Adhyaya 35

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तेषु प्रभग्नेषु हतेषु च सुरोत्तमाः । प्रहृष्टमनसः सर्वे स्तुत्वा देवं महेश्वरम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டபோது, எல்லா உயர்ந்த தேவர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் மகேஸ்வரப் பெருமானைத் துதித்தனர்।

Verse 2

तेनैव चाथ निर्मुक्ताः प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । स्वंस्वं स्थानमथाजग्मुः शक्रविष्णुपुरःसराः

அவராலேயே விடுதலை பெற்ற அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சக்கிரன் மற்றும் விஷ்ணு முன்னணியில் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 3

तेऽपि दानवशार्दूला हताशाश्च सुरोत्तमैः । मंत्रं प्रचक्रिरे सर्वे नाशाय त्रिदिवौकसाम्

புலி போன்ற தானவர்களும், உயர்ந்த தேவர்களால் நம்பிக்கை சிதைந்தவர்களாய், திரிதிவ வாசிகளின் அழிவிற்காக அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு மந்திரத் திட்டத்தை அமைத்தனர்।

Verse 4

तेषां मंत्रयतामेष निश्चयः समपद्यत । नान्यत्र धर्मविध्वंसाद्देवानां जायते क्षयः

அவர்கள் ஆலோசித்தபோது இந்த உறுதியான முடிவு ஏற்பட்டது—தர்மம் அழிவதைத்தவிர தேவர்களின் வீழ்ச்சி வேறு எதாலும் உண்டாகாது।

Verse 5

तस्मात्तपस्विनो यै च ये च यज्ञपरायणाः । तथान्ये निरता धर्मे निहन्तव्या निशागमे

ஆகையால் தவசிகள், யாகத்தில் ஈடுபட்டோர், மேலும் தர்மத்தில் நிலைத்துள்ள பிறரும்—இரவு வந்தபோது கொல்லப்பட வேண்டும்।

Verse 6

एवं ते निश्चयं कृत्वा निष्क्रम्य वरुणालयात् । रात्रौ सदैव निघ्नंति जनान्धर्मपरायणान्

இவ்வாறு உறுதி செய்து அவர்கள் வருணனின் ஆலயத்திலிருந்து வெளியேறி, இரவில் எப்போதும் தர்மபராயண மக்களைத் தாக்கி வீழ்த்துகின்றனர்.

Verse 7

यत्र यत्र भवेद्यज्ञः सत्रं ऽप्युत्सवोऽथवा । तत्र गत्वा निशायोगे प्रकुर्वंति जनक्षयम्

எங்கே எங்கே யாகம், சத்ரம் அல்லது உற்சவம் நடைபெறுகிறதோ, அங்கே அவர்கள் இரவுச் சந்தியில் சென்று மக்களழிவை நிகழ்த்துகின்றனர்.

Verse 8

तैः प्रसूता मखा ध्वस्ता दीक्षिता विनिपातिताः । ऋत्विजश्च तथान्येऽपि सामान्या द्विजसत्तमाः

அவர்களால் யாகங்கள் சிதைக்கப்பட்டன; தீக்ஷிதர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; ருத்விஜர்களும் மற்ற மதிப்புமிக்க பிராமணர்களும், ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, தரையில் வீழ்ந்தனர்.

Verse 9

आश्रमे मुनिमुख्यस्य शांडिल्यस्य महात्मनः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भक्षितं तैर्दुरात्मभिः

முனிகளில் முதன்மையான மகாத்மா சாண்டில்யரின் ஆசிரமத்தில், அந்த துராத்மர்கள் ஆயிரம் பிராமணேந்திரர்களை விழுங்கினர்.

Verse 10

शतानि च सहस्राणि निहतानि द्विजन्मनाम् । विश्वामित्रस्य पञ्चैव सप्तात्रेश्चैव धीमतः

த்விஜர்களில் நூற்றுகளும் ஆயிரங்களும் கொல்லப்பட்டனர்—விச்வாமித்ரனால் ஐவர், மேலும் அறிவுடைய அத்ரியின் புதல்வன் (ஆத்ரேயன்) ஆல் ஏழுவரும்.

Verse 11

एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं जातं कालेयभयपीडितम्

அதே காலத்தில் காளேயர்களின் அச்சத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட முழு பூமித்தளமும் யாகோৎসவம் இன்றித் திகழ்ந்தது.

Verse 12

न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले । धृतायुधा जनाः सर्वे तिष्ठंति सह तापसैः

இரவில் நிலத்தில் யாரும் படுத்து உறங்கார்; அனைவரும் ஆயுதம் தாங்கி தவசிகளுடன் சேர்ந்து விழித்துக் காவல் நிற்கின்றனர்.

Verse 13

रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः । तेषामस्थीनि दृश्यंते प्रातरेव हि केवलम्

தர்மத்திற்குரியோர் என்று நம்பிக்கையுடன் இரவில் உறங்குவோர்—காலையில் அவர்களின் எலும்புகள் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.

Verse 14

अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः । प्रजग्मुः परमामार्ति ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

அப்போது யாகப் பங்கிழந்த அனைத்து தேவர்களும், பிரம்மா விஷ்ணு முன்னணியில், மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 15

ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम् । न शेकुर्विषमस्थांस्तान्मनसापि प्रधर्षितुम्

பின்னர் தேவர்களின் பகைவரை அழிக்க கடற்கரைக்கு சென்றனர்; ஆனால் கடினமான இடத்தில் பதிந்திருந்த அந்த எதிரிகளை மனத்தாலும் தாக்க இயலவில்லை.

Verse 16

ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः । तस्मिन्नष्टे भवन्त्येव वध्या दानवसत्तमाः

அப்போது அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் கடலை அழிக்க ஒரு மந்திரத்தை அமைத்தனர். அது அழிந்தால் தானவர்களில் சிறந்தவர்களும் நிச்சயமாக வதைக்கத்தக்கவர்களாகிறார்கள்.

Verse 17

अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः । तस्मात्संप्रार्थयामोत्र कृत्ये गत्वा मुनीश्वरम्

அகஸ்தியர் இன்றியே இந்தக் கடல் வற்றாது. ஆகவே இந்தக் காரியம் நிறைவேற, நாம் சென்று அந்த முனீஸ்வரரை பணிவுடன் வேண்டுவோம்.

Verse 18

चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः । तस्मात्तत्रैव गच्छामो येन गच्छति सत्वरम्

அந்த நற்கவி முனிவர் ‘சமத்காரபுரம்’ என்னும் புனிதத் தலத்தில் தங்கியுள்ளார். ஆகவே நாம் உடனே அங்கே செல்வோம்; அவர் விரைவில் புறப்படும்படியாக.

Verse 19

एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम् । संप्राप्ता मुनिमुख्यस्य मित्रावरुण जन्मनः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அந்த எல்லா தேவர்களும் அவரது ஆசிரமத்தை அடைந்தனர்—மித்ரன், வருணன் ஆகியோரிடமிருந்து பிறந்த அந்த முனிவர்களில் முதன்மையானவரின் இருப்பிடத்தை.

Verse 20

सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् । प्रहृष्टः सम्मुखस्तूर्णं जगामातीव सन्मुनिः

அவரும் வந்திருந்த அந்த எல்லா சிறந்த தேவர்களையும் கண்டு மகிழ்ந்தார்; அந்த நற்குணமுடைய முனிவர் உடனே அவர்களை நேரில் எதிர்கொள்ள விரைந்து சென்றார்.

Verse 21

प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा । ब्रह्मादींस्तान्सुरान्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

அவன் கைகூப்பி, மகிழ்ச்சியால் குரல் தடுக்கப் பேசினான். பிரம்மா முதலிய தேவர்களைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

Verse 22

चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम् । भूयो मेध्यतरं जातं युष्माकं हि समाश्रयात्

‘சமத்காரபுரம்’ எனப்படும் இத்தலம் நிச்சயமாகத் தூயதும் மங்களகரமும். ஆனால் உங்கள் சன்னிதி-ஆச்ரயத்தால் இது மேலும் அதிகத் தூய்மையடைந்தது.

Verse 23

तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना । तत्सर्वं प्रकरिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

ஆகையால் சொல்லுங்கள்—இப்போது என்னால் நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமை எது? அது எவ்வளவு கடினமானதாயினும், அனைத்தையும் நான் ஏற்று நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 24

देवा ऊचुः । कालेया इति दैत्या ये हतशेषाः सुरैः कृताः । ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः

தேவர்கள் கூறினர்—‘காலேயர்’ எனப்படும் தைத்தியர்கள், தேவர்களால் கொல்லப்பட்டும் மீந்தவர்கள்; அவர்கள் கடலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, அங்கிருந்து மங்களமும் உலகநலமும் செய்பவர்களை கொல்கிறார்கள்.

Verse 25

शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम् । तस्मात्तेषां वधार्थाय त्वं शोषय महार्णवम्

மங்களம் அழிந்தால், விண்ணுலக வாசிகளின் அழிவும் நிச்சயம். ஆகவே அவர்களை வதைக்க, நீ மகாசமுத்திரத்தை உலரச் செய்.

Verse 26

येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः । बध्यंते विबुधैः सर्वे जायंते च मखा इह

அந்த தானவச் சிறந்தோர் பார்வையின் எல்லைக்குள் வரும்படியாக; அப்பொழுது தேவர்கள் அவர்களையெல்லாம் கட்டிவைக்க இயலும், இங்கே யாகங்கள் மீண்டும் செழிக்கும்।

Verse 27

अगस्त्य उवाच । अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम् । विद्याबलं समाश्रित्य योगिनीनां सुरोत्तमाः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! ஒரு ஆண்டின் முடிவில் நான் கடலை உலரச் செய்வேன்; புனித வித்யாபலத்தைச் சார்ந்து, யோகினிகளின் யோகசக்தியையும் கொண்டு।

Verse 28

तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम् । यावद्भूयोऽपि वर्षांते कार्यमागमनं ध्रुवम्

ஆகையால் நீங்கள் உங்கள் அரண்மனைகளுக்குச் செல்லுங்கள்; ஒரு ஆண்டு கடந்து போகும். பின்னர் ஆண்டின் முடிவில், செய்ய வேண்டிய காரியத்திற்காக, நீங்கள் நிச்சயமாக மீண்டும் வர வேண்டும்।

Verse 29

ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये । हंतव्या दानवा दुष्टा हन्त यैः पीड्यते जगत्

பின்னர் என்னுடன் சேர்ந்து, வருணனின் ஆலயம் ஆகிய கடல் உலர்ந்தபோது, உலகைத் துன்புறுத்தும் அந்தத் தீய தானவர்களை அழிக்க வேண்டும்।

Verse 30

ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने । अगस्त्योऽपि समुद्योगं चक्रे विद्यासमुद्भवम्

அப்போது தேவர்களின் எல்லாக் கணங்களும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். அகஸ்தியரும் புனித வித்யையிலிருந்து பிறந்த அந்தப் பெரும் முயற்சியைத் தொடங்கினார்।

Verse 31

ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले । तानि तत्रानयामास मंत्रशक्त्या महामुनिः

அதன்பின் மகாமுனி மந்திரசக்தியால் பூமியில் உள்ள எல்லாப் புனித பீடங்களையும் அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து ஒன்றுசேர்த்தார்।

Verse 32

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः । योगिनीनां च वृन्दानि कन्यकानां विशेषतः

அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி திதிகளில் அங்கே பக்தியுடன் அவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—சிறப்பாக யோகினிகளின் குழுக்களையும், குறிப்பாக கன்னியரூபங்களையும்।

Verse 33

विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः । पूजयित्वा दिशां पालान्क्षेत्रपालानपि द्विजः । आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः

அந்த த்விஜன் விசோஷிணீ வித்யையை முறையாக ஆராதித்தான். திசைபாலர்களையும் க்ஷேத்ரபாலர்களையும் பூஜித்து, நம்பிக்கையுடன் ஆகாசசாரிணி தேவியையும் பூஜித்தான்।

Verse 34

ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता । प्रोवाच वद यत्कृत्यं सिद्धाहं तव सन्मुने

பின்னர் ஒரு வருட முடிவில் அந்த தேவதை மகிழ்ந்து கூறினாள்—“ஓ சன்முனியே, செய்ய வேண்டியதைச் சொல்; உனக்காக நான் சித்தியாகி முன் நிற்கிறேன்।”

Verse 35

अगस्त्य उवाच । यदि देवि प्रसन्ना मे तदास्यं विश सत्वरम् । येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—“தேவி, என்மேல் நீ प्रसன்னமாக இருந்தால் உடனே என் வாயில் புகு; தேவி, உன் வாக்குச் சக்தியால் நான் கடலை விரைவில் உலரச் செய்வேன்।”

Verse 36

सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे । संशोषणी महाविद्या तस्यर्षेर्भावितात्मनः

அவள் “ததாஸ்து” என்று உறுதி கூறி விரைவாக அவன் வாயில் புகுந்தாள்—‘ஸம்ஶோஷணீ’ எனும் மகாவித்யை—தபத்தால் பாவிக்கப்பட்ட, கட்டுப்பட்ட ஆத்மையுடைய அந்த ரிஷியில் நிலைபெற்றது।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । धृतायुधकरा हृष्टाः संनद्धा युद्धहेतवे

அந்த இடைவெளியில் இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும் வந்தடைந்தனர். கைகளில் ஆயுதங்களைத் தாங்கி மகிழ்ந்து, போர்க்காரணத்திற்காக முழுமையாக ஆயத்தமாயிருந்தனர்.

Verse 38

ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः । वारिराशिं समुद्दिश्य संशुष्कवदनस्तदा

பின் எல்லாத் தேவர்களும் உடனிருக்க அந்த பிராமண ரிஷி புறப்பட்டார். கடல் பெருக்கை நோக்கி, அப்போது அவரது முகம் வறண்டு போனது.

Verse 39

अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः । पिपासाकुलितोऽतीव सर्वान्देवानुवाच ह

பின் கடற்கரையை அடைந்து, விண்ணுலக வாசிகளால் புகழப்பட்டவனாய், கடும் தாகத்தால் கலங்கிய அவர் எல்லாத் தேவர்களிடமும் கூறினார்.

Verse 40

एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् । यूयं भवत सोद्योगा वधाय सुरविद्विषाम्

“இப்பொழுதே நான் இந்தக் கடலை உடனடியாக வற்றச் செய்வேன். நீங்கள் அனைவரும் தேவர்களுக்கு விரோதமானவர்களை வதைக்கத் தயாராகச் செயல்முனைப்புடன் இருங்கள்.”

Verse 41

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिः सोऽथ मत्स्यकच्छपसंकुलम् । हेलया प्रपपौ कृत्स्नं ग्राहैः कीर्णं महार्णवम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த முனிவர் எளிதாக மீன்களும் ஆமைகளும் நிறைந்த, முதலைகளால் நிரம்பிய முழு மகாசமுத்திரத்தையும் குடித்தார்।

Verse 42

ततः स्थलोपमे जाते ते दैत्याः सुरसत्तमैः । वध्यन्ते निशितैर्बाणैः समन्ताद्विजिगीषुभिः

பின்னர் போர்க்களம் நிலம்போல் உறுதியானதாக ஆனபோது, வெற்றியை நாடிய தேவர்களில் சிறந்தோர் கூர்மையான அம்புகளால் அந்த தானவர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் வீழ்த்தினர்।

Verse 43

अथ कृत्वा महद्युद्धं यथा शक्त्यातिदारुणम् । हतभूयिष्ठशेषा ये भित्त्वा भूमिं गता अधः

அதன்பின் அவர்கள் தங்கள் ஆற்றலுக்கேற்ப மிகக் கொடூரமான பெரும் போரை நடத்தினர்; பெரும்படை அழிந்தபின் மீந்தவர்கள் பூமியைப் பிளந்து கீழுலகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 44

ततः प्रोचुः सुराः सर्वे स्तुत्वा तं मुनिसत्तमम् । परित्यज जलं भूयः पूरणार्थं महोदधेः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரைத் துதித்து கூறினர்—“மகாசமுத்திரம் மீண்டும் நிரம்பும்படி நீரை மறுபடியும் விடுவீராக.”

Verse 45

नैषा वसुमती विप्र समुद्रेण विनाकृता । राजते वस्तुसंत्यक्ता यथा नारी विभूषिता

“ஓ பிராமணரே! சமுத்திரமின்றி இந்தப் பூமி ஒளிவிடாது; தன் அத்தியாவசியச் செல்வத்தை இழந்ததால், அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்ணாயினும் நிறைவு அற்றதுபோல் உள்ளது.”

Verse 46

अगस्त्य उवाच । या मयाऽराधिता विद्या वर्षंयावत्प्रशोषणी । तया पीतमिदं तोयं परिणामगतं तथा

அகஸ்தியர் கூறினார்—நான் ஆராதித்த வித்யா-சக்தி ஒரு ஆண்டு வரை நீரை வற்றச் செய்ய வல்லது. அந்தச் சக்தியால் இந்நீரை நான் அருந்தினேன்; அது எனக்குள் மாற்றமடைந்தது.

Verse 47

एष यास्यति वै पूर्तिं भूयोऽपि वरुणालयः । खातश्चागाधतां प्राप्तो गंगातोयैः सुनिर्मलैः

இந்த வருணாலயம் (கடல்) நிச்சயமாக மீண்டும் நிறையும். மேலும் இந்த அகழி கங்கையின் மிகத் தூய நீரால் நிரம்புவதற்காக ஆழமடைந்துள்ளது.

Verse 48

सगरोनाम भूपालो भविष्यति महीतले । तत्पुत्राः षष्टिसाहस्राः खनिष्यंति न संशयः

பூமியில் சகரன் என்னும் அரசன் தோன்றுவான். அவன் புதல்வர்கள்—அறுபதாயிரம் பேர்—சந்தேகமின்றி (பூமியை) அகழ்வார்கள்.

Verse 49

तस्यैवान्वयवान्राजा भविष्यति भगीरथः । स ज्ञातिकारणाद्गंगां ब्रह्मांडादानयिष्यति

அதே வம்சத்தில் பகீரதன் என்னும் அரசன் பிறப்பான். தன் உறவினரின் நிமித்தமாக கங்கையை பிரம்மாண்ட-லோகத்திலிருந்து கீழே இறக்குவான்.

Verse 50

प्रवाहेण ततस्तस्याः समंतादंभसांनिधिः । भविष्यति सुसंपूर्णः सत्यमेतन्मयोदितम्

பின்னர் அவளின் பெருக்கோட்டத்தால் எல்லாத் திசைகளிலும் நீர்நிதியான கடல் முழுமையாக நிரம்பும். இது உண்மை—நான் உரைத்தது இதுவே.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवकृत्यं मुनिश्रेष्ठ भवता ह्युपपादितम् । तस्मात्प्रार्थय चित्तस्थं वरं सर्वं मुनीश्वर

தேவர்கள் கூறினர்—முனிவரரே! தேவர்களின் காரியத்தை நீர் நிச்சயமாக நிறைவேற்றினீர். ஆகவே, முனீஸ்வரரே, உம் உள்ளம் விரும்பும் வரத்தை எதுவாயினும் வேண்டுக.

Verse 52

अगस्त्य उवाच । चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया पीठान्यशेषतः । आनीतानि प्रभावेन मंत्राणां सुरसत्तमाः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! மந்திரங்களின் பிரபாவத்தால், சாமத்காரபுரம் எனும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குள் எல்லாப் பீடங்களையும் எஞ்சாமல் நான் கொண்டு வந்தேன்.

Verse 53

तस्मात्तेषां सदा वासस्तत्रैवास्तु प्रभावतः । सर्वासां योगिनीनां च मातॄणां च विशेषतः

ஆகவே அந்தப் பிரபாவத்தினாலே அவர்களின் வாசம் எப்போதும் அங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும்—விசேஷமாக எல்லா யோகினிகளும் மாத்ருகைகளும்.

Verse 54

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तानि यः श्रद्धयाऽन्वितः । पूजयिष्यति तस्य स्यात्समस्तं मनसेप्सितम्

அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் நாள்களில், பக்தியுடன் அவற்றை (பீடங்கள்/சக்திகள்) வழிபடுகிறவன், மனம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவான்.

Verse 55

देवा ऊचुः । यस्माच्चित्राणि पीठानि त्वयानीतानि तत्र हि । तस्माच्चित्रेश्वरं नाम पीठमेकं भविष्यति

தேவர்கள் கூறினர்—நீ அங்கே அற்புதமான பீடங்களை கொண்டு வந்ததனால், அங்கே ஒரு பீடம் ‘சித்ரேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் விளங்கும்.

Verse 56

यो यं काममभिध्याय तत्र पूजां करिष्यति । योगिनीनां च विद्यानां मातॄणां च विशेषतः

எவன் எந்தக் காமனையைத் தியானித்து அங்கே பூஜை செய்வானோ—சிறப்பாக யோகினிகள், வித்யா-சக்திகள், மாத்ருகைகள் ஆகியோருக்கு—

Verse 57

तंतं कामं नरः शीघ्रं संप्राप्स्यति महामुने । अस्माकं वरदानेन यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

மகாமுனியே, எங்கள் வரதானத்தால் அந்த மனிதன் அந்தந்தக் காமனையை விரைவில் அடைவான்; அவன் பெரும் பாவி ஆனாலும் கூட।

Verse 58

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे तमामन्त्र्य मुनीश्वरम् । गतास्त्रिविष्टपं हृष्टाः सोऽप्यगस्त्यः स्वमाश्रमम्

இவ்வாறு கூறி எல்லாத் தேவர்களும் முனீஸ்வரரிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்; அகஸ்தியரும் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 59

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा स पयसांनिधिः । अगस्त्येन पुरा पीतो देवकार्यप्रसिद्धये

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காகப் பழங்காலத்தில் அகஸ்தியர் அந்த நீர்நிதியான சமுத்திரத்தை எவ்வாறு அருந்தினார் என்பதை உங்களுக்கெல்லாம் கூறினேன்.