Adhyaya 156

Verse 1

सूत उवाच । एवं सम्बोधिता तेन सा भार्या विजने गता । कन्याप्रदानस्य रुचिः संजाता तदनन्तरम्

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு அவனால் அறிவுறுத்தப்பட்ட அந்த மனைவி தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றாள்; அதன் பின் அவளுள் கன்னியாப்ரதானம் (திருமணத்திற்காக) செய்யும் விருப்பம் எழுந்தது।

Verse 2

ततः स पादौ प्रक्षाल्य मणिभद्रस्य सत्वरम् । उदकं साक्षतं हस्ते कन्यादानकृते ददौ

பின்னர் அவன் விரைவாக மணிபத்ரரின் பாதங்களைத் துவைத்து, கன்னியாதானத்திற்காக அவரது கையில் அக்ஷதத்துடன் கூடிய நீரை அளித்தான்।

Verse 3

सोऽपि हस्तकृते तोये तं क्षत्रियमुवाच ह । अद्यैव कुरु मे शीघ्रं विवाहं कन्यया सह

அவரும் (மணிபத்ரர்) கையில் வைக்கப்பட்ட நீரை ஏற்று அந்த க்ஷத்திரியனிடம் கூறினார்: “இன்றே விரைவாக அந்த கன்னியுடன் எனது திருமணத்தை நடத்திவிடு।”

Verse 4

यस्मादिच्छामि संस्थातुं तेन ते गृहमागतः । क्षत्रिय उवाच । नात्र नक्षत्रमर्हं तु न किंचिद्भगदैवतम्

“திருமணத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பியதால், அதற்காகவே உன் இல்லத்துக்கு வந்தேன்.” க்ஷத்திரியன் கூறினான்—“ஆனால் இங்கே ஏற்ற நட்சத்திரமும் இல்லை; பக-தெய்வத்திற்குரிய எந்தச் சுப தெய்வக் குறியும் இல்லை.”

Verse 5

विवाहस्य न वारस्तु प्रसुप्ते मधुसूदने । अस्मिन्काले तु संप्राप्ते या कन्या परिणीयते

மதுசூதனன் (விஷ்ணு) நித்திரைக் காலத்தில் இருக்கையில் திருமணத்திற்கு உரிய நேரம் இல்லை; அத்தகைய காலத்திலேயே ஒரு கன்னி மணமுடிக்கப்பட்டால்,

Verse 6

सा च संवत्सरान्मध्ये ध्रुवं वैधव्यमाप्नुयात् । एवं दैवज्ञमुख्यानां श्रुतं प्रवदतां मया

அவள் நிச்சயமாக ஒரு ஆண்டுக்குள் கைம்மை அடைவாள். இது முதன்மை தைவஞ்ஞப் புரோகிதர்களின் வாயிலாக நான் கேட்டது; அதையே நான் கூறுகிறேன்.

Verse 7

तस्माच्छुभे तु संप्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते । त्वं विवाहय मे कन्यां प्रोत्थिते मधुसूदने । येन क्षेमंकरी ते स्यात्तथा पुत्रप्रपौत्रिणी

ஆகவே பக-தெய்வத்தால் ஆளப்படும் சுப நட்சத்திரம் வந்தபோது, மேலும் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) விழித்தெழுந்தபோது, என் மகளின் திருமணத்தை நீ நடத்துவாயாக—அவள் நலமளிப்பவளாகவும், மகன்-பேரன் பேறுடன் இருப்பவளாகவும் ஆகட்டும்.

Verse 8

मणिभद्र उवाच । नक्षत्रं वह्निदैवत्यं प्रसुप्तो मधुसूदनः

மணிபத்ரன் கூறினான்—“இந்த நட்சத்திரம் வஹ்னி-தெய்வத்திற்குரியது; மதுசூதனன் (விஷ்ணு) நித்திரைக் காலத்தில் உள்ளான்.”

Verse 9

सांप्रतं वत्सरांतोऽयं विवाहे विहिते सति । कामाग्निरुत्थितः काये सांप्रतं मां प्रबाधते

இப்போது ஆண்டின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது, திருமணமும் நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. என் உடலில் காமத்தீ எழுந்து இப்போது என்னை வருத்துகிறது.

Verse 10

तस्मात्कुरु प्रसादं मे कन्याविवहितेन तु । तव वित्तं प्रदास्यामि सुखी येन भविष्यसि

ஆகையால், பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொடுத்து என்மீது கருணை காட்டுங்கள். நான் உனக்குச் செல்வம் தருவேன், அதனால் நீ மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய்.

Verse 11

सूत उवाच । तस्माच्च वित्तलोभेन क्षत्रियो द्विजसत्तमाः । विवाहं कारयामास तत्क्षणादेव स द्विजाः

சூதர் கூறினார்: "ஓ சிறந்த அந்தணர்களே! அந்த க்ஷத்திரியன் பணத்தாசையால் அந்த கணமே திருமணத்தை நடத்தி வைத்தான்."

Verse 12

ददौ कन्यां सुदुःखार्तामश्रुपूर्णेक्षणां स्थिताम् । सन्निधौ वह्निविप्राणां तदा तेन विवाहिता

மிகுந்த துயரத்துடனும், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும் நின்றிருந்த அந்தப் பெண்ணை அவன் தாரை வார்த்துக் கொடுத்தான். அக்னி மற்றும் அந்தணர்களின் முன்னிலையில் அவளுக்குத் திருமணம் நடந்தது.

Verse 13

नीत्वा निजगृहं पश्चात्कामधर्मे नियोजिता । अनिच्छंतीमपि सतीं तामतीव निरर्गलः

பின்னர் அவளைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று காம இன்பங்களில் ஈடுபடுத்தினான். அந்தப் பதிவிரதை விரும்பாத போதிலும், அவன் அவளிடம் மிகவும் கட்டுப்பாடின்றி நடந்து கொண்டான்.

Verse 14

सोऽपि निष्कामतां प्राप्य निर्भर्त्स्य च मुहुर्मुहुः । भाषिकाभिरनेकाभिस्तापयित्वा च भामिनीम्

அவனும் நிஷ்காம நிலை அடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் திட்டி, பல கடுமையான சொற்களால் அந்தக் காமினியைத் துன்புறுத்தினான்।

Verse 15

शांतिं नीता ततस्तेन प्रत्यूषे समुपस्थिते । भृत्यवर्गः समस्तोऽपि ततो निःसारितो गृहात्

பின்னர் அவன் அவளை மௌனமாக அமைதிக்குக் கொண்டுவந்தான்; விடியல் வந்தபோது வீட்டிலிருந்த எல்லாச் சேவகரையும் வெளியேற்றினான்।

Verse 16

इर्ष्याधर्मं समास्थाय परमं द्विजसत्तमाः । एक एव कृतस्तेन द्वारपालो नपुंसकः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! பொறாமையால் எழும் அதர்மத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, அவன் ஒரே ஒரு வாயில்காவலனை நியமித்தான்—ஒரு நபுஂசகனை।

Verse 17

प्रोक्तं न च त्वया देयः प्रवेशोऽत्र गृहे मम । भृत्यस्य भिक्षुकस्यैव वृद्धस्य व्रतिनस्तथा

அவன் கூறினான்—‘என் இந்த வீட்டிற்குள் யாருக்கும் அனுமதி தராதே: சேவகராக இருந்தாலும், பிச்சைக்காரராக இருந்தாலும், முதியவராக இருந்தாலும், விரதம் கொண்ட தபஸ்வியாக இருந்தாலும்.’

Verse 18

एवं कृत्वा विधानं तु ततश्चक्रे जनैः समम् । व्यवहारक्रियाः सर्वा द्रव्यलक्षैः सहस्रशः

இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்து, பின்னர் அவன் மக்களுடன் சேர்ந்து நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரம் லட்சங்களான செல்வத்தோடு எல்லாவிதமான உலகியலான பரிவர்த்தனைகளையும் நடத்தினான்।

Verse 19

श्वशुरस्यापि नो दत्तं किंचित्तेन दुरात्मना । भार्यायाः श्वेतवस्त्राणि मुक्त्वाऽन्यन्नैव किंचन

அந்த துராத்மன் மாமனார்க்கும் எதையும் அளிக்கவில்லை; மனைவிக்கு வெள்ளை ஆடைகள் தவிர வேறொன்றும் கொடுக்கவில்லை।

Verse 20

यामद्वयेऽपि संप्राप्ते दिनस्य गृहमागतः । मितमन्नं तत स्तस्या भोजनार्थं प्रयच्छति

நாளின் இரண்டு யாமங்கள் கடந்தபின்பும் அவன் வீட்டிற்கு வந்தான்; பின்னர் அவளுக்குப் புசிக்க அளவிட்ட சிறிதளவு உணவையே கொடுத்தான்।

Verse 21

यावन्मात्रं च सा भुंक्त एकविप्रान्वितः स्वयम् । भुक्त्वा चैव ततो याति व्यवहारकृते बहिः

அவள் எவ்வளவு உண்டாளோ அவ்வளவே அவனும் ஒரு பிராமணனுடன் சேர்ந்து உண்டான்; உண்டபின் வியாபாரக் காரியங்களுக்காக மீண்டும் வெளியே சென்றான்।

Verse 22

आगच्छति पुनर्हर्म्यं संध्याकाल उपस्थिते । साऽपि तिष्ठति हर्म्यस्था पत्नी तस्य दुरात्मनः

மாலை நேரம் வந்தபோது அவன் மீண்டும் மாளிகைக்கு வந்தான்; அந்த துராத்மனின் மனைவியும் வீட்டினுள் தங்கி இருந்தாள்।

Verse 23

वैराग्यं परमं प्राप्ता दुःखशोकसमन्विता । मत्सीव पतिता तोयादन्यस्मिंस्तु स्थलांतिके

துயரும் சோகமும் சூழ அவளுக்கு உச்ச வைராக்யம் ஏற்பட்டது; நீரிலிருந்து விழுந்த மீன் போல அருகிலுள்ள வேறு உலர்ந்த நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடந்தாள்।

Verse 24

चक्रवाकी विमुक्तेव संप्राप्ते दिवसक्षये । हंसी हंसवियुक्तेव मृगीव मृगवर्जिता

நாள் முடிவு வந்தபோது அவள் சக்கரவாகிப் பறவை போல துணைவனை இழந்து, அன்னப்பெண் போல அன்னனைப் பிரிந்து, மான்பெண் போல மானின்றி வாடினாள்।

Verse 25

सोऽपि नित्यं ददौ भोज्यं विप्रस्यैकस्य च द्विजाः । प्रोच्य तं ब्राह्मणं पूर्वं सामपूर्वमिदं वचः

ஓ இருபிறப்பினரே, அவனும் தினமும் ஒரே ஒரு பிராமணருக்கு உணவு அளித்தான்; ஆனால் முன்பே அந்தப் பிராமணனை சமாதானமான இனிய சொற்களால் உரைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 26

अधोवक्त्रेण भोक्तव्यं सदा विप्र गृहे मम । यदि पश्यसि मे भार्यां संप्राप्स्यसि विडंबनाम्

“ஓ பிராமணரே, என் வீட்டில் நீ எப்போதும் முகத்தைத் தாழ்த்தியே உணவு உண்ண வேண்டும். என் மனைவியை நீ பார்த்தால், அவமானத்தை அடைவாய்.”

Verse 27

एवं विडंबितास्तेन ह्यूर्ध्ववक्त्रावलोकिनः । ये चान्ये भयसंत्रस्ता न यांति च तदालयम्

இவ்வாறு முகத்தை உயர்த்திப் பார்த்தவர்களை அவன் கேலி செய்தான்; மற்றவர்களும் அச்சத்தால் நடுங்கி அந்த இல்லத்திற்கே செல்லவில்லை।

Verse 28

कस्यचित्त्वथ कालस्य पुष्पोनाम द्विजोत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन संप्राप्तस्तत्पुरं प्रति

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக ‘புஷ்ப’ என்னும் ஒரு சிறந்த பிராமணர் அந்த நகரை அடைந்தார்।

Verse 29

पूर्वे वयसि संस्थश्च दर्शनीयतमाकृतिः । क्षुत्क्षामः सुपरिश्रांतो मध्याह्ने समुपस्थिते

அவன் இன்னும் இளமைப் பருவத்தில் இருந்து மிக அழகிய உருவம் கொண்டவனாயிருந்தான்; ஆனால் நண்பகல் வந்தபோது பசியால் சோர்ந்து மிகுந்த களைப்புற்றான்.

Verse 31

ततस्तं प्रार्थयामास गत्वा भोज्यं च स द्विजाः । तेनापि स द्विजः प्रोक्तस्तदासौ द्विजसत्तमाः

அப்போது அந்தப் பிராமணன் அவனிடம் சென்று உணவை வேண்டினான். அப்போது அந்த இல்லத்தான் கூட, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, அந்தப் பிராமணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 32

अधोवक्त्रेण भोक्तव्यं त्वया वीक्ष्या न मे प्रिया । नो चेद्विडंबनां विप्र संप्राप्स्यसि न संशयः

‘நீ முகத்தைத் தாழ்த்தி வைத்தே உணவு உண்ண வேண்டும்; என் அன்புப் மனைவியை நோக்கக் கூடாது. இல்லையெனில், ஓ விப்ரரே, நிச்சயமாக அவமானத்தை அடைவாய்.’

Verse 33

एवं ज्ञात्वा महाभाग यत्क्षेमं तत्समाचर

‘இவ்வாறு அறிந்து, ஓ பாக்கியவானே, உன் நலனுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் ஏற்றதையே செய்.’

Verse 34

पुष्प उवाच । क्षुत्क्षामस्य न मे कार्यं परदारविलोकनैः । वेदाध्ययनयुक्तस्य तीर्थयात्रारतस्य च

புஷ்பன் கூறினான்—‘நான் பசியால் களைத்திருக்கிறேன்; பிறன் மனைவியை நோக்குவதில் எனக்கு எந்தக் காரியமும் இல்லை. நான் வேதப் பயில்வில் ஈடுபட்டவன்; தீர்த்தயாத்திரையில் பற்றுள்ளவன்.’

Verse 35

मणिभद्र उवाच । तदागच्छ मया सार्धं सांप्रतं मम मंदिरम् । विशेषात्तव दास्यामि भोजनं दक्षिणान्वितम्

மணிபத்ரன் கூறினான்—இப்போது என்னுடன் என் இல்லத்திற்கு வா. உனக்கு விசேஷமான உணவும், உரிய தக்ஷிணையும் அளிப்பேன்.

Verse 36

एवं तौ संविदं कृत्वा ययतुर्ब्राह्मणोत्तमाः । हट्टमार्गे गतौ तत्र यत्र षंढो व्यव स्थितः

இவ்வாறு உடன்பாடு செய்து அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் புறப்பட்டனர். அவர்கள் சந்தைத் தெருவழியாகச் சென்று, அங்கு நின்றிருந்த ஷண்டனை அணைந்தனர்.

Verse 37

तत्पार्श्वे ब्राह्मणं धृत्वा प्रविष्टो गृहमध्यतः । भार्यया श्रपयामास धान्यं मानमितं तदा

பிராமணனைத் தன் அருகில் அமர வைத்துப் பின் அவன் வீட்டின் உள்ளகத்திற்குள் சென்றான். அப்போது அளவிட்ட தானியத்தை மனைவியால் சமைக்கச் செய்தான்.

Verse 38

ततो देवार्चनं कृत्वा वैश्वदेवांत आगतम् । पुष्पमाहूय तत्पादौ प्रक्षाल्य च निवेश्य च

பின் தேவர்களை வழிபட்டு, வைஶ்வதேவச் சடங்கை நிறைவு செய்து திரும்பினான். புஷ்பனை அழைத்து, அவன் பாதங்களைத் துவைத்து, மரியாதையுடன் அமர வைத்தான்.

Verse 39

कृत्वार्चनविधिं तस्य दत्त्वान्नं च सुसंस्कृतम् । उपविश्य ततः पश्चाद्भोजनार्थं ततो द्विजाः । पुष्पोऽपि वीक्षते तस्याः पादौ पंकजसंनिभौ

அவனுக்குரிய முறையில் பூஜை-மரியாதை செய்து, நன்கு சமைத்த அன்னத்தை அளித்து, அந்தத் த்விஜர்கள் உணவிற்காக அமர்ந்தனர். புஷ்பனும் அந்தப் பெண்ணின் தாமரை போன்ற பாதங்களை நோக்கிக் கொண்டே இருந்தான்.

Verse 40

यथायथा स कौतुक्याद्वीक्षते यौवनाश्रितः । कौतुक्यात्तेन च ततस्तस्या वक्त्रं निरीक्षितम्

இளமையின் வேகத்தை ‘ஆர்வம்’ எனும் போர்வையில் மறைத்து அவன் மேலும் மேலும் நோக்கினான்; அதே ஆர்வத்தின் பெயராலே பின்னர் அவளுடைய முகத்தையும் உற்றுநோக்கினான்।

Verse 41

ततश्चाकारयामास मणिभद्रः प्रकोपतः । तं षण्ढमुक्तवाञ्जारं त्वमेनं च विडंबय

அப்போது கோபம் கொண்ட மணிபத்ரன் தன் தூதனைத் தூண்டி—“ஏ ஷண்டா! ஏ பரதாரகாமி! போய் இவனை இழிவுபடுத்து” என்று கூறினான்।

Verse 42

ततस्तेन द्विजश्रेष्ठाः स पुष्पो मूर्ध्नि ताडितः

பின்னர், ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, அவனால் புஷ்பன் தலையில் அடிக்கப்பட்டான்।

Verse 43

अधो निपतितं भूमौ रुधिरेण परिप्लुतम् । चरणाभ्यां समाकृष्य दूतो मार्गं समाश्रितः

அவன் தரையில் முகங்குப்புற விழுந்து இரத்தத்தில் நனைந்தான்; தூதன் அவனை கால்களைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வழியைப் பற்றினான்।

Verse 44

यावच्चतुष्पथं नीतो यत्र संचरते जनः । हाहाकारो महानासीत्तस्मिन्पुरवरे तदा

மக்கள் நடமாடும் நான்கு வழிச்சந்தி வரை அவனை கொண்டு சென்றபோது, அந்தச் சிறந்த நகரத்தில் பெரும் அலறல் எழுந்தது।

Verse 45

सर्वेषामेव पौराणां तदवस्थं विलोक्य तम् । ततोऽन्यैः शीततोयेन सोभिषिक्तो दयान्वितैः

நகரத்தார் அனைவரும் அவனை அந்த நிலையில்கண்டு, கருணையுடைய பிறர் அவன்மேல் குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்து அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 46

कृत्वा वायुप्रदानं च गमितश्चेतनां प्रति । स प्राप्य चेतनां कृच्छ्रात्तत्तोयात्तानथाब्रवीत्

பிராணவாயு வழங்கும் செயலைச் செய்து அவனை உணர்விற்கு கொண்டுவந்தனர். அவன் மிகுந்த சிரமத்துடன் உணர்வு பெற்று, அந்த நீருக்குள்ளிருந்தே அவர்களிடம் பேசினான்।

Verse 47

न मया विहितं चौर्यं परदारा न सेविताः । पश्यध्वं मणिभद्रेण यथाहं क्लेशितो जनाः

நான் ஒருபோதும் திருட்டு செய்யவில்லை; பிறருடைய மனைவியுடன் சேரவும் இல்லை. மக்களே, பாருங்கள்—மணிபத்ரன் என்னை எவ்வாறு துன்புறுத்தினான்!

Verse 48

तीर्थयात्रापरो विप्रो ब्रह्मचर्यपरायणः । भोजनार्थं समामन्त्र्य नीतोऽवस्थामिमां ततः

நான் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்ட பிராமணன்; பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியானவன். உணவு என்ற பெயரில் அழைத்து, என்னை இந்தத் துயர்நிலைக்கு கொண்டுவந்தனர்।

Verse 49

किं नास्ति वात्र भूपालो येनैतदसमंजसम् । ब्राह्मणस्य विशेषेण निर्दोषस्य महाजनाः

இங்கே அரசன் இல்லையோ, இப்படிப் பெரும் அநீதி நடக்க விடுவதற்கு—குற்றமற்ற பிராமணனுக்கு எதிராக, ஓ பெரியோர்களே?

Verse 50

जना ऊचुः । बहवस्तेन पापेन विप्राः पूर्वं विडंबिताः । राजप्रसादयुक्तेन चेर्ष्यां प्राप्य शरीरिणा

மக்கள் கூறினர்—அரசரின் அருளால் ஆதரிக்கப்பட்டு, மனித உடலில் பொறாமையால் உந்தப்பட்ட அந்தப் பாவி முன்பு பல பிராமணர்களை இகழ்ந்து அவமானப்படுத்தினான்।

Verse 51

कोऽपि राजप्रसादान्न किंचिद्ब्रूतेऽस्य सम्मुखम् । तस्मादुत्तिष्ठ गच्छामो दास्यामस्तेऽशनं वयम्

அரசரின் ஆதரவால் அவன் முன்னிலையில் யாரும் எதையும் சொல்லமாட்டார். ஆகவே எழுந்திரு; நாம் போவோம்—நாங்கள் உனக்கு உணவு அளிப்போம்।

Verse 156

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पादित्यमाहात्म्ये मणिभद्रकृतपुष्पब्राह्मणविडंबनवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சுலோகங்களுடைய சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் புஷ்பாதித்ய மாஹாத்ம்யத்தில் ‘மணிபத்ரனால் புஷ்ப பிராமணன் அவமதிக்கப்பட்டதன் வருணனை’ எனும் 156ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।