Adhyaya 169

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कस्मात्सा तुष्टिदा प्रोक्ता नागराणां विशेषतः । धारानामेति विख्याता कस्मात्सा धरणीतले

ரிஷிகள் கூறினர்—நாகரர்களுக்குச் சிறப்பாக அவள் ‘துஷ்டிதா’ (திருப்தி அளிப்பவள்) என்று ஏன் சொல்லப்படுகிறாள்? மேலும் பூமியில் அவள் ‘தாரா’ என்ற பெயரால் ஏன் புகழ்பெற்றாள்?

Verse 2

सूत उवाच । चमत्कारपुरे पूर्वं धारानामेति विश्रुता । आसीत्तपस्विनी साध्वी नागरी ब्राह्मणोत्तमा । तस्याः सख्यमरुन्धत्या आसीत्पूर्वं सुमेधया

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் சமத்காரபுரத்தில் ‘தாரா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற, நாகரீயான உயர்ந்த பிராமணப் பெண், தவமுடைய சாத்வி இருந்தாள். அவளுக்கு முன்பு நற்குணமிக்க அருந்ததியுடன் நட்பு இருந்தது.

Verse 3

अरुन्धती यदा प्राप्ता चमत्कारपुरे शुभे । स्नानार्थं शंखतीर्थं तु वसिष्ठेन समागता

அருந்ததி புனிதமான சமத்காரபுரத்திற்கு வந்தபோது, நீராடுவதற்காக வசிஷ்டருடன் சேர்ந்து சங்கதீர்த்தத்திற்கு வந்தாள்.

Verse 4

तया दृष्टाथ सा तत्र अंगुष्ठाग्रेण संस्थिता । वायुभक्षा निराहारा दिव्येन वपुषान्विता

அப்போது அவள் அவளை அங்கே கண்டாள்—அவள் பெருவிரலின் நுனியில் நிலைத்து, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, நிராஹாரியாக, தெய்வீக ஒளிமிகு உடலுடன் இருந்தாள்.

Verse 5

तया पृष्टा च सा साध्वी का त्वं कस्य सुता शुभे । किमर्थं तु स्थिता चोग्रे तपसि ब्रूहि मे शुभे

அவள் கேட்டபோது அந்த சாத்வி கூறினாள்—“ஓ சுபே, நீ யார், யாருடைய மகள்? எதற்காக இந்தக் கடும் தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறாய்? எனக்குச் சொல், ஓ கல்யாணி.”

Verse 6

धारोवाच । देवशर्माख्यविप्रस्य सुताहं नागरस्य च । बालत्वे वर्तमानाया वैधव्यं मे व्यवस्थितम्

தாரா கூறினாள்—“தேவசர்மா எனப்படும் நாகர பிராமணரின் மகள் நான். சிறுவயதிலேயே எனக்கு கைம்மை நிலை ஏற்பட்டது.”

Verse 7

शंखतीर्थस्य माहात्म्यं श्रुत्वा शंखेश्वरस्य च । ततोऽहं संस्थिता ह्यत्र तस्यैवाराधने स्थिता

“சங்கதீர்த்தத்தின் மகிமையையும் சங்கேஸ்வரரின் பெருமையையும் கேட்டபின் நான் இங்கே தங்கி, அவருடைய ஆராதனையிலேயே நிலைத்திருக்கிறேன்.”

Verse 8

अरुन्धत्युवाच । तवोपरि महान्स्नेहो दर्शनात्ते व्यवस्थितः । तस्मादागच्छ गच्छावो ममाश्रमपदं शुभम्

அருந்ததி கூறினாள்—“உன்னைப் பார்த்தவுடன் உன்ன்மேல் எனக்கு மிகுந்த அன்பு ஏற்பட்டது. ஆகவே வா; நாம் என் புனித ஆசிரம வாசஸ்தலத்திற்குச் செல்வோம்.”

Verse 9

सरस्वत्या स्तटे शुभ्रे सर्वपातकनाशने । शास्त्रगोष्ठीरता नित्यं तत्र तिष्ठ मया सह

அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சரஸ்வதியின் ஒளிமிகு கரையில், என்னுடன் அங்கேயே தங்கி, நாள்தோறும் சாஸ்திரக் கூட்டங்களில் மகிழ்ந்து இரு।

Verse 10

ततः संप्रस्थिता सा तु तया सार्धं तपस्विनी । अनुज्ञाता स्वपित्रा तु जनन्या बांधवैस्तथा

பின்னர் அந்தத் தவஸ்வினி அவளுடன் புறப்பட்டாள்; தன் தந்தை, தாய் மற்றும் உறவினர்களின் அனுமதியைப் பெற்றபின்।

Verse 11

तस्याः सख्यं चिरं कालं तया सह बभूव ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य सा शक्तिस्तत्र चागता

அவளுடன் அவளுடைய நட்பு நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்தது. பின்னர் சில காலம் கடந்தபின் அந்த சக்தியும் அங்கே வந்தடைந்தாள்.

Verse 12

विश्वामित्रेण संसृष्टा वसिष्ठस्य वधाय च । सा स्तंभिता वसिष्ठेन कृता देवीस्वरूपिणी । संपूज्या देवमर्त्यानां सर्वरक्षाप्रदा शुभा

விச்வாமித்ரருடன் இணைந்து வசிஷ்டரை வதைக்க முயன்ற அவள், வசிஷ்டரால் தடுக்கப்பட்டு தேவீஸ்வரூபிணியாக மாற்றப்பட்டாள்—தேவரும் மனிதரும் வணங்கத் தகுந்தவள், மங்களகரி, எல்லாவிதப் பாதுகாப்பையும் அருள்பவள்।

Verse 13

ततस्तु धारया तस्याः कैलासशिखरोपमः । प्रासादो निर्मितो विप्रा नानारत्नविचित्रितः

பின்னர் தாரை அவளுக்காக கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்த ஒரு மாளிகையை அமைத்தாள்; ஓ விப்ரர்களே, அது பலவகை ரத்தினங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 14

चकाराथ ततः स्तोत्रं तस्याः सा च तपस्विनी

பின்னர் அந்த தவஸ்வினி பெண் தேவியைப் போற்ற ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை இயற்றினாள்।

Verse 15

नमस्ते परमे ब्राह्मि धारयोगे नमोनमः । अर्धमात्रे परे शून्ये तस्यार्धार्धे नमोस्तु ते

ஓ பரம பிராஹ்மி! உமக்கு நமஸ்காரம்; தாரண-யோக ரூபிணியே! மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். பரம அर्धமாத்திரை, பரம சூன்யம், மேலும் ‘அரையின் அரை’ எனும் அளவிலாத நுண் ரூபிணியே! உமக்கு நமோऽஸ்து।

Verse 16

नमस्ते जगदाधारे नमस्ते भूतधारिणि । नमस्ते पद्मपत्राक्षि नमस्ते कांचनद्युते

ஓ உலகின் ஆதாரமே! உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா உயிர்களையும் தாங்குபவளே! உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடையவளே! உமக்கு நமஸ்காரம்; பொன்னொளி பொலிவுடையவளே! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 17

नमस्ते सिंहयानाढ्ये नमस्तेऽस्तुमहाभुजे । नमस्ते देवताभीष्टे नमस्ते दैत्यसूदिनि

சிங்க வாகனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே! உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாபுஜையுடையவளே! உமக்கு நமோऽஸ்து. தேவர்களுக்கு இஷ்டமானவளே! உமக்கு நமஸ்காரம்; அசுரரை வதைக்கும் தேவியே! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 18

नमस्ते महिषाक्रांतशरीरच्छिन्नमस्तके । नमस्ते विंध्यनिरते सुरामांसबलिप्रिये

மஹிஷாசுரனை மிதித்து அவன் தலையைத் துணித்தவளே! உமக்கு நமஸ்காரம். விந்த்ய மலைப்பகுதியில் விரும்பி உறையும், சுரா-மாம்ச-பலியால் திருப்தியடையும் தேவியே! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 19

त्वं लक्ष्मीस्त्वं शची गौरी त्वं सिद्धिस्त्वं विभावरी । त्वं स्वाहा त्वं स्वधा तुष्टिस्त्वं पुष्टिस्त्वं सुरेश्वरी

நீயே லக்ஷ்மி, நீயே சசி, நீயே கௌரி. நீயே சித்தி, நீயே இரவுரூபிணி. நீயே ஸ்வாஹா, நீயே ஸ்வதா; நீயே துஷ்டி, நீயே புஷ்டி; நீயே தேவர்களின் ஈஸ்வரி.

Verse 20

शक्तिरूपासि देवि त्वं सृष्टिसंहारका रिणी । त्वयि दृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

தேவி, நீ சக்திச்வரூபிணி—படைப்பும் அழிவும் செய்பவள். உன்னிலேயே இந்த முழு முப்புலகம், அசையும் அசையாததுமாக, காணப்படுகிறது.

Verse 21

यथा तिलेस्थितं तैलं दधिसंस्थं यथा घृतम् । हविर्भुजश्च काष्ठस्थः सुगुप्तं लभ्यते न हि

எள்ளில் எண்ணெய் மறைந்திருப்பதுபோல், தயிரில் நெய் நிலைத்திருப்பதுபோல்; ஹவியை உண்ணும் அக்னி மரக்கட்டையில் மறைந்திருப்பதுபோல்—ஆழ்ந்து மறைந்தது வெளிப்படுத்தாமல் பெறப்படாது.

Verse 22

तथा त्वमपि देवेशि सर्वगापि न लक्ष्यसे

அவ்வாறே, தேவேசி, நீ எங்கும் நிறைந்திருந்தாலும் எளிதில் புலப்படுவதில்லை.

Verse 23

सूत उवाच । एतेन स्तोत्रमुख्येन स्मृता सा परमेश्वरी । बहूनि वर्ष पूगानि पूजयंत्या दिनेदिने

சூதர் கூறினார்—இந்த முதன்மை ஸ்தோத்திரத்தால் அந்த பரமேஸ்வரி நினைவுகூரப்பட்டாள்; அவளை நாள்தோறும் வழிபட்டபடியே பல ஆண்டுகளின் பெருந்தொகை கடந்தது.

Verse 24

कस्यचित्त्वथ कालस्य चैत्रशुक्लाष्टमी सिता । तस्मिन्नहनि देवी सा नद्यां संस्नाप्य पूजिता

பின்னர் ஒரு காலத்தில் சைத்ர சுக்ல அஷ்டமி எனும் புனித நாளில், அந்த தேவியை நதியில் நீராட்டி அதே நாளில் முறையாக வழிபட்டனர்।

Verse 25

बलि पूजां ततो दत्त्वा स्तोत्रेणानेन च स्तुता । ततः प्रत्यक्षतां गत्वा तामुवाच तपस्विनीम्

பின்னர் பலி அர்ப்பணம் செய்து பூஜை நிறைவேற்றி, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் தேவியைப் போற்றினாள். அப்போது தேவி நேரில் வெளிப்பட்டு அந்தத் தவஸ்வினியிடம் கூறினாள்।

Verse 26

पुत्रि तुष्टास्मि भद्रं ते स्तोत्रेणानेन चानघे । वरं वरय भद्रं ते तव दास्यामि वांछितम्

“மகளே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக, பாவமற்றவளே. வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக—நீ விரும்பியதை நான் அளிப்பேன்।”

Verse 27

धारोवाच । यदि तुष्टासि मे देवि यदि देयो वरो मम । तन्मे नाम तवाप्यस्तु प्रासादेऽत्र हि केवलम्

தாரா கூறினாள்—“தேவியே, நீங்கள் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், இக்கோயிலில் மட்டும் என் பெயரும் உங்கள் பெயருடன் இணைந்திருக்கட்டும்।”

Verse 28

अपरं नागरो योऽत्र त्वस्मिन्नहनि संस्थिते । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा तव दत्त्वा फलत्रयम्

“மேலும்: இங்குள்ள நாகர குடியிருப்பவர்களில் யார் இந்த நாளிலேயே இங்கு வந்து தங்கி—மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, உமக்கு மூன்று கனிகளை அர்ப்பணித்து—”

Verse 29

स्तोत्रेणानेन भवतीं स्तुत्वा च कुरुते नतिम् । तस्य संवत्सरं यावद्रोगो रक्ष्यस्त्वयाऽखिलः

இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உம்மைத் துதித்து பக்தியுடன் வணங்குகிறவனுக்காக, ஒரு ஆண்டு முழுவதும் நீர் எல்லா நோய்களையும் அகற்றிக் காத்தருள வேண்டும்।

Verse 30

या च वंध्या भवेन्नारी सा भूयात्पुत्रसंयुता । दुर्भगा च ससौभाग्या कुरूपा रूपसंभवा । रोगिणी रोगनिर्मुक्ता सर्वसौख्यसमन्विता

மலட்டுத்தன்மையுள்ள பெண் புதல்வரால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாள்; துர்பாக்கியவள் சௌபாக்கியவளாவாள்; குரூபி அழகியவளாவாள்; நோயாளி நோயின்றி எல்லாச் சுகங்களும் பெற்றவளாவாள்।

Verse 31

देव्युवाच । अहं धारेति विख्याता प्रासादेऽत्र त्वया कृते । भविष्यामि न सन्देहस्तव कीर्तिकृते सदा

தேவி கூறினாள்—நீ கட்டிய இந்த ஆலயத்தில் நான் ‘தாரா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவேன்; உன் கீர்த்திக்காக என்றும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 32

अत्र यो नागरो भक्त्या समागत्य तपस्विनि । प्रदक्षिणात्रयं कुर्याद्दत्त्वा मम फलत्रयम्

ஓ தவஸ்வினியே! இங்கு எந்த நாகர வாசியும் பக்தியுடன் வந்து மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, எனக்கு மூன்று கனிகளை அர்ப்பணித்தால்—

Verse 33

सोऽपि संवत्सरं यावद्भविता रोगवर्जितः । एवमुक्ता तु सा देवीततश्चादर्शनं गता

அவனும் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் நோயின்றி இருப்பான். இவ்வாறு கூறிய தேவி பின்னர் மறைந்தருளினாள்.

Verse 34

धारापि संस्थिता तत्र अरुन्धत्या समन्विता । अद्यापि दृश्यते व्योम्नि तस्याश्चापि समीपगा

தாரையும் அங்கே அருந்ததியுடன் கூடி நிலைபெற்றாள். இன்றும் அவள் வானில் காணப்படுகிறாள்; அவளருகே அருந்ததியும் காணப்படுகிறாள்.

Verse 35

एतद्धारोद्भवं योऽत्र वृत्तांतं कीर्तयिष्यति । शृणुयाद्वा द्विजश्रेष्ठा मुच्येत्पापाद्दिनोद्भवात्

ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! இங்கே தாரையின் தோற்ற வரலாற்றை யார் கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் நாள்தோறும் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 36

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पठनीयं विशेषतः । श्रोतव्यं च प्रभक्त्येदं नागरैश्च विशेषतः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் இதை விசேஷமாகப் படிக்க வேண்டும்; மேலும் பரபக்தியுடன் கேட்கவும் வேண்டும்—குறிப்பாக நாகரப் பகுதி மக்களால்.

Verse 169

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारानामोत्पत्तिवृत्तांत धारादेवीमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தாராநாம உற்பத்தி வரலாறு மற்றும் தாராதேவீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனப்படும் நூற்று அறுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.