Adhyaya 50

Verse 1

। एवं तस्य नरेन्द्रस्य व्याघ्ररूपस्य कानने । जगाम सुमहान्कालो निघ्नतो विविधान्द्विज

இவ்வாறு அந்த நரேந்திரன் புலி வடிவம் கொண்டு காட்டில் தங்கி, பலவகை உயிர்களை கொன்று வந்தபோது, ஓ த்விஜரே, மிக நீண்ட காலம் கடந்தது।

Verse 2

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्देशे द्विजोत्तमाः । आ यातं गोकुलं रम्यं गोपगोपीसमाकुलम्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த நாட்டிற்கு கோபர்-கோபியர் நிறைந்த இனிய கோகுலம் வந்து சேர்ந்தது।

Verse 3

तत्रास्ति नन्दिनीनाम धेनुः पीनपयोधरा । विस्तीर्णजघनाभोगा हंसवर्णा घटस्रवा

அங்கே ‘நந்தினி’ என்னும் ஒரு பசு இருந்தது—பால் நிறைந்த காம்புகளுடன்; அகன்ற பின்புறம் கொண்ட அழகிய அமைப்புடன், அன்னம் போன்ற வெண்மை நிறத்துடன், குடத்திலிருந்து வழிவதுபோல் இடையறாது பால் பொழிந்தது।

Verse 4

अथ सा निजयूथस्य सदाग्रे तृणवांछया । भ्रममाणा निकुञ्जांते लिंगं देवस्य शूलिनः

அப்போது அவள் தன் கூட்டத்தின் முன்னிலையில் புல் தேடி அலைந்து குஞ்சத்தின் எல்லைக்குச் சென்று, அங்கே திரிசூலதாரியான பரமேசுவரனின் லிங்கத்தை கண்டாள்।

Verse 5

अपश्यत्तेजसा युक्तं स्वयमेव व्यवस्थितम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं चित्ताह्लादकरं परम्

அவள் அதனை ஒளியால் நிறைந்ததாகவும், தானே நிலைபெற்றதாகவும், பன்னிரண்டு சூரியரைப் போலப் பிரகாசிப்பதாகவும், மனத்துக்கு உன்னத ஆனந்தம் தருவதாகவும் கண்டாள்।

Verse 6

ततस्तस्योपरि स्थित्वा सुस्राव सुमहत्पयः । श्रद्धया परया युक्ता तस्य स्नानकृते द्विजाः

பின்னர் அவள் அதன் மேல் நின்று மிகப் பெரும் பால் ஓட்டத்தைப் பொழிந்தாள்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, உன்னத பக்திச் சிரத்தையுடன் அதற்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்யவே।

Verse 7

एवं तां स्नपनं तस्य सदा लिंगस्य कुर्वतीम् । न जानाति जनः कश्चिद्वने वृक्षसमाकुले

இவ்வாறு அவள் அந்த லிங்கத்திற்கு எப்போதும் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்து கொண்டிருந்தபோதும், மரங்கள் அடர்ந்த அந்த வனத்தில் யாரும் இதை அறியவில்லை।

Verse 8

अन्यस्मिन्दिवसे तत्र स्थाने व्याघ्रः समागतः । तीक्ष्णदंष्ट्रो महाकायः सर्वजन्तुभयावहः

மற்றொரு நாளில் அந்த இடத்திற்கே ஒரு புலி வந்தது—கூர்மையான பற்களுடன், பெரும் உடலுடன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவதாக।

Verse 9

अथ सा तत्र आयाता पतिता दृष्टिगोचरे । नन्दिनी द्वीपिनस्तस्य दैवयोगाद्द्विजोत्तमाः

அப்போது நந்தினி அங்கே வந்தாள்; தெய்வயோகத்தால் அந்தப் புலியின் பார்வை எல்லைக்குள் அகப்பட்டாள், ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 10

ततः सा गोकुले बद्धं स्मृत्वा स्वं लघुवत्सकम् । अतृणादं पयोवृत्तिं करुणं पर्यदेवयत्

பின்னர் அவள் கோகுலத்தில் கட்டப்பட்ட தன் சிறு கன்றை நினைத்து இரங்கிக் கதறினாள்—அது இன்னும் புல் மேயாது, பால் மட்டுமே வாழ்வாதாரம்.

Verse 11

अद्यैकाहं च संप्राप्ता कानने जनवर्जिते । पुत्रं बालं परित्यज्य गोपैर्गोष्ठे नियंत्रितम्

இன்று நான் தனியாக மக்கள் இல்லாத காட்டிற்கு வந்தேன்; இடையர்கள் கோட்டத்தில் கட்டுப்படுத்தி வைத்த என் இளங்குழந்தையை விட்டுவந்தேன்।

Verse 12

येन सत्येन भक्त्याद्य स्नपनायाहमागता । शिवस्य तेन सत्येन भूयान्मे सुतसंगमः

சிவனுக்காக இன்று பக்தியுடன் நான் நீராட வந்த அந்தச் சத்தியத்தின் பலத்தால், என் மகனுடன் மீண்டும் சேரும் அருள் எனக்குக் கிடைக்கட்டும்।

Verse 13

एवं सा करुणं यावन्नन्दिनी विलपत्यलम् । तावद्व्याघ्रः स्मितं कृत्वा प्रोवाच परुषाक्षरम्

இவ்வாறு நந்தினி இரக்கத்துடன் மிகுந்து அழுது புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில், புலி சிரித்தபடி கடுமையான சொற்களைச் சொன்னது।

Verse 14

व्याघ्र उवाच । प्रलापान्किं मुधा धेनो करोषि वशगा मम । तस्मादिष्टतमं देवं स्मर स्वर्गकृते शुभे

புலி கூறியது—ஏ பசுவே, நீ என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கையில் வீணாக ஏன் புலம்புகிறாய்? ஆகவே, ஏ நல்வளமே, சொர்க்கப் பயனுக்காக உன் இஷ்ட தெய்வத்தை நினை।

Verse 15

धेनुरुवाच । नाहमात्मकृते व्याघ्र विलपामि सुदुः खिता । शिवार्चनकृते मृत्युर्मम जातः शुभावहः

பசு கூறியது—ஏ புலியே, நான் என் பொருட்டு புலம்பவில்லை; மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தாலும். சிவார்ச்சனை காரணமாக எனக்கு மரணம் வந்தால், அது நிச்சயமாக மங்களகரம்.

Verse 16

वत्सो मे गोकुले बद्धः स्मरमाणो ममागमम् । सन्तिष्ठते पयोवृत्तिः कथं स्यात्स मया विना

என் கன்று தொழுவத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது; நான் வருவேன் என்று நினைத்து காத்திருக்கிறது. அது பால் மட்டுமே ஆதாரமாக வாழ்கிறது—என்னை இன்றி அது எப்படி வாழும்?

Verse 17

एतस्मात्कारणाद्व्याघ्र विलपामि सुदुःखिता । न चात्मजीवनार्थाय सत्येनात्मानमालभे

இந்த காரணத்தாலே, ஏ புலியே, நான் மிகுந்த துயரத்தில் புலம்புகிறேன். என் உயிர்க்காக உண்மையை மீறி என்னை ஏமாற்றமாக ஒப்புக்கொடுக்க மாட்டேன்.

Verse 18

तस्मान्मुंच महाव्याघ्र मां सद्यः सुतवत्सलाम् । सखीजनस्य तं दत्त्वा समागच्छामि तेंतिकम्

ஆகவே, ஏ மகாபுலியே, உடனே என்னை விடுவி—நான் என் கன்றின்மேல் அன்புடையவள். அவனை என் தோழிகளிடம் ஒப்படைத்து, மீண்டும் வந்து உன் அருகே சேர்வேன்.

Verse 19

व्याघ्र उवाच । कथं मृत्युमुखं प्राप्य निष्क्रम्य च कथञ्चन । भूयस्तत्रैव निर्यासि तस्मात्त्वां भक्षयाम्यहम्

புலி கூறியது—மரணத்தின் வாயை அடைந்து நீ எப்படியோ தப்பித்து, மீண்டும் அங்கேயே ஏன் செல்கிறாய்? ஆகவே நான் உன்னை உண்ணுவேன்।

Verse 20

नन्दिन्युवाच । शपथैरागमिष्यामि यैः पुनर्व्याघ्र तेंऽतिकम् । तानाकर्णय मे वक्त्रात्ततो युक्तं समाचर

நந்தினி கூறினாள்—ஓ புலியே, உறுதியான சபதங்களால் கட்டுப்பட்டு நான் மீண்டும் உன்னிடம் வருவேன். என் வாயிலிருந்து அந்த விரதங்களை கேள்; பின்னர் உரியதைச் செய்।

Verse 21

यत्पापं ब्रह्महत्यायां मातापित्रोश्च वंचने । तेन पापेन लिप्येहं नागच्छामि पुनर्यदि

பிராமணஹத்தியில் உள்ள பாவமும், தாய்-தந்தையை ஏமாற்றுவதில் உள்ள பாவமும்—நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அந்தப் பாவத்தால் இங்கே நான் களங்கமடைவேனாக।

Verse 22

विवस्त्रं स्नानसक्तानां दिवामैथुनगामिनाम् । यत्पापं तेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ஆடை இன்றி குளிப்பதில் பற்றுள்ளோரின் பாவமும், பகலில் மைதுனத்தில் ஈடுபடுவோரின் பாவமும்—நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அந்தப் பாவத்தால் நான் களங்கமடைவேனாக।

Verse 23

रजस्वलानुसक्तानां यत्पापं नग्नशायिनाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன் சேர்வதில் பற்றுள்ளோரின் பாவமும், நிர்வாணமாக படுப்போரின் பாவமும்—நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அந்தப் பாவத்தால் நான் களங்கமடைவேனாக।

Verse 24

विश्वासघातकानां च कृतघ्नानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

நம்பிக்கைத் துரோகிகளுக்கும் நன்றிக்கெட்டவர்களுக்கும் உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, நான் மீண்டும் வராவிடில் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக.

Verse 25

गोकन्याब्राह्मणानां च दूषकानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

பசு, கன்னி, பிராமணரைத் தீட்டுப்படுத்துவோர்க்கு உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, நான் மீண்டும் வராவிடில் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக.

Verse 26

वृथापाकप्रकर्तृणां वृथामांसाशिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

தர்ம நோக்கமின்றி வீணாக உணவு சமைப்போருக்கும், வீணாக மாமிசம் உண்ணுவோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, நான் மீண்டும் வராவிடில் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக.

Verse 27

व्रतभंगप्रकर्तृणामनृतौ गामिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

விரதத்தை முறிப்போருக்கும் பொய்யை நாடுவோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, நான் மீண்டும் வராவிடில் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக.

Verse 28

पैशुन्यसूचकानां च यत्पापं शस्त्रकर्मणाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

புறங்கூறி பழிசொல்லுவோருக்கும், ஆயுத வன்முறையால் வாழ்வோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, நான் மீண்டும் வராவிடில் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக.