Adhyaya 8

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स्वर्गमनुप्राप्ते त्रिशंकौ नृपसत्तमे । सशरीरे द्विजश्रेष्ठा विश्वामित्रसमुद्यमात्

சூதர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு திரிசங்கு தன் உடலோடு சொர்க்கத்தை அடைந்தான்; அது பிராமணர்களில் முதன்மையான விஸ்வாமித்திரரின் மகத்தான முயற்சியால் நிகழ்ந்தது.

Verse 2

तत्तीर्थं ख्यातिमायातं समस्ते भुवनत्रये । ततःप्रसूति लोकानां धर्मकामार्थमोक्षदम्

அந்த தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; அதிலிருந்து உயிர்களுக்கு நன்மை உண்டாகி, தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோட்சம் ஆகியவற்றை அருள்கிறது.

Verse 3

अस्पृष्टं कलिदोषेण तथान्यैरुपपातकैः । ब्रह्महत्यादिकैश्चैवत्रिपुरारेः प्रभावतः

இந்த தீர்த்தம் கலியுகத் தோஷத்தாலும் பிற உபபாதகப் பாவங்களாலும் தொடப்படாதது; பிரம்மஹத்தி முதலிய பாவங்களும் இதில் ஒட்டாது—திரிபுராரி சிவனின் பிரபாவத்தால்.

Verse 4

यस्तत्र त्यजति प्राणाञ्छ्रद्धा युक्तेन चेतसा । स मोक्षमाप्नुयान्मर्त्यो यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

அங்கே நம்பிக்கையால் நிறைந்த மனத்துடன் உயிரை விடுபவன், அவன் மனிதன் மோட்சத்தை அடைவான்; அவன் மிகப் பெரும் பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும் கூட.

Verse 5

कृमिपक्षिपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । तेऽपि तत्र मृता यांति शिवलोकमसंशयम्

புழுக்கள், பறவைகள், பூச்சிகள், மாடுபோன்ற விலங்குகள், காட்டுமிருகங்கள்—அங்கே இறந்தால் அவர்களும் ஐயமின்றி சிவலோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 6

स्नानं ये तत्र कुर्वंति श्रद्धापूतेन चेतसा । त्रिशंकुरिव ते स्वर्गे प्रयांत्यपि विधर्मिणः

நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் அங்கே நீராடுவோர், திரிசங்கு போலவே சொர்க்கத்தை அடைவார்கள்—அவர்கள் விதர்மிகளாயினும் கூட.

Verse 7

घर्मार्त्ता वा तृषार्ता वा येऽवगाहंति तज्जलम् । तेऽपि यांति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

வெப்பத்தால் துன்புற்றவராயினும், தாகத்தால் வாடுபவராயினும்—அந்த நீரில் மூழ்குவோர், தேவ மகேஸ்வரன் உறையும் பரம நிலையையும் அடைவார்கள்.

Verse 8

विश्वामित्रोऽपि तद्दृष्ट्वा तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । कुरुक्षेत्रं परित्यज्य तत्र वासमथाकरोत्

அந்த தீர்த்தத்தின் ஒப்பற்ற மகிமையை கண்ட விஸ்வாமித்ரரும் குருக்ஷேத்திரத்தை விட்டு அங்கேயே வாசம் செய்தார்.

Verse 9

तथान्ये मुनयः शांतास्त्यक्त्वा तीर्थानि दूरतः । तत्राश्रमपदं कृत्वा प्रयाताः परमं पदम्

அவ்வாறே மற்ற அமைதியான முனிவர்கள் தொலைதூர தீர்த்தங்களை விட்டு அங்கே ஆசிரமங்களை அமைத்து பரமபதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 10

तथैव मनुजाः सर्वे दूरादागत्य सत्वराः । तत्र स्नात्वा दिवं यांति कृत्वा पापशतान्यपि

அதேபோல் எல்லா மனிதரும் தூரத்திலிருந்து விரைந்து வந்து அங்கே நீராடி, நூற்றுக்கணக்கான பாவங்கள் செய்திருந்தாலும் சொர்க்கம் அடைகின்றனர்।

Verse 11

एवं तस्य प्रभावेण तीर्थस्य द्विजसत्तमाः । गच्छमानेषु लोकेषु सुखेन त्रिदिवालयम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் மக்கள் இவ்வுலகை விட்டு எளிதில் திரிதிவத்தின் வாசஸ்தலத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 12

अग्निष्टोमादिका सर्वाः समुच्छेदं गताः क्रियाः । न कश्चिद्यजते मर्त्यो न व्रतं कुरुते नरः

அக்னிஷ்டோமம் முதலிய எல்லா கிரியைகளும் சிதைந்து போயின; எந்த மானிடனும் யாகம் செய்யவில்லை, எந்த மனிதனும் விரதம் கடைப்பிடிக்கவில்லை।

Verse 13

न यच्छति तथा दानं न च तीर्थं निषेवते । केवलं कुरुते स्नानं लिंगभेदे समाहितः

அவன் விதிப்படி தானம் அளிக்கவும் இல்லை, தீர்த்தத்தை முறையாகச் சேவிக்கவும் இல்லை; லிங்க வேறுபாடுகளில் மனம் பதிந்து வெறும் நீராடுதலையே செய்கிறான்।

Verse 14

ततः प्रगच्छति स्वर्गं विमानवरमाश्रितः

அதன்பின் அவன் சிறந்த விமானத்தை அடைந்து சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 15

ततः प्रपूरिताः सर्वे स्वर्गलोका नरैर्द्विजाः । ब्रह्मविष्णुशिवेन्द्रादीन्स्पर्धमानैः सुरोत्तमान्

அப்போது, ஓ இருபிறப்பினரே, மனிதர்களால் எல்லா ஸ்வர்கலோகங்களும் நிரம்பின; அவர்கள் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், இந்திரன் முதலிய உயர்ந்த தேவர்களுடனும் போட்டியிட்டு எங்கும் நெருங்கிக் கூடியனர்.

Verse 16

ततो देवगणाः सर्वे यज्ञभागविवर्जिताः । कृच्छ्रं परमनुप्राप्ता मन्त्रं चक्रुः परस्परम्

அப்போது யாகப் பங்கில் இருந்து விலக்கப்பட்ட எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசனை செய்தனர்.

Verse 17

हाटकेश्वरमाहात्म्यात्स्वर्गलोकः प्रपूरितः । ऊर्ध्वबाहुभिराकीर्णः स्पर्धमानैः समंततः

ஹாடகேஸ்வரரின் மகிமையால் ஸ்வர்கலோகம் நிரம்பியது; கைகளை உயர்த்தி ஆரவாரம் செய்து போட்டியிடுவோர் எங்கும் கூட்டமாகக் குவிந்தனர்.

Verse 18

तस्मात्तत्क्रियतां कर्म येनोच्छेदं प्रगच्छति । तीर्थमेद्धरापृष्ठे हाटकेश्वरसंज्ञितम्

ஆகையால், பூமியின் மேற்பரப்பில் ‘ஹாடகேஸ்வரம்’ என அழைக்கப்படும் அந்தத் தீர்த்தம் ஒழியுமாறு அந்தச் செயல் செய்யப்படுக.

Verse 19

ततः संवर्तको वायुः शक्रादेशात्समंततः । तत्क्षेत्रं पूरयामास पांसुभिर्द्विजसत्तमाः

பின்னர் இந்திரனின் ஆணையால் ஸம்வர்த்தக காற்று எல்லாத் திசைகளிலும் வீசி, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தைத் தூசியால் நிரப்பியது.

Verse 20

एवं नाशमनुप्राप्ते तस्मिंस्तीर्थे स्थलोच्चये । जाते जाताः क्रियाः सर्वा भूयोऽपि क्रतुसंभवाः

இவ்வாறு அந்தத் தீர்த்தத் தலக்கூட்டம் அழிவடைந்தபோது, எல்லா தர்மக் கிரியைகளும் மீண்டும் எழுந்தன; விதிப்படி நிகழும் கிரதுசம்பவ யாகங்களும் மறுபடியும் தோன்றின।

Verse 21

ततः कालेन महता वल्मीकः समपद्यत । तस्मिन्क्षेत्रे स पाताले संप्रयातः शनैःशनैः

பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின் அங்கே ஒரு வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) உருவாயிற்று; அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அது சிறிது சிறிதாக பாதாளத்தில் இறங்கியது।

Verse 22

अथ पातालतो नागास्तेन मार्गेण कौतुकात् । मर्त्यलोकं समायांति भ्रमंति च धरातले

அப்போது ஆர்வத்தினால் பாதாளத்திலிருந்து நாகர்கள் அதே வழியாக மேலே வந்து மর্ত்யலோகத்தை அடைந்து, பூமியில் சுற்றித் திரிகின்றனர்।

Verse 23

तत्र ते मानवान्भोगान्भुक्त्वा चैव यथेच्छया । पुनर्निर्यांति तेनैव मार्गेण निजमंदिरम्

அங்கே அவர்கள் மனிதர்களின் போகங்களை விருப்பம்போல் அனுபவித்து, பின்னர் அதே வழியாக மீண்டும் புறப்பட்டு தங்கள் இல்லத்திற்குத் திரும்புகின்றனர்।

Verse 24

ततो नागबिलः ख्यातः स सर्वस्मिन्धरातले । गतागतेन नागानां स वल्मीको द्विजोत्तमाः

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமரே! நாகர்கள் இடையறாது வரவும் போகவும் செய்ததனால் அந்த வல்மீகம் உலகமெங்கும் ‘நாகபில’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 25

कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवान्पाकशासनः । ब्रह्महत्यासमोपेतो निस्तेजाः समपद्यत

ஒரு காலத்தில் பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி பாவத்தால் பீடிக்கப்பட்டு ஒளி இழந்தான்.

Verse 26

ततः पितामहादेशं लब्ध्वा मार्गेण तेन सः । प्रविश्य चेक्षयामास पाताले हाट केश्वरम्

பின்னர் பிதாமகன் பிரம்மாவின் ஆணையைப் பெற்று, அவன் அதே வழியால் நுழைந்து பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரனைத் தரிசித்தான்.

Verse 27

अथाऽभूत्पापनिर्मुक्तस्तत्क्षणात्तस्य दर्शनात् । तेजसा च समायुक्तः पुनः प्राप त्रिविष्टपम्

அவரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் அவன் அந்தக் கணமே பாவமুক্তனானான்; மீண்டும் ஒளியுடன் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்றான்.

Verse 28

स दृष्ट्वा तत्प्रभावं तल्लिंगं देवस्य शूलिनः । हाटकेश्वरसंज्ञस्य भयं चक्रे नरोद्भवम्

அந்தப் பெருமையைப் பார்த்து—சூலதாரி தேவனின் ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் அந்த லிங்கத்தை—அது மனிதர்க்கு எளிதில் கிடைத்துவிடுமோ என்று அவன் அஞ்சினான்.

Verse 29

यदि कश्चित्पुमानत्र त्रिशंकुरिव भूपतिः । पूजयिष्यति तल्लिंगं विपाप्मा श्रद्धया सह

இங்கே எந்த மனிதனும்—திரிசங்கு அரசனைப் போல இருந்தாலும்—நம்பிக்கையுடன் அந்த லிங்கத்தைப் பூஜித்தால், அவன் பாவமற்றவனாவான்.

Verse 30

यापयिष्यति तन्नूनं मामस्मात्त्रिदशालयात् । तस्मात्संपूरयाम्येनं मार्गं पाता लसंभवम्

இது நிச்சயமாக என்னை இந்த தேவருலக வாசஸ்தலத்திலிருந்து அகற்றிவிடும்; ஆகவே பாதாளத்திலிருந்து எழும் இந்த வழியை நான் நிரப்பி அடைத்துவிடுகிறேன்।

Verse 31

ततश्च त्वरया युक्तो रक्तशृंगं नगोत्तमम् । प्रचिक्षेप बिले तस्मिन्स्वयमेव शतक्रतुः

பின்னர் அவசரத்தால் உந்தப்பட்ட சதக்ரது இந்திரன் தானே அந்தக் குகையிலே ‘ரக்தச்ருங்க’ எனப்படும் சிறந்த மலைையை எறிந்தான்।

Verse 32

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथं जाता देवेन्द्रस्य महात्मनः । कस्मिन्काले च सर्वं नो विस्तरात्सूत कीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! மகாத்மையான தேவேந்திரனுக்கு பிராமணஹத்தி பாவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அது எந்தக் காலத்தில் நிகழ்ந்தது? அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாக உரைக்கவும்।

Verse 33

रक्तशृंगो गिरिः कोऽयं संक्षिप्तस्तत्र तेन यः । मानुषाणां भयं तस्य कतमस्य शचीपतेः

இந்த ‘ரக்தச்ருங்க’ மலை எது, அவன் அதை அங்கே ஏன் எறிந்தான்? சசீபதியின் எந்தச் செயலில் இருந்து மனிதர்களுக்கு அச்சம் எழுந்தது?

Verse 34

सूत उवाच । पुरा त्वष्ट्रा द्विजश्रेष्ठा हिरण्यकशिपोः सुता । विवाहिता रमानाम श्रेष्ठरूपगुणान्विता

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் இருபிறப்போரில் சிறந்த த்வஷ்டா, ஹிரண்யகசிபுவின் மகளான ‘ரமா’வை—உத்தம அழகும் நற்குணங்களும் உடையவளை—திருமணம் செய்தான்।

Verse 35

अथ तस्या ययौ कालः सुप्रभूतः सुतं विना । ततो वैराग्यसंपन्ना सुतार्थं तपसि स्थिता

அவளுக்கு மகன் இன்றியே பல நாட்கள் கடந்தன. பின்னர் வைராக்யம் நிறைந்தவளாய், மகப்பேறு வேண்டித் தவத்தில் நிலைத்தாள்.

Verse 36

ध्यायमाना सुराधीशं देवदेवं महेश्वरम् । बलिपूजोपहारेण सम्यक्छ्रद्धासमन्विता

தேவர்களின் தேவனும் தேவராதிபதியுமான மகேஸ்வரனைத் தியானித்து, உறுதியான பக்தியுடன் பலி, பூஜை, உபஹாரங்களால் முறையாக வழிபட்டாள்.

Verse 37

नियता नियताहारा स्नानजप्यपरायणा । यच्छमाना द्विजाग्र्येभ्यो दानानि विविधानि च

அவள் தன்னடக்கமுடையவளாய் மிதமான உணவுடன், ஸ்நானமும் ஜபமும் செய்து, உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு பலவகை தானங்களை இடையறாது அளித்தாள்.

Verse 38

ततो वर्षसहस्रांते तस्यास्तुष्टो महेश्वरः । उवाच वरदोऽस्मीति वृणुष्व यदभीप्सितम्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது மகேஸ்வரன் அவள்மேல் திருப்தியடைந்து, “நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்கு வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடு” என்றான்.

Verse 39

सा वव्रे मम पुत्रोऽस्तु भगवंस्त्वत्प्रसादतः । शूरः शस्त्रैरवध्यश्च विप्रदानवरूपधृक्

அவள் வரம் வேண்டினாள்—“பகவனே, உமது அருளால் எனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கட்டும்; அவன் வீரனாகவும், ஆயுதங்களால் அழிக்க இயலாதவனாகவும், பிராமணன் மற்றும் தானவன்—இரு வடிவங்களையும் ஏற்க வல்லவனாகவும் இருக்கட்டும்.”

Verse 40

वेदाध्ययन संपन्नो यज्ञकर्मसमुद्यतः । तेजसा यशसा ख्यातः सर्वेषामपि देहिनाम्

அவன் வேதஅத்தியயனத்தில் நிறைவு பெற்றவனாய், யாகக் கிரியைகளில் முயற்சியுடையவனாய், தேஜஸும் யசஸும் கொண்டு எல்லா தேஹிகளிடமும் புகழ்பெறுவானாக।

Verse 41

भगवानुवाच । भविष्यति न संदेहः पुत्रस्ते बलवान्सुधीः । अवध्यः सर्वशस्त्राणां महातेजोभिरन्वितः

பகவான் கூறினார்—இது நிச்சயமாக நிகழும்; இதில் ஐயமில்லை. உன் புதல்வன் வலிமையும் நற்கருத்தும் உடையவன்; எல்லா ஆயுதங்களாலும் காயப்படாதவன்; மகாதேஜஸால் நிறைந்தவன் ஆவான்।

Verse 42

यज्वा दानपतिः शूरो वेदवेदांगपारगः । ब्राह्मणोक्ताः क्रियाः सर्वाः करिष्यति स कृत्स्नशः । अजेयः संगरे चैव कृत्स्नैरपि सुरासुरैः

அவன் யஜமானன், தானத்தின் தலைவன், வீரன், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன் ஆவான். பிராமணர்கள் விதித்த எல்லாக் கிரியைகளையும் முழுமையாகச் செய்வான்; போரில் தேவர்கள்-அசுரர்கள் அனைவர் படையாலும் வெல்ல முடியாதவன் ஆவான்।

Verse 43

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । ऋतौ सापि दधे गर्भं सकाशाद्विश्वकर्मणः

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் பின்னர் கண்மறைந்தான். உரிய காலத்தில் அவளும் விஸ்வகர்மாவின் சன்னிதியால் கருவுற்றாள்।

Verse 44

ततश्च सुषुवे पुत्रं दशमे मासि शोभनम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम्

பின்னர் பத்தாம் மாதத்தில் அவள் ஒரு அழகிய புதல்வனைப் பெற்றாள்—பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிவீசுபவன்; எல்லா நற்குறிகளாலும் குறியிடப்பட்டவன்।

Verse 45

तस्य चक्रे पिता नाम प्राप्ते द्वादशमे दिने । प्रसिद्धं वृत्र इत्येव पूजयित्वा द्विजोत्तमान्

பன்னிரண்டாம் நாளில் தந்தை நாமகரணம் செய்தார்; உயர்ந்த இருபிறப்பாளர்களை (பிராமணரை) வணங்கி, குழந்தைக்கு புகழ்பெற்ற “விருத்ர” என்ற பெயரை அளித்தார்।

Verse 46

अथासौ ववृधे बालः शुक्लपक्षे यथोडुराट् । पितृमातृकृतानंदो बन्धुवर्गेण लालितः

பின்னர் அந்தச் சிறுவன் வளர்பிறை நிலவைப் போல நாள்தோறும் வளர்ந்தான்; தாய் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து, உறவினரின் அன்பில் வளர்க்கப்பட்டான்।

Verse 47

ततोऽस्य प्रददौ काले व्रतं विप्रजनोचितम् । समभ्येत्य स्वयं शुक्रो दानवस्यापि संद्विजः

பின்னர் உரிய காலத்தில் அவனுக்கு பிராமணப் பிறப்புடைய மாணவர்க்கு ஏற்ற விரதம் (பிரம்மச்சர்ய தீட்சை) அளிக்கப்பட்டது; தானவர்களின் குருவும் மதிக்கத்தக்க இருபிறப்பாளனுமான சுக்ராசாரியர் தாமே வந்தார்।

Verse 48

स चापि चतुरो वेदान्ब्रह्मचारिव्रते स्थितः । वेदांगैः सहितान्वृत्रः पपाठ गुरुवत्सलः

விருத்ரனும் பிரம்மச்சர்ய விரதத்தில் நிலைத்து, குருவின்மேல் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு, வேதாங்கங்களுடன் நான்கு வேதங்களையும் பயின்றான்।

Verse 49

ततो यौवनमासाद्य भूमिपालानशेषतः । जित्वा धरां वशे चक्रे पातालं तदनंत रम्

பின்னர் இளமை அடைந்து, அவன் எல்லா அரசர்களையும் முற்றிலும் வென்றான்; பூமியைத் தன் வசப்படுத்தி, அதன் பின் பாதாள உலகையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டான்।

Verse 50

ततश्चेंद्रजयाकांक्षी समासाय सुरालयम् । सहस्राक्षमुखान्देवान्युद्धे चक्रे पराङ्मुखान्

பின்னர் இந்திரனை வெல்ல விரும்பி அவன் தேவருலகின் இருப்பிடத்தை அணுகி, போரில் ஆயிரக்கண் இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களைப் பின்வாங்கச் செய்தான்।

Verse 51

अथ तेन समं वज्री चक्रेऽष्टादश संयुगान् । एकस्मिन्नपि नो लेभे विजयं द्विजसत्तमाः

பின்னர் வஜ்ரதாரியான இந்திரன் அவனுக்கு இணையாக நின்று பதினெட்டு போர்களை நிகழ்த்தினான்; ஆனால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, ஒன்றிலும் வெற்றியைப் பெறவில்லை।

Verse 52

हतशेषैः सुरैः सार्धं सर्वांगक्षतविक्षतैः । ततो जगाम वित्रस्तो ब्रह्मलोकं दिवा लयात्

அப்போது உயிர்தப்பிய தேவர்களுடன்—அவர்களின் உடல் முழுதும் காயங்களால் கிழிந்த நிலையில்—அவன் அச்சமுற்று தேவருலகை விட்டுப் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 53

वृत्रोऽपि बुभुजे कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम् । शाक्रं पदं समास्थाय निहताशेषकंटकम्

விருத்திரனும் இந்திரப் பதவியை ஏற்று, மீதமிருந்த எதிர்ப்பெனும் முள்ளுகளை எல்லாம் அழித்து, அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய முழுத் திரிலோகத்தையும் அனுபவித்தான்।

Verse 54

यज्ञभागभुजश्चक्रे दानवान्बल गर्वितान् । देवस्थानेषु सर्वेषु यथोक्तेषु महाबलः

அந்த மகாபலவன், முன் கூறிய விதிப்படி, எல்லா தேவஸ்தானங்களிலும் வலிமைத் திமிர்கொண்ட தானவர்களை யாகப் பங்கினை அனுபவிப்பவர்களாக ஆக்கினான்।

Verse 55

एवं त्रैलोक्यराज्येऽपि लब्धे तस्य द्विजोत्तमाः । न संतोषश्च संजज्ञे ब्रह्मलोकाभि कांक्षया

இவ்வாறு மூவுலக அரசாட்சியையும் பெற்றபோதும், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவனுக்கு திருப்தி உண்டாகவில்லை; பிரம்மலோக ஆசை அவன் உள்ளத்தை உலுக்கியது.

Verse 56

ततः शुक्रं समाहूय प्रोवाच मधुरं वचः । विनयावनतो भूत्वा चतुर्भिः सचिवैः सह

அதன்பின் அவன் சுக்ரரை அழைத்து, பணிவுடன் தலைவணங்கி, நான்கு அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து இனிய சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 57

वृत्र उवाच । ब्रह्मलोकं गतः शक्रो भयाद्गुरुकुलोद्वह । कथं गतिर्भवेत्तत्र मम ब्रूहि यथातथम्

விருத்திரன் கூறினான்—ஓ குருகுலத்தின் சிறந்தவரே! அச்சத்தால் சக்ரன் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான். அங்கே எனக்கு எவ்வாறு வழி கிடைக்கும்? உண்மையாய் துல்லியமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 58

येन शक्रं विरंचिं च सूदयिष्ये तथाखिलम् । तुभ्यं दत्त्वा ब्रह्म लोकं भोक्ष्यामि त्रिदिवं स्वयम्

எந்த வழியால் நான் சக்ரனையும் விரஞ்சியையும் (பிரம்மாவையும்) மேலும் பிற அனைவரையும் அழிக்க முடியும்—அதைச் சொல்லுங்கள். உமக்கு பிரம்மலோகத்தை அளித்து, நான் தானே திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) அனுபவிப்பேன்.

Verse 59

शुक्र उवाच । न गतिर्विद्यते तत्र तव दानवसत्तम । तस्मात्त्रैलोक्यराज्येन संतोषं कर्तुम र्हसि

சுக்ரர் கூறினார்—ஓ தானவச் சிறந்தவனே! அங்கே உனக்கு வழியே இல்லை. ஆகவே மூவுலக அரசாட்சியிலேயே நீ திருப்தி கொள்ள வேண்டும்.

Verse 60

वृत्र उवाच । यावत्तिष्ठति सुत्रामा तावन्नास्ति सुखं मम । तस्मान्निष्कंटकार्थाय यतिष्येऽहं द्विजोत्तम

விருத்திரன் கூறினான்—சுத்ராமா (இந்திரன்) நிலைத்திருக்கும் வரை எனக்கு இன்பம் இல்லை. ஆகவே முள்ளுகள் (எதிரிகள்) அகல நான் முயல்வேன், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே।

Verse 61

कथं शक्रस्य संजाता गतिस्तत्र भृगूद्वह । न भविष्यति मे ब्रूहि कथं साऽद्य महामते

ஓ ப்ருகுவில் சிறந்தவரே! அங்கே சக்ரன் (இந்திரன்) அந்த உயர்நிலை எவ்வாறு பெற்றான்? தெளிவாகச் சொல்வாயாக—இன்று அது எனக்கு எவ்வாறு வராது, ஓ மகாமதியே?

Verse 62

शुक्र उवाच । तेन पूर्वं तपस्तप्तं नैमिषे दानवोत्तम । यावद्वर्षसहस्रांतं ध्यायमानेन शंकरम्

சுக்ரர் கூறினார்—ஓ தானவரில் சிறந்தவனே! அவன் முன்பு நைமிஷத்தில் தவம் செய்தான்; ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுறும் வரை சங்கரனைத் தியானித்தான்।

Verse 63

तत्प्रभावाद्गतिस्तस्य तत्र जाता सदैव हि । सभृत्यपरिवारस्य नान्यदस्तीह कारणम्

அந்த (தவம்/தீர்த்த)ப் பிரபாவத்தால் அவனுடைய அந்த நிலை அங்கே எப்போதும் நிலைபெற்றது. சேவகர்-பரிவாரத்துடன் அவனுக்கு இங்கே வேறு காரணம் இல்லை।

Verse 64

योऽन्योऽपि नैमिषारण्ये तद्रूपं कुरुते तपः । ब्रह्मलोके गतिस्तस्य जायते नात्र संशयः

நைமிஷாரண்யத்தில் யாரேனும் அதே வகை தவம் செய்தால், அவனுக்கு பிரம்மலோகப் பிராப்தி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 65

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सत्वरं गत्वा नैमिषं तीर्थमुत्तमम् । तपश्चक्रे ततस्तीव्रं ध्यायमानो महेश्वरम्

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்டவுடன் அவன் விரைந்து உத்தம தீர்த்தமான நைமிஷத்திற்குச் சென்றான். அங்கே மகேஸ்வரனைத் தியானித்து கடும் தவம் செய்தான்.

Verse 66

त्रैलोक्यरक्षणार्थाय संनिरूप्य दनूत्त मान् । महाबलसमोपेताञ्छक्राधिकपराक्रमान्

மூவுலகக் காவலுக்காக தேவர்கள் தநுவின் புதல்வர்களில் முதன்மையாரைத் தேர்ந்தனர்—மிகுந்த பலம் உடையவர்களாகவும், சக்கிரனைவிட மேலான வீரத்துடன் இருப்பவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 67

वर्षास्वाकाशस्थायी स हेमन्ते सलिलाश्रयः । पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे स वभूवा निलाशनः

மழைக்காலத்தில் அவன் திறந்த வானின் கீழ் இருந்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தஞ்சமடைந்தான்; கோடையில் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்தான்; காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 68

एवं तस्य व्रतस्थस्य जग्मुर्वर्षशतानि च । तत्र भीतास्ततो देवा ब्रह्मविष्णुपुरःसराः

இவ்வாறு விரதத்தில் நிலைத்திருந்த அவனுக்குச் நூற்றாண்டுகள் கடந்தன. அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியில் தேவர்கள் அந்தத் தவத்தால் அஞ்சினர்.

Verse 69

चक्रुश्च सततं मंत्रं तद्विनाशाय केवलम् । वीक्षयंति च च्छिद्राणि न च पश्यंति दुःखिताः

அவனை அழிக்கவே அவர்கள் இடையறாது மந்திர ஜபம் செய்தனர். ஆனால் குறை தேடியும் ஒன்றும் காணவில்லை; துயருற்று எந்த வழியும் அவர்களுக்குப் புலப்படவில்லை.

Verse 70

अथाब्रवीत्स्वयं विष्णुश्चिरं निश्चित्य चेतसा । वधोपायं समालोक्य वृत्रस्य प्रमुदान्वितः

அப்போது தாமே விஷ்ணு மனத்தில் நீண்ட நேரம் தீர்மானித்து, வ்ருத்ரனை வதைக்கும் வழியை கண்டறிந்து பேரானந்தம் அடைந்தார்।

Verse 71

विष्णुरुवाच । तस्य शक्र वधोपायो मया ज्ञातोऽधुना ध्रुवम् । तच्छ्रुत्वा कुरु शीघ्रं त्वमुपायो नास्ति कश्चन

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ சக்ரா! அவனை வதைக்கும் வழியை நான் இப்போது உறுதியாக அறிந்தேன். அதை கேட்டவுடன் விரைந்து செயல் புரி; வேறு வழி இல்லை।

Verse 72

अवध्यः सर्वशस्त्राणां स कृतः शूलपाणिना । तस्मादस्थिमयं वज्रं तद्वधार्थं निरूपय

அவன் சூலபாணி (சிவன்) ஆல் எல்லா ஆயுதங்களுக்கும் அவதிக்க முடியாதவனாக ஆக்கப்பட்டான்; ஆகவே அவனை வதைக்க எலும்பால் ஆன வஜ்ரத்தை ஏற்பாடு செய்।

Verse 73

इन्द्र उवाच । अस्थिभिः कस्य जीवस्य वज्रं देव भविष्यति । गजस्य शरभस्याथ किं वान्यस्य वदस्व मे

இந்திரன் கூறினார்—ஓ தேவா! எந்த உயிரின் எலும்புகளால் வஜ்ரம் உருவாகும்? யானையின், சரபத்தின், அல்லது வேறொருவரின்—எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 74

विष्णुरुवाच । शतहस्तप्रमाणं तत्षडस्रि च सुराधिप । मध्ये क्षामं तु पार्श्वाभ्यां स्थूलं रौद्रसमाकृति

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ தேவர்களின் தலைவா! அது நூறு கை அளவு நீளமும், ஆறு முனைகளும் உடையதாக இருக்கும்; நடுவில் மெலிந்தும், இருபுறமும் தடித்தும்—கடுமையான வடிவம் கொண்டது।

Verse 75

इंद्र उवाच । न तादृग्दृश्यते सत्त्वं त्रैलोक्येपि सुरेश्वर । यस्यास्थिभिर्विधीयेत वजमेवंविधाकृति

இந்திரன் கூறினான்—ஹே தேவேசரே! மூன்று உலகங்களிலும் இப்படிப்பட்ட உயிர் எதுவும் காணப்படவில்லை; யாருடைய எலும்புகளால் இவ்வகை வடிவுடைய வஜ்ரம் செய்ய இயலும்?

Verse 76

विष्णुरुवाच । दधीचिर्नाम विप्रोऽस्ति तपः परममा स्थितः । द्विगुणं च तथा दीर्घः सरस्वत्यां कृताश्रमः

விஷ்ணு கூறினார்—ததீசி என்னும் ஒரு பிராமணர் உள்ளார்; அவர் பரம தவத்தில் நிலைத்தவர். அவர் மிக நீண்ட உயர்ந்த உடலமைப்புடையவர்; சரஸ்வதி நதிக்கரையில் ஆசிரமம் அமைத்துள்ளார்।

Verse 77

तं गत्वा प्रार्थयाशु त्वं स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति । नादेयं विद्यते किंचित्तस्य संप्रार्थितस्य हि

அவரிடம் சென்று விரைவாக வேண்டிக்கொள்; அவர் தன் எலும்புகளையே தானமாக அளிப்பார். முறையாக வேண்டினால் அவரால் அளிக்க முடியாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 79

ततः शक्रः सुरैः सार्धं गत्वा तस्य तदाश्रमम् । प्राचीसरस्वतीतीरे पुष्करे द्विजसत्तमाः

பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்) தேவர்களுடன் சேர்ந்து அவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்—கிழக்கு சரஸ்வதி கரையில், புஷ்கரத்தில், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே।

Verse 80

स प्रणम्य सहस्राक्षं तथान्यानपि सन्मुनिः । अर्घ्यादिभिस्ततः पूजां चक्रे तेषां ततः परम्

அந்த நற்குணமுடைய முனிவர் சகஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மற்றும் பிறரையும் வணங்கி, பின்னர் அர்க்யம் முதலிய நிவேதனங்களால் அவர்களை முறையாகப் பூஜை செய்தார்।

Verse 81

ततः प्रोवाच हृष्टात्मा विनयावनतः स्थितः । स्वयमेव सहस्राक्षं प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று, அவன் தானே ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) முன் மீண்டும் மீண்டும் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி உரைத்தான்।

Verse 82

दधीचिरुवाच । किमर्थमागता देवाः कृत्यं चाशु निवेद्यताम् । धन्योऽहमागतो यस्य गृहे त्वं बलसूदन

ததீசி கூறினார்—தேவர்கள் எதற்காக வந்துள்ளனர்? செய்ய வேண்டிய காரியத்தை உடனே அறிவியுங்கள். ஹே பலசூதன, நீ என் இல்லத்திற்கு வந்ததால் நான் பாக்கியவான்.

Verse 83

शक्र उवाच । वृत्रेण निर्जिताः सर्वे वयं ब्राह्मणसत्तम । स वध्यो नहि शस्त्राणां सर्वेषां वरपुष्टितः

சக்ரன் கூறினார்—ஹே பிராமணசிறந்தவரே, நாங்கள் அனைவரும் வ்ருத்ரனால் வெல்லப்பட்டோம். வரங்களால் வலிமை பெற்ற அவன் எந்த ஆயுதத்தாலும் கொல்லப்பட முடியாதவன்.

Verse 84

सोऽस्थिसंभववज्रस्य वध्यः स्यादब्रवीद्धरिः । शतहस्तप्रमाणस्य न च जीवोस्ति तादृशः

ஹரி உரைத்தார்—அவன் எலும்பில் இருந்து உருவான வஜ்ரத்தாலேயே கொல்லப்படுவான். மேலும் நூறு கை அளவுள்ள அத்தகைய உயிர் எதுவும் இல்லை.

Verse 85

त्वां मुक्त्वा ब्राह्मणश्रेष्ठ तस्मादस्थीनि यच्छ नः । स्वकीयानि भवेद्येन वज्रं तस्य विनाशकम्

ஆகையால், ஹே பிராமணசிறந்தவரே, உம்மைத் தவிர வேறு துணை இல்லை; உமது சொந்த எலும்புகளை எமக்கு அருளுங்கள், உமது உடலிலிருந்து தோன்றும் வஜ்ரம் அவனை அழிக்கும்படியாக.

Verse 86

कुरु कृत्यं द्विजश्रेष्ठ देवानामार्तिनाशनम् । अन्यथा विबुधाः सर्वे नाशं यास्यंति कृत्स्नशः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! இந்தக் கடமையைச் செய்து தேவர்களின் துயரை நீக்குவாயாக. இல்லையெனில் எல்லா விண்ணோரும் முற்றிலும் அழிவை அடைவர்.

Verse 87

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा संप्रहृष्टात्मा दधीचिर्भगवान्मुनिः । अत्यजज्जीवितं तेषां हितार्थाय दिवौकसाम्

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்டதும் பாக்கியமிக்க முனிவர் ததீசி பேரானந்தம் கொண்டார்; விண்ணுலக வாசிகளின் நலனுக்காகத் தம் உயிரைத் துறந்தார்.

Verse 88

ततो देवाः प्रहृष्टास्ते गृहीत्वास्थीनि कृत्स्नशः । ततश्चक्रुर्महावज्रं यादृशं विष्णुनोदितम्

அப்போது மகிழ்ந்த தேவர்கள் எல்லா எலும்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு, விஷ்ணு கூறியபடியே அதேபோன்ற மகா வஜ்ரத்தை உருவாக்கினர்.

Verse 89

अथ शक्रस्तदादाय नैमिषाभिमुखो ययौ । भयेन महता युक्तो वेपमानो निशागमे

பின்னர் சக்ரன் அதை எடுத்துக் கொண்டு நைமிஷத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; பெரும் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இரவு நெருங்கியபோது நடுங்கினான்.

Verse 90

तत्र ध्यानस्थितं वृत्रं दूरस्थस्त्रिदशाधिपः । वज्रेण ताडयामास पलायनपरायणः

அங்கே தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த வ்ருத்ரனைப் பார்த்து, தொலைவில் இருந்த முப்பது தேவர்களின் தலைவன் வஜ்ரத்தால் தாக்கினான்—தப்பிச் செல்லவே அவன் மனம் இருந்தது.

Verse 91

सोऽपि वजप्रहारेण भस्मसात्सम पद्यत । वृत्रो दानवशार्दूलो वह्निं प्राप्य पतंगवत्

வஜ்ரத்தின் அடியால் அவனும் நொடியில் சாம்பலானான். தானவர்களில் புலியெனத் திகழும் வ்ருத்ரன், பட்டாம்பூச்சிபோல் தீயில் புகுந்தான்.

Verse 92

शक्रोऽपि भयसंत्रस्तो गत्वा सागरमध्यगम् । पर्वतं सुदुरारोहं तुंगशृंगं समाश्रितः

பயத்தால் நடுங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) கடலின் நடுவில் உள்ள, ஏறுவதற்கு அரிதான, உயர்ந்த சிகரமுடைய மலையைச் சென்று அடைக்கலம் கொண்டான்.

Verse 93

न जानाति हतं वृत्रं वज्रघातेन तेन तम् । केवलं वीक्षते मार्गं वृत्रागमनसंभवम्

அந்த வஜ்ரஅடியால் வ்ருத்ரன் கொல்லப்பட்டான் என்பதை அவன் அறியான்; வ்ருத்ரன் வரக்கூடிய வழியையே மட்டும் நோக்கிக் கொண்டிருப்பான்.

Verse 94

एतस्मिन्नंतरे देवाः संप्रहृष्टतनूरुहाः । सूत्रं विनिहतं दृष्ट्वा तुष्टुवुस्त्रिदशाधिपम्

அந்நேரத்தில் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்தனர்; பகைவர் வீழ்ந்ததைப் பார்த்து முப்பத்து தேவர்களின் தலைவன் (இந்திரன்) புகழ்ந்தனர்.

Verse 95

न जानंति भयान्नष्टं तस्मिन्सागरपर्वते । अन्विष्य चिरकालेन कृच्छ्रात्संप्राप्य तं ततः

பயத்தால் அவன் அந்த கடல்-மலையில் மறைந்தான் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை; நீண்ட காலம் தேடி, பெரும் சிரமத்துடன் இறுதியில் அங்கே அவனை கண்டனர்.

Verse 96

वीक्षांचक्रुः समासीनं विषमे गिरिगह्वरे । तेजोहीनं तथा दीनं ब्रह्महत्यापरिप्लुतम्

அவர்கள் அவனை கடினமான மலைக் குகையில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர்—ஒளியற்றவன், துயருற்றவன், பிரம்மஹத்த்யா மாசால் மூழ்கியவன்।

Verse 97

गात्रदुर्गंधितासंगैः पूरयन्तं दिशो दश

அவனுடைய உடலில் ஒட்டியிருந்த துர்நாற்றத்தால் அவன் பத்து திசைகளையும் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 98

अथोवाच चतुर्वक्त्रो दृष्ट्वा शक्रं तथाविधम् । समस्तान्देवसंघातान्दूरस्थः पापशंकया

அப்போது நான்முகன் பிரம்மா, அந்த நிலையிலிருந்த சக்ரனைப் பார்த்து, பாவம் தொற்றுமோ என்ற அச்சத்தால் தூரத்தில் நின்றபடியே, கூடியிருந்த தேவர்களிடம் கூறினான்।

Verse 99

शक्रोऽयं विबुधश्रेष्ठा ब्रह्महत्यापरिप्लुतः । तस्मातत्त्याज्यः सुदूरेण नो चेत्पापमवाप्स्यथ

தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! இந்த சக்ரன் பிரம்மஹத்த்யாவால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்; ஆகையால் அவனை மிகத் தூரத்திலிருந்து விலக்குங்கள், இல்லையெனில் உங்களுக்கும் பாவம் சேரும்।

Verse 100

पश्यध्वं सर्वलिंगानि ब्रह्महत्यान्वितानि च । अस्य गात्रेषु दृश्यंते तस्माद्गच्छामहे दिवि

பாருங்கள்—அவனுடைய உடலில் பிரம்மஹத்த்யாவுடன் தொடர்புடைய எல்லா குறிகளும் தெரிகின்றன; ஆகவே நாம் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 102

पितामहमुखान्दृष्ट्वा देवान्प्राप्तान्सुराधिपः । पराङ्मुखानकस्माच्च संजातान्विस्मयान्वितः । ततः प्रोवाच संभ्रांतः किमिदं गम्यते सुराः । दृष्ट्वापि मामनाभाष्य कच्चित्क्षेमं गृहे मम

பிதாமகன் பிரம்மா முன்னிலையில் வந்த தேவர்களைப் பார்த்து தேவராஜன் இந்திரன் வியப்புற்றான்; அவர்கள் திடீரென முகம் திருப்பிக் கொண்டனர். அப்போது கலங்கியவன்—“தேவர்களே, இது என்ன? ஏன் செல்கிறீர்கள்? என்னைக் கண்டும் பேசாமல் இருக்கிறீர்கள்; என் இல்லத்தில் எல்லாம் க்ஷேமமா?” என்று கூறினான்.

Verse 103

कच्चित्स निहतस्तेन मम वज्रेण दानवः । कच्चिन्न मां स युद्धार्थमन्वेष यति दुर्मतिः

“என் வஜ்ரத்தால் அந்த தானவன் உண்மையிலேயே கொல்லப்பட்டானா? அந்த துர்புத்தி இனி போருக்காக என்னைத் தேடுவதில்லையா?”

Verse 104

ब्रह्मोवाच । निहतः स त्वया शक्र तेन वज्रेण दानवः । गतो मृत्युवशं पापो न भयं कर्तुमर्हसि

பிரம்மா கூறினார்—“சக்ரா, அந்த வஜ்ரத்தால் அந்த தானவன் நிச்சயமாக உன்னால் கொல்லப்பட்டான். அந்தப் பாபி மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்றான்; நீ அஞ்ச வேண்டியதில்லை.”

Verse 105

परं तस्य वधाज्जाता ब्रह्महत्या सुगर्हिता । तव शक्र न तेनाद्य स्पृशामोऽस्पृश्यतां गतम्

“ஆனால் அவனை வதைத்ததனால், சக்ரா, உன்னில் மிகக் கண்டிக்கத்தக்க ‘பிரம்மஹத்யா’ பாபம் உண்டாயிற்று. அதனால் இன்று நாங்கள் உன்னைத் தொடமாட்டோம்; நீ அஸ்ப்ருஷ்ய நிலையடைந்தாய்.”

Verse 106

इन्द्र उवाच । मया विनिहताः पूर्वं बहवः किल दानवाः । ब्रह्महत्या न संजाता मम हत्याधुना कथम्

இந்திரன் கூறினான்—“முன்பு நான் பல தானவர்களை வதைத்தேன்; அப்போது பிரம்மஹத்யா பாபம் உண்டாகவில்லை. இப்போது என் இந்த வதத்தால் அது எவ்வாறு உண்டாயிற்று?”

Verse 107

ब्रह्मोवाच । ते त्वया निहता युद्धे क्षात्रधर्मेण वासव । विशुद्धा दानवाः सर्वे तेन जातं न पातकम्

பிரம்மா கூறினார்—ஹே வாசவா! க்ஷத்திரிய தர்மப்படி போரில் நீ கொன்றவர்கள் எல்லாம் தானவர்கள்; அவர்கள் அதனால் தூய்மையடைந்தனர்; ஆகவே அதனால் பாவம் உண்டாகவில்லை।

Verse 108

एष यज्ञोपवीताढ्यो विशेषात्तपसि स्थितः । छलेन निहतः शक्र तेन त्वं पापसंयुतः

ஆனால் இவன் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவன்; மேலும் தவத்தில் சிறப்பாக நிலைத்தவன். ஹே சக்ரா! இவன் வஞ்சகத்தால் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே நீ பாவம் சேர்ந்தவனானாய்।

Verse 109

इन्द्र उवाच । जानाम्यहं चतुर्वक्त्र स्वं कायं पापसंयुतम् । चिह्नैर्ब्रह्मवधोद्भूतैस्तस्माच्छुद्धिं वदस्व मे

இந்திரன் கூறினான்—ஹே நான்முகனே! என் உடல் பாவத்தால் மாசடைந்தது; பிரம்மவதத்தால் உண்டான குறிகளால் குறியிடப்பட்டுள்ளது என்பதை நான் அறிவேன். ஆகவே எனக்கு சுத்தியின் வழியைச் சொல்வாயாக।

Verse 110

यया याति द्रुतं पापं ब्रह्महत्यासमुद्भवम् । स्पृश्यो भवामि सर्वेषां देवानां प्रपितामह

ஹே பிரபிதாமஹா! பிரம்மஹத்தியில் இருந்து எழும் பாவம் எந்த வழியால் விரைவில் நீங்கும், அதனால் நான் மீண்டும் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தொடத்தக்கவனாக ஆகுமாறு?

Verse 111

ब्रह्मोवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ तदर्थं कर्तुमर्हसि । तया विना न ते पापं नाशमायाति कृत्स्नशः

பிரம்மா கூறினார்—ஹே தேவர்களில் சிறந்தவனே! அதற்காக நீ தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதின்றி உன் பாவம் முழுமையாக அழியாது।

Verse 112

सूत उवाच । ततस्तद्वचनाच्छक्रस्तीर्थयात्रापरायणः । बभ्राम सकलां पृथ्वीं स्नानं कुर्वन्पृथक्पृथक्

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனத்தைத் தொடர்ந்து சக்ரன் தீர்த்தயாத்திரையில் பராயணனாய், முழு பூமியையும் சுற்றி, ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் தனித்தனியாக நீராடினான்।

Verse 113

तीर्थेषु सुप्रसिद्धेषु नदीनदयुतेषु च । वाराणस्यां प्रयागे च प्रभासे कुरुजांगले

மிகப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களிலும், எண்ணற்ற நதிநதிகளின் கரைகளிலும்—வாரணாசியில், பிரயாகத்தில், பிரபாசத்தில், குருஜாங்கலப் பகுதியில் கூட (நான் தீர்த்தக் கிரியைகளைச் செய்தேன்)।

Verse 115

अहं स्नातः समस्तेषु तीर्थेषु धरणीतले । न च पापेन निर्मुक्तः किं करोमि च सांप्रतम्

பூமியிலுள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நான் நீராடினேன்; ஆனாலும் பாவத்திலிருந்து விடுபடவில்லை. இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 116

किं पतामि गिरेः शृंगाद्विषं वा भक्षयामि किम् । त्रैलोक्यराज्यविभ्रष्टो नाहं जीवितुमुत्सहे

மலைச் சிகரத்திலிருந்து விழுந்துவிடலாமா, அல்லது விஷம் அருந்தலாமா? மூவுலக அரசாட்சியை இழந்த நான் இனி வாழ மனம் துணியவில்லை।

Verse 117

एवं वैराग्यमापन्नो गिरिमारुह्य वासवः । यावत्क्षिपति चात्मानं मरणे कृतनिश्चयः

இவ்வாறு வைராக்யத்தில் ஆழ்ந்த வாசவன் மலையெறிந்து ஏறினான். மரணத்தை உறுதி செய்து, தன்னைத் தானே கீழே வீசத் தயாரானான்।

Verse 118

तावद्देवोत्थिता वाणी गगनाद्द्विजसत्तमाः । मा शक्र साहसं कार्षीर्वैराग्यं प्राप्य चेतसि

அப்பொழுதே ஆகாயத்திலிருந்து தெய்வவாணி எழுந்தது—“ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஓ சக்ரா, மனத்தில் வைராக்யம் வந்தாலும் அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே।”

Verse 119

त्वया राज्यं प्रकर्तव्यं स्वर्गेऽद्यापि युगाष्टकम् । तस्मात्पापविशुद्ध्यर्थं शृणु शक्र समा हितः

நீ இன்னும் ஸ்வர்கத்தில் எட்டு யுகங்கள் அரசதர்மத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும். ஆகவே பாபநிவாரணத்திற்காக, ஓ சக்ரா, நன்மை தரும் சீரிய சொற்களை கேள்।

Verse 120

कुरुष्व वचनं शीघ्रं भावनीयं न चान्यथा । यत्त्वया पांसुभिः पूर्वं विवरं परिपूरितः

என் சொல்லை விரைவில் செய்—இதையே மனத்தில் நிலைநிறுத்து, வேறல்ல. நீ முன்பு தூசியால் நிரப்பிய அந்தத் துளையே தீர்வின் மூலமாகும்।

Verse 121

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यत्र देवः स्वयं हरः । तत्र नागबिलो जातो वल्मीकात्त्रिदशाधिप

ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில், அங்கு தாமே ஹரன் தேவன் உறைவிடமாக இருப்பதால், அங்கே வல்மீகத்திலிருந்து நாகபிலம் தோன்றியது, ஓ தேவர்களின் தலைவனே।

Verse 122

येन नागा धरापृष्ठे निर्गच्छंति व्रजंति च । तेन मार्गेण गत्वा त्वं पाताले हाटकेश्वरम् । स्नात्वा पातालगंगायां पूजयस्व महेश्वरम्

நாகங்கள் பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு வந்து மீண்டும் செல்லும் அதே வழியிலே நீ சென்று பாதாளத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வரனை அடை. பாதாள-கங்கையில் நீராடி மகேஸ்வரனை வழிபடு।

Verse 123

ततः पापविनिर्मुक्तो भविष्यसि न संशयः । संप्राप्स्यसि च भूयोऽपि देवराज्यमकण्टकम्

அப்போது நீ பாவத்திலிருந்து விடுபடுவாய்—இதில் ஐயமில்லை—மீண்டும் தடையற்ற தேவராஜ்யத்தை அடைவாய்।

Verse 124

सूत उवाच । अथ शक्रः समाकर्ण्य तां गिरं गगनोत्थिताम् । जगाम सत्वरं तत्र यत्र नागबिलः स च

சூதர் கூறினார்: அப்போது ஶக்ரன் (இந்திரன்) ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்த அந்த வாக்கை கேட்டு, நாகபிலம் இருந்த அந்த இடத்திற்கே விரைந்து சென்றான்।

Verse 125

ततः प्रविश्य पातालं गंगातोयपरिप्लुतः । पूजयामास तल्लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम्

பின்னர் பாதாளத்தில் நுழைந்து, கங்கையின் நீரால் நனைந்தவனாய், ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டான்।

Verse 126

अथ तस्य क्षणाज्जातं शरीरं मलवर्जितम् । दुर्गन्धश्च गतो नाशं तेजोवृद्धिर्बभूव ह

அந்தக் கணமே அவன் உடல் மாசற்றதாக ஆனது; துர்நாற்றம் அழிந்தது, அவன் ஒளி மிகுதியாக வளர்ந்தது।

Verse 127

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता ब्रह्मविष्णुमुखाः सुराः । प्रोचुश्च देवराजं तं मुक्तपापं प्रहर्षिताः

இதற்கிடையில் பிரம்மா-விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அங்கு வந்து, மகிழ்ச்சியுடன் பாவமுக்தியான அந்த தேவராஜனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 128

प्राप्तस्तु मेध्यतां शक्र विमुक्तो ब्रह्महत्यया । तस्मादागच्छ गच्छामः सहितास्त्रिदशालयम्

ஓ சக்ரா! நீ தூய்மையை அடைந்து பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டாய்; ஆகவே வா—நாம் இருவரும் சேர்ந்து முப்பத்துமூவர் உறையும் விண்ணுலகத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 129

एतन्नाग बिलं शक्र पुनः पूरय पांसुभिः । नो चेदागत्य चानेन मानुषाः सिद्धिहेतवः

ஓ சக்ரா! இந்த நாகபிலத்தை மீண்டும் மண்ணால் நிரப்பு; இல்லையெனில் இதன் வழியாக இங்கு வந்து மனிதர்கள் சித்திகளை அடைவார்கள்.

Verse 130

एतल्लिंगं समभ्यर्च्य स्नात्वा भागीरथीजले । अपि पापसमायुक्ता यास्यंति परमां गतिम्

இந்த லிங்கத்தை முறையாக வழிபட்டு, பாகீரதி (கங்கை) நீரில் நீராடினால், பாவச் சுமையுடன் இருப்பவர்களும் பரமகதியை அடைவார்கள்.

Verse 132

ततो जज्ञे महांस्तत्र स्वर्गे वृत्रवधोत्सवः । देवेन्द्रत्वमनुप्राप्ते पुनः शक्रे द्विजोत्तमाः

அதன்பின், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! சக்ரன் மீண்டும் தேவேந்திரப் பதவியை அடைந்தபோது, விண்ணுலகில் வ்ருத்ரவதத்தின் மகா விழா எழுந்தது.

Verse 133

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं हाटकेश्वरसंभवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! ஹாடகேஸ்வரரைச் சார்ந்த இந்த முழு வரலாறையும் உங்களுக்குக் கூறினேன்; இந்த மஹாத்மியம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 134

यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या शृणोति च समाहितः । स याति परमं स्थानं जरा मरणवर्जितम्

பக்தியுடன் இதை கீர்த்தித்து, ஒருமனத்துடன் கேட்பவன், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம பதத்தை அடைவான்.