Adhyaya 18

Verse 1

। सूत उवाच । ततः सोऽपि महीपालः क्षुत्पिपामासमाकुलः । पपात धरणीपृष्ठे पद्भ्यां गत्वा वनांतरम्

சூதர் கூறினார்—பின்னர் அந்தப் பூபாலன் பசி தாகத்தால் வாடி, கால்நடையாகக் காட்டின் உள்ளே சென்று, தரையில் விழுந்தான்।

Verse 2

अथाऽपश्यद्वियत्स्थानात्स त्रीन्प्रेतान्सु दारुणान् । ऊर्ध्वकेशान्सुरक्ताक्षान्कृष्णदन्तान्कृशोदरान्

அப்போது அவன் ஆகாயத்தில் உள்ள இடத்திலிருந்து மூன்று மிகக் கொடிய பிரேதங்களை கண்டான்—முடி நிமிர்ந்தவர்கள், கண்கள் இரத்தச் சிவப்பு, பற்கள் கருப்பு, வயிறு ஒல்லியானவர்கள்।

Verse 3

तान्दृष्ट्वा भयसंत्रस्तो विशेषेण स भूपतिः । निराशो जीविते कृच्छ्रादिदं वचनमब्रवीत्

அவர்களைப் பார்த்ததும் அந்த அரசன் மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கினான்; அந்தத் துன்பத்தில் உயிர் பற்றிய நம்பிக்கை இழந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 4

के यूयं विकृताकारा मया दृष्टा न कर्हिचित् । एवंविधा नृलोकेऽत्र भ्रमता प्राग्विभीषणाः

“நீங்கள் யார், இத்தகைய விகாரமான உருவத்துடன்? உங்களை நான் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை. இப்படிப் பயங்கரமானவர்கள் மனித உலகில் எவ்வாறு அலைகிறார்கள்?”

Verse 5

विदूरथो नरेन्द्रोऽहं क्षुत्पिपासातिपीडितः । मृगलिप्सुरिह प्राप्तो वने जन्तुविवर्जिते

“நான் நரேந்திரன் விதூரதன்; பசி, தாகம் மிகுந்த துன்பம் தருகின்றன. வேட்டையாடும் ஆசையால் உயிரினங்கள் இல்லாத இந்தக் காட்டிற்கு வந்தேன்.”

Verse 6

ततस्तेषां तु यो ज्येष्ठो मांसादः प्रत्युवाच तम् । कृतांजलिपुटो भूत्वा विनयावनतः स्थितः

அப்போது அவர்களில் மூத்தவன்—மாம்சம் உண்ணுபவன்—அவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்; கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றான்।

Verse 7

वयं प्रेता महाराज निवसामोऽत्र कानने । स्वकर्मजनिताद्दोषाद्दुःखेन महता वृताः

மகாராஜா, நாங்கள் பிரேதர்கள்; இவ்வனத்தில் வாழ்கிறோம். எங்கள் சொந்த கர்மத்தால் உண்டான குற்றத்தினால் பெருந்துயரால் சூழப்பட்டுள்ளோம்.

Verse 8

अहं मांसादकोनाम द्वितीयोऽयं विदैवतः । कृतघ्नश्च तृतीयस्तु त्रयाणामेष पापकृत्

என் பெயர் ‘மாம்ஸாத’. இவன் இரண்டாவன் ‘விதைவத’. மூன்றாவன் ‘கிருதக்ஞன்’; இவ்வாறு நாங்கள் மூவரும் பாவம் செய்பவர்கள்.

Verse 9

राजोवाच । सर्वेषां देहि नां नाम जायते पितृमातृजम् । किमेतत्कारणं येन सर्वे यूयं स्वनामकाः

அரசன் கூறினான்—எல்லா உடலுடையோருக்கும் பெயர் தந்தை-தாயிடமிருந்து உண்டாகிறது. அப்படியிருக்க, நீங்கள் அனைவரும் தாங்களே செய்த பெயர்களை ஏன் கொண்டுள்ளீர்கள்?

Verse 10

तच्छ्रुत्वा प्राह मांसादः कर्मनामानि पार्थिव । मिथः कृतानि संज्ञार्थमस्माभिः स्वयमेव हि

இதைக் கேட்ட மாம்ஸாதன் சொன்னான்—அரசே, இவை கர்மத்தால் ஏற்பட்ட பெயர்கள்; எங்கள் நடத்தையைச் சுட்டிக்காட்ட நாங்களே ஒருவருக்கொருவர் வைத்துக் கொண்டோம்.

Verse 11

शृणुष्वाऽवहितो भूत्वा सर्वेषां नः पृथक्पृथक् । कर्मणा येन संजातं प्रेतत्वमिह भूमिप

பூமிபா, கவனமாகக் கேளுங்கள்; எங்களில் ஒவ்வொருவரும் எந்தக் கர்மத்தால் இங்கு பிரேதநிலையை அடைந்தோம் என்பதை நான் ஒன்றொன்றாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 12

वयं हि ब्राह्मणा जात्या वैदिशाख्ये पुरे नृप । देवरातस्य विप्रस्य गृहे जाता महात्मनः

ஓ அரசே! நாங்கள் பிறப்பால் பிராமணர்கள்; விதிசா எனப்படும் நகரில் மகாத்மா பிராமணன் தேவ்ராதரின் இல்லத்தில் பிறந்தோம்.

Verse 13

नास्तिका भिन्नमर्यादाः परदाररताः सदा । पाप कर्मरतास्तत्र शुभकर्मविवर्जिताः

அங்கே நாங்கள் நாஸ்திகர்களாய், மரியாதை மீறுபவர்களாய், எப்போதும் பரஸ்த்ரீ ஆசக்தியுடன்; பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, சுபச் செயல்களை விட்டு விட்டோம்.

Verse 14

जिह्वालौल्यप्रसंगेन मया भुक्तं सदाऽमिषम् । तेन मे कर्मजं नाम मांसादाख्यं व्यवस्थितम्

நாவின் ஆசையால் நான் எப்போதும் மாமிசம் உண்டேன்; ஆகவே என் கர்மத்தால் பிறந்த பெயர் ‘மாம்ஸாத’ என நிலைபெற்றது.

Verse 15

द्वितीयोऽयं महाराज यस्तिष्ठति तवाऽग्रतः । अनेनाऽन्नं सदा भुक्तमकृत्वा देवतार्चनम्

மகாராஜா! உம்முன் நிற்கும் இந்த இரண்டாமவன், தேவதைகளை அர்ச்சிக்காமல் எப்போதும் அன்னம் உண்டான்.

Verse 16

तेन कर्मविपाकेन प्रेतयोनिं समाश्रितः । विदैवत इति ख्यातो द्वितीयोऽयं सुपापकृत्

அக்கர்மத்தின் விளைவால் அவன் பிரேதயோனியை அடைந்தான்; ஆகவே இந்த இரண்டாமவன் ‘விதைவத’ எனப் புகழ்பெற்றான்—மிகப் பாவி அவன்.

Verse 17

सदैवाऽनुष्ठिताऽनेन सुपापेन कृतघ्नता । कृतघ्नः प्रोच्यते तेन कर्मणा नृपसत्तम

இந்த மகாபாபி எப்போதும் நன்றியின்மையையே (க்ருதக்ஞதா) கடைப்பிடித்தான். ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தச் செயலால் அவன் ‘க்ருதக்ஞன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 18

राजोवाच । आहारेण नृलोकेऽस्मिन्सर्वे जीवन्ति जन्तवः । युष्माकं कतमो योऽत्र प्रोच्यतां मे सविस्तरम्

அரசன் கூறினான்—இந்த மனித உலகில் எல்லா உயிர்களும் உணவினாலேயே வாழ்கின்றன. உங்களில் இங்கே யார் சிறப்பாக எதனால் போஷிக்கப்படுகிறார்? எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 19

मांसाद उवाच । भोज्यकाले गृहे यत्र स्त्रीणां युद्धं प्रवर्तते । अपि मन्त्रौषधीप्रायं प्रेता भुंजति तत्र हि

மாம்ஸாதன் கூறினான்—உண்ணும் வேளையில் எந்த வீட்டில் பெண்களிடையே சண்டை எழுகிறதோ, அங்கே மந்திரமும் மூலிகையும் சேர்த்து செய்த உணவையும் பிரேதங்களே உண்ணுகின்றன.

Verse 20

भुज्यते यत्र भूपाल वेंश्वदेवं विना नरैः । पाकस्याग्रमदत्त्वा च प्रेता भुंजति तत्र च

அரசே, வைஶ்வதேவ ஹோமம் செய்யாமல் மனிதர்கள் உண்ணும் இடத்திலும், சமைத்த உணவின் முதல் பங்கைக் கொடுக்காத இடத்திலும், அங்கேயும் பிரேதங்கள் உண்ணுகின்றன.

Verse 21

रात्रौ यत्क्रियते श्राद्धं दानं वा पर्ववर्जितम् । तत्सर्वं नृपशार्दूल प्रेतानां भोजनं भवेत्

அரசர்களில் புலியே, இரவில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தமோ தானமோ, அல்லது பர்வ காலத்தை மதிக்காமல் செய்யப்படுவதெல்லாம்—அவை அனைத்தும் பிரேதங்களின் உணவாகிவிடும்.

Verse 22

यस्मिन्नो मार्जनं हर्म्ये क्रियते नोपलेपनम् । न मांगल्यं च सत्कारः प्रेता भुंजति तत्र हि

எந்த வீட்டில் துடைப்பம் செய்யப்படுகின்றதோ, ஆனால் லேபனம்/லிப்புதல் (சுவர்-தரை பூசுதல்) செய்யப்படாததோ; மேலும் மாங்கல்யச் சடங்கும் விருந்தினர் சத்காரமும் இல்லையோ—அங்கே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் புசிக்கின்றனர்।

Verse 23

भिन्नभाण्डपरित्यागो यत्र न क्रियते गृहे । न च वेदध्वनिर्यत्र प्रेता भुञ्जंति तत्र हि

எந்த வீட்டில் உடைந்த பாத்திரங்களை அகற்றாமல் வைத்திருப்பார்களோ, மேலும் எங்கே வேதநாதம் கேட்கப்படாதோ—அங்கே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் புசிக்கின்றனர்।

Verse 24

यच्छ्राद्धं दक्षिणाहीनं क्रियाहीनं च वा नृप । तथा रजस्वलादृष्टं तदस्माकं प्रजायते

அரசே! தக்ஷிணை இன்றியோ, முறையான கிரியைகள் குறைந்தோ செய்யப்படும் ஸ்ராத்தமும், மேலும் ரஜஸ்வலையான பெண்ணின் தரிசனத்தால் கலங்கிய ஸ்ராத்தமும்—அவை எங்களுக்கே (பிரேதர்களுக்கே) உரியதாக ஆகின்றன।

Verse 25

हीनांगा ह्यधिकांगा वा यस्मिञ्च्छ्राद्धे द्विजातयः । भुंजते वृषलीनाथास्तदस्माकं प्रजायते

எந்த ஸ்ராத்தத்தில் குறைஅங்கமுள்ளோரும் மிகைஅங்கமுள்ளோரும் (அர்ச்சனைக்கு அயோக்யமான) த்விஜர்கள் புசிப்பார்களோ, மேலும் தவறான பற்றுதல்/சங்கத்திற்குட்பட்டோர் புசிப்பார்களோ—அது எங்களுக்கே (பிரேதர்களுக்கே) உரியதாகிறது।

Verse 26

अतिथिर्यत्र संप्राप्तः श्राद्धकाल उपस्थिते । अपूजितो गृहाद्याति तच्छ्राद्धं प्रेततृप्तिदम्

ஸ்ராத்தக் காலத்தில் விருந்தினர் வந்து, பூஜை-சத்காரம் பெறாமல் வீட்டை விட்டு சென்றால்—அந்த ஸ்ராத்தம் பிரேதர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதாக ஆகிறது।

Verse 27

किं वा ते बहुनोक्तेन शृणु संक्षेपतो नृप । अस्माकं भोजनं नित्यं यत्त्वं श्रुत्वा विगर्हसि

மேலும் பல சொல்லுவதால் என்ன பயன்? அரசே, சுருக்கமாகக் கேள்—நீ கேட்டவுடன் பழிக்கும் அதுவே எங்கள் நித்திய உணவு.

Verse 28

यदन्नं केशसूत्रास्थिश्लेष्मादिभिरुपप्लुतम् । हीनजात्यैश्च संस्पृष्टं तदस्माकं प्रजायते

முடி, நூல், எலும்பு, சளி முதலியவற்றால் மாசுபட்டதும், தாழ்ந்த பிறப்பினர் எனக் கருதப்படுவோர் தொட்டதும் ஆகிய அன்னமே எங்களுக்கு உரிய உணவாகிறது.

Verse 29

राजोवाच । केन कर्मविपाकेन प्रेतत्वं जायते नृणाम् । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व मांसाद मम पृच्छतः

அரசன் கூறினான்—மனிதர்களுக்கு பிரேதநிலை எந்தக் கர்மவிபாகத்தால் உண்டாகிறது? மாமிசம் உண்ணுபவனே, நான் கேட்கின்றேன்; அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்.

Verse 32

परदाररतश्चैव परवित्तापहारकः । परापवादसंतुष्टः स प्रेतो जायते नरः

பிறருடைய மனைவியில் ஆசை கொள்வதும், பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பதும், பிறரைப் பழித்துரைப்பதில் மகிழ்வதும் செய்பவன்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 33

कन्यां यच्छति वृद्धाय नीचाय धनलिप्सया । कुरूपाय कुशीलाय स प्रेतो जायते नरः

செல்வ ஆசையால் தன் மகளைக் கிழவன், தாழ்ந்தவன், அருவருப்பானவன், தீயொழுக்கமுடையவன் ஆகியோருக்குக் கொடுப்பவன்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 34

कुले जातां विनीतां च धर्मपत्नीं सुखोच्छ्रिताम् । यस्त्यजेद्दोषनिर्मुक्तां स प्रेतो जायते नरः

நற்குலத்தில் பிறந்த, பணிவான, தர்மபத்னி, சுகத்தில் நிலைபெற்ற, குற்றமற்ற மனைவியை யார் கைவிடுகிறாரோ, அவன் பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 35

देवस्त्रीगुरुवित्तानि यो गृहीत्वा न यच्छति । विशेषाद्ब्राह्मणस्वं च स प्रेतो जायते नरः

தேவர், பெண் அல்லது குருவின் செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு திருப்பிக் கொடுக்காதவன்—குறிப்பாகப் பிராமணரின் சொத்தை—பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 36

परव्यसनसंतुष्टः कृतघ्नो गुरुतल्पगः । दूषको देवविप्राणां स प्रेतो जायते नरः

பிறரின் துன்பத்தில் மகிழ்பவன், நன்றிகெட்டவன், குருவின் படுக்கையை மீறுபவன், தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் இகழ்பவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 37

दीयमानस्य वित्तस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपापकृत् । विघ्नमारभते यस्तु स प्रेतो जायते नरः

பிராமணர்களுக்கு தானமாக வழங்கப்படும் செல்வத்தில் தடையிடும் மகாபாபி, பிரேதயோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 38

शूद्रान्नेनोदरस्थेन ब्राह्मणो म्रियते यदि । स प्रेतो जायते राजन्यद्यपि स्यात्षडंगवित्

அரசே, சூத்ரரிடமிருந்து பெற்ற அன்னம் வயிற்றில் இருக்கும்போதே ஒரு பிராமணன் இறந்தால், அவன் பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்—அவன் ஷடங்க வேதத்தை அறிந்தவனாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 39

कुलदेशोचितं धर्मं यस्त्यक्त्वाऽन्यत्समाचरेत् । कामाद्वा यदि वा लोभात्स प्रेतो जायते नरः

தன் குலமும் தேசமும் ஏற்ற தர்மத்தை விட்டுவிட்டு, காமம் அல்லது லோபம் காரணமாக வேறு வழியைப் பின்பற்றுவான் மனிதன்; அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 40

एतत्ते सर्वमाख्यातं मया पार्थिवसत्तम । येन कर्मविपाकेन प्रेतः संजायते नरः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! கர்மத்தின் விளைவுப் பழுத்தலால் மனிதன் எவ்வாறு பிரேதமாகப் பிறக்கிறான் என்பதை நான் உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன்।

Verse 41

राजोवाच । कृतेन कर्मणा येन न प्रेतो जायते नरः । तन्मे कीर्तय मांसाद विस्तरेण विशेषतः

அரசன் கூறினான்: ‘எந்தச் செயல்களைச் செய்தால் மனிதன் பிரேதமாகப் பிறக்கமாட்டான்? மாம்ஸாதா! அதை எனக்கு சிறப்பாகவும் விரிவாகவும் தெளிவாகவும் கூறுவாயாக.’

Verse 42

मांसाद उवाच । मातृवत्परदारान्यः परद्रव्याणि लोष्टवत् । यः पश्यत्यात्मवज्जंतून्न प्रेतो जायते नरः

மாம்ஸாதன் கூறினான்: ‘பிறருடைய மனைவியைத் தாயெனவும், பிறருடைய செல்வத்தை மண்ணுக்கட்டி எனவும், எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவெனவும் காண்பவன் மனிதன் பிரேதமாகப் பிறக்கமாட்டான்.’

Verse 43

अन्नदानपरो नित्यं विशेषेणातिथिप्रियः । स्वाध्यायव्रतशीलो यो न प्रेतो जायते नरः

எவன் எப்போதும் அன்னதானத்தில் ஈடுபட்டு, குறிப்பாக விருந்தினரைப் போற்றி மகிழ்ந்து, ஸ்வாத்யாயமும் விரதமும் ஒழுக்கமாகக் கடைப்பிடிக்கிறானோ—அவன் மனிதன் பிரேதமாகப் பிறக்கமாட்டான்।

Verse 44

समः शत्रौ च मित्रे च समलोष्टाश्मकांचनः । समो मानापमानेषु न प्रेतो जायते नरः

பகைவரிடமும் நண்பரிடமும் சமச்சித்தனாய் இருந்து, மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றுபோல் கருதி, மானம்-அபமானத்தில் சமமாய் இருப்பவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 46

यूकामत्कुणदंशादीन्सर्वसत्त्वानि यो नरः । पुत्रवत्पालयेन्नित्यं न प्रेतो जायते नरः

பேன், மூட்டைப்பூச்சி, கடிக்கும் உயிர்கள் முதலிய எல்லா ஜீவராசிகளையும் தன் பிள்ளைகளைப் போல நாள்தோறும் காத்து வளர்ப்பவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 47

सदा यज्ञक्रियोपेतः सदा तीर्थपरायणः । शास्त्रश्रवणसंयुक्तो न प्रेतो जायते नरः

எப்போதும் யாகாதி புனிதக் கிரியைகளில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் தீர்த்தங்களில் பற்றுடையவனாய் இருந்து, சாஸ்திர-श्रவணத்தில் இணைந்திருப்பவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 48

वापीकूपतडागानामारामाणां विशे षतः । आरोपकः प्रपाणां च न प्रेतो जायते नरः

கிணறு, படிக்கிணறு, குளம் முதலியவற்றை அமைக்கச் செய்து, குறிப்பாக தோட்டங்களை உருவாக்கி, குடிநீர் பந்தல்கள் (ப்ரபா) நிறுவுபவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 49

दानधर्मप्रवृत्तानां धर्ममार्गा नुयायिनाम् । प्रोत्साहं वर्धयेद्यस्तु न प्रेतो जायते नरः

தான-தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களும், தர்மமார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோரும் கொண்ட உற்சாகத்தை வளர்ப்பவன்—அவன் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 50

गत्वा गयाशिरः पुण्यमेकैकस्य पृथक्पृथक् । श्राद्धं देहि महीपाल त्रयाणामपि सादरम्

ஏ மஹீபாலா! புனிதமான கயாசிரத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகச் சிராத்தம் செய்து, அந்த மூவருக்கும் பக்தியுடன் விதிப்படி பிண்டதானம் செய்।

Verse 51

प्रेतत्वं याति येनेदं त्वत्प्र सादात्सुदारुणम् । नाऽन्यथा मुक्तिरस्माकं भविष्यति कथंचन

உமது அருளால் இந்த மிகக் கொடிய நிலை ‘பிரேதத்துவம்’ ஆக மாறியது; இல்லையெனில் எங்களுக்கு எவ்விதத்திலும் எப்போதும் முக்தி கிடையாது।

Verse 52

राजोवाच । ईदृग्जातिस्मृतिर्यस्यां प्रेतयोनौ च खे गतिः । धर्माधर्मपरिज्ञानं तच्च कस्मात्प्रनिंदसि

அரசன் கூறினான்— ‘பிரேதயோனியில் இத்தகைய பிறவிச் ச்மிருதி, ஆகாயத்தில் செல்லும் திறன், தர்ம-அதர்ம விவேகம் உள்ளதே; அப்படியிருக்க நீ ஏன் இதை நிந்திக்கிறாய்?’

Verse 53

मांसाद उवाच । प्रेतयोनिरियं राजन्नवमी देवसंज्ञिता । गुणत्रयसमायुक्ता शेषैर्दोषैः समंततः

மாம்ஸாதன் கூறினான்— ‘ஓ அரசே! இந்தப் பிரேதயோனி “நவமி” என அழைக்கப்படுகிறது; “தேவ” எனவும் சொல்லப்படுகிறது. இது திரிகுணங்களால் கூடியது; ஆனால் பிற குறைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டுள்ளது.’

Verse 54

एका जातिस्मृतिः सम्यगस्यामेवप्रजायते । खेचरत्वं तथैवान्यद्धर्माधर्मविनिश्चयः

இந்த நிலையிலேயே மூன்று சிறப்பு அருள்கள் தோன்றுகின்றன— உண்மையான பிறவிச் ச்மிருதி, ஆகாயத்தில் உலாவும் திறன், மற்றும் தர்ம-அதர்மத்தைத் தெளிவாக நிர்ணயிக்கும் அறிவு।

Verse 55

एतद्गुणत्रयं प्रोक्तं प्रेतयोनौ नृपोत्तम । दोषानपि च ते वच्मि ताञ्च्छृणुष्व समाहितः

அரசருள் சிறந்தவனே! பிரேதயோனி குறித்து இம்மூன்று குணங்கள் கூறப்பட்டன. இப்போது அதன் குறைகளையும் சொல்கிறேன்—ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 56

यदि तावद्वनादस्माद्यामोन्यत्र वयं नृप । अदृष्टमुद्गराघातैर्नूनं हन्यामहे ततः

அரசே! இந்த வனத்தை விட்டு வேறெங்காவது செல்ல முயன்றால், அங்கே நிச்சயமாகக் காணாத கதாப் பிரஹாரங்களால் நாம் அடிபட்டு வீழ்கிறோம்.

Verse 57

तथा धर्मक्रियाः सर्वा मानुषाणामुदाहृताः । न प्रेतानां न देवानां नान्येषां मानुषं विना

அதேபோல் எல்லா தர்மச் செயல்களும் மனிதருக்கே என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன; பிரேதர்க்கும் அல்ல, தேவர்க்கும் அல்ல, பிறர்க்கும் அல்ல—மனித உடல் இன்றி தர்மம் இல்லை.

Verse 58

पश्यामो दूरतो राजञ्जलपूर्णाञ्जला शयान् । पिपासाकुलिताः श्रांता भास्करे वृषसंस्थिते

அரசே! தொலைவில் இருந்து நாம் காண்கிறோம்—நீரால் நிரம்பிய குவிந்த கைகளுடன் சிலர் படுத்திருக்கின்றனர்; தாகத்தால் துடித்து, களைத்து—சூரியன் ரிஷபத்தில் நிற்கும் போது.

Verse 59

गच्छामः संनिधौ तेषां यदि पार्थिवसतम । अदृष्टमुद्गराघातैर्वयं हन्यामहे ततः

மன்னருள் சிறந்தவனே! நாம் அவர்களிடம் நெருங்கிச் சென்றால், அங்கேயும் காணாத கதாப் பிரஹாரங்களால் நாம் அடிபட்டு வீழ்கிறோம்.

Verse 60

तथा रसवती सिद्धाः पश्यामो दूरसंस्थिताः । क्षुधाविष्टा गृहस्थानां गृहेषु विविधा नृप

அரசே! அதுபோலவே, இல்லறத்தாரின் பல இல்லங்களில் தயாரான ரசமிகு, சுவைமிகு உணவுகளை நாம் தூரத்திலிருந்து காண்கிறோம்; ஆயினும் நாம் பலவிதமாகப் பசியால் வாட்டப்படுகிறோம்.

Verse 61

तथा सुफलिनो वृक्षान्कलपक्षिभिरावृतान् । स्निग्धान्सच्छाययोपेतान्सेवितुं न लभामहे

அதேபோல், பறவைக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்த, கனிகளால் நிறைந்த, பசுமைத் தழைத்த, இனிய நிழல் உடைய மரங்களின் கீழ் தங்கித் தளர்வு பெறும் வாய்ப்பும் எமக்கு கிடைப்பதில்லை.

Verse 62

किंवा ते बहुनोक्तेन यद्यत्कर्म विगर्हितम् । क्लेशदं च तदस्माकं स्वयमेवोपतिष्ठते

அதிகமாகச் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? பழிக்கத்தக்கதும் துன்பம் தருவதுமான எந்தச் செயல்களோ, அவையே தாமாகவே எம்முன் வந்து நிற்கின்றன.

Verse 63

न च्छिद्रेण विनाऽस्माकं प्राणयात्रा प्रजायते । न जलानि न च च्छाया न यानं न च वाहनम्

ஏதொரு ‘இடைவெளி/ஆதரவு’ இன்றியே எங்கள் உயிர்வாழ்வு நடைபெறாது. எமக்கு நீரும் இல்லை, நிழலும் இல்லை, வாகனமும் இல்லை, ஏற்றமும் இல்லை.

Verse 64

एतस्मात्कारणान्नित्यं भ्रमामश्छिद्रहेतवे । प्राप्ते रात्रिमुखे राजन्न प्रातर्न च वासरे

இதனால் தான் நாம் எப்போதும் ஏதோ ஒரு ‘விடுபாடு/உதவி’ தேடி அலைகிறோம். அரசே! இரவு நெருங்கினால் எமக்கு விடியல் இல்லை; பகலும் இல்லை.

Verse 65

यत्त्वं शंससि चाऽस्माकं खेचरत्वं महीपते । व्यर्थं तदपि न श्रेयः शृणु तत्रापि कारणम्

மண்ணின் அரசே! நீ எங்களைப் பற்றி புகழும் இந்த ‘வான்செல்வத் தன்மை’யும் வீணே; அது உண்மையான நன்மையல்ல. அதற்கான காரணத்தையும் கேள்.

Verse 66

क्रियते खेचरत्वेन किंकिं धर्मं विनिश्चयैः । यतो न सिध्यते मोक्षो जाति स्मृत्यादिकं तथा

வெறும் ‘வான்செல்வத் தன்மை’யால் உறுதியாக எந்த தர்மம் நிறைவேறும்? ஏனெனில் அதனால் மோட்சம் கிடையாது; பிறப்புநினைவு முதலியனவும் இல்லை.

Verse 67

तस्माद्दोषादिमे राजन्गुणा यद्यपि कीर्तिताः । प्रेतानां यान्समाश्रित्य काचित्सिद्धिर्न जायते

ஆகவே, அரசே, இவை ‘குணங்கள்’ எனப் புகழப்பட்டாலும், அந்தக் குறையினால் அவற்றைச் சார்ந்த பிரேதங்களுக்கு எந்த உண்மையான சித்தியும் உண்டாகாது.

Verse 68

विषादो जायते भूयो गुणैरेतैर्नराधिप । अशक्ताः प्रेतयोगाद्वै सर्वस्य शुभकर्मणः

மனிதர்களின் அரசே! இவ்வே ‘குணங்கள்’ காரணமாகவே மேலும் துயரம் பெருகுகிறது; பிரேதநிலையின் பிணைப்பால் நாங்கள் எல்லா நற்கருமங்களுக்கும் இயலாதவர்களாகிறோம்.

Verse 69

राजोवाच यदि यास्यामि भूयोऽहं गृहमस्मान्महावनात् । तत्करिष्यामि सर्वेषां गयाश्राद्धमसंशयम्

அரசன் கூறினான்—இந்த மாபெரும் வனத்திலிருந்து நான் மீண்டும் என் இல்லத்திற்குச் சென்றால், ஐயமின்றி இவர்களெல்லோருக்கும் கயா-சிராத்தம் செய்வேன்.

Verse 70

तारयिष्यामि सर्वांश्च सर्वपापैः प्रयत्नतः । अप्यात्मदेहदानेन सत्येनात्मानमालभे

நான் முயற்சியுடன் அனைவரையும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் மீட்பேன். சத்தியமே சாட்சியாக, என் உடலைத் தானமாக அளித்தாலும், இச்சங்கல்பத்திற்கு என்னை அர்ப்பணிப்பேன்।

Verse 71

यस्माद्धृद्गतशंका मे हृता युष्माभिरद्य वै । येन तत्प्राप्य युष्माकमुपकारं करोम्यहम्

இன்று நீங்கள் என் இதயத்தில் இருந்த சந்தேகத்தை உண்மையாகவே நீக்கினீர்கள். ஆகவே இப்போது வழி கிடைத்ததால், உங்கள் உதவிக்குப் பதிலாக நான் சேவை செய்வேன்।

Verse 72

मांसाद उवाच । इतः स्थानान्महाराज नातिदूरे जलाशयः । अस्ति नानाद्रुमोपेतश्चित्ताह्लादकरः परः

மாம்சாதன் கூறினான்—மகாராஜா, இங்கிருந்து அதிக தூரமில்லை ஒரு நீர்த்தேக்கம் உள்ளது. பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அது மனத்தை மிக மகிழ்விப்பதாகும்।

Verse 73

तस्मादुदङ्मुखो गच्छ यत्र ते जलपक्षिणः । दृश्यंते व्योममार्गेण प्रगच्छतः समंततः

ஆகவே வடக்கு நோக்கி செல்; அங்கே அந்த நீர்ப்பறவைகள் காணப்படும். அவை வான்வழியில் சென்று, எல்லாத் திசைகளிலும் பறந்து தோன்றும்।

Verse 74

सूत उवाच । अथासौ नृपशार्दूलः समुत्थाय शनैःशनैः । सौम्यां दिशं समुद्दिश्य प्रतस्थे स तु दुःखितः

சூதன் கூறினான்—அப்போது அரசர்களில் புலியானவன் மெதுவாக எழுந்தான். இனிய வடதிசையை நோக்கி பயணம் தொடங்கினான்; ஆனால் அவன் மனம் துயருற்றது।

Verse 76

एवं प्रगच्छता तेन क्षुत्पिपासाकुलेन च । अदूरादेव संदृष्टं नीलं द्रुमकदंबकम् । भ्रममाणैर्बकैर्हंसैः सारसैर्मद्गुभिस्तथा

இவ்வாறு முன்னே சென்ற அவன் பசி தாகத்தால் வருந்தி, அருகிலேயே நீலநிறத் தோற்றமுடைய மரங்களின் அடர்ந்த காடம்பக் காடைக் கண்டான்; அங்கே கொக்குகள், அன்னங்கள், சாரஸப் பறவைகள், மத்கு பறவைகள் சுற்றிச் சுழன்றன।

Verse 77

अथाऽपश्यन्मनोहारि सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । आश्रमं ह्रदतीरस्थं तापसैः सर्वतो वृतम्

பின்பு அவன் மனம் கவரும் ஒரு ஆசிரமத்தைக் கண்டான்; அது சாந்தமான உயிர்களால் சேவிக்கப்படுவது, ஏரிக்கரையில் அமைந்தது, மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் தவசிகளால் சூழப்பட்டது।

Verse 78

पुष्पितैः फलितैर्वृक्षैः समंतात्परिवेष्टितम् । विचित्रैर्मधुरारावैर्नादितं विहगोत्तमैः

அது மலர்ந்து கனிந்த மரங்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டிருந்தது; மேலும் சிறந்த பறவைகளின் பலவகை இனிய குரலொலிகளால் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது।

Verse 79

तत्रापश्यन्नगाधस्तात्तपस्विगणसेवितम् । शिवधर्मपरं शांतं जैमिनिं मुनिसत्तमम्

அங்கே, அன்புடையவளே, அவன் முனிவர்களில் சிறந்த ஜைமினியை கண்டான்—தவசிகளின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுபவர், சிவதர்மத்தில் நிலைத்தவர், மிகுந்த அமைதியுடையவர்।

Verse 80

अथ गत्वा स राजेंद्रः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । तथान्यानपि तच्छिष्यान्निपपात धरातले

பின்பு அந்த அரசர்களின் தலைவன் அங்கே சென்று முனிவர்களின் ஈசனை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்; அதுபோலவே அந்த முனிவரின் பிற சீடர்களுக்கும் தரையில் விழுந்து பணிவுடன் வணக்கம் செய்தான்।

Verse 81

ते दृष्ट्वाऽदृष्टपूर्वं तं राजलक्षणलक्षितम् । धूलिधूसरितांगं च भस्मावृतमिवाचलम्

முன்பு ஒருபோதும் காணாத அவனை அவர்கள் கண்டனர்; அரசருக்குரிய இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டவன்; தூசியால் சாம்பல்நிறமடைந்த அங்கங்களுடன், சாம்பலால் மூடப்பட்ட மலைபோல் தோன்றினான்।

Verse 82

मन्यमाना महीपालं विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । प्रोचुश्च मधुरैर्वाक्यैराशीर्वादपुरःसरैः

அவனைப் பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன் என எண்ணி, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், ஆசீர்வாதங்களை முன்வைத்து, இனிய சொற்களால் அவர்கள் அவனை உரைத்தனர்।

Verse 84

पार्थिवस्येव लिंगानि दृश्यंते तव भूरिशः । न विद्मो निश्चयं तस्माद्वदागमनकारणम्

ஓ பெருவலிமையுடையவனே! உன்னில் அரசனுக்குரிய இலக்கணங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன; ஆனால் நாங்கள் உறுதியாக அறியவில்லை—ஆகையால் உன் வருகையின் காரணத்தைச் சொல்।

Verse 85

अथोवाच नृपः कृच्छ्रात्पिपासा मां प्रबाधते । तस्माद्वदत पानीयं यत्पीत्वा कीर्तयाम्यहम्

அப்போது அரசன் துன்பத்துடன் கூறினான்—“தாகம் என்னை மிகுந்து வாட்டுகிறது. ஆகையால் அந்த நீரைப் பற்றி சொல்லுங்கள்; அதை அருந்தி நான் அதன் புகழை பாடுவேன்.”

Verse 86

ततस्तैर्दर्शितं तोयं समीपे यन्महीपतेः । सोऽपि पीत्वाऽवगाह्याथ वितृष्णः समपद्यत

அப்போது அவர்கள் அருகிலிருந்த அந்த நீரை காட்டினர். அரசனும் அதை அருந்தி, அதில் நீராடி, பின்னர் தாகமற்றவனானான்।

Verse 87

ततः फलानि पक्वानि तरूणां पतितान्यधः । सुमृष्टानि समादाय भक्षयामास वांछया

அதன்பின் அவர் மரங்களின் கீழ் விழுந்திருந்த பழுத்த கனிகளை எடுத்துக் கொண்டு, நன்றாகத் துடைத்து, விருப்பம்போல் உண்டார்।

Verse 88

ततस्तृप्तिं परां प्राप्य गत्वा जैमिनिसंनिधौ । उपविष्टः प्रणम्योच्चैस्तथान्यांश्च मुनीन्क्रमात्

பின்னர் முழுத் திருப்தி அடைந்து அவர் ஜைமினியின் அருகில் சென்று, வணங்கி அமர்ந்தார்; அதுபோல வரிசையாக மற்ற முனிவர்களையும் வணங்கினார்।

Verse 89

उवाच च निजां वार्तां कृतांजलिपुटः स्थितः । स पृष्टस्तापसैः सर्वैः सुविस्मयसमन्वितैः

கைகூப்பி நின்றபடி அவர் தன் வரலாற்றை உரைத்தார்; பேர்வியப்புடன் இருந்த எல்லா தவசிகளும் அவரைக் கேள்வி கேட்டனர்।

Verse 90

विदूरथो महीपोऽहं माहिष्मत्यां कृतास्पदः । मृगलिप्सुर्वने घोरे प्रविष्टः सैनिकैः सह

நான் விதூரதன் என்னும் அரசன்; மாஹிஷ்மதியில் நிலை கொண்டவன். வேட்டையாசையால் படையினருடன் அச்சமூட்டும் காட்டில் நுழைந்தேன்।

Verse 91

ततो मे भ्रममाणस्य प्रणष्टाः सर्वसैनिकाः । गुल्मैरंतरिताश्चाऽन्ये न जानेऽहं कथं स्थिताः

பின்னர் நான் அலைந்துகொண்டிருக்கையில் என் படையினர் அனைவரும் காணாமல் போனார்கள்; சிலர் புதர்களால் பிரிக்கப்பட்டனர்—அவர்கள் எப்படியிருக்கிறார்கள் என எனக்குத் தெரியாது।

Verse 92

आसीद्धयो ममाऽधस्ताज्जात्यः सर्वगुणान्वितः । सोऽपि कर्मविपाकेन पञ्चत्वं समुपस्थितः ।ा

என் கீழே உயர்ந்த இனத்தையும் எல்லா நற்குணங்களையும் உடைய குதிரை இருந்தது; ஆயினும் கர்மவிபாகத்தால் அதுவும் முடிவடைந்து பஞ்சபூதங்களில் லயமடைந்தது.

Verse 93

कुतस्त्वमनुसंप्राप्तो वनेऽस्मिञ्जनवर्जिते । एकाकी सुकुमारांगः पदातिः श्रमविह्वलः

மக்கள் இல்லாத இந்த வனத்திற்குள் நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? தனியாக, மென்மையான அங்கங்களுடன், கால்நடையாக வந்து சோர்வால் தளர்ந்தவனாய் தோன்றுகிறாய்.

Verse 94

ततस्ते तापसाः प्रोचुर्विद्महे न वयं पुरीम् । त्वां च देशं च ते राजन्कोऽयं देशश्च कीर्त्यते

அப்போது அந்த தாபஸர்கள் கூறினர்—நாங்கள் நகரங்களை அறியோம். அரசே, உம்மையும் உமது நாட்டையும் அறியோம்; இது எந்த நாடு, எந்த பெயரால் புகழ்பெற்றது?

Verse 95

नरेन्द्रैर्नैव नः कार्यं न दिशैर्न पुरैर्नृप । वनेचरा वयं नित्यं शिवाराधनतत्पराः

அரசே, அரசர்களோடு எங்களுக்கு வேலை இல்லை; திசைகள், நாடுகள், நகரங்கள் எதுவும் எங்களுக்கு வேண்டாம். நாங்கள் எப்போதும் வனவாசிகள்; சிவாராதனையிலேயே ஈடுபட்டவர்கள்.

Verse 96

सर्वे शीर्णानि वृक्षाणां पुष्पाणि च फलानि च । भक्षयामोऽथ पत्राणि शरी रस्थितिहेतुना

மரங்களில் இருந்து உதிர்ந்த மலர்களையும் கனிகளையும் மட்டுமே நாங்கள் உண்ணுகிறோம்; பின்னர் உடல் நிலைதாங்குவதற்காக இலைகளையும் உண்ணுகிறோம்.

Verse 97

मानुषैः सह संसर्गं संभाषं च नराधिप । न कुर्मो न च पश्यामो गच्छामोऽन्यत्र दूरतः

ஓ நராதிபா! சாதாரண மனிதர்களுடன் நாம் சேர்வதும் இல்லை, உரையாடுவதும் இல்லை; அவர்களை நோக்கியும் பார்ப்பதில்லை—மாறாகத் தொலைவில் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறோம்।

Verse 98

एकैकस्य तरोर्मूले दिवसं वा दिनद्वयम् । तिष्ठामो न भवेद्येन ममत्वं तत्समुद्भवम्

ஒவ்வொரு மரத்தின் அடியிலும் ஒரு நாள், அதிகபட்சம் இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே தங்குகிறோம்—அங்கு தங்குவதால் ‘எனது’ என்ற பற்றுணர்வு எழாதபடி।

Verse 99

कारणात्तव राजेंद्र निशामेतां वनस्पतौ । नेष्यामोऽन्यत्र यास्यामः प्रभा तेऽन्यत्र कानने

ஆனால் ஓ ராஜேந்திரா! உன் பொருட்டு இந்த மரத்தருகே இன்றிரவை கழிப்போம். விடியற்காலையில் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்; உன் ஒளியும் வேறொரு வனத்தில் பிரகாசிக்கும்।

Verse 101

एकाकी पार्थिवेन्द्रोऽयं नेष्यति च कथं निशाम् । वनेऽस्मिन्मंत्रयित्वैवं ततोऽत्रैव व्यवस्थिताः

இந்தப் பார்திவேந்திரன் இவ்வனத்தில் தனியாக இரவை எவ்வாறு கழிப்பான்?—என்று வனத்தில் ஆலோசித்து, பின்னர் அவர்கள் அங்கேயே தங்கத் தீர்மானித்தனர்।

Verse 102

तस्मादत्रैव नेष्यामः समेताः शर्वरीमिमाम् । गंतव्यं प्रातरुत्थाय ततः सर्वैर्यदृच्छया

ஆகவே நாம் அனைவரும் ஒன்றாக இங்கேயே இன்றிரவை கழிப்போம். காலையில் எழுந்தபின், ஒவ்வொருவரும் விதி அனுமதிப்பதுபோல் தத்தம் வழி செல்லலாம்।

Verse 103

एवं संवदतां तेषां भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । अस्ताचलमनुप्राप्तः कुंकुमक्षोदसंनिभः

அவர்கள் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், கூர்மையான கதிர்களையுடைய பகவான் சூரியன் அஸ்தமலை அடைந்து, குங்குமத் தூள்போல் செம்மையாகத் தோன்றினான்।

Verse 104

अथ तास्तापसान्राजा प्रोवाच प्रणतः स्थितः । संध्याकालः समायातः सांप्रतं मुनिसत्तमाः । तस्मात्संध्याविधिः कार्यः सर्वैरेव यथोचितः

அப்போது அரசன் பணிவுடன் வணங்கி அந்தத் தவசிகளிடம் கூறினான்— “முனிவரே, இப்போது சந்த்யாகாலம் வந்துள்ளது; ஆகவே அனைவரும் முறையாக சந்த்யாவிதியைச் செய்யுங்கள்।”

Verse 105

अथ ते मुनयः सर्वे स च राजा तथा द्विजाः । चक्रुः सायंतनं कर्म यथोद्दिष्टं पुरातनैः

பின்னர் அந்த எல்லா முனிவர்களும், அரசனும், இருபிறப்பாளர்களும், பழமையோர் விதித்தபடியே மாலைக்காலக் கடமைகளைத் துல்லியமாகச் செய்தனர்।

Verse 106

कामिभिः कामिनीलोकैः प्रियोक्तैरभिवां छिता । असत्स्त्रीभिर्विशेषेण संप्राप्ता रजनी ततः

அதன்பின் இரவு வந்தது; அது காமமுடைய ஆண்களுக்கும் காமினியரின் கூட்டத்திற்கும் இனிய வார்த்தைகளால் விரும்பத்தக்கதாகவும், குறிப்பாக ஒழுக்கமற்ற பெண்களால் அதிகம் நாடப்படுவதுமானது।

Verse 107

पीयूषार्णववेलेव विषवृक्षलतेव च । उलूकैश्चक्रवाकैश्च युगपद्या विलोक्यते

அந்த இரவு ஒரே நேரத்தில் இரு எதிர்மறை வகைகளில் காணப்படுகிறது—அமுதக் கடலின் கரைபோலவும், விஷமரத்தின் மீது படர்ந்த கொடிபோலவும்; ஆந்தைகளுக்கும் சக்கரவாகப் பறவைகளுக்கும் அது அப்படியே தோன்றுகிறது।

Verse 108

उलूका राक्षसाश्चौराः कामिनः कुलटांऽगनाः । यां वांछंति सदा सोत्काः सुवृष्टिमिव कर्षुकाः

ஆந்தைகள், இராட்சசர்கள், திருடர்கள், காமுகர்கள், குலட்டைப் பெண்கள் அந்த (இரவை) எப்போதும் ஆவலுடன் நாடுவர்—விவசாயிகள் நல்ல மழையை நாடுவது போல।