு குறியீட்டு சுத்தி-சோதனையை நடத்தினாள்—தொடுதல் மற்றும் உதடு-தொடுதலில் இரத்தம் அல்ல, பால் வெளிப்பட்டது; இதனால் பராவசுவின் சுத்தி பொதுமுன் உறுதியாகியது. இறுதியில் நகர ஒழுங்கு நிறுவப்பட்டது—அத்தகைய இல்லங்களில் மது, மாமிசம் தடை; மீறினால் தண்டனை, தனிப்பட்ட பிராயச்சித்தம் பொதுநெறி ஆட்சியுடன் இணைக்கப்பட்டது.

124 verses

Adhyaya 198

Ratnāvatī–Brāhmaṇī Tapas and the Revelation of the Twin Tīrthas (Śūdrīnāma & Brāhmaṇīnāma) with a Māheśvara Liṅga

அத்தியாயம் அரச திருமணப் பேச்சுவார்த்தையுடன் தொடங்குகிறது; ஆனால் தூய்மை மற்றும் திருமணத் தகுதி குறித்த தர்ம-நியாயத் தகராறால் அது முறிகிறது. தசார்ண அரசன் ரத்நாவதியின் நிலையை அறிந்து அவளை ‘புனர்பூ’ எனக் கூறி குலவீழ்ச்சி தோஷத்தைச் சுட்டி விலகிச் செல்கிறான். ரத்நாவதி பிற வரர்களை மறுத்து, ஒருமுறை அர்ப்பணிக்கும் ‘ஏகதான-தர்மம்’ கூறி, மன உறுதி மற்றும் வாக்கு அர்ப்பணம் இருந்தால் பாணிகிரஹணம் இல்லாவிட்டாலும் திருமணப் பிணைப்பு நிலைபெறும் என வலியுறுத்துகிறாள். மறுமணத்தை விட கடும் தவமே எனத் தீர்மானிக்கிறாள்; தாய் தடுக்கவும் திருமண ஏற்பாடுகள் செய்யவும் முயன்றாலும், சமரசம் செய்யாமல் உயிர்துறப்பேன் எனவும் உறுதி செய்கிறாள். அவளுடன் உள்ள பிராமணிப் பெண், பருவமடைதலால் ஏற்படும் சமூக-யாக விதிக் கட்டுப்பாடுகளைச் சொல்லி ரத்நாவதியுடன் தவத்திற்கு செல்ல முடிவு செய்கிறாள். பர்த்ருயஜ்ஞர் எனும் ஆசான் சாந்த்ராயண, க்ருச்சிர, சாந்தபன, ஷஷ்டகால உணவு, திரிராத்திர, ஏகபக்த முதலிய படிப்படியான தவங்களை அறிவுறுத்தி, உள்ளார்ந்த சமநிலையை வலியுறுத்தி, கோபம் தவப் பலனை அழிக்கும் என எச்சரிக்கிறார். ரத்நாவதி பருவங்கள் மாறும் அளவுக்கு நீண்ட காலம் கடுமையான உணவு-நியமங்களுடன் தவம் செய்து அபூர்வ தவோபலத்தை அடைகிறாள். இறுதியில் சசிசேகர சிவன் கௌரியுடன் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார். பிராமணியின் வேண்டுதலும் ரத்நாவதியின் யாசனையும் காரணமாக தாமரைகள் நிறைந்த நீர்நிலம் ‘சூத்ரீநாம’ தீர்த்தமாகவும், அதற்கு இணையாக ‘பிராமணீநாம’ மற்றொரு தீர்த்தமாகவும் உருவாகி, பூமியிலிருந்து சுயம்பு மாஹேஸ்வர லிங்கம் வெளிப்படுகிறது. இந்த இரு தீர்த்தங்களும் லிங்கமும் கொண்ட மகிமை—நம்பிக்கையுடன் நீராடுதல், தூய நீர்/தாமரை எடுத்தல், பூஜை செய்தல் பாபநாசமும் நீண்ட ஆயுளும் தரும்; குறிப்பாக சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி திங்கள் அன்று. நரகங்கள் வெறுமையாகின்றன என யமன் புலம்ப, இந்திரன் தூளால் தீர்த்தங்களை மறைக்கப் பணிக்கப்படுகிறான்; ஆயினும் கலியுகத்தில் அங்குள்ள மண்ணால் புனித திலகம் இட்டு, அதே திதியில் சிராத்தம் செய்தால் கயா-சிராத்தத்துக்கு இணையான பலன் என கூறப்படுகிறது. கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாபமோட்சம் தரும்; லிங்கார்ச்சனையில் விசேஷ சித்தி கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி நிறைவுறுகிறது.

106 verses

Adhyaya 199

Adhyāya 199: Trika-Tīrtha Saṅgraha and Kali-yuga Upāya (त्रिकतीर्थसंग्रहः कलियुगोपायश्च)

இந்த அதிகாரத்தில் முனிவர்கள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—கலியுகத்தில் குறுகிய ஆயுளுடையோர், பூமியில் கூறப்படும் எண்ணற்ற தீர்த்தங்களின் ஸ்நானப் பலனை எவ்வாறு பெறுவர்? சூதர் ‘தர்ம-சங்க்ஷேபம்’ செய்து 24 புனிதங்களை 8 திரயங்களாக வகுத்து கூறுகிறார்: க்ஷேத்ரம் (குருக்ஷேத்ரம், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரம், பிரபாசம்), அரண்யம் (புஷ்கரம், நைமிஷம், தர்மாரண்யம்), புரி (வாரணாசி, த்வாரகா, அவந்தி), வனம் (வ்ரிந்தாவனம், காண்டவம், த்வைதவனம்), கிராமம் (கல்பகிராமம், சாலிகிராமம், நந்திகிராமம்), தீர்த்தம் (அக்னிதீர்த்தம், சுக்லதீர்த்தம், பித்ருதீர்த்தம்), பர்வதம் (ஸ்ரீபர்வதம், அர்புதம், ரைவதம்), நதி (கங்கை, நர்மதா, சரஸ்வதி)। ஒரு திரயத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் அந்தத் திரயத்தின் பலன்; அனைத்துத் திரயங்களிலும் ஸ்நானம் செய்தால் எண்ணற்ற தீர்த்தங்களுக்குரிய முழுப் புண்ணியம் கிடைக்கும் என உரை வலியுறுத்துகிறது। பின்னர் ஹாடகேஸ்வரப் பகுதியில் தீர்த்தங்களும் ஆலயங்களும் அளவிலாததால் நூறு ஆண்டுகளிலும் முழுமை பெற இயலாது என முனிவர்கள் கூறி, குறிப்பாக பொருளாதாரக் குறைபாடுள்ளோர்க்கு ‘சர்வபுண்யம்’ மற்றும் தேவதரிசனம் பெற எளிய உபாயம் வேண்டுகின்றனர். சூதர் பழைய உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார்—ஒரு அரசன் விஸ்வாமித்ரரிடம், ஒரே தீர்த்தஸ்நானத்தால் எல்லாத் தீர்த்தபலனும் எவ்வாறு கிடைக்கும் என்று கேட்கிறான். விஸ்வாமித்ரர் நான்கு பிரதான தீர்த்தங்களையும் அனுஷ்டானங்களையும் கூறுகிறார்: (1) கயா-சம்பந்தமான புனிதக் கிணறு—குறிப்பிட்ட திதி/சூரியகிரகண காலங்களில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் பித்ருக்கள் ரட்சிக்கப்படுவர்; (2) சங்கதீர்த்தம்—மா஘த்தில் சங்கேஸ்வர தரிசனம்; (3) விஸ்வாமித்ரர் பிரதிஷ்டை செய்த ஹரலிங்கம் ‘விஸ்வாமித்ரேஸ்வர’—சுக்ல அஷ்டமியுடன் தொடர்பு; (4) சக்ரதீர்த்தம் (பாலமண்டனம்)—பலநாள் ஸ்நானம், சக்ரேஸ்வர தரிசனம், குறிப்பாக ஆஸ்வின சுக்ல அஷ்டமி। அதன்பின் ஸ்ராத்த விதியின் நுண்ணிய ஒழுங்குகள் விளக்கப்படுகின்றன—அந்த இடத்தில் பிறந்த/தகுதியான (ஸ்தானோத்பவ) பிராமணர்களே வேண்டுமென வலியுறுத்தல், தகுதியற்றோர் அல்லது அசௌசம் காரணமாக கர்மம் நிஷ்பலமாகும் என எச்சரிக்கை, மேலும் சில உள்ளூர் குலங்களின் (அஷ்டகுலம் முதலிய) முன்னுரிமை வரிசை। இறுதியில் சாபம், மீறல், பிராமண வேடமிட்ட புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒருவரின் நிகழ்வு போன்ற காரணக் கதைகள் மூலம் சமூக-யாஜ்ஞிக எல்லைகள் ஏன் என்பதைக் காட்டி, உரையின் செயல்திறன்-தர்க்கத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது।

172 verses

Adhyaya 200

Adhyāya 200 — Nāgara-Maryādā, Saṃsarga-Doṣa, and Prāyaścitta-Vidhi (Purity Restoration Protocols)

இந்த अध्यாயத்தில் மறைக்கப்பட்ட சமூக அடையாளமும், சடங்கு-ஒழுங்கு கட்டுப்பட்ட சமூகத்தில் இணைந்து உண்பது/பழகுதல் (ஸம்ஸர்க) காரணமாக உண்டாகும் அசௌசம் பற்றிய தர்மசாஸ்திர-நீதிவாதம் கூறப்படுகிறது. விடியற்காலையில் தீக்ஷிதன், ஆஹிதாக்னி இல்லறத்தான் சுபத்ரனின் மகள் அழுது—தன்னை ஒரு அந்த்யஜனுக்கு கொடுத்துவிட்டார்கள்; ஆகவே தீயில் புகுவேன் என்று கூற, வீட்டார் அதிர்ச்சி அடைகிறார்கள். பிராமணர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்: சந்திரப்ரபா எனும் ஒருவர் த்விஜ ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு நீண்ட காலம் தேவர்-பித்ரு கர்மங்களில் கலந்து கொண்டார்; இப்போது அவர் சாண்டாளன் என வெளிப்பட்டதால், அந்த இடமும் அங்குள்ளவர்களும், அந்த வீட்டில் உண்டு/குடித்தவர்களும் அல்லது அங்கிருந்து கொண்டுவந்த அன்னத்தை ஏற்றவர்களும் ஸம்ஸர்க தோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டனர். அதிகாரியான தீக்ஷிதன் ஸ்ம்ருதி-சாஸ்திரத்தை ஆலோசித்து படிப்படியாகப் பிராயச்சித்தங்களை விதிக்கிறார்—சுபத்ரனுக்கு நீண்ட சந்த்ராயண விரதம், இல்லச் சேமிப்புகளைத் துறத்தல், அக்னிகளை மீண்டும் நிறுவுதல், இல்லத் தூய்மைக்காக பெரிய ஹோமங்கள், மேலும் எத்தனை முறை உணவு/எவ்வளவு நீர் எடுத்தார்களோ அதற்கேற்ற தபங்கள். தொடு-ஸம்ஸர்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குடியிருப்போருக்கு தனி பிராஜாபத்யாதி, பெண்கள்-சூத்ரர்கள்-குழந்தைகள்-முதியோர் ஆகியோருக்கு குறைத்த விதிகள், மண் பாத்திரங்களைத் தள்ளிவிடுதல் எனக் கூறப்படுகிறது. பிரஹ்மஸ்தானத்தில் ஊர்த் தொகையால் கோடி-ஹோமம் செய்து பரந்த தூய்மை செய்வதும் விதிக்கப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்ராத்தாதி கர்மங்களுக்கு ‘நாகர-மர்யாதா’ எல்லை விதிகள் தொகுக்கப்படுகின்றன—நாகர முறையை மீறி செய்த கர்மம் பலனற்றது; ஆண்டுதோறும் தன் இடத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. முடிவில் விஸ்வாமித்ரர் அரசனிடம்—இதுவே நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கு; இதனால் நாகரர் ஸ்ராத்த-யோக்யர் எனக் கருதப்படுவர், மேலும் பர்த்ருயஜ்ஞ அடிப்படையிலான நெறிகளால் சமூகம் கட்டுப்படும் என உறுதிப்படுத்துகிறார்.

37 verses

Adhyaya 201

नागरप्रश्ननिर्णयवर्णनम् (Nagara Status Inquiry and Adjudication)

இந்த அதிகாரத்தில், தந்தை வழி வம்சம் அறியப்படாததும், வேறு தேசத்தில் பிறந்தோ அங்கிருந்து வந்தோ இருக்கக்கூடிய ‘நாகர’ பிராமணனின் சுத்தி (śuddhi) மற்றும் யாகாதிகாரம் குறித்து பிராமணர்கள் விஶ்வாமித்ரரிடம் முறையாக விசாரிக்கின்றனர். அதற்கு பர்த்ருயஜ்ஞன் தீர்ப்பளிக்கும்-சடங்கு நெறியை விளக்குகிறார்: முதன்மை, ஒழுக்கம் கொண்ட, சீரிய பிராமணர்களே சுத்தியை வழங்க வேண்டும்; மேலும் கர்தா-தீர்த்தத்தில் தோன்றிய பிராமணனை முக்கிய சாட்சி/மத்தியஸ்தராக நிறுவ வேண்டும். ஆசை, கோபம், பகை, பயம் காரணமாக சுத்தியை மறுப்பது பெரும் பாபம் எனக் கூறி, தன்னிச்சையான விலக்குக்கு நெறி கட்டுப்பாட்டை நிறுவுகிறார். சுத்தி மூன்று வகை: முதலில் குலச் சுத்தி, பின்னர் தாய்வழிச் சுத்தி, இறுதியில் சீலம்/ஆசாரச் சுத்தி; அதன் பின் அவர் ‘நாகர’ என அங்கீகரிக்கப்பட்டு பொதுப் பதவி (sāmānya-pada) எனும் பொதுக் கர்மாதிகாரத்தைப் பெறுகிறார். ஆண்டிறுதியில் மற்றும் சரத்காலத்தில் நடைபெறும் சபை, பதினாறு தகுதியான பிராமணர்களின் நிறுவல், வேதப் பாராயணப் பணிகளுக்குரிய பல பீடிகைகளுடன் அமர்வு ஒழுங்கு, சாந்தி மந்திரங்கள், சூக்த/பிராஹ்மணப் பகுதிகள், ருத்ர-மைய பாராயணங்கள் ஆகியவற்றின் வரிசை விவரிக்கப்படுகிறது. முடிவில் புண்யாஹ அறிவிப்பு, இசை, வெண்வஸ்திரம்-சந்தனம், மத்தியஸ்தரின் பணிவான விண்ணப்பம், சாதாரண வாதமல்ல—வேதவாக்குச் செயல்களால் தீர்ப்பு; தீர்ப்பு தருணத்தில் ‘தால-த்ரய’ அர்ப்பணம் செய்ய உத்தரவு கூறப்படுகிறது।

43 verses

Adhyaya 202

भर्तृयज्ञवाक्यनिर्णयवर्णनम् (Bhartṛyajña on Adjudicating Speech and Preserving Kṣetra-Sanctity)

அத்தியாயம் 202-ல் விஸ்வாமித்ரரின் சூழ்நிலைக்குப் பின் பிராமண சபை நடுவர்/தீர்ப்பாளரைத் தீர்ப்பு அளிக்கும் நெறிமுறைகள் குறித்து கேட்கிறது. மனிதர் சொன்ன வாக்கியங்களை விட வேதவாக்கின் அடிப்படையில் தீர்ப்பு ஏன் வர வேண்டும்? மேலும் நடுவர் ‘மூவகை தாளம்’ ஏன் வழங்குகிறார்? என்பதே கேள்விகள். பர்த்ருயஜ்ஞர், பிரம்மசாலையில் அமர்ந்த புனித க்ஷேத்திரத்தின் ஆட்சி-நியாயத்தை விளக்குகிறார்: நகரர்களிடையே பொய்வாக்கு எழக் கூடாது; நிலையான முடிவு கிடைக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் கேள்வி-பதில் மூலம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அவர் காரணத் தொடர் கூறுகிறார்—அப்ரமாண வாக்கால் மஹாத்மியம் குன்றும்; அதனால் கோபம், பின்னர் பகை, இறுதியில் தர்மத் தவறு உண்டாகும். ஆகவே சமூக ஒழுங்கு சிதையாமல் இருக்க நடுவரை மீள்மீள விசாரிக்கின்றனர். ‘மூவகை தாளம்’ ஒழுக்கக் கருவி: முறையே (1) தவறான கேள்வி-பதிலால் வரும் தீங்கு, (2) கோபம், (3) பேராசை ஆகியவற்றை அடக்கி சபையின் இசைவை நிலைநிறுத்துகிறது. மேலும், நான்காம் வேதமாக எண்ணப்பட்டாலும் அథர்வவேதம் செயல்சித்திக்காக ‘முதல்’ எனப் பயன்பாட்டில் ஏன் கருதப்படுகிறது என்பதும் கூறப்படுகிறது. பாதுகாப்பு/செயல்முறை கர்மவிதிகள் பற்றிய முழுமையான அறிவும், உலகநலத்திற்கான உபாயங்களும், அபிசாரிக முதலிய அம்சங்களும் அதில் உள்ளதால், காரியம் நிறைவேற முதலில் அதனை ஆலோசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு க்ஷேத்திரத்தில் கேள்வி நெறி, அதிகார வாக்கின் மரியாதை, சபாதர்மம் ஆகியவை ஒருங்கே விளக்கப்படுகின்றன.

20 verses

Adhyaya 203

नागरविशुद्धिप्रकारवर्णनम् — Procedure for the Purification/Validation of a Nāgara Dvija

அத்தியாயம் 203-ல் நாகர த்விஜன் சமூகத்தின் முன்னிலையில் பெற வேண்டிய சுத்தி/அங்கீகார முறையை விளக்குகிறது. சுத்திக்காக வந்த நாகரன் நாகரர்களின் முன் நின்று எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சுத்தியை அடைகிறான் என்று ஆனர்த்தன் கேட்கிறான். நூல் கூறுவது: ஒரு நடுநிலையான நடுவர் நியமிக்கப்பட வேண்டும்; அவர் தாய்–தந்தை, கோத்திரம், ப்ரவரம் முதலியவற்றை விசாரித்து, தந்தை வழியில் தந்தை–தாத்தா–முப்பாட்டன் வரை, தாய் வழியிலும் அதேபோல் பல தலைமுறைகள் வரை வம்ச வரிசையை நுணுக்கமாகத் தேட வேண்டும். சுத்திகர்மத்தில் ஈடுபடும் பிராமணர்கள் கவனமாக சாகா-ஆகமமும் மூலவம்சமும் உறுதி செய்ய வேண்டும்; இது ஆலமரத்தின் பரந்த வேர் போல அடித்தளமாக உவமிக்கப்படுகிறது. வம்சம் உறுதியான பின், சபையில் சிந்தூரத் திலகமும் மந்திரங்களும் (சதுஷ்பாத மந்திரக் குறிப்புடன்) கொண்டு சுத்தி வழங்கப்படுகிறது. நடுவர் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கிறார்; சமூகம் குறியீடாக மூன்று முறை கைதட்டல்/தாடனம் செய்கிறது; சுத்திபெற்றவர் பொதுவான சமூக-யாக உரிமைக்கு தகுதி பெறுகிறார். பின்னர் அவர் அக்னியில் சரணம் புகுந்து அக்னியைத் திருப்திப்படுத்தி, பஞ்சமுக மந்திரத்தால் பூர்ணாஹுதி செலுத்தி, தகுதிக்கேற்ப அன்னத்துடன் தக்ஷிணை அளிக்கிறார். இறுதியில்—மூலவம்ச அடிப்படையிலான சுத்தி நிரூபிக்கப்படாவிட்டால் கட்டுப்பாடு விதிக்க வேண்டும்; அசுத்த ஆசாரியர் செய்த சிராத்தம் முதலியவை பயனற்றவை என எச்சரித்து, இடமும் குலவரிசையும் சுத்தமாகும் வகையில் கடுமையான நடைமுறை வலியுறுத்தப்படுகிறது.

18 verses

Adhyaya 204

प्रेतश्राद्धकथनम् (Preta-Śrāddha: Discourse on Ancestral Rites for the Preta-State)

இந்த அத்தியாயம் தீர்த்தமாஹாத்ம்யச் சூழலில் இரண்டு இணைந்த உரையாடல்களை முன்வைக்கிறது. முதலில், வம்சம் மறைந்திருந்தாலும் (நஷ்டவம்ச) தன்னை ‘நாகர’ன் எனக் கூறும் ஆனர்த்தன், சுத்தி எவ்வாறு அமையும் என்று கேட்கிறான். விஸ்வாமித்ரர் முன்னுதாரணத்தைச் சொல்லி—பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறியபடி, அந்த நபரின் சீலம் மற்றும் நாகர தர்ம/ஆசார ஒழுக்கம் பொருந்துகிறதா எனச் சோதித்து, பொருந்தினால் விதிப்படி சுத்தி செய்து, ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களுக்கு உரிமை மீண்டும் நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும் என நிர்ணயிக்கிறார். பின்னர் ஹிரண்யாக்ஷ யுத்தத்தில் உயிர்நீத்தவர்களைப் பற்றிய சக்ர–விஷ்ணு உரையாடல் வருகிறது. விஷ்ணு வேறுபாட்டை விளக்குகிறார்—புனித இடத்தில் (உரையாடலில் ‘தாரா-தீர்த்தம்’) எதிரியை நேருக்கு நேர் எதிர்த்து வீரவணக்கம் பெற்றோர் மறுபிறவிக்கு திரும்பார்; ஓடிச் செல்லும்போது கொல்லப்பட்டோர் பிரேத நிலையைக் அடைவர். விடுதலைக்கான வழி குறித்து இந்திரன் கேட்டபோது—பாத்ரபத (நபாஸ்ய) மாதம் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி, சூரியன் கன்னியில் இருக்கும் வேளையில், குறிப்பாக கயாவில் பித்ரு ஆணைப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும் என உபதேசிக்கப்படுகிறது. இதனால் ஆண்டுதோறும் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; செய்யாவிட்டால் பிரேதரின் துயரம் நீடிக்கும் என முடிவுறுகிறது.

38 verses

Adhyaya 205

गयाश्राद्धफलमाहात्म्य (Glory of the Fruit of Gayā-Śrāddha) — within Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya

இந்த அதிகாரத்தில் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் சூழலில் விஷ்ணு இந்திரனுக்கு ஸ்ராத்த விதியை உபதேசிக்கிறார். போர்க்களத்தில் எதிரியை நேரில் எதிர்த்து வீழ்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், பின்னால் இருந்து தாக்கப்பட்டு விழுந்தவர்களாக இருந்தாலும்—அத்தகைய வீழ்ந்த வீரர்களுக்கும் கயா-ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்பான முறையில் பிண்ட-தர்ப்பணம் செய்தால் நன்மை உண்டாகும் என்கிறார். அப்போது இந்திரன், “கயா தூரத்தில் உள்ளது; அங்கே பிதாமஹன் பிரம்மா ஆண்டுதோறும் விதி செய்கிறார்; பூமியில் நடைமுறையாக ஸ்ராத்த-சித்தி எவ்வாறு?” என்று கேட்கிறான். விஷ்வாமித்ரர் விஷ்ணுவின் பதிலை எடுத்துரைக்கிறார்—ஹாடகேஸ்வரப் பகுதியில் கூபிகையின் நடுவில் மிகப் புண்ணியமான தீர்த்தம் உள்ளது. அமாவாசை மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில் அங்கே ‘கயா’ சங்கமித்து வருவதாகவும், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் கூட்டு சக்தி அந்த இடத்தில் நிறைந்திருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. மேலும், சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் காலத்தில், அஷ்டவம்சப் பிரசித்தி பெற்ற பிராமணர்களுடன் அங்கே ஸ்ராத்தம் செய்தால், பிரேத நிலையிலுள்ள பித்ருக்களும், அதோடு ஸ்வர்கஸ்த பித்ருக்களும் உத்தரணம் பெறுவர் என விளக்கப்படுகிறது. அந்த பிராமணர்கள் ஹிமாலயத்திற்கு அருகில் வாழும் தபஸ்விகள் என அவர்களின் தோற்றமும் கூறப்படுகிறது. அவர்களை மரியாதையுடன் அழைத்து வரவும், சமாதான முறையால் மகிழ்விக்கவும், விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தை நிறைவேற்றவும் விஷ்ணு இந்திரனுக்கு ஆணையிடுகிறார். இறுதியில் இந்திரன் திருப்தியுடன் ஹிமாலயத்திற்கு அவர்களைத் தேடி செல்கிறான்; விஷ்ணு க்ஷீரசாகரத்திற்குப் புறப்படுகிறார்—இவ்வாறு தீர்த்தத்தின் மூலம் கயா-சம பலனும், செயல்வழி ஒழுங்கும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.

16 verses

Adhyaya 206

बालमण्डनतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Bālamaṇḍana Tīrtha)

இந்த அதிகாரம் தீர்த்தமாஹாத்ம்யச் சூழலில் விஸ்வாமித்ரர்–ஆனர்த்தர் உரையாடலாக விரிகிறது. விஷ்ணுவின் ஆணையால் இந்திரன் ஹிமவத் மலையில் கடுந்தவம் புரியும் முனிவர்களை அணுகி, சாமத்காரபுரத்தின் கயாகூபியில் நடைபெறும் ஸ்ராத்தத்தில் பங்கேற்க வேண்டுமென வேண்டுகிறான். முனிவர்கள் தயங்குகின்றனர்—சண்டைக்கார மக்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டால் தர்மக்கேடு, கோபம் எழுந்தால் தவம் குன்றுதல், அரச தானம் ஏற்றால் துறவற ஒழுக்கம் பாதிக்கப்படுதல் ஆகிய அபாயங்களைச் சொல்கிறார்கள். இந்திரன், ஹாடகேஸ்வரத் தொடர்புடைய அந்தத் தலத்தின் வலிமையால் கலகம் எழலாம்; ஆனால் கோபமும் விக்னமும் வராமல் தானே காப்பேன் என்றும், கயா-ஸ்ராத்தத்தின் அபூர்வ பலனையும் விளக்குகிறான். பின்னர் ஒரு சடங்கு நெருக்கடி ஏற்படுகிறது: விஸ்வேதேவர்கள் பிரம்மாவின் ஸ்ராத்தத்திற்கு சென்றதால் வரவில்லை. இந்திரன் “விஸ்வேதேவர்கள் இன்றியும் மனிதர்கள் ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தம் செய்யலாம்” என்று அறிவிக்க, ஆகாசவாணி நோக்கப்பட்ட பித்ருக்களுக்கு ரட்சணப் பலன் உறுதி எனச் சொல்கிறது. பின்னர் பிரம்மா விதியை மீண்டும் நிர்ணயிக்கிறார்—சில குறிப்பிட்ட நாட்களிலும், சில மரணநிலைகளிலும் (முக்கியமாக பிரேதபக்ஷ சதுர்தசி) மட்டுமே விஸ்வேதேவர்-விலக்கான ஸ்ராத்தம் செல்லுபடியாகும். விஸ்வேதேவர்களின் கண்ணீரிலிருந்து கூஷ்மாண்டங்கள் தோன்றியது, ஸ்ராத்த உணவுப் பாத்திரங்களில் பஸ்மரேகை இட்டு பாதுகாப்பது ஆகிய விதிகளும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் இந்திரன் மாக மாதம் சுக்லபக்ஷம், புஷ்ய நட்சத்திரம், ஞாயிறு, த்ரயோதசி அன்று பாலமண்டனத்தின் அருகே சிவலிங்கம் நிறுவி, அங்கு ஸ்நானம் மற்றும் பித்ரு-தர்ப்பணத்தின் பலன், புரோகிதப் பராமரிப்பு–தானம், நன்றியின்மையின் நெறிப்பிழை ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கிறான்.

168 verses

Adhyaya 207

इन्द्रमहोत्सववर्णनम् (Indra Mahotsava—Institution and Ritual Logic)

இந்த अध्यாயத்தில் விஶ்வாமித்ரர் முதலில் தீர்த்தத்தின் புனிதப்படுத்தும் ஆற்றல், ஸ்நானப் பலன், மேலும் குறிப்பிட்ட காலத்தில் ஸ்நானம் செய்வதின் சிறப்பு ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பின்னர் ஆனர்த்தன்—இந்திரனின் பூலோக வழிபாடு ஏன் ஐந்து இரவுகளுக்கு மட்டுமே, அது எந்த பருவத்தில் நடத்தப்பட வேண்டும்? என்று கேட்கிறான். அதற்கு விஶ்வாமித்ரர் கௌதம–அஹல்யா நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—இந்திரனின் குற்றம், கௌதமரின் சாபம் (வீரிய நாசம், முகத்தில் ஆயிரம் குறிகள், பூமியில் வழிபட்டால் தலை பிளக்கும் அச்சம்), அஹல்யா கல்லுருவாக மாறுதல், இந்திரன் விலகுதல்। இந்திரராஜ்யம் இல்லாததால் உலகம் கலங்கியபோது ப்ருஹஸ்பதி மற்றும் தேவர்கள் கௌதமரை வேண்டுகின்றனர். பிரம்மா விஷ்ணு சிவனுடன் நடுவர் ஆகி கட்டுப்பாடு, மரியாதை, மன்னிப்பு ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி, சொல்லப்பட்ட வாக்கின் உண்மையும் காக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார். சாபம் பகுதியளவில் தணிகிறது—இந்திரனுக்கு மேஷத்திலிருந்து பெறப்பட்ட உறுப்புகள் கிடைக்கின்றன; முகக் குறிகள் கண்களாக மாறி அவர் ‘ஸஹஸ்ராக்ஷ’ எனப் பெயர் பெறுகிறார்। மனிதர்களிடையே மீண்டும் வழிபாடு வேண்டுமென இந்திரன் கேட்டபோது கௌதமர் ஐந்து இரவுகள் கொண்ட பூலோக இந்திரமஹோத்ஸவத்தை நிறுவுகிறார்; அது நடைபெறும் இடத்தில் ஆரோக்கியம், பஞ்சம் இல்லாமை, அரசியல் வீழ்ச்சி இல்லாமை உண்டாகும் என அருள்கிறார். விதி—இந்திரன் விக்ரஹத்தை வழிபடக் கூடாது; மரத்தில் பிறந்த யாஷ்டி (தண்டு) வேதமந்திரங்களால் நிறுவப்பட வேண்டும்; விரதம் நெறிச் சீர்திருத்தத்துடனும் சில பாபவிமோசனத்துடனும் இணைக்கப்படுகிறது. பலश्रுதி: பாராயணம்/கேள்வி வருடமுழுதும் நோயிலிருந்து விடுதலை; அர்க்யமந்திரம் குறிப்பிட்ட தோஷநாசம் தரும் என கூறப்படுகிறது।

77 verses

Adhyaya 208

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वराहिल्येश्वरशतानन्देश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya: The Glories of Gautameśvara, Ahilyeśvara, and Śatānandeśvara)

இந்த அத்தியாயம் விஶ்வாமித்ரர் ஒரு அரசனிடம் கூறும் பல அடுக்குகளான மாஹாத்ம்யமாக அமைந்துள்ளது. இந்திரன் தொடர்பான நிகழ்வுக்குப் பின் கௌதமரின் கோபம் எழுகிறது; பின்னர் சதானந்தன் தன் தாய் அகல்யாவின் நிலை குறித்து இரங்கிப் பிரார்த்தித்து, சௌச–அசௌச சுத்தி பற்றிய சிக்கலை முன்வைக்கிறான். கௌதமர் அசுத்தத்தின் கடுமையை விளக்கி, சாதாரணப் பிராயச்சித்தங்களால் அகல்யாவின் நிலை திருத்த முடியாது எனக் கூற, சதானந்தன் மிகுந்த தியாகவிரதத்தை உறுதி செய்கிறான். அதன்பின் கௌதமர் எதிர்காலத் தீர்வை அறிவிக்கிறார்—சூரியவம்சத்தில் ராமன் அவதரித்து ராவணனை வதம் செய்வான்; அவன் ஸ்பரிசம் மட்டுமே அகல்யாவை மீட்டெடுக்கும். ராமாவதாரப் பின்னணியில் விஶ்வாமித்ரர் இளைய ராமனை யாகரட்சைக்காக அழைத்துச் செல்கிறார்; வழியில் சாபத்தால் கல்லாகிய அகல்யாவைத் தொடச் சொல்ல, அவள் மீண்டும் மனித வடிவம் பெற்று கௌதமரை அணுகி முழுப் பிராயச்சித்தம் வேண்டுகிறாள். கௌதமர் பல சாந்திராயண, க்ருச்சிர, பிராஜாபத்ய விரதங்களும் தீர்த்த சேவையும் விதிக்கிறார். அகல்யா தீர்த்தயாத்திரை செய்து ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தை அடைகிறாள்; அங்கு தேவதரிசனம் எளிதில் கிடைக்காது. அவள் கடும் தவம் செய்து அருகில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவுகிறாள்; பின்னர் சதானந்தனும் வந்து சேர்ந்து தவம் செய்கிறான். இறுதியில் கௌதமரும் வந்து மேலும் பெரிய தவத்தால் ஹாடகேஸ்வரனை வெளிப்படுத்த உறுதி செய்கிறார்; நீண்ட தவத்தின் பயனாக லிங்கம் வெளிப்பட்டு சிவன் சாட்சாத் தோன்றி க்ஷேத்திரத்தின் வல்லமையையும் குடும்பத்தின் பக்தியையும் பாராட்டுகிறார். இங்கு தரிசனம்–பூஜை செய்தால் பெரும் புண்ணியம், குறிப்பிட்ட திதியில் பக்தர்களுக்கு நல்வுலகப் பிராப்தி என கௌதமர் வரம் வேண்டுகிறார். முடிவில், இத்தலங்களின் அருளால் ஒழுக்கம் குன்றியவர்களும் புண்ணிய வழிக்குச் செல்லத் தொடங்குவதால் தேவர்கள் கலங்கி, இந்திரனை அணுகி யாகம், விரதம், தானம் போன்ற பொதுத் தர்மச் செயல்களை மீண்டும் வலுப்படுத்த வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர்; இதனால் தர்ம ஒழுங்கு சமநிலையடைகிறது. பலன்-ச்ருதி பகுதியில் பக்தியுடன் கேட்போரின் சில பாபங்கள் நீங்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது.

94 verses

Adhyaya 209

शंखादित्य-शंखतीर्थोत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनम् (Origin Account of Śaṅkhatīrtha and Śaṅkheśvara/Āditya Worship)

இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் அடுக்குகளாக சங்கதீர்த்தத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் விளக்குகிறது. ஆனர்த்தன் என்னும் அரசன், சங்கதீர்த்தத்தின் முழு வரலாற்றை விச்வாமித்திரரிடம் கேட்கிறான். விச்வாமித்திரர் முன்னுதாரணக் கதையைச் சொல்கிறார்—குஷ்டநோய், அரசியல் வீழ்ச்சி, செல்வ இழப்பு ஆகியவற்றால் துன்புற்ற ஒரு பழைய அரசன் நாரதரை அணைகிறான். நாரதர் அவனுடைய கர்மப் பயத்தை நீக்கி, முன்ஜன்மப் பாபம் இல்லை; மாறாக அவன் சோமவம்சத்தில் தர்மநிஷ்ட அரசனாக இருந்த புண்ணியத்தை நினைவூட்டி, குற்றம் தேடாமல் பரிகார வழியைச் சொல்கிறார். நாரதர் குறிப்பிட்ட தீர்த்தவிதியை விதிக்கிறார்—ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தின் சங்கதீர்த்தத்தில் மాధவ (வைசாக) மாத சுக்ல அஷ்டமியில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரியோதயத்தில் நீராடி சங்ககேஸ்வரரின் தரிசன-பூஜை செய்ய வேண்டும். இதனால் குஷ்டவிமோசனம் மற்றும் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும் என்கிறார். பின்னர் தீர்த்தத்தின் காரணக் கதை—லிகிதன், சங்கன் என்ற கல்வியறிந்த சகோதரர்கள், காலியான ஆசிரமத்திலிருந்து பழம் எடுத்ததைக் குறித்து வாதிடுகிறார்கள்; லிகிதன் தர்மசாஸ்திரப்படி அதைத் திருட்டு எனக் கண்டிக்கிறான், சங்கன் தவம் குன்றாதபடி பிராயச்சித்தத்தை ஏற்கிறான். கடும் தண்டனையாக அவன் கைகள் வெட்டப்படுகின்றன; பின்னர் ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் நீண்ட தவம் செய்து, பருவங்களெல்லாம் கடுந்தவம், ருத்ரபாடம், சூரிய உபாசனை ஆகியவற்றை மேற்கொள்கிறான். இறுதியில் மகாதேவர் சூரியத் தேஜஸ்சுடன் தோன்றி வரங்களை அளிக்கிறார்—சங்கனின் கைகள் மீளப் பெறுதல், லிங்கத்தில் தெய்வ சன்னிதி நிறுவல், நீர்நிலைக்கு ‘சங்கதீர்த்தம்’ என்ற பெயரும் புகழும், எதிர்கால யாத்திரிகர்களுக்கான பலன் உரை. இந்தக் கதையை கேட்போர் அல்லது படிப்போர் வம்சத்தில் குஷ்டநோய் தோன்றாது என அத்தியாயம் நிறைவுறுகிறது.

89 verses

Adhyaya 210

ताम्बूलोत्पत्तिः तथा ताम्बूलमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Māhātmya of Tāmbūla)

இந்த அதிகாரத்தில் சங்கதீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு மீட்பு நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அரசன், மாதவ மாதத்தில் அஷ்டமி திதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரியோதய நேரத்தில் நீராடி சூரிய வழிபாட்டை முறையாகச் செய்ததால் நோயிலிருந்து விடுபடுகிறான்; காலநியமத்துடன் செய்யும் கர்மத்தின் மகிமை இங்கு வெளிப்படுகிறது. பின்னர் தாம்பூலம் (வெற்றிலை-பாக்கு) உபயோகத்தின் நெறி விளக்கப்படுகிறது—தவறான முறையில் பயன்படுத்தினால் தோஷங்கள் உண்டாகி செல்வம் குறையும்; அவற்றை நீக்கப் பிராயச்சித்த விதிகளும் கூறப்படுகின்றன. சமுத்திரமந்தனக் கதையுடன் நாகவல்லியின் தோற்றம், அமிர்தத்துடன் தொடர்புடைய தெய்வீகப் பொருட்களால் அதன் வெளிப்பாடு, பின்னர் மனித உலகில் பரவல், அதனால் காமவிருத்தி மற்றும் யாக-அனுஷ்டானங்களில் தளர்ச்சி போன்ற சமூக விளைவுகளும் சொல்லப்படுகின்றன. இறுதியில் திருத்தும் சுத்திகரணச் சடங்கு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது—சுப நேரத்தில் பண்டித பிராமணரை அழைத்து மரியாதை செய்து, பொன் இலை (ஸ்வர்ணபத்ரம்) மற்றும் தாம்பூலப் பொருட்களைத் தயாரித்து, மந்திரத்துடன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு தானம் அளித்து, சுத்தி உறுதியைப் பெறுதல். இவ்வாறு கட்டுப்பட்ட இன்பம், நெறிச் சுயக்கட்டுப்பாடு, தானமயமான பிராயச்சித்தம் ஆகியவற்றின் மாதிரியை அதிகாரம் நிறுவுகிறது.

97 verses

Adhyaya 211

Śaṅkhatīrtha-māhātmya (Glory of Śaṅkhatīrtha)

இந்த அத்தியாயம் போதனைமிகு உரையாடலாக விரிகிறது. விசுவாமித்திரர் அரசனுக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்கள்—வறுமை, குஷ்டநோய், போர்தோல்வி—எதனால் வந்தன என்று கேட்கிறார். நாரதர் காரணத்தை தர்மவழுவாகக் கூறுகிறார்: பிராமணர்களை மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றுதல், வாக்குறுதி அளித்த உதவியை வழங்காமை, வேண்டுபவர்களை அவமதித்தல், மேலும் பிராமண உரிமைகள் மற்றும் தான-அனுதானங்களுடன் தொடர்புடைய பிதா-மூதாதையர் விதித்த சாசனங்களை அடக்குதல் அல்லது நீக்குதல். இவ்வதர்மத்தால் பகைவர்கள் அரசனை வெல்லத் தொடங்குகின்றனர். பரிகாரம் தெளிவாகவும் தீர்த்தத்துடன் இணைந்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அரசன் பக்தியுடன் சங்கதீர்த்தம் சென்று நீராடி, பிராமணர்களை கூட்டி சங்காதித்யரின் முன்னிலையில் அவர்களின் பாதங்களை கழுவி, பல தானப்பத்திரங்கள்/அனுதானங்கள் (குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையுடனும்) வழங்கி மறுக்கப்பட்டதை மீட்டளிக்கிறான். இறுதியில் பிராமணர்களின் பிரசாதத்தால் அங்கே வந்த பகைவர்கள் மரணமடைகிறார்கள்—மரியாதை, ஈடுசெய்தல், தர்மபாலனம் ஆகியவை உடலும் அரசாட்சியும் நிலைபெறச் செய்கின்றன என்ற புராணநெறி வெளிப்படுகிறது।

13 verses

Adhyaya 212

रत्नादित्यमाहात्म्यवर्णनम् (Ratnāditya Māhātmya — The Glory of Ratnāditya)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்கள் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரப் பின்னணியில் விஶ்வாமித்ரருடன் தொடர்புடைய தீர்த்தத்தின் மகிமையை சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் விஶ்வாமித்ரரின் அபூர்வப் பெருமையைச் சொல்லி, அவர் உருவாக்கிய குண்டத்தை விவரிக்கிறார்; அங்கே ஜாஹ்னவீ (கங்கை) ரூபமான தூய நீர் தோன்றி பாபநாச சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்தத் தலத்தில் பாஸ்கரன் (சூரியன்) பிரதிஷ்டை கூறப்படுகிறது; மாக மாத சுக்லபக்ஷத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமி நாளில் ஸ்நானம் செய்து சூரியபூஜை செய்தால் குஷ்டம் போன்ற கடும் நோயும் நெறிமுறை மாசும் நீங்கும் என உரைக்கப்படுகிறது. மேற்கு-வடமேற்கு திசையில் தன்வந்தரி நிறுவிய மருத்துவ வாபி பற்றியும் கூறப்படுகிறது. தன்வந்தரியின் தவத்தால் மகிழ்ந்த பாஸ்கரன்—சரியான காலத்தில் ஸ்நானம் செய்பவர்களுக்கு நோய் உடனே தணியும் என்று வரம் அளிக்கிறார். உதாரணமாக அயோத்தியாவின் அரசன் ரத்நாக்ஷன், குணமில்லா குஷ்டத்தால் வாடி, கார்படிக துறவியின் வழிகாட்டுதலால் தீர்த்தத்திற்கு வந்து விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து உடனே குணமடைந்து ‘ரத்நாதித்ய’ என்ற பெயரில் சூரியதேவனை பிரதிஷ்டை செய்கிறான். மேலும் ஒரு முதிய கிராம மேய்ப்பன், மிருகத்தை காப்பாற்றும் போது தற்செயலாக நீரில் இறங்கியதாலே குஷ்டம் நீங்கி, பின்னர் ஒழுங்கான பூஜை-ஜபம் செய்து அரிய ஆன்மிகச் சிறப்பை அடைகிறான். முடிவில் ஸ்நானம், பூஜை, பெருந்தொகை காயத்ரி ஜபம் ஆகிய நடைமுறைகளும், ஆரோக்கியம், வேண்டிய பலன், விரக்தர்க்கு மோக்ஷம் என்ற பலனுரையும்; மேலும் தீர்த்தத்தின் நாமத்தில் நம்பிக்கையுடன் கோதானம் போன்ற தானம் செய்தால் சந்ததியை நோயிலிருந்து காக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

77 verses

Adhyaya 213

Kuharavāsi-Sāmbāditya-prabhāva-varṇana (Glory of Sūrya at Kuharavāsa and the Sāmba Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் சூரிய வழிபாட்டின் புனிதத்தையும் மகிமையையும் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். ஒரு முன்னுதாரணக் கதையில், ஒரு பிராமணன் சிவந்த சந்தனத்தால் சூரியப் பிரதிமை செய்து நீண்ட காலம் பக்தியுடன் பூஜித்து வரம் பெறுகிறான். அவன் குஷ்டநோய் நீங்க வேண்டுமென வேண்ட, சூரியன் விதியைச் சொல்கிறான்—சப்தமியுடன் கூடிய ஞாயிற்றுக்கிழமை புண்ணிய ஏரியில் நீராடி, கையில் பழங்களை ஏந்தி 108 முறை பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். இது நோய்நிவாரணமும் பிற சாதகர்களுக்கும் ரட்சகமும் என உரை கூறுகிறது. பின்னர் சூரியன் அங்கே தன் இருப்பிடத்தை நிறுவி அந்த இடத்திற்கு “குஹரவாசம்” எனப் பெயரிட்டு, அதிசயத்தை நிலையான தீர்த்தமாக்குகிறார். பின்பு கதை விஷ்ணு (கிருஷ்ணன்) புதல்வன் சாம்பனை நோக்கி மாறுகிறது. அவன் அழகு மக்களிடையே குழப்பத்தை எழுப்பி, தவறான அடையாளம் காரணமாக தர்மவிரோதமான, வெட்கத்தக்க நிகழ்வு ஏற்படுகிறது. சாம்பன் தர்மத் தீர்ப்பை நாட, ஒரு பிராமணன் “டிங்கினி” எனும் கடுமையான பிராயச்சித்தத்தை விளக்குகிறான்—குழி அமைத்தல், கோமயப் பொடி, கட்டுப்படுத்திய தகனம், அசையாமை, ஜனார்தன தியானம்—இது மகாபாதக நாசகமாகக் கூறப்படுகிறது. சாம்பன் தந்தையிடம் ஒப்புக்கொள்ள, ஹரி நோக்கம்/அறிவு இல்லாமையால் குற்றம் தளர்வதாகச் சொல்லி, சீரமைப்புக்கான தீர்த்தவழியை அறிவுறுத்துகிறார்—மாதவ மாதத்தில் சுப காலக் குறிகளுடன் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரத்தில் மார்த்தாண்டனை வழிபட்டு அதே 108 பிரதட்சிணை முறையைச் செய்ய வேண்டும். குடும்பத்தின் துயரும் ஆசீர்வாதமும் உடன் சாம்பன் புறப்பட்டு சங்கமத்தில் நீராடி பூஜை செய்து தானம் அளிக்கிறான்—அங்கு உயிர்களின் பாவநீக்கத்திற்காக விஷ்ணு நிலைத்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது; இறுதியில் குஷ்டவிமோசனத்தின் உறுதியை அடைகிறான், மேலும் அந்த தீர்த்தம் ஹாடகேஸ்வர/விச்வாமித்ரிய வளாகத்தில் பெண்களுக்கும் மிகச் சுபமானதாகப் போற்றப்படுகிறது।

102 verses

Adhyaya 214

गणपतिपूजाविधिमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of the Method of Gaṇapati Worship)

அத்தியாயம் 214-ல் விநாயக/கணநாத வழிபாடு ‘விக்ன-சாந்தி’ எனும் தடையகற்றும் உபாயமாக விளக்கப்படுகிறது. சூதர் முதலில் விஸ்வாமித்ரர் நிறுவிய கணநாதனைச் சுட்டி, காலநியமம் கூறுகிறார்—மாசி/மাঘ மாத சுக்லபட்ச சதுர்த்தியில் வழிபட்டால் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் தடைகள் நீங்கும். ரிஷிகள் கேட்டபோது, கணேசரின் தோற்றம் (தேவி கௌரியின் உடல் மலம்/அழுக்கு காரணமாக), அவரது உருவலட்சணங்கள் (யானைமுகம், நான்கு கரங்கள், மூஷகவாகனம், கு஠ாரம், மோதகம்) மற்றும் தேவர்களின் போரில் அவர் செய்த பங்கு கூறப்படுகிறது; பின்னர் இந்திரன் எல்லா காரியத் தொடக்கத்திலும் கணபதி வழிபாடு அவசியம் என அறிவிக்கிறான். பின்னர் உபாக்யானத்தில் ரோஹிதாஸ்வன் வாழ்நாள் முழுதும் தடையில்லா நிலை தரும் ஒரே விரதத்தை மார்கண்டேயரிடம் கேட்கிறான். மார்கண்டேயர் நந்தினி காமதேனுவை மையமாகக் கொண்ட விஸ்வாமித்ர-வசிஷ்ட மோதலைச் சொல்லி, அதனால் விஸ்வாமித்ரர் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டு கைலாசத்தில் மகேஸ்வரனைச் சரணடைந்ததை விளக்குகிறார். சிவன் சுத்தி, சித்திக்காக விநாயக வழிபாட்டை விதித்து, சூக்த மந்திரங்களால் (ஜீவ-சூக்தப் பாவம்) கணேச தத்துவத்தை ஆவாஹனம் செய்வதையும், சுருக்கமான முறையையும் கூறுகிறார்—லம்போதர, கணவிபு, கு஠ாரதாரி, மோதகபக்ஷ, ஏகதந்த முதலிய நாமங்களால் நமஸ்காரம், மோதக நைவேத்யம், அர்க்யம், மேலும் கஞ்சத்தனம் இன்றி பிராமணர்களுக்கு போஜனம். தேவி பலனை உறுதிப்படுத்துகிறாள்—சதுர்த்தியில் நினைவு/வழிபாடு செய்தால் காரியங்கள் நிலைபெற்று செல்வம் பெருகும்; பலश्रுதியில் பிள்ளையில்லோர்க்கு புத்திரன், ஏழைக்குத் தனம், வெற்றி, துயருற்றோர்க்கு நல்வாழ்வு உயர்வு, தினமும் படிப்போர்/கேட்போர்க்கு தடைகள் எழாதல் என கூறப்படுகிறது.

72 verses

Adhyaya 215

श्राद्धावश्यकताकारणवर्णनम् (Necessity and Rationale of Śrāddha)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ராத்த-கல்பத்தின் (சடங்கு முறை) விதியும் அதன் அவசியக் காரணமும் விளக்கப்படுகின்றன. ரிஷிகள் சூதரிடம்—அழியாத பலன் தரும் ஸ்ராத்தம் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும், சரியான காலம் எது, தகுதியான பிராமணர்கள் யார், ஏற்ற அன்னம்/பொருட்கள் என்ன—என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் முன் நிகழ்வைச் சொல்கிறார்: மார்கண்டேயர் சரயூ சங்கமத்திற்குப் பின் அயோத்திக்கு வர, ரோஹிதாஷ்வ மன்னன் அவரை வரவேற்கிறான். ரிஷி மன்னனின் தர்ம வளத்தைச் சோதிக்க வேதம், கல்வி, திருமணம், செல்வம் ஆகியவற்றின் “பலன்/சார்பு” என்ன என்று கேட்டு, செயல்முறை வரையறைகள் அளிக்கிறார்—அக்னிஹோத்ரம் செய்தால் வேதம் நிறைவு; தானமும் சத்வினியோகமும் செய்தால் செல்வம் நிறைவு என। பின்னர் மன்னன் பலவகை ஸ்ராத்தங்களைப் பற்றி கேட்க, மார்கண்டேயர் பார்த்ரியஜ்ஞர் ஆனர்த்த அரசனுக்குச் சொன்ன முன்னுதாரண உபதேசத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறார். மையப் போதனை—தர்ஷ/அமாவாசை ஸ்ராத்தம் மிக அவசியம்; பித்ருக்கள் சூரியாஸ்தமனம் வரை இல்லத் திண்ணையில் அர்ப்பணத்தை எதிர்பார்த்து நிற்பர், புறக்கணித்தால் துயருறுவர். சந்ததி ஏன் முக்கியம் என்பதும் கூறப்படுகிறது—ஜீவர்கள் கர்மபலத்தால் பல லோகங்களில் அனுபவிக்கின்றனர்; சில நிலைகளில் பசி-தாக வேதனை கூறப்படுகிறது; ஆதரவு இல்லையெனில் வீழ்ச்சி ஏற்படும் என। மகன் இல்லையெனில் அஸ்வத்த மரம் நடந்து பராமரிப்பது வம்சத் தொடர்ச்சிக்கான மாற்று ஆதாரமாக விதிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பித்ருகளுக்குத் தொடர்ந்து அன்னம், உதகம் அர்ப்பணம், தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அலட்சியம் ‘பித்ரு த்ரோகம்’ எனக் கண்டிக்கப்படுகிறது; முறையாகச் செய்த தர்ப்பண-ஸ்ராத்தம் இஷ்டசித்தி அளித்து திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) வளர்க்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது।

62 verses

Adhyaya 216

श्राद्धोत्पत्तिवर्णन (Origin and Authorization of Śrāddha Rites)

இந்த அதிகாரத்தில் அமாவாசை (இந்துக்‌ஷய) நாளில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்திற்கு ஏன் சிறப்பு அதிகாரம் உண்டு என்பதைக் கர்ம-தத்துவமாக விளக்குகிறது. அனர்த்தன், பித்ருகர்மங்களுக்கு உகந்த காலங்களைப் பற்றி பர்த்ருயஜ்ஞனை வினவுகிறான். அவர் மன்வந்தர/யுக சந்திகள், சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், கிரகணம் போன்ற பல புண்யகாலங்களைச் சொல்லி, தகுதியான பிராமணர் கிடைத்தாலோ அல்லது உரிய பொருள்-அர்ப்பணம் சாத்தியமானாலோ பர்வணத் தினங்களுக்கு வெளியிலும் ஸ்ராத்தம் செய்யலாம் என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் அமாவாசையின் பிரபஞ்ச விளக்கம் வருகிறது—சந்திரன் சூரியரச்மிகளில் தங்குவதால் அந்நேரத்தில் செய்யும் தர்மமும் பித்ருக்ருத்யமும் ‘அக்ஷய’ பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது. அடுத்து பித்ருக்களின் வகைகள் (அக்னிஷ்வாத்த, பர்ஹிஷத், ஆஜ்யப, சோமப முதலியவை), நந்தீமுக பித்ருக்களின் வேறுபாடு, தேவர்–பித்ரு ஒழுங்கில் பித்ரு திருப்தியின் இடம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. கதையில், சந்ததியினர் கவ்யம் அர்ப்பணிக்காதபோது ஸ்வர்கத்தில் உள்ள பித்ருக்கள் பசி-தாகத்தால் துன்புற்று இந்திரசபையை நாடி, பின்னர் பிரம்மாவிடம் முறையிடுகின்றனர். யுகநிலைகள் குன்றுவதைக் கண்ட பிரம்மா—(1) மூன்று தலைமுறைகள் (பித்ரு, பிதாமஹ, ப்ரபிதாமஹ) பெயரில் அர்ப்பணம், (2) மீள்மீள் தீர்வாக அமாவாசை ஸ்ராத்தம், (3) ஆண்டிற்கு ஒருமுறை சிறப்பு ஸ்ராத்த விருப்பம், (4) மிக உயர்ந்த பலன் தரும் கயாசிரஸில் ஸ்ராத்தம்—என ஏற்பாடு செய்கிறார்; அது கடுமையான துயர்நிலைகளிலும் விடுதலைப் பயன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த ‘ஸ்ராத்தோத்பத்தி’ வர்ணனையை கேட்க/படிக்க, பொருள் குறை இருந்தாலும் ஸ்ராத்தம் நிறைவு பெறும்; தூய சங்கல்பம், சரியான பித்ரு-நிவேதனம், சமூக-நெறி நிலைத்தன்மை ஆகியவை முக்கியம் என வலியுறுத்துகிறது.

138 verses

Adhyaya 217

श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हपदार्थब्राह्मणकालनिर्णय-वर्णनम् (Śrāddha-kalpa: Eligibility of recipients, proper materials, and timing)

இந்த அதிகாரத்தில் ஆனர்த்தன், ஸ்ராத்தத்தின் முழுமையான விதியை கேட்கிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் ஸ்ராத்தக் கிரியையை மூன்று முக்கியக் கட்டுப்பாடுகளால் ஒழுங்குபடுத்துகிறார்—(1) ஸ்ராத்தத்திற்கு பயன்படுத்தும் செல்வம் தர்மப்படி, நேர்மையாக ஈட்டப்பட்டதும் சுத்தமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதும் ஆக வேண்டும், (2) அழைக்கப்படும் பிராமணர்களின் தேர்வு—ஸ்ராத்தார்ஹர் (தகுதியானவர்) மற்றும் அனார்ஹர் (தகுதியற்றவர்) என்ற வேறுபாடு, தகுதியின்மைக்கான விரிவான காரணங்களுடன், (3) திதி மற்றும் சங்க்ராந்தி/விஷுவம்/அயனம் ஆகிய குறியீடுகளின் அடிப்படையில் காலநிர்ணயம்; இதனால் அக்ஷய பலன் கிடைக்கும்। அழைப்பின் மரியாதை முறைகளும் கூறப்படுகின்றன—விஷ்வேதேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் ஆகியோருக்குத் தனித்தனியாக ஆவாஹனம், யஜமானனின் கட்டுப்பாடுகள், இடத் தூய்மை மற்றும் ஆசன ஒழுங்கு. மேலும் ஸ்ராத்தம் ‘வ்யர்த்தம்’ ஆகும் நிலைகள் பட்டியலிடப்படுகின்றன—அசுத்த உணவு நிலை, தவறான சாட்சி, தக்ஷிணை இல்லாமை, சத்தம் மற்றும் சண்டை, அல்லது தவறான நேரம். இறுதியில் மன்வாதி, யுகாதி அனுஷ்டானங்கள் கூறப்பட்டு, சரியான காலத்தில் எள்ளுநீர் அர்ப்பணிப்பே கூட நிலையான புண்ணியத்தை அளிக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது।

66 verses

Adhyaya 218

Śrāddha-niyama-varṇana (Rules and Ethical Guidelines for Śrāddha)

அத்தியாயம் 218-ல் பர்த்ருயஜ்ஞர் அரசனுக்கு ஸ்ராத்தக் கர்மத்தின் தொழில்நுட்ப–நெறி விதிகளை உபதேசிக்கிறார். முதலில் பொதுவான ஸ்ராத்த நியமங்கள் மீண்டும் கூறப்படுகின்றன; பின்னர் தம் தம் சாகை/பாரம்பரியம் மற்றும் ச்வதேச–வர்ண–ஜாதி பொருத்தம் படி சிறப்பு விதிகளை விளக்குவேன் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. ஸ்ராத்தத்தின் அடிப்படை ‘ஸ்ரத்தா’ என நிர்ணயித்து, மனமார்ந்த நம்பிக்கை இல்லையெனில் கர்மம் வீணாகும் என்று கூறப்படுகிறது. அடுத்து ஸ்ராத்தத்தில் தற்செயலாக உருவாகும் துணை விளைவுகளும்—பிராமணரின் பாதோதகம், கீழே விழுந்த அன்னத் துகள்கள், மணங்கள், ஆச்சமனத்தின் மீதமுள்ள நீர், தர்பைச் சிதறல்கள்—பல்வேறு பித்ரு வகுப்புகளுக்கும், பிரேத நிலை அல்லது திர்யக் முதலிய பிறப்புகளில் உள்ளவர்களுக்கும், போஷணமாக சங்கல்பத்தின் மூலம் ஒதுக்கப்படுகின்றன என்று விளக்கப்படுகிறது. தக்ஷிணையின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்படுகிறது: தக்ஷிணை இன்றிய ஸ்ராத்தம் வறண்ட மழை போலவும் இருளில் செய்த கர்மம் போலவும் என ஒப்பிடப்படுகிறது; தானம்/பரிசளிப்பு கர்ம நிறைவு அங்கம் எனக் கூறப்படுகிறது. ஸ்ராத்தம் கொடுத்த பின் அல்லது உண்ட பின் சில தடை விதிகள்—ஸ்வாத்யாயம் தவிர்த்தல், பிற கிராமப் பயணம் செய்யாமை, காம/பிரம்மச்சரியக் கட்டுப்பாடு—இவற்றை மீறினால் பலன் கெடுவதோ பித்ருக்களுக்கு செல்ல வேண்டிய நன்மை மாறுபடுவதோ நிகழும் என எச்சரிக்கிறது. தவறான அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும், கர்த்தாவின் அளவுக்கு மீறிய விருந்துண்ணலும் கண்டிக்கப்படுகிறது. முடிவில் யஜமானரும் பங்கேற்போரும் இக்குற்றங்களைத் தவிர்த்தாலே ஸ்ராத்தத்தின் பலன் நிலைபெறும் எனச் சுருக்கமாக கூறப்படுகிறது.

23 verses

Adhyaya 219

काम्यश्राद्धवर्णनम् (Kāmya-Śrāddha: Day-wise Results and Exceptions)

அத்தியாயம் 219-ல் பர்த்ருயஜ்ஞர் அரசனுக்கு காம்ய-ஸ்ராத்தத்தின் தத்துவமும் விதிகளும் விளக்குகிறார். ப்ரேதபக்ஷமான கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் ஒவ்வொரு திதியிலும் ஸ்ராத்தம் செய்தால் தனித்தனிப் பலன்கள் கிடைக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது—செல்வவளம், திருமண வெற்றி, குதிரை-மாடு முதலிய பெறுதல், வேளாண்மை மற்றும் வாணிபத்தில் முன்னேற்றம், நலன், அரச அனுகிரகம், அனைத்துக் காரியங்களிலும் சித்தி। பின்னர் திரயோதசி சந்தானம் வேண்டுவோருக்கு ஏற்றதல்ல என்றும் அசுபப் பலன் ஏற்படலாம் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது; ஆனால் ம஘ா–திரயோதசி சிறப்பு யோகத்தில் தேன்-நெய் சேர்த்த பாயசம் அர்ப்பணிக்கும் விசேஷ அனுஷ்டானமும் கூறப்படுகிறது. ஆயுதம், விஷம், தீ, நீர், பாம்பு/விலங்கு தாக்குதல், தூக்கு போன்ற காரணங்களால் அకాల மரணம் அடைந்தோரின் திருப்திக்காக சதுர்தசியில் ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தம் விதிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அமாவாசை ஸ்ராத்தம் முன் கூறிய எல்லா காம்யப் பலன்களையும் முழுமையாக அளிக்கும் என்றும், இந்த முறையை கேட்டு/அறிந்தால் வேண்டிய சித்தி கிடைக்கும் என்றும் பலश्रுதி கூறுகிறது।

25 verses

Adhyaya 220

गजच्छायामाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the “Elephant-Shadow” Tithi and Śrāddha Protocols)

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ராத்தத்தின் காலநிர்ணயம் மற்றும் அதன் விளைவுகள் குறித்து உரையாடல் வடிவில் நுண்ணிய தத்துவ-சடங்கு விளக்கம் தரப்படுகிறது. அனர்த்தன், பர்த்ருயஜ்ஞனை நோக்கி—திரயோதசி திதியில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் ஏன் வம்சக்‌ஷயம் ஏற்படும் என்று கேட்கிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் ‘கஜச்சாயா’ எனும் சிறப்பு காலக் குறியீட்டை விளக்குகிறார்—சந்திர-நட்சத்திரங்களின் குறிப்பிட்ட நிலை, கிரகணத்திற்கு அண்மையான யோகங்கள் முதலிய சூழலில்—அக்காலத்தில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் ‘அக்ஷய’ பலன் தரும்; பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை திருப்தியடைவார்கள். கதாநிகழ்வாக, முன்னொரு யுகத்தில் பாஞ்சால நாட்டின் சீதாஷ்வன் என்ற அரசன் பற்றிய வரலாறு கூறப்படுகிறது. அவன் ஸ்ராத்தத்தில் தேன்-பால் கலவை, காலசாகம், க஢்கமாம்சம் போன்றவை இருப்பதைப் பார்த்த பிராமணர்கள் காரணம் கேட்கிறார்கள். அரசன் தன் முன்ஜன்மத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்—அவன் வேட்டைக்காரனாக இருந்தபோது அக்னிவேஷ முனிவரின் உபதேசத்தில் கஜச்சாயா-ஸ்ராத்த விதியை கேட்டறிந்து, எளிய காணிக்கையுடன் செய்த ஸ்ராத்தத்தின் பலனால் அரசராகப் பிறந்தேன்; என் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்தனர் என்கிறான். இறுதியில், திரயோதசி ஸ்ராத்தத்தின் அபூர்வ சக்தி குறித்து தேவர்கள் கவலை கொண்டு ஒரு கட்டுப்பாட்டை நிறுவுகிறார்கள்—இனி பொதுவாக அந்த நாளில் ஸ்ராத்தம் செய்வது ஆன்மிக ரீதியாக ஆபத்தானது; செய்தால் வம்சக்‌ஷயத்தைத் தரும் என்று. இவ்வாறு கஜச்சாயாவின் சிறப்பு மகிமையும் காக்கப்படுகிறது; சடங்கு எல்லையும் நிறுவப்படுகிறது.

76 verses

Adhyaya 221

Śrāddha-kalpa: Sṛṣṭyutpatti-kālika-brahmotsṛṣṭa-śrāddhārha-vastu-parigaṇana (Ritual Materials Authorized for Śrāddha by Cosmogonic Precedent)

அத்தியாயம் 221-ல் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் ‘விகல்ப’ (மாற்று) அர்ப்பணங்கள் பற்றிய தத்துவ விளக்கம் உரையாடல் முறையில் கூறப்படுகிறது. பர்த்ருயஜ்ஞன்—ஒரு குறிப்பிட்ட திதி-காலத்தில் முழு ஸ்ராத்தம் செய்ய இயலாவிட்டாலும், பித்ரு திருப்திக்காகவும் வம்சச்சேதப் பயம் நீங்கவும் ஏதாவது அர்ப்பணம் அவசியம் என்கிறான். நெய்-தேன் கலந்த பாயசம், மேலும் சில குறிப்பிட்ட மாமிசங்கள் (கட்க, வாத்ரிணச முதலியவை) கூறப்படுகின்றன; அவை கிடைக்காவிட்டால் சிறந்த பால்-அன்னம், இறுதியில் எள்-தர்பை மற்றும் பொன் துண்டு கலந்த நீரும் ஏற்ற மாற்றாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனர்த்தன்—சாஸ்திரங்களில் நிந்திக்கப்படும் மாமிசம் ஸ்ராத்தத்தில் ஏன் வருகிறது என்று கேட்கிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் சிருஷ்டிக் கால முன்னுதாரணத்தை முன்வைத்து—பிரம்மா பித்ருக்களுக்காக சில உயிர்கள்/பொருட்களை ‘பலியொத்த’ அர்ப்பணங்களாக நிர்ணயித்தார்; ஆகவே பித்ருக்காரியத்திற்காக கட்டுப்பாட்டுடன் வழங்கினால் தானம் செய்பவருக்கு பாபம் இல்லை என விளக்குகிறான். ரோஹிதாஷ்வன் கிடைக்காமை பற்றி கேட்டபோது மார்கண்டேயரும் பர்த்ருயஜ்ஞனும் அனுமதிக்கப்படும் மாமிசங்களின் படிநிலை, அவை தரும் பித்ரு-திருப்தி கால அளவு, மேலும் எள், தேன், காலசாகம், தர்பை, நெய், வெள்ளிப் பாத்திரம் போன்ற ஸ்ராத்தார்ஹப் பொருட்கள் மற்றும் தௌஹித்ரன் உள்ளிட்ட தகுதியான பெறுநர்கள் ஆகியவற்றை பட்டியலிடுகின்றனர். முடிவில் ஸ்ராத்த நேரத்தில் இவ்விதிகளைப் பாராயணம்/போதித்தல் ‘அக்ஷய’ பலன் தரும் பித்ரு-குஹ்ய ரகசியம் எனக் கூறப்படுகிறது.

59 verses

Adhyaya 222

चतुर्दशी-शस्त्रहत-श्राद्धनिर्णयवर्णनम् (Decision Narrative on the Caturdaśī Śrāddha for Violent/Untimely Deaths)

இந்த அதிகாரத்தில் ஆயுதத்தால் இறந்தோர், விபத்து, பேரிடர், விஷம், தீ, நீர், விலங்கு தாக்குதல், தூக்கு முதலிய அபம்ருத்யுவால் மரணமடைந்தோருக்குப் பிரேதகாலத்தில் குறிப்பாக சதுர்தசி திதியில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டிய காரணம் தத்துவமாக விளக்கப்படுகிறது. ஆனர்த்த அரசன்—ஏன் சதுர்தசியே தனியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது, ஏன் ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தமே கூறப்படுகிறது, இச்சூழலில் பார்வண ஸ்ராத்தம் ஏன் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்று கேட்கிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் ப்ருஹத்கல்ப முன்னுதாரணத்தை உரைக்கிறார்—சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது பிரேதகாலத்தின் ஒரே நாளில் அளிக்கப்படும் பிண்ட-உதக முதலிய அர்ப்பணங்களால் பிரேத, பூத, ராக்ஷஸ முதலியோர் ஆண்டு முழுதும் திருப்தியடைய வேண்டும் என்று ஹிரண்யாக்ஷன் பிரம்மாவிடம் வரம் கேட்கிறான். பிரம்மா அந்த மாதத்தின் சதுர்தசியில் செய்யப்படும் அர்ப்பணம் உறுதியாகத் திருப்தி தரும்; போரில் அல்லது வன்முறையில் இறந்தோருக்கும் அது பொருந்தும் என்று வரம் அளிக்கிறார். பின்னர் கோட்பாடு கூறப்படுகிறது—திடீர் மரணம் அல்லது போர்மரணத்தில் பயம், பச்சாத்தாபம், குழப்பம் போன்ற மனஅலைச்சல் ஏற்பட்டு வீரருக்கும் பிரேதநிலை உண்டாகலாம்; ஆகவே அவர்களை அமைதிப்படுத்த சிறப்பு நாள் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அந்நாளில் பார்வணம் அல்ல, ஏகோத்திஷ்டமே செய்ய வேண்டும்; உயர்ந்த பித்ருக்கள் அப்போது ஏற்கார், தவறாக அர்ப்பணித்தால் வரப்பிரபாவத்தால் மனிதரல்லாத சக்திகள் அதை எடுத்துக்கொள்வர் என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில்—ஸ்ராத்த விதிகள் தகுந்த உள்ளூர்/சமூக ஆசாரியரால் (நாகரருக்கு நாகரரே) செய்யப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் அது பயனற்றதாகும் என்று நியமம் கூறுகிறது.

34 verses

Adhyaya 223

श्राद्धार्हानर्हब्राह्मणादिवर्णनम् / Classification of Eligible and Ineligible Agents for Śrāddha

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் யார் தகுதியானவர், யார் தகுதியற்றவர், மேலும் எந்த காலத்தில் எந்த முறையில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்த நுண்ணிய தர்ம-ஆசார விவாதம் இடம்பெறுகிறது. பர்த்ருயஜ்ஞன், ஸ்ராத்தம் ஸ்ராத்தார்ஹ பிராமணர்களுடன்/மூலமாகவே செய்யப்பட வேண்டும்; தர்ஶம் போன்ற காலங்களில் பார்வண விதியை முறையாகப் பின்பற்ற வேண்டும்; விதியை மாற்றி எதிர்மாறாகச் செய்தால் பலன் கெடும் என்று எச்சரிக்கிறார். மேலும், ஜாரஜாதம் போன்ற தடைசெய்யப்பட்ட பிறப்புக் குறியீடுகள் உடையவர்கள் செய்த ஸ்ராத்தம் பயனற்றதாகும் என்கிறார். ஆனர்த்தன், மனுவின் ‘பன்னிரண்டு வகை புத்ரர்கள்’ என்ற பட்டியலைச் சுட்டி, புத்ரமில்லாதவருக்கும் சிலர் புத்ரராகக் கருதப்படுவார்களே என்று சந்தேகம் எழுப்புகிறார். அதற்கு பர்த்ருயஜ்ஞன் யுகநிலைக்கேற்ப விளக்கம் தருகிறார்—முன்னைய யுகங்களில் சில வகைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், கலியுகத்தில் ஆசாரச் சிதைவு, நெறி வீழ்ச்சி காரணமாக அவை சுத்திகரிப்பதாக உறுதிப்படுத்தப்படாது; ஆகவே விதிகள் கடுமையாகின்றன. அதிகாரம் வர்ணசங்கரம், தடைசெய்யப்பட்ட இணைவுகளின் விளைவுகள், அவற்றால் பிறக்கும் தகுதியற்ற சந்ததிகளைப் பெயரிட்டு கூறுகிறது. இறுதியில் பும்நாம நரகத்திலிருந்து பித்ருக்களை காக்கும் ‘நல்ல புத்ரர்கள்’ மற்றும் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகக் கூறப்படும் வகைகள் என வேறுபடுத்தி, ஜாரஜாதம் தொடர்புடைய ஸ்ராத்தம் நிஷ்பலமென முடிவுறுத்துகிறது.

19 verses

Adhyaya 224

श्राद्धविधिवर्णनम् (Śrāddha-vidhi-varṇanam) — Procedural Account of the Śrāddha Rite

இந்த அதிகாரம் இல்லறத்தார் செய்ய வேண்டிய ஸ்ராத்த விதியை மந்திரநிஷ்டையுடன் படிப்படியாக விளக்குகிறது; நோக்கம் பித்ரு திருப்தி. கேள்வியாளர்—இல்லறத்தார் ஸ்ராத்தத்தை எவ்வாறு முறையாகச் செய்ய வேண்டும்? என்று கேட்கிறார். ஆசிரியர் தகுதியான பிராமணர்களை அழைத்தல், விஶ்வேதேவர்களை ஆவாஹனம் செய்தல், மலர்-அக்ஷதை-சந்தனம் சேர்த்த அர்க்யம் அளித்தல், தர்பை மற்றும் எள்ளின் சரியான பயன்பாடு ஆகியவற்றை கூறுகிறார். தேவகாரியத்தில் சவ்யம், பித்ருகாரியத்தில் அபசவ்யம் என்ற வேறுபாடு, நாந்தீமுக பித்ருக்கள் தொடர்பான விதிவிலக்குகள், ஆசன அமைப்பு மற்றும் திசை ஒழுங்குகள் (தாய்வழிப் பித்ருக்கள் உட்பட) விளக்கப்படுகின்றன. ஆவாஹனத்தில் விபக்தி முதலான இலக்கணச் சுத்தமே கர்மச் சுத்தத்தின் அளவுகோல் எனவும் கூறப்படுகிறது. அக்னி-சோமர்க்கு உரிய மந்திரங்களால் ஹோமம், உப்பை கையாளுதல் அல்லது நேரடியாக கையால் கொடுத்தல் போன்ற தவறுகள் ஸ்ராத்தத்தை நிஷ்பலமாக்கும் விதிகள், போஜன அளிக்கும் முறை மற்றும் அனுமதி வேண்டுதல் கூறப்படுகிறது. போஜனத்திற்குப் பின் பிண்டதானம், வேதி தயாரித்தல், பகிர்வு விதிகள், இறுதியில் ஆசீர்வாதம், தக்ஷிணை, மற்றும் பாத்திரங்களை யார் தொடலாம்/தொடக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. ஸ்ராத்தம் பகலிலேயே செய்ய வேண்டும்; காலம் தவறினால் கர்மம் பயனற்றது எனப் பலனுரையுடன் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது.

53 verses

Adhyaya 225

सपिण्डीकरणविधिवर्णनम् (Description of the Sapīṇḍīkaraṇa Procedure)

இந்த அதிகாரத்தில், ஏற்கெனவே அறியப்பட்ட பார்வண-சிராத்த முறைமைக்கு இணையாக, குறிப்பிட்ட மறைந்தவருக்காகச் செய்யப்படும் ஏகோத்திஷ்ட-சிராத்த விதியை அனர்த்தன் கேட்கிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் மரணச் சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய சிராத்தங்களின் காலவரிசையை விளக்குகிறார்—அஸ்தி-சஞ்சயனத்திற்கு முன் செய்யவேண்டியவை, மரண இடத்தில் செய்யும் சிராத்தம், வழியில் ஓய்வு எடுத்த இடத்தில் ஏகோத்திஷ்டம், மேலும் சஞ்சயன இடத்தில் மூன்றாவது சிராத்தம். பின்னர் நாட்களின்படி ஒன்பது சிராத்தங்கள் (1, 2, 5, 7, 9, 10 முதலிய நாட்கள்) கூறப்பட்டு, ஏகோத்திஷ்டத்தில் எளிமை வலியுறுத்தப்படுகிறது—தேவபாகம் இன்றி, ஒரே அர்க்யம், ஒரே பவித்ரம், ஆவாஹனத்தை விடுதல்। மந்திரப் பயன்பாட்டில் இலக்கணச் சீர்மை அவசியம் என்றும் கூறப்படுகிறது—‘பித்ரு/பிதா’ சொல், கோத்திரம், பெயருரு (சர்மன்) ஆகியவற்றின் சரியான வேற்றுமை (விபக்தி) தவறினால் பித்ருக்களுக்கு சிராத்தம் பயனளிக்காது. பின்னர் சபிண்டீகரணம் விளக்கப்படுகிறது—பொதுவாக ஒரு வருடத்திற்குப் பின், ஆனால் சில சூழ்நிலைகளில் முன்பே செய்யலாம். பிரேதனுக்காக வைத்த அర్పணத்தை குறிப்பிட்ட மந்திரங்களால் மூன்று பித்ருப் பாத்திரங்களிலும் மூன்று பித்ருப் பிண்டங்களிலும் பகிர்ந்து வைக்க வேண்டும்; இங்கு நான்காவது பெறுநரை ஏற்காது. சபிண்டீகரணத்திற்குப் பின் ஏகோத்திஷ்டம் செய்யக் கூடாது; சபிண்டீகृत பிரேதனை தனிப் பிண்டமாகப் பிரிப்பது பெரிய குற்றம் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் தந்தை மறைந்தும் தாத்தா உயிருடன் இருந்தால் பெயர்-வரிசைச் சுத்தி, தாத்தாவின் திதியில் பார்வண-சிராத்தம், மேலும் சபிண்டத்துவம் நிலைபெறும் வரை சில சிராத்தச் செயல்களை அதே முறையில் செய்யக் கூடாது என்பதும் மீண்டும் கூறப்படுகிறது।

30 verses

Adhyaya 226

तत्तद्दुरितप्राप्यैकविंशतिनरकयातनातन्निवारणोपायवर्णनम् (Chapter 226: On the Twenty-One Hells, Their Karmic Causes, and Remedial Means)

இந்த அத்தியாயத்தில் பர்த்ருயஜ்ஞர் ‘சபிண்டீகரணம்’ என்னும் கிரியையின் மகிமையை விளக்குகிறார்—இதனால் பிரேதநிலை நீங்கி, பித்ரு-உறவு (சபிண்டதா) நிறுவப்படுகிறது. பித்ருக்கள் கனவில் தோன்றுவது, மேலும் பரலோக ‘கதி’ உறுதியாகாதவர்களின் நிலை குறித்து கேள்வி எழுகிறது; பதிலில், இத்தகைய தோற்றங்கள் பெரும்பாலும் தம் வம்சத்துடன் தொடர்புடையவையே என்றும், நிலைமை கர்மத்தின்படியே அமையும் என்றும் கூறப்படுகிறது. புதல்வன் இல்லாதவர்க்கு மாற்று பிரதிநிதிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்; உரிய சிராத்தாதி வழிபாடுகள் தவறினால், குறிப்பாக அகால/அசாதாரண மரணங்களில், பிரேதநிவாரணப் பரிகாரமாக ‘நாராயண-பலி’ விதி கூறப்படுகிறது. பின்னர் தர்மம்–பாபம்–ஞானம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தி ஸ்வர்கம், நரகம், மோக்ஷம் என மூன்று கதிகள் விளக்கப்படுகின்றன. யுதிஷ்டிர–பீஷ்ம உரையாடல் பாங்கில் யமனின் நிர்வாகம், சித்ர–விசித்ர எனும் எழுத்தர்கள், ரௌத்ர/சௌம்ய பணியுடைய எட்டு வகை யமதூதர்கள், யமமார்க்கம், வைதரணி தாண்டுதல் ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன. இருபத்தொன்று நரகங்களின் துன்பங்கள் அவற்றின் கர்மக் காரணங்களுடன் கூறப்பட்டு, அவற்றைத் தணிக்க அல்லது தவிர்க்க காலவரிசை சிராத்தங்கள் மற்றும் மாதாந்திர/பலமாத தானங்கள் எனும் பரிகார அமைப்பு வழங்கப்படுகிறது. இறுதியில், இவ்வருணனைகள் கர்மபலனை தெளிவாக்குகின்றன என்றும், தீர்த்தயாத்திரை புனிதப்படுத்தும் வழி என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

85 verses

Adhyaya 227

नरकयातनानिरसनोपायवर्णनम् (Means for the Mitigation of Naraka-Sufferings)

நரக வேதனைகளின் வருணனைகளை கேட்ட யுதிஷ்டிரன் அஞ்சித், பாவிகளும் விரதம், நியமம், ஹோமம் அல்லது தீர்த்தாச்ரயம் மூலம் எப்படி விடுதலை பெறுவர் என்று கேட்கிறான். பீஷ்மர் நரகத் துன்பங்களைத் தணிக்கும் செயல்களின் விதிமுறைகளை வரிசையாகச் சொல்கிறார். கங்கையில் அஸ்தி நிவேதனம் செய்தவர்களை நரக அக்கினி வெல்லாது; மேலும் இறந்தவரின் பெயரில் கங்கையில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் அவனை நரகக் காட்சிகளைத் தாண்டி உயர்கதிக்கு துணைபுரியும் என்கிறார். முறையாகச் செய்யப்படும் பிராயச்சித்தமும் தானமும்—குறிப்பாக பொன் தானம்—பாவநாசக் கருவிகள் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் இடம்-கால விசேஷ வழிகள் கூறப்படுகின்றன—தாரா தீர்த்தம் போன்ற தீர்த்தங்களில், மேலும் வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷம், நாகரபுரம், பிரயாகம், பிரபாசம் ஆகிய மகாதீர்த்தங்களில் மரணம் ஏற்பட்டால் பெரிய குற்றங்கள் இருந்தாலும் தரிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஜனார்தன பக்தியுடன் பிராயோபவேசனம் (உபவாசத்தால் உடல் துறத்தல்) மற்றும் சித்ரேஸ்வர சன்னிதியில் கட்டுப்பாட்டுச் சாதனையும் நரகபயத்தை நீக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. ஏழை, குருடர், ஆதரவற்றோர், களைத்த யாத்திரிகர் ஆகியோருக்கு காலமல்லாத நேரத்திலும் அன்னதானம் செய்வது நரகத்திலிருந்து காக்கும் என்று போதிக்கிறது. ஜல-தேனு, தில-தேனு தானங்கள் சூரிய நிலையின்படி, சோமநாத தரிசனம், கடல் மற்றும் சரஸ்வதி ஸ்நானம், குருக்ஷேத்திரத்தில் கிரகண விரதங்கள், கார்த்திகா/கிருத்திகா யோகத்தில் பிரதக்ஷிணை, திரிபுஷ்கர சேவை—இவை அனைத்தும் நரக நிவாரண வழிகளாக முடிவில் தொகுக்கப்பட்டு, கர்ம காரணத்தையும் சிறு குறையும் நரகத்துக்கு இட்டுச் செல்லலாம் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது.

19 verses

Adhyaya 228

जलशाय्युपाख्याने ब्रह्मदत्तवरप्रदानोद्धतान्धकासुरकृतशंकराज्ञावमाननवर्णनम् (Jalāśāyī Episode: The Boon to Brahmadatta and Andhaka’s Disregard of Śaṅkara’s Command)

அத்தியாயம் 228 இரண்டு இணைந்த பகுதிகளாக விரிகிறது. முதலில் சூதர் பிலத்வார தீர்த்தத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறார்—அங்கே சேஷன் மீது சயனிக்கும் ஜலசாயீ விஷ்ணுவை தரிசித்து வழிபட்டால் பாபங்கள் நீங்கும். சாத்துர்மாஸ்யம் எனும் நான்கு மாதங்கள் இடைவிடாத பக்தியுடன் வழிபட்டால் பல தீர்த்தயாத்திரைகளும் மகாயாகங்களும் தரும் பலனுக்கு ஒப்பான பயன், மேலும் மோக்ஷம் கிடைக்கும்; மிகக் கடுமையான அதர்மிகளுக்கும் விடுதலை வழி இங்கு அருளப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. பால்கடலில் சயனிக்கும் பகவான் பிலத்வாரத்தில் எவ்வாறு இருப்பார் என்ற முனிவர்களின் ஐயத்திற்கு, பரம தெய்வம் தன் இச்சையால் இடவிசேஷத்தில் எளிதில் அணுகத்தக்க ரூபமாக வெளிப்பட முடியும் என்று சூதர் தத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் காரணக் கதையாக—ஹிரண்யகசிபுவின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் பிரஹ்லாதன், அந்தகன் அறிமுகம் பெறுகின்றனர்; அந்தகன் பிரம்மாவிடமிருந்து வரம் பெற்று இந்திரனுடன் மோதிப் போரிட்டு ஸ்வர்கத்தின் அதிகாரங்களைப் பறிக்கிறான். இந்திரன் சங்கரனைச் சரணடைய, சங்கரன் வீரபத்ரனை தூதனாக அனுப்பி ஸ்வர்கத்தை விட்டுப் பித்ரு-ராஜ்யத்திற்கு திரும்புமாறு ஆணையிடுகிறார்; ஆனால் அந்தகன் அந்த ஆணையை இகழ்ந்து மறுக்கிறான்—இதனால் தெய்வத் தண்டனையும் தர்மநிலைப்படுத்தலும் நோக்கி நிகழ்ச்சி நகர்கிறது.

43 verses

Adhyaya 229

भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनम् | Origin Narrative of Bhṛṅgīriṭi

சூதர் கூறுகிறார்—சிவன் கோபம் மிகுந்தவராய் கணங்களுடன், இந்திரன் முதலான தேவர்களின் துணையுடன் அமராவதியை நோக்கி செல்கிறார். தெய்வப் படையைப் பார்த்த அந்தகன் நான்கு வகை சேனையுடன் முன்னே வந்து நீண்ட காலம் கடும் போர் செய்கிறான். சிவனின் திரிசூலால் குத்தப்பட்டும் பிரம்மாவின் வரத்தால் அந்தகன் இறக்கவில்லை; ஆகவே போராட்டம் பெருங்காலம் நீடிக்கிறது. பின்னர் சிவன் அந்தகனை திரிசூலின் முனையில் ஏற்றி மேலே தொங்கவிடுகிறார்; அவன் உடல் மெதுவாக சிதைந்து வலிமை குறைகிறது, தன் தவறும் அதர்மமும் உணர்கிறான். அப்போது அவன் தாக்குதலை விட்டுத் துதி செய்து சரணடைகிறான்—சிவநாமம் உச்சரிப்பதே முக்தி வழியைத் திறக்கும், சிவபூஜையில்லா வாழ்க்கை ஆன்மிகமாக வறண்டது என உரைக்கிறான். அந்தகனின் தூய்மை, தாழ்மை கண்ட சிவன் அவனை விடுவித்து சைவ கணங்களில் மீண்டும் இடம் அளிக்கிறார். ‘பிருங்கீரிடி’ என்ற புதிய பெயரைத் தந்து அன்புடன் அருகாமை அளிக்கிறார். இவ்வத்யாயம் அகந்தை–வன்முறை இறுதியில் சுயஉணர்வு, பாவமன்னிப்பு வேண்டுதல், அருளால் மீள்சேர்க்கை எனும் நெறியை வெளிப்படுத்துகிறது.

31 verses

Adhyaya 230

वृकेन्द्रराज्यलम्भनवर्णनम् (Account of Vṛka’s Acquisition of Indra’s Sovereignty)

இந்த அத்தியாயத்தில் அந்தகன் வதத்திற்குப் பிந்தைய நிகழ்வுகள் தொடர்கின்றன; அந்தகனின் மகன் வ்ருகன் மீதமுள்ள அசுர உருவமாக வெளிப்படுகிறான். அவன் முதலில் கடலுக்குள் மிகக் கடுமையாகக் காக்கப்படும் அடைக்கலத்தில் ஒளிந்து இருந்து, பின்னர் ஜம்பூத்வீபத்திற்கு வந்து, முன்பு அந்தகன் தவம் செய்த ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தை सिद्धி தரும் இடமென உறுதிப்படுத்துகிறான். ரகசியமாக அவன் படிப்படியாகக் கடுந்தவம் செய்கிறான்—முதலில் நீரால் வாழ்ந்து, பின்னர் காற்றால் வாழ்ந்து—உடல் கட்டுப்பாடும் ஒருமுகத் தியானமும் கொண்டு கமலசம்பவ பிதாமஹ பிரம்மாவை நினைத்து நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கிறான். நீண்ட தவத்தால் பிரம்மா தோன்றி, கடுந்தவத்தை நிறுத்துமாறு அறிவுறுத்தி வரம் அளிக்கிறார். வ்ருகன் முதுமை மற்றும் மரணமின்மையை வேண்ட, பிரம்மா அதை அருளி மறைந்துவிடுகிறார். வரத்தால் வலிமை பெற்ற வ்ருகன் ரைவதக மலையில் திட்டமிட்டு இந்திரனுக்கு எதிராகச் செல்கிறான். வ்ருகனின் அவத்யத்தன்மையை உணர்ந்த இந்திரன் அமராவதியை விட்டு, தேவர்களுடன் பிரம்மலோகத்தில் சரணடைகிறான். வ்ருகன் தேவருலகில் நுழைந்து இந்திராசனத்தில் அமர்ந்து, சுக்ராசார்யரால் அபிஷேகம் பெறுகிறான்; ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருத்கள் ஆகியோரின் பதவிகளில் தைத்யர்களை அமர்த்தி, யஜ்ஞப் பங்குகளின் ஒழுங்கையும் சுக்ரரின் ஆணையால் மாற்றுகிறான். இவ்வத்தியாயம் வரங்களின் வல்லமை மற்றும் அபாயம், தவத்தால் பெறும் அதிகாரத்தின் நெறிசார் குழப்பம், உலகாட்சி எளிதில் குலையக்கூடிய தன்மை ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கிறது.

23 verses

Adhyaya 231

हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्यानम् — Ekādaśī-vrata Māhātmya (Hāṭakeśvara-kṣetra and the Jalāśayī Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் தைத்யராஜன் வ்ருகன் ஆதிக்கத்தில் யாகம், ஹோமம், ஜபம் போன்ற வைதிகச் சடங்குகள் எவ்வாறு அச்சுறுத்தப்படுகின்றன என்பதைக் கூறுகிறது. சாதகர்களைத் தேடி கொல்ல அவன் ஆட்களை அனுப்பினாலும், முனிவர்கள் மறைவாக வழிபாட்டைத் தொடர்கிறார்கள். சாங்க்ருதி முனிவர் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் நான்கு கரங்களுடைய வைஷ்ணவ மூர்த்தியின் முன் மறைந்து தவம் செய்கிறார்; விஷ்ணுவின் பிரகாசம் காரணமாக தைத்யர்கள் அவரைத் தீண்ட இயலாது. வ்ருகன் நேரில் தாக்கினாலும் அவன் ஆயுதம் பலிக்காது; முனிவரின் சாபத்தால் அவன் கால்கள் விழுந்து செயலிழக்க, தேவர்கள் மீண்டும் நிலைபெறுகிறார்கள். பின்னர் பிரம்மா வ்ருகனின் தவத்தால் மகிழ்ந்து மீளமைப்பை நாடுகிறார்; ஆனால் முழு மீளமைப்பு உலகிற்கு தீங்கு தரலாம் என சாங்க்ருதி வாதிடுகிறார். ஆகவே காலவரையறையுடன் ஒரு சமரசம் அமைகிறது—மழைக்கால ஒழுங்குடன் இணைந்து குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பின் வ்ருகன் மீண்டும் நகர இயலும். இடையறாத இடப்பெயர்ச்சியால் வருந்திய இந்திரன், ப்ருஹஸ்பதியின் ஆலோசனையால் விஷ்ணுவுக்கான ‘அசூன்யசயன’ விரதத்தை ஏற்கிறான். அப்போது விஷ்ணு சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் வ்ருகன் மீது ‘சயனம்’ செய்து நான்கு மாதங்கள் அவனை நிலைநிறுத்தி இந்திரராஜ்யத்தை காக்கிறார்; சயனகால நெறிமுறைகளும், சயன-ஏகாதசி மற்றும் போதன-ஏகாதசியின் அதிவிசேஷ பலனும் உயர்த்திக் கூறப்படுகிறது।

98 verses

Adhyaya 232

चातुर्मास्यव्रतनियमवर्णनम् (Cāturmāsya Vrata and Niyama Regulations)

சாதுர்மாஸத்தில் சங்க–சக்கர–கதாதரனும் கருடத்வஜனுமான திருமால் ‘சயனத்தில்’ (பிரசுப்த) இருப்பதாகக் கருதப்படும் போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ரிஷிகள் கேட்டதற்கு, சூதர் பிதாமஹன் பிரம்மாவின் அதிகாரபூர்வ உபதேசத்தைச் சொல்கிறார்—அக்காலத்தில் பக்தியுடன் மேற்கொள்ளும் எந்த நியமமும் அனந்த பலன் தரும். நான்கு மாதங்களுக்கும் படிப்படியாக ஒழுக்கங்கள் கூறப்படுகின்றன: உணவு நியமங்கள் (ஏகபக்தம், நக்ஷத்திரப்படி உணவு, மாறிமாறி உபவாசம், ஷஷ்டான-கால உணவு, திரிராத்திர உபவாசம்) மற்றும் தூய்மை–கட்டுப்பாடு (மாலை–காலை ஒழுக்கம், அயாசித வாழ்வு, எண்ணெய்/நெய் அப்யங்கம் தவிர்த்தல், பிரம்மச்சரியம், எண்ணெயில்லா ஸ்நானம், தேன்–மாமிச விலக்கு)। மாதவார தியாகங்கள்—ஸ்ராவணத்தில் சாகம், பாத்ரபதத்தில் தயிர், ஆச்வினத்தில் பால், கார்த்திகையில் மாமிசம் விலக்கல்; மேலும் காம்ஸ்ய பாத்திரங்களைத் தவிர்த்தல், கார்த்திகையில் குறிப்பாக மாமிசம், க்ஷௌரக்ரியைகள், தேன், மைதுனம் ஆகியவற்றை விலக்கல் கூறப்படுகிறது. நேர்மையான பக்திச் செயல்களாக தில–அக்ஷதையால் வைஷ்ணவ மந்திர ஹோமம், பௌருஷ ஸூக்த ஜபம், மௌனத்துடன் அளவான அடிகள்/அளவான முத்திகளால் பிரதக்ஷிணை, குறிப்பாக கார்த்திகையில் பிராமண போஜனம், விஷ்ணு சந்நிதியில் வேத ஸ்வாத்யாயம், ந்ருத்திய–கீதாதிகளை அர்ப்பணமாகச் செய்தல் ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன. ஜலாசய்யி தெய்வத்தின் ஆலய சிகரக் கலசத்தில் தீபதானம் ஒரு சிறப்பு தீர்த்தக் கிரியையாகக் கூறப்பட்டு, அது முன் நியமப் பலன்களின் கூட்டு பங்கைக் கொடுக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் சங்கல்பமும் திறனும் பொருந்த நியமம் கடைப்பிடிக்கவும், நிறைவில் பிராமணருக்கு தானம் செய்யவும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது; எந்த நியமமும் இன்றி சாதுர்மாஸம் கழிப்பது பயனற்றது என எச்சரிக்கிறது. பலश्रுதியில் கேட்பவர்/படிப்பவர் கூட சாதுர்மாஸ்ய தோஷங்களில் இருந்து விடுபட்டு மோக்ஷம் அடைவார் என உறுதி செய்யப்படுகிறது।

39 verses

Adhyaya 233

चातुर्मास्यमाहात्म्ये गंगोदकस्नानफलमाहात्म्यवर्णनम् (Cāturmāsya Māhātmya: The Merit of Bathing with Gaṅgā-Water)

அத்தியாயம் 233-ல் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தின் மஹிமை பல அடுக்குகளில் விளக்கப்படுகிறது. சூதர் முனிவர்களிடம் உரைக்க, உள்ளடக்கமாக பிரம்மா–நாரத உரையாடல் இடம்பெறுகிறது; சாத்துர்மாஸ்ய காலம் விஷ்ணு-பக்திக்கும் தூய்மை ஒழுக்கங்களுக்கும் மிகச் சிறப்பு பலன் தரும் காலவிசேஷம் என நிறுவப்படுகிறது. குறிப்பாக காலை நேர ஸ்நானம் முதன்மை சாதனையாகக் கூறப்படுகிறது; அதனால் பாபக்ஷயம் ஏற்பட்டு, பிற தர்மகர்மங்களின் பலன் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்கும் என மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. நீரும் தீர்த்தங்களும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன—நதிகள், புஷ்கர, பிரயாகம் போன்ற மகாதீர்த்தங்கள், ரேவா/நர்மதா, கோதாவரி போன்ற பிராந்திய நீர்கள், கடல் சங்கமங்கள், மேலும் எள்ளு, ஆமலகி, பில்வ இலை கலந்த மாற்று நீர்கள். நீர்ப்பாத்திரத்தின் அருகில் மனதிலே கங்கையை நினைத்தால்கூட ஸ்நானப் பலன் கிடைக்கும் எனும் ஸ்மரண-பக்தி முறையும் கூறப்படுகிறது; காரணம் கங்கை இறைவனின் பாதோதகத்துடன் தொடர்புடையது என்ற கோட்பாடு. இரவு ஸ்நானத்தைத் தவிர்க்கவும், சூரிய தரிசனத்துடன் தூய்மை பெறுதலின் முக்கியத்துவத்தையும் சொல்லி, இறுதியில் உடல் ஸ்நானம் இயலாவிட்டால் பஸ்ம ஸ்நானம், மந்திர ஸ்நானம் அல்லது விஷ்ணுவின் பாதோதகத்தால் ஸ்நானம் ஆகியவை தூய்மையளிக்கும் மாற்றுகளாக அறிவிக்கப்படுகின்றன.

36 verses

Adhyaya 234

चातुर्मास्यनियमविधिमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification and Procedure of Cāturmāsya Disciplines)

இந்த अध्यாயத்தில் பிரம்மா–நாரதர் உரையாடல் வழியாக சாத்துர்மாஸ்ய மகிமை கூறப்படுகிறது. ஸ்நானம் முடிந்தபின் தினமும் श्रद्धையுடன் பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக புண்ணியத் தலங்களில். மேலும் சங்கமத் தலங்களில் தேவதார்ப்பணம், ஜபம், ஹோமம் ஆகியவை மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. அதன் பின் சுபகர்மங்களுக்கு முன் கோவிந்த ஸ்மரணத்தை முன்னோக்காகக் கொண்டு, ஸத்ஸங்கம், த்விஜபக்தி, குரு–தேவ–அக்னி தர்ப்பணம், கோதானம், வேதபாடம், சத்தியவாக்கு, இடையறாத தான-பக்தி ஆகியவை தர்ம ஆதாரங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன. நாரதரின் கேள்விக்கு பிரம்மா ‘நியமம்’ என்பதன் இலக்கணம், பலன் ஆகியவற்றை உரைக்கிறார்—இந்திரியங்களும் நடத்தையும் கட்டுப்படுத்துதல், உள்ளார்ந்த பகைவர்களான ஷட்வர்கத்தை வெல்லுதல், க்ஷமா மற்றும் சத்தியம் போன்ற நற்குணங்களை நிலைநாட்டுதல். மனோநிக்ரஹமே ஞானமும் மோக்ஷமும் பெறும் காரணம் என வலியுறுத்தி, க்ஷமையை எல்லா நியமங்களையும் இணைக்கும் ஒரே ஒழுக்கமாகக் காட்டுகிறார். சத்தியம் பரம தர்மம், அஹிம்சை தர்மத்தின் வேர்; குறிப்பாக பிராமணர் மற்றும் தேவதைகளின் பொருளை அபகரிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும், அகங்காரத்தைத் துறந்து, ஷமம், ஸந்தோஷம், பொறாமையின்மை வளர்க்க வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் பூததயை—அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணை—அத்தியாவசிய தர்மம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; ஹரி எல்லோரின் இதயத்திலும் வாசிப்பதால் உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்வது தெய்வநெறிக்கும் அறநெறிக்கும் விரோதம்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தயை சனாதன தர்மமாகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

31 verses

Adhyaya 235

Cāturmāsya-dāna-mahimā (Theological Discourse on the Eminence of Charity during Cāturmāsya)

இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா–நாரத உரையாடலாக சாத்துர்மாஸ்யத்தின் தானமகிமை விளக்கப்படுகிறது. ‘ஹரௌ ஸுப்தே’—விஷ்ணு நித்திரையில் இருப்பதாகக் கருதப்படும் காலத்தில்—தானம் மிகச் சிறப்புப் பலன் தரும் எனக் கூறி, தானதர்மம் எல்லாத் தர்மங்களிலும் உயர்ந்தது என நிறுவப்படுகிறது. குறிப்பாக அன்னதானமும் உதகதானமும் ஒப்பற்றவை; ‘அன்னம் பிரஹ்மம்’ என்ற கோட்பாட்டினாலும், உயிர்வாழ்வு அன்னத்தின்மேல் சார்ந்ததெனும் உண்மையினாலும் அது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. சாத்துர்மாஸ்யத்தில் செய்ய வேண்டிய புண்ணியச் செயல்கள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன—அன்னம், நீர் தானம்; கோதானம்; வேத பாராயணம்; ஹோமம்; குரு மற்றும் பிராமணர்களுக்கு அன்னவழங்கல்; நெய்தானம்; பூஜை; சத்புருஷ சேவை. மேலும் பால்-பால்வகைகள், மலர்கள், சந்தனம்/அகரு/தூபம், பழங்கள், வித்யாதானம், பூமிதானம் போன்ற துணைத் தானங்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. வாக்குறுதி அளித்த தானம் குறித்து நெறிச் சுட்டிக்காட்டுகள் உள்ளன: வாக்குத் தந்த தானத்தைத் தாமதிப்பது ஆன்மீக ஆபத்தாகக் கூறப்படுகிறது; காலத்திற்குள் அளித்தால் புண்ணியம் பெருகும்; வாக்குறுதியான பொருளை மாற்றிப் பயன்படுத்துதல் அல்லது அபகரித்தல் கண்டிக்கப்படுகிறது. பலனுரையில் யமலோகத் தவிர்ப்பு, குறிப்பிட்ட லோகப் பெறுதல், ऋணத்திரய விடுதலை, பித்ருக்களுக்கு நன்மை ஆகியவை கூறப்பட்டு, இது நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசய்யா உபாக்யானம் மற்றும் சாத்துர்மாஸ்யமாஹாத்ம்யத் தொடரில் உள்ள அதிகாரம் என நிறைவு பெறுகிறது.

34 verses

Adhyaya 236

इष्टवस्तुपरित्यागमहिमवर्णनम् (The Glory of Renouncing Preferred Objects during Cāturmāsya)

இந்த அதிகாரம் பிரம்மா–நாரத உரையாடலாக அமைந்து, சாத்துர்மாஸ்யத்தின் (Cāturmāsya) தெய்வீக ஒழுக்கத்தைப் போதிக்கிறது. இது நாராயணன்/விஷ்ணுவை நோக்கி அதிகமான பக்தி-நியமங்கள் கடைப்பிடிக்கும் காலம்; தியாகமும் கட்டுப்பாடும் அక్షயப் புண்ணியப் பலனைத் தரும் என பிரம்மா விளக்குகிறார். இதில் பல விலக்குகள் கூறப்படுகின்றன—குறிப்பாக செம்புப் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்தல், பலாச/அர்க்க/வட்ட/அச்வத்த இலைத் தட்டுகளில் உண்பது, மேலும் உப்பு, தானியங்கள்-பருப்பு, ரசங்கள், எண்ணெய், இனிப்புகள், பால் சார்ந்தவை, மதுபானம், மாமிசம் முதலியவற்றைத் துறத்தல். சில ஆடை நிறங்கள்/வகைகள், சந்தனம், கற்பூரம், குங்குமம் போன்ற வாசனை-விலாசப் பொருட்களையும் விலக்கச் சொல்லப்படுகிறது; ஹரி யோகநித்திரையில் இருப்பதாகக் கூறப்படும் காலத்தில் அலங்காரம்/தனிப்பட்ட சீரமைப்பைத் தவிர்க்க அறிவுறுத்தப்படுகிறது. முக்கியமாக பரநிந்தை (பிறரை இழிவுபடுத்துதல்) பெரும் பாவம் எனக் கடுமையாகத் தடை செய்யப்படுகிறது. இறுதியில் எல்லா வழிகளிலும் விஷ்ணுவை மகிழ்விப்பதே முதன்மை; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் விஷ்ணுநாம ஸ்மரணம், ஜபம், கீர்த்தனம் விடுதலை அளிக்கும் சக்தியுடையது என ஒருங்கிணைத்து கூறப்படுகிறது.

30 verses

Adhyaya 237

Cāturmāsya-māhātmya and Vrata-mahimā (चातुर्मास्यमाहात्म्ये व्रतमहिमवर्णनम्)

இந்த अध्यாயத்தில் பிரம்மா–நாரத உரையாடல் வழியாக விஷ்ணு வழிபாட்டில் காலநியமம், நெறிச் சுயக்கட்டுப்பாடு, பக்தி-நோக்கம் ஆகியவை விதியாக்கப்படுகின்றன. நாரதர்—விஷ்ணுவின் அருகில் விதி மற்றும் நிஷேதங்களை எப்போது ஏற்க வேண்டும்? என்று கேட்கிறார். பிரம்மா கர்கட ஸங்க்ராந்தியை காலக் குறியாகக் கூறி, மங்களகரமான ஜம்பூ (நாவல்) பழங்களுடன் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, வாசுதேவனுக்கு ஆத்மசமர்ப்பண மனப்பாங்குடன் மந்திர-சங்கல்பம் செய்து பூஜிக்க உபதேசிக்கிறார். பின்னர் விதி (விஹித கர்மம்) மற்றும் நிஷேதம் (ஒழுங்குபடுத்திய கட்டுப்பாடு) இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று துணை நிற்கும் தர்மநெறிகள் என்றும், அவற்றின் ஆதாரம் விஷ்ணுவே என்றும், குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் பக்தியுடன் அவற்றை அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்றும்—அக்காலம் உலகமெங்கும் மங்களகரமானது என்றும்—விளக்கப்படுகிறது. தேவன் “நித்திரை” நிலையில் இருக்கும் போது எந்த விரதம் மிகப் பலன் தரும்? என்ற கேள்விக்கு பிரம்மா விஷ்ணு-விரதத்தை உயர்த்தி, பிரம்மச்சரியத்தை பரம விரதமாக நிறுவுகிறார்; அதுவே தபஸ் மற்றும் தர்மத்தின் மூல சக்தி என்கிறார். ஹோமம், பிராமண மரியாதை, சத்தியம், தயை, அஹிம்சை, அஸ்தேயம், தமம், அக்ரோதம், அசங்கம், வேதாத்யயனம், ஞானம், கிருஷ்ணார்ப்பித சித்தம் போன்ற நெறிகளை பட்டியலிட்டு, இவ்வாறு வாழ்பவன் ஜீவன்முக்தன், பாவம் ஒட்டாதவன் என்று கூறப்படுகிறது. முடிவில் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் பகுதி அனுஷ்டானம்கூட பலன் தரும், தபஸால் உடல் சுத்தமடையும், ஹரி-பக்தியே விரத முறையின் மைய ஒருங்கிணைப்பு தத்துவம் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது.

28 verses

Adhyaya 238

चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोमहिमावर्णनम् (Tapas and the Greatness of Cāturmāsya Observance)

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சேஷசாயி விஷ்ணு சூழலில், சாத்துர்மாஸ்ய காலத் தபஸின் உண்மை அர்த்தம் விளக்கப்படுகிறது. தபஸ் என்பது வெறும் நோன்பல்ல; விஷ்ணுவை ஷோடசோபசாரங்களால் வழிபடுதல், தினமும் பஞ்சயஜ்ஞங்களைச் செய்தல், சத்தியம், அஹிம்சை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்த ஒழுக்கமே என கூறப்படுகிறது. இல்லறத்தார்க்கு ஏற்ற பஞ்சாயதன முறையிலான திசை வழிபாட்டு அமைப்பும் தரப்படுகிறது—கால மையத்தில் சூரியன்-சந்திரன், அக்னி மூலையில் கணேசன், நைர்ருதியில் விஷ்ணு, வாயு மூலையில் குல/வம்ச தெய்வம், ஈசானத்தில் ருத்ரன்; குறிப்பிட்ட மலர்கள் மற்றும் சங்கல்பங்களுடன் விக்னநாசம், பாதுகாப்பு, சந்தானப் பெறுதல், அபம்ருத்யு தவிர்த்தல் போன்ற நோக்கங்கள் கூறப்படுகின்றன. பின்னர் சாத்துர்மாஸ்யத் தவங்களின் படிநிலைப்பட்ட பட்டியல் வருகிறது—கட்டுப்படுத்திய உணவுமுறைகள், ஒருவேளை/மாற்றுநாள் முறைகள், க்ருச்ச்ர-பாராகம் போன்றவை, மேலும் த்வாதசி குறியீடுகளுடன் ‘மஹாபாராக’ வரிசைகள். ஒவ்வொன்றுக்கும் பாபநாசம், வைகுண்டப் பிராப்தி, பக்தி-ஞான வளர்ச்சி எனப் பலன் கூறி, இறுதியில் கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பெரும் புண்ணியம் என உறுதிப்படுத்தி, விஷ்ணுவின் ‘நித்திரை’ காலத்தில் இல்லறத்தார்க்கான உயர்ந்த நெறி-வழிபாட்டு வழிகாட்டி என முடிக்கிறது.

60 verses

Adhyaya 239

चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकार-षोडशोपचार-दीपमहिमवर्णनम् | Cāturmāsya Māhātmya: Sixteenfold Worship and the Merit of Lamp-Offering

அத்தியாயம் 239 பிரம்மா–நாரத உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. ஹரி சயன நிலையில் (சாயன-பாவத்தில்) ஷோடசோபசார (பதினாறு உபசார) பூஜை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்று நாரதர் விரிவாகக் கேட்கிறார். பிரம்மா வேதப் பிரமாணத்தை நிறுவி, விஷ்ணு பக்தியின் அடித்தளம் வேதமே என்றும், வேத–பிராமண–அக்னி–யஜ்ஞம் என்ற புனித நடுநிலை வரிசையோடு பூஜை ஒழுங்கு இணங்குகிறது என்றும் விளக்குகிறார். பின்னர் சாத்துர்மாஸ்யத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது—இந்த காலத்தில் ஹரியை நீருடன் தொடர்புடைய நிலையில் தியானிக்க வேண்டும்; நீர்–அன்னம்–விஷ்ணுமூல புனிதத் தத்துவம் என்ற தொடர்பு விளக்கப்பட்டு, அர்ப்பணங்கள் சம்சாரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் துன்பங்களிலிருந்து காக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. உள்/வெளி ந்யாசம், வைகுண்ட ரூப ஆவாஹனம் (சின்னங்களுடன்), அதன் பின் ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனம், நறுமணமும் தீர்த்தமும் கலந்த நீரால் ஸ்நானம், வஸ்திரதானம், யஜ்ஞோபவீதத்தின் பொருள், சந்தனலேபனம், தூய வெள்ளைப் பூக்களால் அர்ச்சனை, மந்திரங்களுடன் தூபம், இறுதியில் தீபதானம் என ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது. தீபதானம் இருள் மற்றும் பாவத்தை நீக்கும் மிகுந்த சக்தியுடையதாகப் போற்றப்படுகிறது. எங்கும் ‘ஸ்ரத்தா’ (நம்பிக்கை) தான் பலனுக்கான நிபந்தனை என வலியுறுத்தி, பூஜை ஒரு நெறி–ஆன்மிக ஒழுக்கமாக வரையறுக்கப்படுகிறது. சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தீபதானம் முதலியவற்றின் உறுதியான பலச்ருதியுடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

58 verses

Adhyaya 240

Haridīpa-pradāna Māhātmya (Theological Discourse on Offering a Lamp to Hari/Vishnu, especially in Cāturmāsya)

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மா–நாரத உரையாடலாக ஹரி/விஷ்ணுவுக்கு தீபம் அர்ப்பணிக்கும் மகிமை கூறப்படுகிறது. பிற தானங்களையும் வழிபாடுகளையும் விட ஹரிக்குக் கொடுக்கப்படும் தீபம் உயர்ந்தது; அது பாபத்தை நீக்கும், மேலும் சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் குறிப்பாக சங்கல்ப நிறைவேற்றமும் வேண்டிய பலனும் தரும் என பிரம்மா விளக்குகிறார். பின்னர் வழிபாட்டு முறையின் வரிசை கூறப்படுகிறது—தீபார்ப்பணத்துடன் முறையான பூஜை, திரயோதசியில் நைவேத்யம் சமர்ப்பித்தல், ‘ஹரி நித்திரை’ எனப்படும் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தினமும் அர்க்யம் அளித்தல். சங்குநீருடன் வெற்றிலை, பாக்கு, பழங்கள் முதலியவற்றை அர்க்யத்தில் வைத்து கேசவனை மந்திரத்துடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதன் பின் ஆச்சமனம், ஆரத்தி, சதுர்தசியில் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம், பௌர்ணமியில் பிரதட்சிணை—இவை பல தீர்த்தயாத்திரை மற்றும் ஜலதானத்துக்கு இணையான பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் தியானப் போதனை: யோகநெறி அறிந்த சாதகர் நிலையான உருவக் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டி எங்கும் தெய்வ சன்னிதியைத் தியானித்து, ஆத்மாவின் விஷ்ணுவுடனான உறவை சிந்தித்து, வைஷ்ணவ உணர்வுடன் உடலோடு வாழ்ந்தபடியே ஜீவன்முக்தியை அணுக வேண்டும். சாத்துர்மாஸ்யம் இத்தகைய கட்டுப்பாடுள்ள பக்திக்கு மிக உகந்த காலம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

22 verses

Adhyaya 241

सच्छूद्रकथनम् (Discourse on the 'Sat-Śūdra' and household dharma in Chāturmāsya)

இந்த அதிகாரம் உரையாடல் வடிவில் தத்துவ-நெறி போதனையை வழங்குகிறது. தொடக்கத்தில் ஈசுவரன் தகுதியுள்ள சாதகர்களுக்காக விஷ்ணு வழிபாட்டின் பதினாறு முறைகளைப் பரம நிலை அடைவதற்கான வழியாக விளக்குகிறார். பின்னர் சடங்கு-அதிகாரம் பற்றிய கேள்விகளும், சிறப்பு கிருஷ்ணோபாசனையை நேரடியாகச் சாராமல் முக்தி நோக்கிய புண்ணியம் எவ்வாறு பெறுவது என்பதும் விவாதமாகிறது. கார்த்திகேயன் சூத்ரர்களும் பெண்களும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மத்தை கேட்கிறார். ஈசுவரன் வேத பாராயணம் முதலியவற்றில் கட்டுப்பாடுகளைச் சொல்லி, “சத்-சூத்ரன்” என்ற வகையை முதன்மையாக இல்லற ஒழுக்கத்தின் மூலம் வரையறுக்கிறார்—தகுந்த குணமுள்ள விதிவிவாகப் பெற்ற மனைவி, கட்டுப்பாட்டான இல்லற வாழ்க்கை, மந்திரமின்றி செய்யப்படும் பஞ்சயஜ்ஞங்கள், அதிதி உபசாரம், தானம், இருபிறப்பாளி (த்விஜ) விருந்தினருக்குச் சேவை. பதிவிரதை இலட்சியம், தாம்பத்திய ஒற்றுமையின் மதப்பயன், வர்ணமுறைப்படி திருமண விதிகள், திருமண வகைகள் மற்றும் சந்ததி வகைப்பாடுகள் ஸ்மிருதி பாணியில் கூறப்படுகின்றன. முடிவில் அஹிம்சை, நம்பிக்கையுடன் தானம், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாழ்வாதாரம், தினசரி ஒழுங்கு, சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பு புண்ணியவிருத்தி ஆகிய நடைமுறை நெறிகள் தொகுக்கப்படுகின்றன. இல்லற நடத்தை மற்றும் பருவ அனுஷ்டானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு படிப்படியான தர்ம வரைபடம் வழங்கப்படுகிறது।

52 verses

Adhyaya 242

Aṣṭādaśa-prakṛti-kathana (Discourse on the Eighteen Social/Occupational Natures)

அத்தியாயம் 242 தீர்த்தமாஹாத்ம்யத்தின் பின்னணியில் பிரம்மா–நாரத உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. நாரதர் “அஷ்டாதசப் பிரகிருதிகள்” (பதினெட்டு இயல்புகள்/வகுப்புகள்) மற்றும் அவற்றிற்குரிய சரியான வ்ருத்தி—வாழ்வாதாரம், ஒழுக்கம்—என்னவென்று கேட்கிறார். பிரம்மா தம் சிருஷ்டி-நினைவைக் கூறுகிறார்: தாமரையிலிருந்து தோன்றுதல், எண்ணற்ற பிரபஞ்ச முட்டைகளைக் காணுதல், சோம்பல்/ஜடநிலைக்குள் விழுதல், பின்னர் தவம் செய்யும் உபதேசம் பெற்று திருத்தம் அடைதல், இறுதியில் படைப்பதற்கான அதிகாரம் பெறுதல்। அதன்பின் அத்தியாயம் சமூகநெறிக்குத் திரும்பி வர்ணதர்மங்களை விளக்குகிறது—பிராமணனுக்கு கட்டுப்பாடு, கல்வி, பக்தி; க்ஷத்திரியனுக்கு குடிமக்கள் பாதுகாப்பு, பலவீனர்க்கு அரண்; வைசியனுக்கு பொருளாதார நிர்வாகம், தானம், வாணிபநெறி; சூத்ரனுக்கு சேவை, தூய்மை, கடமையுணர்வு. மந்திரமில்லாத நற்கிரியைகளாலும் பக்தி எளிதில் சாத்யம் எனவும் கூறுகிறது। பதினெட்டு பிரகிருதிகளுக்குள் பல தொழில்-குழுக்கள் உயர/நடு/தாழ் எனச் சுருக்கமாக வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. முடிவில் வர்ண–ஆச்ரம–இயல்பு வேறுபாடின்றி விஷ்ணுபக்தி அனைவருக்கும் மங்களகரம் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. பலश्रுதி: இப்புனித புராணப்பகுதியை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாபநாசம் செய்து, சதாசாரநிஷ்டரைக் விஷ்ணுலோகப் பிராப்திக்குக் கொண்டு செல்லும் என அறிவிக்கிறது।

45 verses

Adhyaya 243

शालिग्रामपूजनमाहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Śālagrāma Worship (Paijavana Upākhyāna)

பிரம்மா தர்மபோதனைக்காக பைஜவனன் என்னும் ஒரு சூத்ரக் குடும்பஸ்தனை எடுத்துக்காட்டாகக் கூறுகிறார். அவன் சத்தியவான், தர்மமான வாழ்வாதாரத்துடன் வாழ்பவன், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவன், விஷ்ணுபக்தனும் பிராமணபக்தனும் ஆவான். பருவத்திற்கேற்ற தானம், பொதுநலப் பணிகள் (கிணறு, குளம், தங்குமிடம்) மற்றும் விரத-நியம ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் அவன் இல்லம் நெறிமுறையுடன் அமைந்ததாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; இதனால் குடும்பஸ்த தர்மமும் ஆன்மிகப் பயன் தருவதாக நிறுவப்படுகிறது. காலவ முனிவர் சீடர்களுடன் வர, பைஜவனன் மரியாதையுடன் வரவேற்கிறான். வேதபாராயண உரிமை இல்லாதவர்க்கும் முக்தி தரும் சாதனை எது என வழிகாட்டுமாறு கேட்கிறான். காலவர் சாலிகிராமத்தை மையமாகக் கொண்ட ஹரிபக்தியை உபதேசிக்கிறார்—அதன் புண்ணியம் அక్షயம், சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பு பலன் தரும், சுற்றுப்புறத்தையும் புனிதமாக்கும் என்கிறார். தகுதி விவகாரத்தில் ‘அசத்-சூத்ர’ ‘சத்-சூத்ர’ என வேறுபடுத்தி, தகுதியான குடும்பஸ்தர்களுக்கும் நற்குணமுள்ள பெண்களுக்கும் இந்த வழிபாடு உரியது என உறுதிப்படுத்தி, சந்தேகம் பலனை அழிக்கும் என எச்சரிக்கிறார். துளசி அர்ப்பணம் (மலர்களைவிட உயர்ந்தது), மாலை, தீபம், தூபம், பஞ்சாமிர்த ஸ்நானம், சாலிகிராம ரூபத்தில் ஹரிஸ்மரணம் ஆகிய நடைமுறைகள் கூறப்படுகின்றன; பலனாக பாவநாசம், நிலைத்த சொர்க்கவாசம், இறுதியில் மோட்சம் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது. முடிவில் இருபத்திநான்கு சாலிகிராம ரூபங்களின் வகைப்பாடு குறிப்பிடப்பட்டு இந்த மாஹாத்மியம் நிறைவு பெறுகிறது.

67 verses

Adhyaya 244

चतुर्मास्यमाहात्म्ये चतुर्विंशतिमूर्त्तिनिर्देशः (Cāturmāsya Māhātmya: Enumeration of the Twenty-Four Forms)

இந்த अध्यாயத்தில் பைஜவனன், ஆசானின் வாக்கு-அமிர்தத்தை கேட்டும் தன் தாகம் தீரவில்லை எனக் கூறி, தத்துவ ‘பேத’ங்களின் (வகைப்பாடுகளின்) விரிவான விளக்கத்தை வேண்டுகிறான். காளவ முனிவர், பூராணங்களில் கூறப்பட்ட ஒரு கணக்கிடப்பட்ட நிர்ணயத்தைச் சொல்வதாகவும், அதைச் செவிமடுத்தாலே பாவவிமோசனம் உண்டாகும் என்றும் உறுதி அளிக்கிறார். பின்னர் ஹரி/விஷ்ணுவின் இருபத்திநான்கு மூர்த்தி-நாமங்கள் ஒழுங்காகப் பட்டியலிடப்படுகின்றன—கேசவ, மதுசூதன, சங்கர்ஷண, தாமோதர, வாசுதேவ, பிரத்யும்ன முதலியவை, கிருஷ்ணன் வரை—இவை ஆண்டு முழுவதும் வழிபட வேண்டிய கானோனான தொகுப்பாகக் கூறப்படுகிறது. இந்நாமங்கள் திதி அமைப்பு மற்றும் வருடச் சுழற்சியுடன் இணைக்கப்பட்டு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பக்தி நடைமுறையைச் சுட்டுகின்றன; மேலும் ‘24’ என்ற எண்ணிக்கைக்கு இணையான பிற கணக்குகளுடன் (எ.கா. அவதாரங்கள்) ஒப்புமையும் காட்டப்படுகிறது. இறுதியில், நியதிக்காலத்தில் ஒருமுக பக்தியுடன் வழிபட்டால் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களும் கிடைக்கும் என்றும், பக்தியுடன் கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் படைக்கப்பட்ட உயிர்களின் காவலனான ஹரியை மகிழ்விக்கும் என்றும் பலश्रுதி கூறுகிறது.

14 verses

Adhyaya 245

Devas Returning to Mandarācala for Śiva-darśana (Tāraka-opadrava Context) | मंदराचलंप्रतिगमनवर्णनम्

இந்த अध्यாயத்தில் பைஜவனன், கலவனிடம் சாலகிராமத்தின் தோற்றம் என்ன, மேலும் கல்லிலேயே நித்திய பகவானின் சன்னிதி எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும் என்று கேட்டு, பக்தியை நிலைநிறுத்தும் உபதேசத்தையும் வேண்டுகிறான். கலவன் பதிலை புராணப் புகழ்பெற்ற இதிஹாசத் தொடரில் அமைத்து கதையைத் தொடங்குகிறான்—தக்ஷனின் சிவவிரோதம் யாகத்தில் சதியின் தேஹத்யாகம் வரை சென்று, பின்னர் அவள் பார்வதியாகப் பிறந்து மகாதேவருக்காக நீண்ட தவம் செய்கிறாள். சிவன் பரீட்சை ரூபத்தில் வந்து அவளின் நிஷ்டையைச் சோதித்து ஏற்றுக்கொள்கிறான்; தேவர்களின் முன்னிலையில் வேதவிதியால் திருமணம் நடைபெறுகிறது. பின்னர் சிவனின் அனுமதியால் காமதேவன் மீண்டும் உடல் பெறுவது கூறப்படுகிறது. வரத்தால் வலிமை பெற்ற தாரகனின் துன்புறுத்தலால் கலங்கிய தேவர்கள் பிரம்மனைச் சரணடைகிறார்கள்; பிரம்மன்—பார்வதியால் பிறக்கும் சிவபுத்திரன் ஏழு நாட்களுக்குப் பின் தாரகனை வதம் செய்வான் என்று தீர்வை அறிவிக்கிறான். இறுதியில் தேவர்கள் மந்தராசலத்துக்கு சென்று, அங்கு சிவகணங்கள் காவலுடன் நிற்க, தேவர்கள் சாத்துர்மாஸ்யப் பாவத்தில் நீண்ட தவம் செய்து சிவதரிசனமும் அருளும் வேண்டுகின்றனர்.

50 verses

Adhyaya 246

पार्वत्येन्द्रादीनां शापप्रदानवृत्तान्तवर्णनम् | Parvatī’s Curse upon Indra and the Devas: Narrative Account and Ritual Implications

இந்த अध्यாயத்தில் காளவ முனிவர் விரதச்சரியையைப் பற்றிய கேள்விக்கு பதிலாக தேவர்களின் நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். தேவர்கள் சிவனின் நேரடி தரிசனம் பெற இயலாமல், சைவநெறியில் சிவனின் ஒரு பிரதிமை வடிவை அமைத்து தவம் செய்கிறார்கள்—ஷடக்ஷர மந்திர ஜபம், சாத்துர்மாஸ்ய நியமம், மேலும் பஸ்மம், கபால-தண்டச் சின்னங்கள், அரைச்சந்திரம், பஞ்சவக்த்ர உருவக் குறிகள் போன்றவை விரதத்தின் அடையாளங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. அவர்களின் தூய்மை மற்றும் பக்தியால் சிவன் மகிழ்ந்து ‘சுபமதி’ அருள்கிறான்; முறையாகச் செய்யப்படும் சதருத்ரிய ஜபம், தியானம், தீபதானம், மற்றும் வைஷ்ணவ வழிபாட்டைப் போல முழுமையான ஷோடசோபசார பூஜையால் அவர் திருப்தியடைவதாக விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் ஒரு தெய்வீக சக்தி பறவை வடிவில் சிவனை அணுகுகிறது; அதனால் பார்வதிக்கு கோபம் எழ, தேவர்கள் கல்லைப் போலவும் சந்ததியற்றவர்களாகவும் ஆகட்டும் என்று சாபமிடுகிறாள். தேவர்கள் நீண்ட ஸ்துதியால் பார்வதியைப் பிரக்ருதி, மந்திரபீஜம், படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு ஆகியவற்றின் நிலையான ஆதாரமாகப் போற்றி மன்னிப்பு வேண்டுகின்றனர். சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக பில்வ இலை வழிபாடு மிகுந்த பலன் தரும் என விதிக்கப்படுகிறது; ஒழுக்கம், பணிவு, சமாதானம் ஆகிய நெறிகளும், சிவ-சக்தியின் பரஸ்பரப் பூரணத் தன்மையும் இந்த தீர்த்தக் கதையின் பயனாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றன.

38 verses

Adhyaya 247

अश्वत्थमहिमवर्णनम् (Aśvattha-Mahimā Varṇanam) — The Glory of the Aśvattha Tree in Chāturmāsya

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் பைஜவனன், ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) துளசியில் எவ்வாறு நிலைபெற்றாள், பார்வதி பில்வ மரத்தில் எவ்வாறு உறைகிறாள் என்று கேட்கிறான். அப்போது முனிவர் காலவர் முன்நிகழ்வை உரைக்கிறார்—தேவ–அசுரப் போரில் தோல்வியுற்று அஞ்சிய தேவர்கள் பிரம்மாவிடம் சரணடைந்தனர்; பிரம்மா பாகுபாடான தலையீட்டை மறுத்து உயர்ந்த தீர்வைச் சுட்டுகிறார். அங்கே ஹரிஹர வடிவம்—அரை சிவன், அரை விஷ்ணு—பிரிவின்மையின் தத்துவச் சின்னமாக விளக்கப்பட்டு, வாதங்களில் சிக்கியவர்களை நிர்வாண நோக்கிய பாதைக்கு வழிநடத்துகிறது. பின்னர் மர-தெய்வவியல் விரிகிறது: பில்வத்தில் பார்வதி, துளசியில் லக்ஷ்மி இருப்பதை தேவர்கள் அறிகிறார்கள்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஈசுவரன் கருணையால் மரரூபமாக வாசம் செய்கிறான் என்று ஆகாசவாணி கூறுகிறது. அச்வத்த (அரசமரம்/பிப்பலம்) சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது, குறிப்பாக வியாழக்கிழமையில்; அதன் தொடுதல், தரிசனம், பூஜை, நீர்ப்பாய்ச்சி, பால் மற்றும் எள்ளுக் கலந்த காணிக்கைகள் ஆகியவற்றால் தூய்மை கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அச்வத்தத்தை நினைவு கூர்ந்து சேவித்தால் பாவங்களும் யமலோகப் பயமும் தணியும்; மரத்திற்கு தீங்கு செய்வது கடுமையாகத் தடை. இறுதியில் விஷ்ணுவின் வியாப்தி—வேர் பகுதியில் விஷ்ணு, தண்டில் கேசவ, கிளைகளில் நாராயண, இலைகளில் ஹரி, கனிகளில் அச்யுத—என்று கூறி, பக்தியுடன் மரசேவை செய்தால் மோட்ச நோக்கிய புண்ணியம் உண்டாகும் எனப் பலன் உரைக்கப்படுகிறது.

43 verses

Adhyaya 248

पालाशमहिमवर्णनम् (The Glorification of the Palāśa/Brahma-Tree) — Cāturmāsya Context

இந்த அத்தியாயத்தில் வாணி, பலாச மரத்தை (பிரம்மவிருட்சம்) தெய்வீகத் தன்மை நிறைந்த புனித இயற்கை வடிவமாக விளக்குகிறார். பலாசம் பல உபசாரங்களால் சேவிக்கத் தகுந்தது, விருப்பநிறைவேற்றம் தருவது, பெரும் பாவங்களை அழிப்பது என கூறப்படுகிறது. அதன் இலைகளின் இடது-வலது-மத்திய நிலைகளில் தெய்வத் திரயத்தின் குறியீட்டு அமைப்பு சொல்லப்படுகிறது; மேலும் வேர், தண்டு, கிளை, மலர், இலை, கனி, பட்டை, சாறு—மரத்தின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் தேவதைகள் உறைவதாகக் கூறி, மரத்தையே ‘அங்காங்கு தெய்வமயம்’ எனப் புனிதப்படுத்துகிறது. பலாச இலைப் பாத்திரங்களில் உண்பதால் மகாயாகப் பலன், பல அசுவமேதங்களுக்கு ஒப்பான புண்ணியம்—சிறப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில்—கிடைக்கும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை பாலால் வழிபாடு, வியாழக்கிழமை பக்திச் செயல்கள் சிறப்பாகப் பாராட்டப்படுகின்றன; விடியற்கால பலாச தரிசனமும் தூய்மையளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பலாசம் ‘தேவபீஜம்’ என்றும் பிரம்மத்தின் வெளிப்படை வடிவம் என்றும் உறுதிப்படுத்தி, சாத்துர்மாஸ்யத்தில் நம்பிக்கையுடன் சேவிப்பது சுத்தி மற்றும் துயர் நீக்கத்திற்கான நெறி என அறிவுறுத்துகிறது.

16 verses

Adhyaya 249

तुलसीमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Tulasī: Virtue, Protection, and Cāturmāsya Practice)

இந்த அதிகாரத்தில் துளசியின் மஹிமை இல்லறத் தர்மம் மற்றும் விரதத் தர்மத்தில் புனிதப்படுத்தும் சன்னிதியாகவும் பக்தியின் கருவியாகவும் விளக்கப்படுகிறது. வீட்டில் துளசி நட்டல் மகாபலன் தரும்; வறுமையைத் தடுக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் துளசியின் தரிசனம், வடிவு, இலை, மலர், கனி, மரம், மஜ்ஜை, பட்டை ஆகிய அனைத்திலும் ஸ்ரீ/லக்ஷ்மி மற்றும் மங்களம் வாசம் செய்கின்றன என்று கூறி, துளசியை முழுமையான தூய்மை-அருள் வழங்கும் தாவரமாக நிறுவுகிறது. தலையில், வாயில், கைகளில், இதயத்தில், தோள்களில், கண்ணத்தில் துளசியைத் தரித்தல் மூலம் பாதுகாப்பு, நோய்-துயர் நீக்கம், கிளேச நிவாரணம், மோக்ஷ நோக்கான நிலை ஆகியவை பெறப்படும் என வரிசையாகச் சொல்லப்படுகிறது. தினமும் துளசி இலைகளை உடன் வைத்தல், முறையாக நீர் ஊற்றுதல் பக்தி நடைமுறையாகப் போற்றப்படுகிறது; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் துளசி சேவை அரிதும் மிகப் புண்ணியமுமாக—பாலால் நீர்ப்பாய்ச்சி, துளசியின் ஆலவாலம்/தொட்டி பராமரிப்பு-தானமும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஹரி எல்லா மரங்களிலும் ஒளிர்கிறார்; கமலா (லக்ஷ்மி) மரத்தில் வாசம் செய்து எப்போதும் துயர் நீக்குகிறாள் என்று கூறி, வைஷ்ணவ பக்தி, புனித மர-சூழல் உணர்வு, பருவ ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது.

20 verses

Adhyaya 250

बिल्वोत्पत्तिवर्णनम् | Origin and Sacred Significance of the Bilva Tree

இந்த அதிகாரத்தில் வாணியின் உரையாடல் வடிவில் பில்வமரம் (பில்வதரு) தோன்றிய விதமும் அதன் புனித மகிமையும் கூறப்படுகிறது. மந்தர மலையில் உலாவி களைத்த பார்வதியின் உடலிலிருந்து விழுந்த ஒரு வியர்வைத்துளி பூமியில் பட்டவுடன் அது ஒரு மாபெரும் தெய்வீக மரமாக மாறுகிறது. அதை கண்ட தேவியிடம் ஜயா–விஜயா ஆகிய தோழிகள், இது தேவியின் உடலிலிருந்து பிறந்தது; பாபநாசினி, பூஜைக்குரியது; ஆகவே இதற்கு பெயரிட வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர். பார்வதி இதற்கு ‘பில்வ’ என்று பெயரிட்டு, இனி அரசர்களும் பக்தர்களும் நம்பிக்கையுடன் பில்வ இலைகளைச் சேகரித்து தன் பூஜையில் அர்ப்பணிப்பார்கள் என்று அறிவிக்கிறாள். பின்னர் பலன் கூறப்படுகிறது—இஷ்டசித்தி கிடைக்கும்; பில்வ இலைகளை தரிசிப்பதும், நம்பிக்கையுடன் பூஜையில் பயன்படுத்துவதும் பூஜைக்கு ஆதரவாகும்; இலை முனையைச் சுவைத்தலும், இலை முனையைத் தலைமேல் வைத்தலும் பல பாவங்களை நீக்கி தண்டனைத் துயரத்தைத் தவிர்க்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் மரத்தின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் தேவியின் சக்திகள் உறைவதாகப் புனித உடலமைப்பு கூறப்படுகிறது—வேர் பகுதியில் கிரிஜா, தண்டில் தக்ஷாயணி, கிளைகளில் மஹேஸ்வரி, இலைகளில் பார்வதி, கனிகளில் காத்யாயனி, பட்டையில் கௌரி, உள்ள்தந்துக்களில் அபர்ணா, மலர்களில் துர்கா, கிளைஅங்கங்களில் உமா, முள்ளுகளில் காவல் சக்திகள்; இவ்வாறு பில்வம் தேவியின் உயிர்மிகு தீர்த்த-மந்திரமாக விளங்குகிறது.

20 verses

Adhyaya 251

Viṣṇu-śāpaḥ and the Etiology of Śālagrāma (Cāturmāsya Context)

அத்தியாயம் 251, காலவ முனிவரின் உரையாடல் வடிவில் சாலகிராமத்தின் தோற்றக் காரணத்தைச் சுருக்கமாகவும் ஒழுங்காகவும் விளக்குகிறது. சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் மங்களமான ஆகாசவாணி ஒலிக்க, தேவர்கள் நான்கு மரங்களை விதிப்படி வணங்குகின்றனர். பின்னர் ஹரி-ஹரர் ஒருமை கொண்ட ‘ஹரிஹராத்மக’ ரூபத்தில் தோன்றி, தேவர்களின் தத்தம் அதிகாரங்களையும் உலக ஒழுங்கையும் மீண்டும் நிலைநிறுத்துகின்றனர். அதன்பின் பார்வதியின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தேவர்கள், பில்வ இலைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் ஸ்துதிகளையும் அர்ப்பணித்து தேவியைப் பிரசன்னப்படுத்துகின்றனர். தேவி சாபத்தை நீக்கவில்லை; ஆனால் கருணையால் அதை உலக நலனுக்கான அமைப்பாக மாற்றுகிறார்—தேவர்கள் மனித உலகில் மாதந்தோறும் விக்ரகம்/சின்ன ரூபமாக எளிதில் அணுகத்தக்கவர்களாகி, திருமணச் சடங்குகள், சந்தானப் பேறு போன்றவற்றில் சமூகங்களுக்கு வரதானம் அளிப்பவர்களாக இருப்பார்கள். பின்னர் தேவி விஷ்ணுவுக்கும் மகேஸ்வரருக்கும் சாபத்தின் விளைவுகளைச் சொல்கிறாள்—விஷ்ணு பாஷாண (கல்) ரூபம் பெறுவார்; சிவன் பிராமண சாபச் சூழ்நிலையால் லிங்கத்துடன் தொடர்புடைய கல் ரூபம் தரிப்பார்; இதனால் சமூகத்தில் வாதமும் துயரும் எழும். விஷ்ணு தேவியை முறையாக ஸ்துதி செய்து, அவளை குணத்திரயமயி மாயையாகவும், திரிரூப தேவீ சக்தியாகவும் போற்றுகிறார். பார்வதி மோட்சம் தரும் புனித நிலத்தை நிர்ணயிக்கிறார்—விஷ்ணு கந்தகி நதியின் தூய நீரில் சாலகிராம-சிலையாக வாசிப்பார்; புராண அறிஞர்கள் பொன்னிறத் தோற்றம், சக்கரச் சின்னம் போன்ற இலக்கணங்களால் அறிந்துகொள்வர். துளசி பக்தியுடன் சிலா ரூப விஷ்ணு பூஜை செய்தால் பக்தரின் வேண்டுதல்கள் நிறைவேறி முக்தி நெருக்கம் கிடைக்கும்; வெறும் தரிசனமே யமபயத்திலிருந்து காப்பு எனவும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சாலகிராமத் தோற்றமும் சாபத்திற்குப் பிந்தைய தேவ வாச ஒழுங்கும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

35 verses

Adhyaya 252

Cāturmāsya-vṛkṣa-devatā-nivāsaḥ (Divine Abiding in Trees during Cāturmāsya)

இந்த அத்தியாயம் ஒரு சூத்ரக் கேள்வியாளர் மற்றும் முனிவர் காலவா இடையிலான கேள்வி–பதில் வடிவில் அமைந்துள்ளது. சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் தேவர்கள் மரவடிவம் கொண்டு மரங்களில் வாசிப்பது எப்படி என்ற ‘அதிசய’ கோட்பாட்டை அவர் கேட்கிறார். காலவா, தெய்வச் சங்கல்பத்தால் அந்தக் காலத்தில் நீர் அமிர்தமாகக் கருதப்படுகிறது; மரதேவதைகள் அதை ‘பானம்’ செய்து பலம், தேஜஸ், அழகு, வீரியம் போன்ற குணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று விளக்குகிறார். பின்னர் சடங்கு–நெறி வழிகாட்டல்கள் கூறப்படுகின்றன: மரசேவை எல்லா மாதங்களிலும் புகழத்தக்கது; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அது சிறப்பாகப் பலன் தரும். எள்ளுடன் கலந்த நீர் (திலோதகம்) ஊற்றி மரங்களுக்கு நீர்ப்பாய்ச்சுதல் விருப்பநிறைவேற்றியாகச் சொல்லப்படுகிறது; எள் தூய்மையளிப்பது, தர்ம–அர்த்தத்தைத் தாங்குவது, தானத்தில் முதன்மையானது எனப் போற்றப்படுகிறது. அடுத்து குறிப்பிட்ட மரங்களுடன் தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், சித்தர் முதலிய கணங்களின் தொடர்பு பட்டியல்போல் தரப்படுகிறது—எ.கா. ஆலமரத்தில் பிரம்மா, யவத்தில் இந்திரன். இறுதியில் அரசமரம்/அச்வத்தம் மற்றும் துளசியின் சேவை முழு தாவர உலகச் சேவையாகக் கருதப்படுகிறது; யாகத் தேவையின்றி சாத்துர்மாஸ்யத்தில் மரவெட்டு தடை. ஜம்பூ மரத்தின் கீழ் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து அந்த மரத்தை வழிபட்டால் செல்வமும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் நிறைவும் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.

50 verses

Adhyaya 253

शंकरकृतपार्वत्यनुनयः (Śaṅkara’s Appeasement of Pārvatī) — Cāturmāsya-Māhātmya Context

அத்தியாயம் 253 உரையாடல் வடிவில் தத்துவ-நெறி நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறது. பார்வதியின் கோபம், அவளுடைய சாபம், ருத்ரன் விகார நிலையில் காட்டப்பட்டு பின்னர் தெய்வீக ரூபத்துக்கு மீள்வது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. காளவ முனிவர் கூறுவது—தேவியின் அச்சத்தால் தேவர்கள் மறைந்து, மனித உலகில் பிரதிமைகளாக நிறுவப்படுகின்றனர்; பின்னர் தேவி அருள் வழங்குகிறாள். விஷ்ணு உலகமாதாவாகவும் பாபநாசகராகவும் புகழப்படுகிறார். பின்னர் நெறி-தர்ம உபதேசம் வருகிறது—அபராதம் செய்தால் நிக்ரஹம் செய்து திருத்துதல் கடமை; அது தந்தை-மகன், குரு-சிஷ்யன், கணவன்-மனைவி போன்ற உறவுகளிலும் உரிய முறையில் செய்யப்பட வேண்டும். குல-ஜாதி-தேச தர்மங்களை கைவிடுதல் பெருந்தோஷம் என எச்சரிக்கப்படுகிறது. பார்வதி துயரம்-கோபத்தில் சிவனை குற்றம் சாட்டி, பிராமணர்களால் சிவனுக்கு தீங்கு நேரும் எனக் கடுமையாகச் சொல்கிறாள். சிவன் கருணை, அஹிம்சை ஆகியவற்றை முன்வைத்து மெதுவாக சமாதானப்படுத்துகிறார். தீர்வு விரத ஒழுக்கத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது—சாதுர்மாஸ்ய அனுஷ்டானம், பிரம்மச்சரியம், தேவர்களின் முன்னிலையில் பொதுத் தாண்டவம் ஆகியவற்றை பார்வதி நிபந்தனையாக வைக்கிறாள். சிவன் ஒப்புக்கொள்ள, சாபம் அருளாக மாறுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—நம்பிக்கையுடன் கேட்போருக்கு உறுதி, வெற்றி, மங்களமான சரணம் கிடைக்கும் என அறிவிக்கிறது.

38 verses

Adhyaya 254

चातुर्मास्य-माहात्म्ये हरताण्डवनृत्य-वर्णनम् | Description of Śiva’s Haratāṇḍava Dance within the Glory of Cāturmāsya

அத்தியாயம் ஒரு கேள்வியாளர் (சூத்ரர்) வியப்பும் பக்தி ஆவலும் கொண்டு கேட்பதுடன் தொடங்குகிறது—தேவர்களால் சூழப்பட்ட மகாதேவன் எவ்வாறு நடனம் ஆடினார், சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் எவ்வாறு தோன்றியது மற்றும் எத்தகைய சங்கல்பம் கொள்ள வேண்டும், மேலும் எந்த தெய்வீக அனுகிரகம் நிகழ்ந்தது? ஞானி காலவர் புண்ணியமளிக்கும் வரலாற்றை உரைக்கிறார். சாத்துர்மாஸ்யம் வந்ததும் ஹரன் பிரம்மச்சரிய விரதம் ஏற்று மந்தர மலைக்கு தேவர்கள், ரிஷிகளை அழைத்து, பவானியை மகிழ்விக்க ஹரதாண்டவ நடனத்தைத் தொடங்குகிறார். தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள், கணங்கள் ஆகியோருடன் பேரவை அமைந்து, பலவகை வாத்தியங்கள், தாளங்கள், பாடல் மரபுகள் விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் சிவனிலிருந்து வெளிப்பட்ட ராகங்கள் துணைவியருடன் மனிதரூபமாகக் கூறப்படுகின்றன; சக்கர முதலான சூட்சும-தேகக் குறிப்புகளுடன் அழகு-தத்துவ ஒருமை காட்டப்படுகிறது. பருவச் சுழற்சி நிறைவுற்றபின் பார்வதி மகிழ்ந்து எதிர்கால நிகழ்வைச் சொல்கிறாள்—ஒரு பிராமண சாபத்தால் விழுந்த லிங்கம் நர்மதா நீருடன் தொடர்புபட்டு உலக வணக்கத்திற்குரியதாகும். தொடர்ந்து சிவஸ்தோத்திரமும் அதன் பலனுரையும் வருகிறது: பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு இஷ்டவியோகம் இல்லை, பிறவி பிறவியாக ஆரோக்கியமும் செல்வமும் கிடைக்கும், உலகப் பயன்களை அனுபவித்து இறுதியில் சிவலோகத்தை அடைவர். முடிவில் பிரம்மா முதலியோர் சிவனின் சர்வவ்யாபகத்தையும் சிவ-விஷ்ணு அபேதத்தையும் போற்ற, காலவர் தெய்வ ரூப தியானம் முக்தி தரும் என நிறைவு செய்கிறார்.

99 verses

Adhyaya 255

लक्ष्मीनारायणमहिमवर्णनम् (Glorification of Lakṣmī–Nārāyaṇa and Śāligrāma Worship during Cāturmāsya)

அத்தியாயம் 255 தீர்த்தத் தத்துவத்தையும் இல்லற வழிபாட்டு முறைகளையும் இணைத்து விளக்குகிறது. கந்தகி நதியில் உள்ள சாளிகிராமம் ஸ்வயம்பூ (மனிதர் செய்தது அல்ல) எனக் கூறப்படுகிறது; நர்மதா மகேஸ்வரருடன் தொடர்புடையதாகச் சொல்லப்பட்டு, இயற்கையில் தோன்றும் தெய்வச் சின்னங்களின் புனித வகைப்பாடு நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் கேட்பது, பகுதி பாராயணம், முழுப் பாராயணம், வஞ்சனையற்ற வாசிப்பு—இவை துக்கமற்ற ‘பரம நிலை’ பெறச் செய்பவை என உரைக்கப்படுகிறது. சாதுர்மாஸ்யத்தை மையமாகக் கொண்டு விதிமுறை கூறப்படுகிறது—லாபத்திற்காக கணேச வழிபாடு, ஆரோக்கியத்திற்காக சூரிய வழிபாடு, இல்லறத்தார்க்கு பஞ்சாயதன வழிபாடு; நான்கு மாத விரதத்தில் பலன் அதிகரிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. சாளிகிராமத்தின் மூலம் லக்ஷ்மீ–நாராயண வழிபாடு, அதனுடன் த்வாரவதீ-சிலை, துளசி, தக்ஷிணாவர்த்த சங்கம் ஆகியவற்றின் மகிமை கூறி, சுத்தி, செல்வம், வீட்டில் ‘ஸ்ரீ’ நிலைபெறுதல், மோக்ஷ நோக்கிய பலன் ஆகியவை வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில், அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனை வழிபடுவது முழு பிரபஞ்சத்தையே வழிபடுவது; ஆகவே பக்தியே அனைவருக்கும் போதுமான சாதனம் என முடிவுறுகிறது.

31 verses

Adhyaya 256

रामनाममहिमवर्णनम् (Glorification of the Name “Rāma” and Mantra-Discipline in Cāturmāsya)

அத்தியாயம் கைலாசத்தில் தொடங்குகிறது. அங்கே ருத்ரன் உமையுடன் அமர்ந்து, எண்ணற்ற கணங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்; அவர்களின் பெயர்கள் வரிசையாகச் சொல்லப்பட்டு, தெய்வீகமும் பிரபஞ்சமுமான ஒரு புனித அரசவைக் காட்சி நிறுவப்படுகிறது. வசந்தம் வந்ததும் இంద్రியங்களை மயக்கும் அழகும் விளையாட்டுச் சலனமும் பெருகுகிறது; அப்போது சிவன் கணங்களைச் சீர்படுத்தி, வீண் களியாட்டத்தைத் தடுத்து தவத்தில் ஈடுபடுமாறு ஆணையிடுகிறார். பார்வதி சிவனின் ஜபமாலையைப் பார்த்து—ஆதிபதி நீர் எதை ஜபிக்கிறீர், எந்த பரத்தத்துவத்தைத் தியானிக்கிறீர்? என்று கேட்கிறாள். சிவன்—ஹரியின் ஸஹஸ்ரநாமங்களின் சாரத்தைத் தொடர்ந்து தியானிப்பதாகச் சொல்லி, மந்திரத் தத்துவத்தை விளக்குகிறார். பிரணவமும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரமும் வேதசாரம், தூய்மை, மோட்சப்ரதம்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் மிகுந்த பலன் தரும், பெரும் பாபச் சேர்க்கையை அழிக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது. பின்னர் அதிகார-நியமங்கள் விரிவடைகின்றன: பிரணவ இணைந்த வடிவங்கள் பேசப்பட்டாலும், பிரணவத்தைப் பயன்படுத்தாதவர்களுக்கு இரண்டெழுத்து “ராம” நாமமே மிகச் சிறந்த மந்திரம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. முடிவில் “ராம” நாமத்தின் மகிமை—பயம், நோய் நீக்கும்; வெற்றி அளிக்கும்; அனைத்தையும் புனிதமாக்கும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் நாமாச்ரயத்தால் தடைகள் தணிந்து, தண்டனைப் போன்ற பரலோகப் பலன்களும் நீங்கும் என்று உறுதியாகப் புகழப்படுகிறது.

54 verses

Adhyaya 257

द्वादशाक्षरनाममहिमपूर्वकपार्वतीतपोवर्णनम् (The Glory of the Twelve-Syllable Mantra and the Account of Pārvatī’s Austerity)

இந்த அதிகாரத்தில் மந்திர-அதிகாரம் (ஜபத்திற்கான தகுதி) மற்றும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பக்தி–தபஸ் இணைவு பற்றிய தெய்வீக உரையாடல் விரிகிறது. பார்வதி, த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தின் மகிமை, சரியான வடிவம், பலன், ஜப முறையை விரிவாகக் கேட்கிறாள். மகாதேவர் வர்ண–ஆசிரம வேறுபாட்டின்படி விதியைச் சொல்கிறார்—த்விஜர்களுக்கு பிரணவம் (ஓம்) முன்னிட்டு ஜபம்; பெண்கள் மற்றும் சூத்ரர்களுக்கு புராண–ஸ்மிருதி தீர்மானப்படி பிரணவமின்றி, நமஸ்கார முன்னுரையுடன் “நமோ பகவதே வாஸுதேவாய” என உபதேசம். நிர்ணயிக்கப்பட்ட கிரமத்தை மீறுதல் தோஷம்; அதனால் தீய விளைவுகள் உண்டாகும் என எச்சரிக்கிறார். பார்வதி, “நான் மூன்று மாத்ரைகளால் வழிபடுகிறேன்; அப்படியிருக்க பிரணவ-அதிகாரம் ஏன் இல்லை?” என்று சந்தேகம் எழுப்புகிறாள். சிவன் பிரணவத்தை ஆதித் தத்துவமாக உயர்த்தி, பிரம்மா–விஷ்ணு–சிவன் ஆகியோர் அதிலேயே கருத்தரங்கில் நிலைபெற்றவர்கள் என்கிறார்; ஆனால் தகுதி தபஸால், குறிப்பாக ஹரியின் பிரீதிக்காக சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் அனுஷ்டிப்பதால் கிடைக்கும் என விளக்குகிறார். தபஸ் இலக்குகளையும் நற்குணங்களையும் தரும்; ஆனால் கடினம். ஹரி-பக்தியே தபஸின் உண்மையான வளர்ச்சி; பக்தியில்லாத தபஸ் சுருங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது. விஷ்ணு ஸ்மரணம் வாக்கைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஹரி-கதை விளக்கைப் போல பாவ இருளை அகற்றும். இறுதியில் பார்வதி ஹிமாசலத்தில் பிரம்மச்சரியம், எளிமையுடன் சாத்துர்மாஸ்ய தபஸை மேற்கொண்டு, நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரங்களில் ஹரி–சங்கர தியானம் செய்கிறாள். முடிவில் (காலவனின் வாக்காக) அவளை ஜகன்மாதா, குணாதீத பிரக்ருதி என்று போற்றி, அவளது தபஸை விரத–க்ஷேத்ர மரபில் முன்னுதாரணமாக நிறுவுகின்றனர்.

27 verses

Adhyaya 258

हरशापः (Haraśāpaḥ) — “The Curse upon Hara / Śiva”

இந்த அத்தியாயம் முனிவர்-உரையாடல் முறையில், காளவனின் கேள்வியால் தொடங்குகிறது. ஷைலபுத்ரி பார்வதி கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருக்க, காமவேதனையால் துன்புற்ற சிவன் அமைதி தேடி அலைந்து யமுனைத் துறையை அணைகிறார். அவரது தவத்தீவிரத் தேஜஸால் யமுனையின் நீர் மாற்றமடைந்து கருமை நிறம் பெறுகிறது; பின்னர் பலश्रுதி மூலம் அங்கு நீராடினால் பெரும் பாபக்குவியல் அழியும் எனக் கூறி, அந்த இடம் “ஹரதீர்த்தம்” எனப் புனிதமாகப் புகழ்பெறுகிறது. பின்பு சிவன் கவர்ச்சியான, விளையாட்டுத் தன்மையுடைய தபஸ்வி வேடம் கொண்டு முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் உலாவுகிறார். முனிவர் மனைவியர் மனத்தால் ஈர்க்கப்படுவதால் சமூகக் குழப்பம் எழுகிறது. தெய்வத்தை அறியாத முனிவர்கள் கோபத்தில் அவமானகரமான சாபம் இடுகின்றனர்; சாபத்தால் சிவனின் உடலில் பேராபத்தான விகாரம் தோன்றி, உலகில் நிலையின்மைவும் தேவர்களுக்கு அச்சமும் பரவுகிறது. பின்னர் முனிவர்கள் தங்கள் அறியாமையை உணர்ந்து வருந்தி, சிவனின் பரமத்தன்மையை ஏற்றுக் கொண்டு ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்கள். தேவியை அனைத்திலும் நிறைந்தவளாகவும், உலகச் செயல்களின் மூலாதாரமாகவும் போற்றும் பகுதி வருகிறது; சிவன் சாபவிளைவிலிருந்து மீள அருளை வேண்டுகிறார். இவ்வாறு தீர்த்த நிறுவல், அவசரத் தீர்ப்பின் தீமை, தெய்வத்தின் இமாநென்ஸ்/பரமத்தன்மை பற்றிய சிந்தனை ஆகியவை ஒரே போதனையாக இணைகின்றன.

50 verses

Adhyaya 259

अमरकण्टक-नर्मदा-लिङ्गप्रतिष्ठा तथा नीलवृषभ-स्तुति (Amarakantaka–Narmadā Liṅga स्थापना and the Praise of Nīla the Bull)

அத்தியாயம் 259 பல பகுதிகளாகத் திகழும் தீர்த்தமாஹாத்ம்ய உரையாடலைக் கூறுகிறது. முனிவர்கள் ஒரு பேரளவான விழுந்த லிங்கத்தைப் பார்த்து, நீண்ட காலமாகச் சேர்க்கப்பட்ட பரவலான சக்தியை உணர்கிறார்கள்; அந்த நிகழ்வால் பூமி துயருறுவதாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் விதிப்படி லிங்கத்தை நிறுவுகின்றனர்; அதே சமயம் நீரின் புனித அடையாளம் நிலைபெற்று அது ரேவா-நர்மதா எனப் புகழ்பெறுகிறது, லிங்கமும் அமரகண்டகத்துடன் தொடர்புடைய பெயரால் அறியப்படுகிறது. பின்னர் நர்மதாவில் ஸ்நானம், ஆச்சமனம், பித்ரு-தர்ப்பணம், நர்மதா-சம்பந்த லிங்கங்களின் வழிபாடு ஆகியவற்றின் பலன்கள் கூறப்படுகின்றன. குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய அனுஷ்டானங்களில் லிங்கபூஜை, ருத்ரஜபம், ஹராபூஜை, பஞ்சாமிர்த அபிஷேகம், தேன் தாரை, தீபதானம் ஆகியவை சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றன. அடுத்து பிரம்மாவின் வாணி உலகக் கலக்கத்தைப் பற்றிய முனிவர்களின் கவலைக்குச் சூழல் அமைக்கிறது; தேவர்கள் வந்து பிராமணர்களை நீண்டவாறு ஸ்துதித்து, வாக்கின் (வாக்) தெய்வீக வலிமையை எடுத்துரைத்து, பிராமணக் கோபத்தைத் தூண்டாதிருக்க வேண்டிய நெறியை வலியுறுத்துகின்றனர். பின்னர் கதை கோலோகத்திற்கு மாறி, சுரபியின் புதல்வன் ‘நீல’ எனும் காளையை, அவன் பெயர்க்காரணத்தையும், தர்மம் மற்றும் சிவனுடன் அவன் தொடர்பையும் விளக்குகிறது. முனிவர்கள் நீலனை உலகத் தாங்கி, தர்மஸ்வரூபம் எனப் புகழ்கிறார்கள்; தெய்வீக காளை/தர்மத்திற்கு எதிரான மீறலின் தீவிர எச்சரிக்கையும், சிராத்தத்தில் மறைந்தவருக்காக வृषபோத்த்ஸர்கம் செய்யாவிட்டால் வரும் தோஷபலன்களும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் நீலனுக்கு சக்கரம்-சூலம் குறியீடுகளுடன் ஆயுதோபசாரம் செய்து, பசுக் கூட்டத்தில் அவன் பரவலைக் காட்டி, ரேவா நீரில் சாபம்-பக்தி-கல்லுருவ மாற்றம் தொடர்பான ச்லோகத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

74 verses

Adhyaya 260

Cāturmāsya Māhātmya and the Worship of Śālagrāma-Hari and Liṅga-Maheśvara (Paijavana-upākhyāna context)

இந்த அதிகாரத்தில் சாலக்ராமக் கதாநகமாகத் தொடங்கிய தெய்வவியல் உரையாடல் தொடர்ந்து விரிகிறது. மகேஸ்வரரின் வெளிப்பாட்டை நினைவூட்டி, லிங்க-ஸ்வரூபத்தின் தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது. சாலக்ராம ரூபத்தில் ஹரியை பக்தியுடன் பூஜிப்பதும், ஹரி-ஹர (விஷ்ணு-சிவ) இரட்டைத்தெய்வங்களைச் சிறப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் வணங்குவதும் மிகப் பெரும் பலன் தரும் எனப் போற்றப்படுகிறது; இது ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளிக்கும் சாதனையாகக் கூறப்படுகிறது. வேதோக்த கர்மங்கள், இஷ்ட-பூர்த்த செயல்கள், பஞ்சாயதன பூஜை, சத்தியம், லோபமின்மை ஆகியவை தர்மத்தின் ஆதாரங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன. தகுதி மற்றும் நெறி உருவாக்கத்தில் விவேகம், பிரஹ்மச்சரியம், த்வாதசாக்ஷர மந்திர தியானம் முக்கியம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. மந்திரங்கள் இல்லாவிட்டாலும் பதினாறு உபசாரங்களுடன் பூஜை செய்ய வேண்டும்; இறுதியில் இரவு கழிந்த பின் அனைவரும் புறப்படுகின்றனர், மேலும் கேட்பது/படிப்பது/போதிப்பது புண்ணியக் குறைவை உண்டாக்காது எனப் பலश्रுதி அறிவிக்கிறது.

11 verses

Adhyaya 261

ध्यानयोगः (Dhyāna-yoga) — Cāturmāsya Māhātmya within Brahmā–Nārada Dialogue

இந்த அதிகாரத்தில் நாகரகண்டத்தின் தீர்த்தச் சூழலில் பிரம்மா–நாரத உரையாடல் விரிகிறது. நாரதர், ஹரி யோகநித்திரையில் இருக்கும் சாத்துர்மாஸ்ய நான்கு மாதங்களில் பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரராஜத்தின் மூலம் எப்போதும் மங்களமயமான பார்வதி எவ்வாறு ஆழ்ந்த யோகசித்தியை அடைந்தாள் என்று கேட்கிறார். பிரம்மா, மனம்–வாக்கு–செயல் மூன்றிலும் பக்தியுடன் தேவர்கள், த்விஜர்கள், அக்னி, அரசமரம் (அஷ்வத்தம்), விருந்தினர்கள் ஆகியோருக்கு பூஜை செய்து, பினாகி சிவனின் ஆணைப்படி விரதநியமத்துடன் மந்திரஜபம் செய்தாள் என்று கூறுகிறார். அப்போது விஷ்ணு நான்கு கரங்களுடன் சங்க–சக்கரத்தைத் தாங்கி, கருடாரூடனாய் பிரகாசமான தெய்வத் தோற்றத்தில் வெளிப்பட்டு தரிசனம் அளிக்கிறார். மறுபிறவி திரும்பாமலாக்கும் நிர்மல ஞானத்தை பார்வதி வேண்ட, விஷ்ணு பரம உபதேசத்தை சிவனிடமே ஒப்படைத்து, பரமம் உள்ளும் புறமும் சாட்சி, தர்மத்தின் ஆதாரம் என உறுதிப்படுத்துகிறார். சிவன் வந்ததும் விஷ்ணு லயமாகிறார். சிவன் பார்வதியை தெய்வ வாகனத்தில் தெய்வ நதிக்கும் சரவணத்தை ஒத்த வனத்திற்கும் அழைத்துச் செல்கிறார்; அங்கு க்ருத்திகைகள் ஒளிமிகு ஆறுமுகக் குழந்தை கார்த்திகேயனை வெளிப்படுத்த, பார்வதி அவனை அணைத்துக் கொள்கிறாள். பின்னர் தீவுகள், சமுத்திரங்கள் கடந்து ‘ஸ்வேத’ பிரதேசத்தின் வெண்மையான சிகரத்தில் சிவன் ரகசியமான, ஸ்ருதி-அதீத உபதேசமாக பிரணவம் இணைந்த மந்திரமும் தியான முறையும் (ஆசனம், உள்ளார்ந்த பூஜை, கண் மூடல், கைமுத்திரை, விஸ்வபுருஷ தியானம்) கூறுகிறார்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறிது தியானமே மலம் குறைந்து சுத்தி தரும் எனப் பலன் சொல்லப்படுகிறது.

59 verses

Adhyaya 262

ज्ञानयोगकथनम् (Jñānayoga-kathana) — Discourse on the Yoga of Knowledge

இந்த अध्यாயத்தில் பார்வதி, தியானயோகத்தை அடைந்து அதன் மூலம் ஞானயோகத்தைப் பெற்று ‘அமர’ நிலையை எட்டும் வழியை வேண்டுகிறார். ஈசுவரன் பன்னிரண்டு எழுத்துகளுடைய ‘மந்திரராஜ’த்தை வேதமுறைத் தகவல்களுடன் (ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, வினியோகம்) விளக்கி, ஒவ்வொரு அக்ஷரத்திற்கும் நிறம், தத்துவ-பீஜம், தொடர்புடைய ரிஷி, பயன்பாடு ஆகியவற்றை நுணுக்கமாகப் பகிர்கிறார். பின்னர் பாதம் முதல் நாபி, இதயம், கண்டம், கை, நாக்கு/வாய், காது, கண், சிரம் வரை அக்ஷரங்களை உடலில் நிறுவும் தேஹ-ந்யாசமும், லிங்க, யோனி, தேனு என்ற முத்திரைத் திரயமும் கூறப்படுகின்றன. அதன்பின் தியானத் தத்துவம் முன்வைக்கப்படுகிறது: பாபநாசமும் சுத்தியும் பெற தியானமே தீர்மானமான சாதனம். யோகம் இருவகை எனப் பிரிக்கப்படுகிறது—சாலம்பன தியானம் மூலம் நாராயண தரிசனம்; மேலும் உயர்ந்த நிராலம்பன ஞானயோகம் மூலம் நிராகார, அளவிட முடியாத பிரம்மத்தை நோக்கும் நிலை. நிர்விகல்ப, நிரஞ்சன, சாக்ஷிமாத்திர போன்ற அத்வைதக் குறியீடுகள் விளக்கப்பட்டாலும், பயிற்சிக்கான பாலமாக உடல்-ஆதார தியானம் அனுமதிக்கப்படுகிறது; குறிப்பாக சிரம் யோகத் தாரணையின் முதன்மை மையம் எனச் சொல்லப்படுகிறது, சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் தியானத்தின் பலன் அதிகம் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஒழுக்க விதியாக—அடக்கமற்றோர், தீயோர் ஆகியோருக்கு இந்த உபதேசம் வெளிப்படுத்தக் கூடாது; ஆனால் பக்தி, நியமம், சுத்தம் கொண்ட சாதகர்களுக்கு சமூக வேறுபாடுகளை மீறியும் வழங்கலாம் எனத் தெரிவிக்கிறது. முடிவில் உடல் பிரபஞ்சத்தின் சிற்றுருவம் எனக் கூறி, தேவர்கள், நதிகள், கிரகங்கள் உடல் இடங்களில் இருப்பதாக நினைவூட்டி, நாதானுசந்தானமும் விஷ்ணு-மைய தியானமும் தொடர்ந்தால் மோக்ஷம் கிடைக்கும் என உறுதிப்படுத்துகிறது।

81 verses

Adhyaya 263

मत्स्येन्द्रनाथोत्पत्तिकथनम् (Origin Account of Matsyendranātha)

இந்த அதிகாரத்தில் ஈசுவரன் கர்மம், ஞானம், யோகம் பற்றிய தத்துவ உபதேசம் செய்கிறார். தூய மனம், பற்றின்மை, பக்தியுடன் ஹரி/விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் செயல்கள் பந்தமாவதில்லை என்று கூறப்படுகிறது. சமம், விசாரம், சந்தோஷம், சாதுசங்கம் ஆகியவை மோட்சப் பாதை எனும் ‘நகரம்’ நோக்கிச் செல்லும் நான்கு ‘வாசல்காவலர்கள்’ என விளக்கப்பட்டு, குரு உபதேசமே உடலில் வாழ்ந்தபடியே பிரம்மபாவத்தை உணர்ந்து ஜீவன்முக்தி பெறத் தீர்மானமான வழி என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் மந்திர மையமான பகுதி வருகிறது. த்வாதசாக்ஷர மந்திரம் பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் விதை என்றும் தியானத்தின் மையம் என்றும் போற்றப்படுகிறது. சாத்துர்மாஸ்யம் புண்ணிய காலம் எனக் கூறி, அந்தக் காலத்தில் விரத அனுஷ்டானமும் கதா-श्रவணமும் சேர்ந்து குவிந்த குற்றங்களை எரித்தழிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அடுத்து பிரம்மா கதை கூறுகிறார்—ஹரன் ஒரு அதிசய மீன்-உருவ உயிரைச் சந்தித்து கேள்வி கேட்கிறார். அந்த மீன் வம்ச அச்சத்தால் கைவிடப்பட்டதும், நீண்ட காலம் சிக்குண்டிருந்ததும், சிவவாக்கால் ஞானயோகம் விழித்தெழுந்ததும் கூறுகிறது. விடுதலை பெற்ற பின் அவன் ‘மத்ஸ்யேந்திரநாத’ எனப் பெயரிடப்படுகிறான்; பொறாமையற்றவன், அத்வைத நிஷ்டை உடையவன், வைராக்யம் கொண்டவன், பிரம்மசேவையில் நிலைத்த யோகிகளில் முதன்மை என வர்ணிக்கப்படுகிறான். இறுதியில் கேட்பதின் பலன் கூறப்படுகிறது—சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தல் மகாபுண்ணியம் தரும்; அச்வமேத யாகத்துக்கு ஒப்பான பலன் கிடைக்கும் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

62 verses

Adhyaya 264

तारकासुरवधः (Tārakāsura-vadha) — The Slaying of Tārakāsura

இந்த அத்தியாயத்தில் பிரம்மா, கங்கைக் கரையில் பார்வதி–சிவன் அருகே இளைய ஸ்கந்தன்/கார்த்திகேயனின் தெய்வீக லீலைகளை வர்ணித்து, புனித நிலப்பரப்புடன் அவனுடைய நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். தாரகாசுரனால் துன்புறும் தேவர்கள் சங்கரனைச் சரணடைந்து வேண்ட, ஸ்கந்தன் சேனாபதியாக நியமிக்கப்படுகிறான்; தேவவாத்தியங்கள், ஜயகோஷங்கள், அக்னியின் சக்தி போன்ற பிரபஞ்ச ஆதரவுகளுடன் அவன் புறப்படுகிறான். தாம்ரவதி என்ற இடத்தில் ஸ்கந்தனின் சங்கநாதம் போரைக் கிளப்புகிறது; தேவர்–அசுரர் மாபெரும் சமர், ஓட்டம், அழிவு ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் தாரகன் வதம் செய்யப்பட, வெற்றிச்சடங்குகள் மற்றும் கொண்டாட்டங்கள் நடைபெற, பார்வதி ஸ்கந்தனை அணைத்துக் கொள்கிறாள். பின்னர் உரையாடல் ஞான–வைராக்யப் போதனையாக மாறுகிறது. சிவன் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) குறித்து எழுப்ப, ஸ்கந்தன் அசங்கம், சமதரிசனம், ஞானத்தின் அரிதுத்தன்மை மற்றும் பாதுகாப்பு வேண்டியதைக் கூறுகிறான். அனைத்திலும் பரவிய பிரம்மத்தை உணர்ந்த யோகிக்கு செயல்கள் ஒடுங்கும்; ஆசைமனம் அலைபாயும், சமசித்தம் அமைதியாகும்—முடிவான சாதனம் ஞானமே என வலியுறுத்துகிறான். பின்னர் கௌஞ்சபர்வதத்திற்கு தவம் செய்யச் சென்று, த்வாதசாக்ஷர பீஜமந்திர ஜபம், இந்திரியநிக்ரகம், சித்திகளின் மயக்கத்தை வெல்வது ஆகியவற்றை மேற்கொள்கிறான். முடிவில் சிவன் பார்வதியை ஆறுதல் கூறி சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம் பாபநாசகமென அறிவிக்கிறார்; சூதர் மேலும் கேட்குமாறு அழைத்து புராண உரையாடல் மரபைத் தொடர்கிறார்.

41 verses

Adhyaya 265

अशून्यशयनव्रतमाहात्म्यवर्णन (The Māhātmya of the Aśūnya-Śayana Vrata)

அத்தியாயம் 265 இரண்டு பகுதிகளாக உபதேசிக்கிறது. முதலில் ரிஷிகள்—உடலால் பலவீனமானோரும் நுண்மையானோரும் பல விதி-விரதங்களை எவ்வாறு கடைப்பிடிப்பர்? என்று கேட்க, சூதர் கார்த்திக சுக்லபட்சத்தில் ஏகாதசியிலிருந்து தொடங்கும் ஐந்து நாள் எளிய “பீஷ்ம-பஞ்சக” விரதத்தைச் சொல்கிறார். காலை சுத்தி-ஸ்நானம், வாசுதேவனை மையமாகக் கொண்ட நியமங்கள், உபவாசம் அல்லது இயலாவிடில் தானம் மூலம் மாற்றீடு, பிராமணருக்கு ஹவிஷ்யான்னம் அர்ப்பணம், ஜலசாயி ஹ்ருஷீகேசருக்கு தூப-கந்த-நைவேத்யத்துடன் பூஜை, இரவு ஜாகரணம், ஆறாம் நாள் பிராமணர்களை மதித்து பஞ்சகவ்ய முன்னுரையுடன் தானே உணவு செய்து நிறைவு—இவை விவரிக்கப்படுகின்றன. ஏகாதசியில் ஜாதி மலர், த்வாதசியில் பில்வ இலை போன்ற நாள்-வாரியான மலர்/இலை அர்ப்பணமும் அர்க்ய மந்திரமும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ரிஷிகள் “அசூன்ய-சயன விரதம்” விரிவான முறையை வேண்டுகின்றனர்; இதை முன்பு இந்திரன் சக்ரபாணியை மகிழ்விக்கச் செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஸ்ராவணீ கடந்த பின் த்விதீயை திதியில், விஷ்ணு-சார்ந்த நக்ஷத்திரத்தில் தொடக்கம்; பாபி/பதித/ம்லேச்சர் முதலியோருடன் உரையாடல் தவிர்க்கும் எச்சரிக்கைகளும் உண்டு. மதிய ஸ்நானம் செய்து தூய ஆடை அணிந்து ஜலசாயி விஷ்ணுவை வழிபட்டு, இல்லச் செழிப்பு, பித்ருக்கள், அக்னிகள், தேவர்கள், தாம்பத்திய தர்மம் அழியாதிருக்க வேண்டி பிரார்த்திக்கப்படுகிறது—லக்ஷ்மி-விஷ்ணு ஐக்கியமும் பிறவி பிறவியாக ‘படுக்கை வெறுமையாதல்’ இல்லாமையும் இதன் உள்ளார்ந்த பொருள். பாத்ரபதம்-ஆஸ்வினம்-கார்த்திகம் வரை எண்ணெய் தவிர்ப்பு போன்ற உணவு கட்டுப்பாடுகளுடன் விரதம் தொடர்கிறது. முடிவில் பழம்-அரிசி-வஸ்திரம் உடன் படுக்கை தானம், தங்க தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும். பலனாக உபவாசத்தில் பெரும் புண்ணியம், தேவப்ரீதி, பாபநாசம்; பெண்களுக்கு சுத்தி, மனநிலைத்தன்மை, கன்னிக்கு திருமண யோகம்; நிஷ்காம சாதகனுக்கு சாத்துர்மாஸ்ய நியமப் பலன் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.

40 verses

Adhyaya 266

शिवारात्रिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of Śivarātri)

அத்தியாயம் 266ல் முனிவர்கள் முக்கிய தீர்த்தங்களும், தரிசனமட்டுமே முழுமையான புண்ணியத்தை அளிக்கும் புகழ்பெற்ற லிங்கங்களும் எவை எனக் கேட்கிறார்கள். சூதர் மங்கணேஸ்வரர், சித்தேஸ்வரர் முதலிய லிங்கங்களைச் சொல்லி, குறிப்பாக மங்கணேஸ்வரரின் பலனை—சிவராத்திரி விரதத்துடன் சேர்த்து—விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். சிவராத்திரி என்பது மாக மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியின் இரவு; அந்த இரவில் சிவன் எல்லா லிங்கங்களிலும் ‘பிரவேசித்து’ பரவி நிற்பதாகவும், மங்கணேஸ்வரத்தில் அது சிறப்பாகப் புகழ்பெற்றதாகவும் கூறப்படுகிறது. கதையில் அரசன் அஸ்வசேனன் கலியுகத்தில் குறைந்த முயற்சியில் மிகுந்த பலன் தரும் விரதத்தை அறிய முனிவர் பர்த்ருயஜ்ஞரை அணைகிறான். முனிவர் ஒரே இரவு ஜாகரணமாகிய சிவராத்திரியைப் பரிந்துரைத்து, அந்த இரவில் தானம், பூஜை, ஹோமம், ஜபம் ஆகியவை ‘அக்ஷய’ பலன் தரும் என்கிறார். தேவர்களும் மனிதர் சுத்திக்காக ஒருநாள்-ஒரிரவு வழிபாடு வேண்ட, சிவன் அந்தத் திதி இரவில் இறங்க ஒப்புக்கொண்டு, சுருக்கமான பஞ்சவக்த்ர-முறை மந்திரங்கள், அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்கள், பிராமண சத்காரம், பக்திக்கதை, இசை-நடனம் உட்பட்ட பூஜை முறையையும் அளிக்கிறார். பின்னர் நெறி எடுத்துக்காட்டு—ஒரு திருடன் அறியாமலே லிங்கத்தருகே மரத்தில் இருந்து இரவு முழுதும் விழித்திருந்து இலைகளை உதிர்க்கிறான்; தூய்மையற்ற நோக்கம் இருந்தாலும் அவனுக்கு விரதப் புண்ணியம் சேர்ந்து நல்ல பிறவி கிடைத்து, பின்னர் ஆலயம் கட்டும் பாக்கியமும் பெறுகிறான். முடிவில் சிவராத்திரி பரமத் தவம், மிகப் பாவநாசினி எனப் போற்றப்பட்டு, பாராயணம்-கேள்வியின் பலனும் கூறப்படுகிறது.

88 verses

Adhyaya 267

तुलापुरुषदानमाहात्म्यवर्णनम् | Tula-Puruṣa Donation: Procedure and Merit (Siddheśvara Context)

அத்தியாயம் 267 உரையாடல் வடிவில் விதி–தத்துவ விளக்கமாக அமைந்துள்ளது. சிவராத்திரி போன்ற விரதங்கள் இம்மையும் மறுமையும் நன்மை தருவன என சூதர் உறுதிப்படுத்துகிறார். மங்கணேஸ்வரர்–சிவராத்திரி மகிமை கேட்ட ஆனர்த்தன், சித்தேஸ்வரரின் தோற்ற வரலாற்றை விரிவாகக் கேட்கிறான்; அதற்கு பதிலாக பர்த்ரியஜ்ஞர் சித்தேஸ்வர தரிசனத்தின் பலன்—முக்கியமாக அரசாட்சிச் செழிப்பு, சக்கரவர்த்தித் தன்மை—என்று கூறி, துலாபுருஷ தானத்தைப் புகழப்பட்ட யாகமாக அறிவுறுத்துகிறார். பின்னர் துலாபுருஷ தானத்தின் விதி கூறப்படுகிறது—கிரகணம், அயனாந்தம், விஷுவம் போன்ற சுப காலங்களில் மண்டபம், வேதிகள் அமைத்தல்; தகுதியான பிராமணர்களைத் தேர்ந்து விதிப்படி தானம் வழங்கல். குறிப்பிட்ட சுப மரங்களின் தூண்களால் தராசு (துலா) நிறுவி, தானம் செய்பவர் துலாதேவியைப் புனிதத் தத்துவமாக ஆவாஹனம் செய்து, தன் உடலைத் தங்கம்/வெள்ளி அல்லது விரும்பிய பொருட்களுடன் சம எடையாகத் தூக்கி, நீர்–எள்ளுடன் விதிப்படி அர்ப்பணிக்கிறார். பலश्रுதியில் தானத்தின் அளவுக்கேற்பச் சேமித்த பாபங்கள் அழிதல், துன்பங்களிலிருந்து பாதுகாப்பு, மேலும் சித்தேஸ்வரர் முன்னிலையில் அளித்தால் ஆயிரமடங்கு பலன் பெருகுதல் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பல தீர்த்தங்களும் ஆலயங்களும் ஒரே க்ஷேத்திரத்தில் இணைந்துள்ள புனிதத்தையும், சித்தேஸ்வரரின் தரிசனம்–ஸ்பரிசம்–பூஜையால் முழுமையான நன்மை கிடைப்பதையும் அறிவிக்கிறது।

40 verses

Adhyaya 268

पृथ्वीदानमाहात्म्यवर्णनम् (The Glory and Procedure of the Earth-Gift)

இந்த अध्यாயத்தில் ஆனர்த்தன், ‘சக்கரவர்த்தித் தன்மை எந்த கர்மத்தால் கிடைக்கும்? அதை எவ்வாறு அடையலாம்?’ என்று பர்த்ருயஜ்ஞனை வினவுகிறான். பர்த்ருயஜ்ஞன் அரசாட்சி அரிதும் புண்ணியத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுவதுமென கூறி, கௌதமேஸ்வரன் முன்னிலையில் நம்பிக்கையுடன் பொன்னால் செய்யப்பட்ட பூமி-வடிவம் (ஹிரண்மயீ ப்ருத்வீ) தானம் செய்த அரசன் சக்கரவர்த்தி ஆவான் என விதியை விளக்குகிறார். மாந்தாதா, ஹரிச்சந்திரன், பரதன், கார்த்தவீர்யன் முதலிய அரசர்கள் எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லப்படுகின்றனர். பின்னர் தானவிதியின் விரிவான அமைப்பு கூறப்படுகிறது—குறித்த எடை-அளவுகளுடன் பூமி-மாதிரி செய்ய வேண்டும்; செல்வத்தில் வஞ்சகம் கூடாது. அதில் ஏழு சமுத்திரங்கள் (உப்பு, கரும்புசாறு, சுரா, நெய், தயிர், பால், நீர்), ஏழு தீவுகள், மேரு முதலிய மலைகள், கங்கை முக்கிய நதிகள் ஆகியவை குறியீடாக அமைக்கப்பட வேண்டும். மண்டபம், குண்டங்கள், தோரணங்கள், நடுவே வேதி, பஞ்சகவ்யம் மற்றும் தூய நீரால் அபிஷேகம்; மந்திரத்துடன் ஸ்நானம், வஸ்திரம், தூபம், ஆரத்தி, தானிய அர்ப்பணம் ஆகியன விதிக்கப்படுகின்றன. தானம் செய்பவர் பூமியை உலகத் தாங்கியாகப் போற்றி, தானச் செயலில் அவள் சன்னிதி வேண்டுகிறார். தானம் நீரில் குறியீடாக ஒப்படைக்க வேண்டும்—நிலத்தில் வைக்கக் கூடாது, பெறுபவரின் கையில் நேரடியாகவும் கொடுக்கக் கூடாது. பின்னர் மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்து பிராமணர்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்க வேண்டும். பலனாக வம்ச-ராஜ்ய நிலைத்தன்மை, கேட்பதாலேயே பாபநாசம், கௌதமேஸ்வரத்தில் செய்தால் பல பிறவிகளுக்கும் பயன் மற்றும் விஷ்ணுவின் அழிவிலா தாமத்திற்கு அண்மை, மேலும் பிறர் தானம் செய்த நிலத்தைப் பறிப்பது தடை என நெறி கூறப்படுகிறது.

41 verses

Adhyaya 269

कपालमोचन-ईश्वर-उत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Kapālamocaneśvara: Origin and Glory of the Skull-Release Lord)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சூதர் கபாலமோசன-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள கபாலேஸ்வரரின் மஹாத்மியத்தை எடுத்துரைத்து, இதைச் செவியுறுதல் மட்டுமே பாவநாசகமும் புனிதகரமும் என அறிவிக்கிறார். ரிஷிகள்—கபாலேஸ்வரரை யார் பிரதிஷ்டை செய்தார், தரிசனம்-பூஜையின் பலன் என்ன, இந்திரனின் பிரம்மஹத்த்யா எவ்வாறு உண்டாயிற்று எவ்வாறு நீங்கிற்று, மேலும் “பாப-புருஷன்” (பாவத்தின் உருவகப் பிரதிமை) அர்ப்பணிக்கும் முறையும் மந்திரங்களும் கருவிகளும் யாவை—என்று கேட்கிறார்கள். சூதர், பிரம்மஹத்த்யா விமோசனத்திற்காக இந்திரனே இத்தெய்வத்தை நிறுவினான் எனக் கூறுகிறார். பின்னர் காரணக் கதை—த்வஷ்ட்ரியின் புதல்வன் வ்ருத்ரன், பிரம்மாவின் வரத்தால் பிராமண-நிலை பெற்று பிராமணர்களுக்கு பக்தனாகிறான்; தேவர்கள்-தானவர்கள் போர் எழுகிறது. ப்ருஹஸ்பதி இந்திரனுக்கு யுக்தி-உபாயத்தை அறிவுறுத்தி, பின்னர் ததீசி முனிவரின் எலும்புகளால் வஜ்ரம் செய்யச் சொல்கிறார். இந்திரன் “பிரம்மபூதன்” என வர்ணிக்கப்படும் வ்ருத்ரனை வதம் செய்ததால் பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் தோன்றி, தேஜஸ் குறைதலும் துர்நாற்றம் முதலிய அசுத்தமும் ஏற்படுகிறது. பிரம்மா, இந்திரன் தீர்த்தப் பரிக்ரமண ஸ்நானம் செய்யவும், மந்திரபூர்வமாக பொன்னால் ஆன உடலுரு “பாப-புருஷனை” ஒரு பிராமணனுக்கு தானம் செய்யவும், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் கபாலத்தை நிறுவி வழிபடவும் ஆணையிடுகிறார். இந்திரன் விஸ்வாமித்ர-ஹ்ரதத்தில் ஸ்நானம் செய்தபோது கபாலம் விழுகிறது; ஹரனின் பஞ்சமுகங்களுடன் தொடர்புடைய ஐந்து மந்திரங்களால் பூஜை செய்து அசுத்தம் நீங்குகிறது. வாதகன் என்ற பிராமணன் அந்த பொன்-பாபரூபத்தை ஏற்று சமூக நிந்தையைச் சகிக்கிறான்; உரையாடலில் ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் தர்மம் விளக்கப்பட்டு, அந்த இடத்திற்கு நிலையான வழிபாட்டு அதிகாரமும் “கபாலமோசனம்” என்ற புகழும் நிலைக்கும் என முன்னறிவிப்பு கூறப்படுகிறது. இறுதியில் இக்கதை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாவநாசகமெனவும், தீர்த்தம் பிரம்மஹத்த்யா ஒழிப்பதில் வல்லதெனவும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

151 verses

Adhyaya 270

पापपिण्डप्रदानविधानवर्णनम् | Procedure for the Donation of the Pāpa-Piṇḍa (Sin-Effigy)

இந்த அதிகாரத்தில் அறியாமை, அலட்சியம், ஆசை அல்லது முதிராத மனநிலை காரணமாகப் பாவம் செய்தும் வழக்கமான பிராயச்சித்தம் செய்யாத ஒருவருக்கான விரைவான பரிகார முறை கூறப்படுகிறது. ஆனர்த்தன் உடனடி பாபநாச வழியை வேண்ட, பர்த்ரியஜ்ஞன் ‘பாப-பிண்ட’ தான விதியை விளக்குகிறார்—இருபத்தைந்து பல அளவுள்ள பொன் பிண்டம். இது அபரபக்ஷத்தில், ஸ்நானம் செய்து தூய ஆடை அணிந்து, மண்டபம்/வேதி அமைத்து செய்ய வேண்டும் என விதிக்கப்படுகிறது. தானம் செய்பவர் பூமியிலிருந்து தொடங்கி தத்துவ வரிசையில் பூதங்கள், இந்திரியங்கள் முதலியவற்றை மந்திர அழைப்புகளுடன் பூஜிக்கிறார். பின்னர் வேத-வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பிராமணரை வரவேற்று பாதபூஜை, ஆடை, ஆபரணம் முதலிய மரியாதைகளுடன் கௌரவித்து, அதற்கேற்ற மூர்த்தி/பிண்டத்தை அளிக்கிறார்; “முன்னைய பாவம் இத்தான ரூபத்தில் இடப்படுகின்றது” எனும் மாற்று-மந்திரத்தால் பாபம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. பிராமணர் பிரதிக்ரஹ மந்திரம் சொல்லி ஏற்றுக்கொள்கிறார்; பின்னர் தக்ஷிணை வழங்கி மரியாதையுடன் விடை அளிக்கப்படுகிறது. உடல் இலகுமை, ஒளிவளர்ச்சி, நல்வினை கனவுகள் போன்ற அனுபவக் குறிகள் கூறப்படுகின்றன; இந்த விதியை கேட்பதுமே கூட தூய்மை தரும் எனவும் சொல்கிறது. காபாலேஸ்வரத் தலத்தில் இதன் பலன் அதிகம் என்றும், காயத்ரியுடன் ஹோமம் செய்யவும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது।

23 verses

Adhyaya 271

Liṅgasaptaka-pratiṣṭhā and Indradyumna’s Fame: The Hāṭakeśvara-kṣetra Narrative (लिङ्गसप्तक-माहात्म्यं तथा इन्द्रद्युम्न-कीर्तिः)

அத்தியாயம் 271-ல் சூதர் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ஏழு லிங்கங்களின் (லிங்கசப்தகம்) மிகுந்த புண்ணியத்தை உரைக்கிறார். அவற்றின் தரிசனமும் பூஜையும் நீண்ட ஆயுள், நோய்நீக்கம், பாபநாசம் தரும் எனக் கூறி, மார்கண்டேஸ்வரர், இந்திரத்யும்னேஸ்வரர், பாலேஸ்வரர், கண்ṭாஶிவன், கலசேஸ்வரர் (வானரேஸ்வர தொடர்பு), மேலும் ஈசான/க்ஷேத்ரேஸ்வரர் ஆகிய பெயர்களைச் சொல்கிறார். ஒவ்வொரு லிங்கத்தையும் யார் நிறுவினார், என்ன விதி, என்ன தானங்கள் என ऋஷிகள் காரணவிளக்கத்தை வேண்டுகின்றனர். பின்னர் இந்திரத்யும்ன மன்னனின் எடுத்துக்காட்டு விரிவாக வருகிறது. பல யாகங்களும் தானங்களும் செய்தாலும் பூமியில் கீர்த்தி குறைந்தால் விண்ணுலகப் பதவியும் குலையும் என்பதை உணர்ந்து, கீர்த்தியைப் புதுப்பிக்க புண்ணியச் செயல்களுக்காக அவர் மீண்டும் வருகிறார். தன் அடையாளத்தை அளவற்ற கால இடைவெளியில் உறுதிப்படுத்த அவர் முறையே மார்கண்டேயர், பக்க/நாடீஜங்க, உலூகன், கிருத்ரன், கூர்மன் (மந்தரகன்), இறுதியில் லோமசர் ஆகியோரிடம் செல்கிறார். அவர்கள் சிவபக்தி (பில்வ இலை அர்ச்சனை முதலியவை) காரணமாகவே நீண்ட ஆயுள் கிடைத்தது என்றும், விலங்கு பிறவி தவசிகளின் சாபப் பலன் என்றும் கூறுகின்றனர். இறுதியில் பர்த்ருயஜ்ஞம்–ஸம்வர்த்தம் தொடர்பான உபதேசத்தின் படி ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் லிங்கசப்தக பிரதிஷ்டை செய்யவும், ‘மலை-தானம்’ போல மேரு, கைலாசம், இமாலயம், கந்தமாதனம், சுவேலம், விந்தியம், ஶ்ருங்கீ ஆகிய ஏழு மலைகளின் குறியீட்டு தானங்களை குறிப்பிட்ட பொருட்களால் செய்யவும் விதி கூறப்படுகிறது. பலश्रுதி—காலை நேரத்தில் வெறும் தரிசனமே அறியாமைப் பாபங்களையும் நீக்கும்; விதிப்படி பூஜை-தானம் செய்தால் சிவசான்னித்யம் (கணத்துவம்), நீண்ட விண்ணுலக இன்பம், மறுபிறவிகளில் உயர்ந்த அரசாட்சி கிடைக்கும் என முடிகிறது.

440 verses

Adhyaya 272

युगस्वरूपवर्णनम् (Description of the Nature of the Yugas and Measures of Time)

இந்த அதிகாரத்தில் முன்பு ஈசானன் மற்றும் ஒரு அரசப் பெருமகன் தொடர்பாக கூறப்பட்ட ‘ஒரு நாள்’ அளவு என்னவென்று முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள். சூதர் மிகச் சிறிய காலஅலகுகள் (நிமேஷம் முதலியவை) முதல் நாள்-இரவு, மாதம், பருவம், அயனம், ஆண்டு வரை கால அளவுகளின் படிநிலையை முறையாக விளக்குகிறார். பின்னர் யுகஸ்வரூபம் கூறப்படுகிறது—கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி யுகங்களில் தர்மம்-பாபம் விகிதம், சமூக-நெறி நிலை, வழக்கங்கள், யாகச் செயல்களின் வளர்ச்சி மற்றும் ஸ்வர்கப் பெறுதலுடன் அதன் தொடர்பு விவரிக்கப்படுகிறது. கலியுகத்தில் பேராசை, பகை, கல்வி-ஒழுக்கச் சிதைவு, பற்றாக்குறைச் சின்னங்கள், ஆசிரம தர்ம மாற்றங்கள் ஆகியவை பட்டியலாகச் சொல்லப்பட்டு, சுழற்சியாக மீண்டும் கிருதயுகம் வரும் எனக் குறிக்கப்படுகிறது. இக்கால அளவுகள் பிரம்மாவின் நாள்-ஆண்டு போன்ற மகாகால அளவுகளுடன் இணைக்கப்பட்டு, சிவ-சக்தி சார்ந்த பிரபஞ்சக் காட்சியும் சுட்டப்படுகிறது. இது நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘யுகஸ்வரூபவர்ணனம்’ எனும் அதிகாரம்.

57 verses

Adhyaya 273

युगप्रमाणवर्णनम् (Yuga-Pramāṇa Varṇana) — Description of Cosmic Time Measures

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் யுகங்கள், மன்வந்தரங்கள் மற்றும் சக்ர (இந்திர) பதவியின் தொடர்ச்சி ஆகியவற்றுடன் கால-ப்ரமாணத்தைத் தத்துவமாக விளக்குகிறார். முன்னைய சக்ரர்களை வரிசையாகக் கூறி, தற்போதைய சக்ரன் “ஜயந்த” என்றும், தற்போதைய மனு வைவர்ஸ்வதன் என்றும் நிர்ணயிக்கிறார். எதிர்காலத்தில் “பலி” சக்ரபதம் பெறுவான்; அது வாசுதேவப் பிரசாதத்தாலும், பின்னொரு மன்வந்தரத்தில் ஆட்சி கிடைக்கும் என்ற முன்வாக்குறுதியாலும் நிகழும் எனச் சொல்கிறார்। பின்னர் காலக் கணக்கில் பிரம்மாவின் நேரக் கணக்கீட்டைச் சுட்டி, நான்கு நடைமுறை அளவுகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—சௌர, சாவன, சாந்திர, நாக்ஷத்ர/ஆர்க்ஷ. பருவ மாற்றங்கள் (குளிர்-வெப்பு-மழை), வேளாண்மை, மகாயஜ்ஞங்கள் சௌர அளவுடன்; சமூகப் பரிவர்த்தனைகள் மற்றும் சுப நிகழ்வுகள் சாவன அளவுடன்; சாந்திர கணக்கில் அதிகமாசம் சேர்த்தல் அவசியம்; கிரகக் கணிதம் நக்ஷத்திர அடிப்படைக் கணக்கைச் சாரும். இறுதியில் பலஶ்ருதி—இந்த யுக-கால-ப்ரமாணங்களை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்தால் பாதுகாப்பு உண்டாகி, அகால மரணப் பயமும் நீங்கும் எனப் புகழப்படுகிறது।

18 verses

Adhyaya 274

Durvāsas-स्थापित-त्रिनेत्र-लिङ्गमाहात्म्य (The Glory of the Trinetra Liṅga Established by Durvāsas)

இந்த அதிகாரம் சூதர்–ரிஷி உரையாடலாக, துர்வாச முனிவர் நிறுவிய திரிநேத்ர லிங்கத்தின் மகிமையை எடுத்துரைக்கிறது. ஒரு மடாதிபதி லிங்கபூஜை செய்தாலும், பரிவர்த்தனை வழி வந்த செல்வத்தை ஆசையால் குவித்து பூட்டிய பெட்டியில் தங்கத்தை வைத்திருப்பான். துஃசீலன் என்ற திருடன் துறவியாக நடித்து மடத்தில் நுழைந்து ஷைவ தீட்சை பெற்று வாய்ப்புக்காக காத்திருப்பான்; பயணத்தில் முரலா நதிக்கரையில் தங்கியபோது குருவின் நம்பிக்கை அதிகரித்து பெட்டி சிறிது நேரம் எளிதில் கிடைக்க, அவன் தங்கத்தைத் திருடி தப்பிச் செல்கிறான். பின்னர் இல்லறத்தனாகி ஒரு தீர்த்தத்தில் துர்வாசரைச் சந்தித்து, லிங்கத்தின் முன் நடனம்-பாடல் மூலம் நிகழும் பக்தியை காண்கிறான். மகேஸ்வரன் இவ்வகை பக்தியால் மகிழ்வதால் தான் இந்த லிங்கத்தை நிறுவினேன் என்று துர்வாசர் விளக்குகிறார். அதன் பின் பாவநிவாரண-நெறி முறைகளை விதிக்கிறார்—கிருஷ்ணாஜின தானம், தங்கத்துடன் கூடிய எள்ளுப் பாத்திரங்களில் (திலபாத்ர) வழக்கமான எள்ளுதானம், அரைமுடிந்த பிராசாத/கோயில் கட்டுமானத்தை குருதட்சிணையாக நிறைவு செய்தல், மேலும் மலர்-நைவேத்ய அர்ப்பணம் மற்றும் பக்திக்கலைகள். பலश्रுதி: சைத்ர மாத தரிசனம் ஆண்டுப் பாவத்தை நீக்கும்; ஸ்நான-அபிஷேகம் பல தசாப்தப் பாவத்தை அகற்றும்; தேவன் முன் நடனம்-பாடல் வாழ்நாள் பாவமோசனமும் மோட்சத்துக்குரிய புண்ணியமும் தரும் என கூறப்படுகிறது.

112 verses

Adhyaya 275

Nimbēśvara–Śākambharī Utpatti Māhātmya (Origin-Glory of Nimbēśvara and Śākambharī)

சூதர் கூறுகிறார்—துஃசீலன் என்ற ஒருவன் நடத்தையில் குறை இருந்தாலும், குருபாதங்களை நினைத்து குருவின் பெயரில் ஒரு சிவாலயத்தை நிறுவுகிறான். அது தெற்கு திசை நோக்கி அமைந்ததாகவும் “நிம்பேஸ்வரர்” என்று புகழ்பெற்றதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. பக்தியுடன் அடித்தளச் செயலை நிறைவேற்றி, குருபக்தியைத் தன் ஆதாரமாகக் கொள்கிறான். அவனுடைய மனைவி சாகம்பரி தன் பெயரிலேயே துர்கையின் உருவத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறாள்; இதனால் சிவ–தேவி இணைந்த திருத்தலம் உருவாகிறது. மீதமுள்ள செல்வத்தை பூஜைக்காக ஒதுக்கி, தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் தானம் செய்து, பின்னர் இருவரும் பிச்சை வாழ்வில் வாழ்கிறார்கள். காலத்தில் துஃசீலன் இறந்தபின், சாகம்பரி உறுதியான மனத்துடன் கணவனின் உடலைத் தாங்கி சிதைத் தீயில் நுழைகிறாள்—இது இங்கு தெய்வீகக் கற்பிதமாகக் கூறப்படும் எடுத்துக்காட்டு; சட்டக் கட்டளையாக அல்ல. பின்னர் இருவரும் திவ்ய விமானத்தில், சிறந்த அப்சரஸ்களின் சேவையுடன், ஸ்வர்க்கம் ஏறுகின்றனர். முடிவில் வரும் பலश्रுதி—இந்த “உத்தம” வரலாற்றை வாசிப்பவன் அறியாமையால் செய்த பாவங்களில் இருந்து விடுபடுவான்; பக்தி, தானம், தலத் தொடர்பின் மகிமை விளங்குகிறது.

9 verses

Adhyaya 276

एकादशरुद्रोत्पत्ति-वर्णनम् | Origin Account of the Eleven Rudras (at Hāṭakeśvara-kṣetra)

இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் முறையில் ஒரு தத்துவச் சந்தேகத்தைத் தீர்க்கிறது. ‘ருத்ரன் ஒருவனே; கௌரியின் கணவன், ஸ்கந்தனின் தந்தை’ என்ற மரபு இருக்க, ‘பதினொரு ருத்ரர்கள்’ எவ்வாறு? என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர் ருத்ரனின் ஏகத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தி, சூழ்நிலை விசேஷத்தில் சிவன் பதினொரு வடிவங்களாக வெளிப்பட்டதை விளக்குகிறார். வாரணாசியில் தவசிகள் ஹாடகேஸ்வரரின் முதல் தரிசனத்தைப் பெற விரதம் எடுக்கிறார்கள். போட்டி மனம் எழ, ‘முதலில் தரிசிக்கத் தவறுபவன் அனைவரின் களைப்பால் உண்டான குற்றத்தைச் சுமக்க வேண்டும்’ என்ற விதி ஏற்படுகிறது. சிவன் அந்தப் போட்டி நோக்கை அறிந்தும் பக்தியை மதித்து, நாகவாயில் வழியாக பாதாளத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, திரிசூலதாரி, திரிநேத்திரன், கபர்தா அலங்காரமுடைய பதினொரு மூர்த்தி வடிவம் எடுக்கிறார். தவசிகள் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, திசைகளோடு தொடர்புடைய ருத்ரர்களையும் காவல்-சக்திகளையும் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர். சிவன் ‘நானே பதினொன்றாக இருக்கிறேன்’ என்று கூறி வரம் அளிக்கிறார். அவர்கள் ‘அனைத்துத் தீர்த்தங்களின் சாரமாய்’ விளங்கும் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் அவர் பதினொரு வடிவங்களாக நிலைத்திருக்க வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். சிவன் ஒப்புக்கொண்டு, ஒரு வடிவு கைலாசத்தில் இருக்கும் எனச் சொல்லி, விஸ்வாமித்ர-ஹ்ரதத்தில் நீராடி, மூர்த்திகளை பெயர்பெயராகப் பூஜிக்க வேண்டும் என்ற வழிபாட்டு முறையை நிறுவுகிறார்; இதனால் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும். பலश्रுதி: ஆன்மிக உயர்வு, ஏழைக்கு செல்வம், பிள்ளையில்லாதவர்க்கு சந்ததி, நோயாளிக்கு ஆரோக்கியம், பகைவர்மேல் வெற்றி; பஸ்மஸ்நான நியமத்துடன் தீக்ஷை பெற்றோர் ஷடக்ஷர மந்திரத்தால் சிறு அர்ப்பணம்கூட செய்தால் பலன் மேலும் பெருகும். சைத்ர சுக்ல சதுர்தசி நாளில் விசேஷ பூஜை எனக் கூறி, பதினொரு ருத்ரர்கள் மகாதேவனின் மூர்த்திகளே என்று முடிகிறது.

44 verses

Adhyaya 277

एकादशरुद्रसमीपे दानमाहात्म्यवर्णनम् (The Glory of Donations in the Presence of the Eleven Rudras)

இந்த அதிகாரம் கேள்வி–பதில் முறையில் தத்துவத்தை விளக்குகிறது. வாராணசியில் ருத்ரத்துடன் தொடர்புடைய பிராமணப் பெயர்களின் பதினொன்று தொகுதி எவை என்று முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள். ஹரியின் ஆணைப்படி அமைந்த ருத்ரரூபங்களின் பெயர்களை உரையாளர் கூறுகிறார்—மிருகவ்யாத, சர்வஜ்ஞ, நிந்தித, மகாயசஸ், அஜைகபாத், அஹிர்புத்ந்ய, பினாகி, பரந்தப, தஹன, ஈசுவர, கபாலி। பின்னர் தானவிதியும் முன்பு கூறிய ஜபமும் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று முனிவர்கள் வேண்டுகின்றனர். உரையாளர் ஒழுங்கான தான முறையை விதிக்கிறார்—பிரத்தியக்ஷ (உண்மையான) பசுக்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தானமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்; ஒவ்வொரு பசுவும் குறிப்பிட்ட பொருள்-தொடர்புடன் இருக்க வேண்டும், உதா: வெல்லம்-தொடர்பு, வெண்ணெய்-தொடர்பு, நெய்-தொடர்பு, பொன்-தொடர்பு, உப்பு-தொடர்பு, ரசம்/சாறு-தொடர்பு, அன்னம்-தொடர்பு, நீர்-தொடர்பு முதலியவை. பலனுரையில், இத்தானங்களை அளிப்பவன் சக்கரவர்த்தியாகிறான் என்றும், புனித சன்னிதியில் அளிக்கும் தானம் மிகுந்த பலன் தரும் என்றும் கூறப்படுகிறது. அனைத்தையும் செய்ய இயலாவிட்டால், எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் அர்ப்பணமாக எண்ணி குறைந்தது ஒரு பசுவையாவது முயற்சியுடன் தானம் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவுறுகிறது।

14 verses

Adhyaya 278

द्वादशार्कोत्पत्तिरत्नादित्योत्पत्तिमाहात्म्ये याज्ञवल्क्यवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of the Twelve Suns and the Ratnāditya: Account of Yājñavalkya)

இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ரிஷிகளிடம் விளக்குகிறார்—வானில் சூரியன் ஒருவனாகத் தோன்றினாலும், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் ஏன் பன்னிரண்டு சூரிய ரூபங்கள் விதிப்படி நிறுவப்பட்டுள்ளன என்று. இந்த சௌர நிறுவல்கள் யாஜ்ஞவல்க்யரின் தீக்ஷை-பிரதிஷ்டையுடன் தொடர்புடையவை; சாவித்ரியின் சாபத்தால் பிரம்மா இறங்கிய நிகழ்வு, அதனால் தாம்பத்திய ஒழுங்கும் யாகாசார மரியாதையும் குறித்த தர்மச் சிக்கல்கள் எழுந்ததையும் கூறுகிறது. பின்னர் அரசர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சாந்தி கர்மங்களை வேண்டியதால் குரு ஷாகல்யர்–யாஜ்ஞவல்க்யர் இடையே மோதல் உருவாகிறது—அவமதிப்பு, மறுப்பு, குரு-சிஷ்யத் தகராறு தீவிரமடைந்து, முன் கற்ற கல்வியைச் சின்னமாக ‘வெளியேற்றுதல்’ போன்ற நிகழ்வாக முடிகிறது. மீட்பிற்காக யாஜ்ஞவல்க்யர் சூரியனை நோக்கி கடும் பக்தி செய்து, பன்னிரண்டு சூரிய மூர்த்திகளை உருவாக்கி நிறுவி, மரபுச் பட்டியலின்படி பெயர்களைச் சொல்லி அர்க்யம் முதலிய நிவேதனங்களால் பூஜை செய்கிறார். சூரியதேவன் நேரில் தோன்றி வரம் அளித்து, சூரிய-அஸ்வத்தின் காதில் உபதேசம் என்ற அதிசய முறையில் வேதவித்யையை மீண்டும் வழங்கி யாஜ்ஞவல்க்யரின் வைதிக அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார். இறுதியில் அந்த உபதேசம் பரவுகிறது; தீர்த்தப் பயனாக பாபநாசம், உயர்கதி, மோக்ஷம் கூறப்படுகிறது; ஞாயிற்றுக்கிழமை தரிசனம் மிகச் சிறப்பான பலன் தரும் என வலியுறுத்தி, இக்க்ஷேத்திரத்தின் சௌர வழிபாட்டை சடங்கு-கல்வி மரபாக நிறுவுகிறது.

140 verses

Adhyaya 279

पुराणश्रवणमाहात्म्यवर्णन (Glorification of Listening to the Purāṇa)

அத்தியாயம் 279-ல் சூதர், ஸ்கந்தபுராணத்தின் அதிகாரத்தை பரம்பரை வழியாக நிறுவுகிறார். ஸ்கந்தன் இந்தப் புராணத்தை ப்ருகுவுக்கு (பிரம்மாவின் மகன் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறார்) உபதேசித்தான்; அங்கிருந்து அங்கிரஸ், ச்யவன, ருசீகன் ஆகியோரிடம் தொடர்ச்சியாக சென்றது—இது பெறப்பட்ட மரபு (பரம்பரை) என்பதற்கான மாதிரியாகச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் பலश्रுதி—நல்லோரின் சபையில் ஸ்கந்தபுராணம் கேட்பது சேர்க்கப்பட்ட பாபமலத்தை அகற்றி, ஆயுளை வளர்த்து, எல்லா வர்ண-ஆசிரமங்களுக்கும் நலன் தரும் எனப் புகழப்படுகிறது. ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திர மாஹாத்மியம் அளவிலா புண்ணியமெனவும், அந்த தர்மமாஹாத்மியத்தை ஒரு பிராமணருக்கு தானம் செய்தால் நீண்டகால ஸ்வர்கப் பலன் கிடைக்கும் எனவும் கூறப்படுகிறது. மகப்பேறு, செல்வவளம், திருமண வாய்ப்பு, உறவினர் மீள்சேர்வு, அரச வெற்றி போன்ற நடைமுறைப் பயன்களும் பட்டியலிடப்படுகின்றன. உரையாற்றும் ஆசான்/குருவை மதிப்பது பிரம்மா-விஷ்ணு-ருத்ரரை மதிப்பதற்குச் சமம்; சிறிதளவு உபதேசத்திற்கும் பொருளால் ஈடு செய்ய முடியாது, ஆகவே வழக்கமான தட்சிணை மற்றும் விருந்தோம்பலால் குருவை ஆதரிக்க வேண்டும். கேள்வியே எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனைத் தரும்; பல பிறவிகளின் தோஷங்களை அமைதிப்படுத்தும் என முடிவுறுகிறது.

20 verses

FAQs about Tirtha Mahatmya

What is the specific 'Sthala Mahatmya' (glory of place) emphasized here?

The place is presented as an ascetic forest in Ānarta where a crisis triggered by the falling of Śiva’s liṅga becomes the basis for establishing liṅga worship as uniquely authoritative; the site’s “glory” lies in being a setting where cosmic disorder is resolved through proper devotion and reinstatement of the liṅga.

What are the primary pilgrimage merits (Punya) associated with this section?

Merit is framed through devotional correctness: sustained, faith-filled liṅga-pūjā (including tri-kāla worship) is said to lead to elevated spiritual outcomes (“parā gati”), and the act of honoring the liṅga is treated as honoring the triad of Śiva, Viṣṇu, and Brahmā.

Which specific ancient legends are rooted in this geographical section?

The core legend is Śiva’s wandering after Satī’s separation, the ascetics’ curse causing the liṅga to fall into the earth and enter Pātāla, the ensuing cosmic omens, and the devas’ intervention culminating in the installation and worship of a golden liṅga named Hāṭakeśvara.