Adhyaya 113

Verse 1

सूत उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे गतकोपा दधुर्मतिम् । यज्ञकर्मसु गार्हस्थ्ये पुत्रपौत्रसमुद्भवे

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் கோபம் நீங்கி, யாகக் கிரியைகளிலும், கிருஹஸ்த தர்மத்திலும், மகன்-பேரன் பரம்பரை வளர்ச்சியிலும் மனத்தைச் செலுத்தினர்.

Verse 2

एतस्मिन्नंतरे राजा स तान्प्राप्तान्द्विजोत्तमान् । श्रुत्वा भक्ति समायुक्तः प्रणामार्थमुपागतः

அவ்வேளையில் அரசன் அந்த உத்தம பிராமணர்கள் வந்த செய்தியை கேட்டவுடன், பக்தியால் நிறைந்து அவர்களுக்கு வணங்க முன்வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 3

श्रुत्वा कोपगतां वार्तामुपशामकृतां तथा । गार्हस्थ्याप्रतिपन्नानां वाक्यैर्भार्यासमुद्भवैः

கோபம் எழுந்த செய்தியையும், அது அமைதியடைந்த செய்தியையும் கேட்டான்; அது இல்லறத்தில் நிலைத்தவர்களின் மனைவிகளிடமிருந்து எழுந்த வார்த்தைகளால் நிகழ்ந்தது (என்று அரசன் உணர்ந்தான்)।

Verse 4

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्साष्टांगं स महीपतिः । ततः कृतांजलिपुटः प्रोवाच विनतः स्थितः

பின்பு அந்த மன்னன் அனைவருக்கும் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான். அதன் பின் கைகூப்பி, தாழ்மையுடன் நின்று பேசினான்।

Verse 5

युष्मदीयप्रसादेन संप्राप्तं जन्मनः फलम् । मया रोगविनाशेन तस्माद्ब्रूत करोमि किम्

“உங்கள் அருளால் என் பிறவியின் பயன் நிறைவேறியது; என் நோய் அழிந்தது. ஆகவே சொல்லுங்கள்—நான் என்ன செய்ய வேண்டும் (பிரதியாக)?”

Verse 6

ब्राह्मणा ऊचुः । भार्यया तव राजेंद्र वयं सर्वत्र वासिनः । नीताः कृतार्थतां दत्त्वा रत्नानि विविधानि च

பிராமணர்கள் கூறினர்—“ஓ ராஜேந்திரா! பல இடங்களில் வாழும் எங்களை உன் மனைவி பலவகை ரத்தினங்களைத் தானமாக அளித்து கृतார்த்தர்களாக்கினாள்।”

Verse 7

तस्मात्पुरवरं कृत्वा क्षेत्रेऽत्रैव सुशोभने । अस्माकं देहि गार्हस्थ्यं येन सम्यक्प्रजायते

ஆகையால் இவ்வழகிய தீர்த்தக்ஷேத்திரத்திலேயே சிறந்த நகரத்தை நிறுவி, எங்களுக்கு கிருஹஸ்தாஶ்ரமத்தை அருள்வீராக; அதனால் நாம் சந்ததியுடன் முறையாக வளம்பெறுவோம்.

Verse 8

यजामो विविधैर्यज्ञैः सदा संपूर्णदक्षिणैः । इमं लोकं परं चैव साधयामः सदास्थिताः

நாம் பலவகை யாகங்களால் எப்போதும் முழுமையான தக்ஷிணையுடன் வழிபடுவோம்; இவ்வாறு நிலைத்திருந்து இவ்வுலகமும் மறுலகமும் இரண்டையும் நன்கு அடைவோம்.

Verse 9

तच्छ्रुत्वा पार्थिवो हृष्टस्तथेत्युक्त्वा ततः परम् । अनुकूलदिने प्राप्ते शिल्पानाहूय भूरिशः

இதைக் கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்து “ததாஸ்து” என்று கூறினான்; பின்னர் சுப தினம் வந்தபோது பல சிற்பிகளை அழைத்தான்.

Verse 10

पुरं प्रकल्पयामास बहुप्राकारसंकुलम् । प्राकारपरिखायुक्तं गोपुरैः समलंकृतम्

அவன் பல பிராகாரங்கள் நிறைந்த நகரத்தை அமைத்தான்; மதில்களும் அகழிகளும் உடையதாகவும், கோபுரங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் செய்தான்.

Verse 11

अथाष्टषष्टिविप्राणां तत्र मध्ये नृपोत्तमः । अष्टषष्टिगृहाण्येव चकार सुबृहंति च

பின்னர் அந்த இடத்தின் நடுவில் அரசர்களில் சிறந்தவன் அறுபத்தெட்டு பிராமணர்களுக்காகத் துல்லியமாக அறுபத்தெட்டு வீடுகளை அமைத்தான்—மிக விசாலமான இல்லங்கள்.

Verse 12

मत्तवारणजुष्टानि दीर्घिकासहितानि च । गृहोद्यानैः समेतानि यथा राजगृहाणि च

அவ்வீடுகள் அரசமாளிகைகளைப் போல இருந்தன—மதயானைகள் உலாவி வருமாறு, நீண்ட குளங்களுடன், இல்லத் தோட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 13

तथा कृत्वाऽथ रत्नौघैः पूरयित्वा तथा परैः । ददौ तेभ्यो अष्टषष्टिं च ग्रामाणां तदनंतरम्

அவ்வாறு செய்து, ரத்தினக் குவியல்களாலும் பிற செல்வங்களாலும் அவர்களின் கரங்களை நிரப்பி, உடனே அவர்களுக்கு அறுபத்தாறு கிராமங்களைத் தானமாக அளித்தான்।

Verse 14

ततः सर्वान्समाहूय पुत्रपौत्रांस्तदग्रतः । प्रोवाच तारनादेन श्रूयतां जल्पतो मम

பின்னர் அனைவரையும் அழைத்து, தன் மகன்களையும் பேரன்களையும் முன்னே நிறுத்தி, தெளிவாக ஒலிக்கும் குரலில் கூறினான்—“நான் சொல்லவிருப்பதைக் கேளுங்கள்।”

Verse 15

एतत्पुरं मया दत्तमेभिर्ग्रामैः समन्वितम् । एतेभ्यो ब्राह्मणेंद्रेभ्यः श्रद्धापूतेन चेतसा

“இந்த நகரம் இக்கிராமங்களுடன் சேர்த்து, நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன், இந்தப் பிராமணச் சிறந்தோர்க்கு நான் அளித்த தானமாகும்।”

Verse 16

तस्माद्रक्षा प्रकर्तव्या यथा न स्यात्क्षतिः क्वचित् । कष्टं वा ब्राह्मणेंद्राणां तथा चैव पराभवम्

“ஆகையால் எங்கும் எந்தத் தீங்கும் நேராதபடி பாதுகாப்பு செய்ய வேண்டும்—அந்தப் பிராமணச் சிறந்தோர்க்கு துன்பமும் வரக்கூடாது; அவமானமும் ஏற்படக்கூடாது।”

Verse 17

अस्मद्वंशसमुद्भूतो यस्त्वेतांस्तोषयिष्यति । अन्यो वा भूपतिर्वृद्धिमग्र्यां नूनं स यास्यति

எங்கள் வம்சத்தில் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், வேறு அரசனாக இருந்தாலும்—இப் பிராமணேந்திரர்களை மகிழ்வித்து ஆதரிப்பவன் நிச்சயமாக உயர்ந்த செழிப்பை அடைவான்।

Verse 18

यश्चापराधसंयुक्तानेतान्खेदं नयिष्यति । योजयिष्यति वा क्लेशैर्विविधैर्वा पराभवैः । स शत्रुभिः पराभूतो वेष्टितो विविधैर्गदैः

ஆனால் குற்றமனத்தால் இவர்களுக்கு துன்பம் விளைவிப்பவன், அல்லது பலவித வேதனைகளும் அவமானங்களும் ஏற்படுத்துவான்—அவன் பகைவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு பல நோய்களால் சூழப்படுவான்।

Verse 19

इह लोके वियोगादीन्प्राप्य क्लेशान्सुदारुणान् । रौरवादिषु रौद्रेषु नरकेषु प्रयास्यति

இந்த உலகிலேயே பிரிவு முதலிய மிகக் கொடிய துன்பங்களை அனுபவித்து, அதன் பின் ரௌரவம் போன்ற பயங்கர நரகங்களில் செல்வான்।

Verse 20

एवमुक्त्वा ततः सर्वं तेषां कृत्यं महीपतिः । स्वयमेवाकरोन्नित्यं दिवारात्रमतंद्रितः

இவ்வாறு கூறிய பின் அரசன் அவர்களுக்குரிய எல்லாக் கடமைகளையும் தானே தினமும், பகல்-இரவு, அலட்சியமின்றி நிறைவேற்றினான்।

Verse 21

अथ ता ब्राह्मणेंद्राणां भार्याः सर्वाः द्विजोत्तमाः । दमयंत्याः समासाद्य प्रासादं स्नेहवत्सलाः

அப்போது அந்தப் பிராமணேந்திரர்களின் மனைவியர்—அனைவரும் நற்குணமுடைய இருபிறப்பர்-மகளிர்—அன்பும் பாசமும் நிறைந்து தமயந்தியின் அரண்மனைக்கு வந்தனர்।

Verse 22

कुंकुमागरुकर्पूरैः पुष्पैर्गंधैः पृथग्विधैः । तदर्च्चा पूजयामासुः स च राजा दिनेदिने

குங்குமம், அகில், கற்பூரம், மலர்கள் மற்றும் பலவகை நறுமணப் பொருட்களால் அவர்கள் அந்தப் பூஜ்ய வடிவத்தை அர்ச்சித்தனர்; அரசனும் நாள்தோறும் பக்தியுடன் வழிபட்டான்।

Verse 23

अथ ताः प्रोचुरन्योन्यं तापस्यस्तत्पुरः स्थिताः । तस्यभूपस्य संतोषं जनयंत्यो द्विजोत्तमाः

அப்போது அவ்வத் தபஸ்வினிப் பெண்கள் அவன் முன்னிலையில் நின்று ஒருவருக்கொருவர் பேசினர்; அந்தத் த்விஜோத்தமப் புனிதர்கள் அரசனின் உள்ளத்தில் திருப்தியை எழுப்பினர்।

Verse 24

यदास्माकं गृहे वृद्धिः कदाचित्संभविष्यति । तदग्रतश्च पश्चाच्च दमयंत्याः प्रपूजनम् । करिष्यामो न संदेहः सर्वकृत्येषु सर्वदा

எங்கள் இல்லத்தில் எப்போதாவது வளம் பெருகினால், அதற்கு முன்பும் பின்பும் நாங்கள் தமயந்தியின் சிறப்பு வழிபாட்டை நிச்சயமாகச் செய்வோம்—எல்லாக் கடமைகளிலும் எப்போதும்; ஐயமில்லை।

Verse 25

एनां दृष्ट्वा कुमारी या वेदिमध्यं गमिष्यति । सा भविष्यत्यसंदेहः पत्युः प्राणसमा सदा

அவளைத் தரிசித்து யார் கன்னி வேதியின் நடுவில் (சடங்கிற்காக) செல்கிறாளோ, அவள் ஐயமின்றி எப்போதும் கணவனுக்கு உயிர்போல் அன்பானவளாவாள்।

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कन्यायज्ञ उपस्थिते । दमयंती प्रद्रष्टव्या पूजनीया प्रयत्नतः

ஆகையால், கன்னியாயஜ்ஞம் (திருமணச் சடங்கு) நெருங்கியபோது தமயந்தியை அவசியம் தரிசித்து, முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 27

सूत उवाच । एवं तत्र पुरे तेन भूभुजा सुमहात्मना । अष्टषष्टिं च संस्थाप्य गोत्राणां निर्वृतिः कृता

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு அந்த நகரில் அந்த மகாத்மா அரசன் அறுபத்தெட்டு கோத்திரங்களை முறையாக நிறுவி, பிராமண குலங்களுக்கு அமைதியும் அச்சமின்மையும் அளித்தான்।

Verse 28

तेषामपि च चत्वारि गोत्राण्युर गजाद्भयात् । गतानि तत्र यत्र स्युस्तानि पूर्वोद्भवानि च । चतुःषष्टिः स्थिता तत्र पुरे शेषा द्विजन्मनाम्

அவற்றில் நான்கு கோத்திரங்கள் உரக-கஜத்தின் அச்சத்தால் அங்கிருந்து விலகின; அவர்கள் எங்கே இருந்தார்களோ அங்கேயே சென்றனர்—அவை பழமையான தோற்றமுடைய கோத்திரங்கள். மீதமுள்ள அறுபத்துநான்கு இருபிறப்பினர் கோத்திரங்கள் அந்த நகரிலேயே நிலைத்தன।

Verse 29

ऋषय ऊचुः । कीदृङनागभयं तेषां येन ते विगता विभो । परित्यज्य निजं स्थानमेतन्नो विस्तराद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ வல்லவனே! அவர்கள் தங்கள் இடத்தை விட்டு விலகச் செய்த அந்த நாகப் பயம் எத்தகையது? இதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லும்।

Verse 30

सूत उवाच । आनर्त्ताधिपतिः पूर्वमासीन्नाम्ना प्रभंजनः । धर्मज्ञः सुप्रतापी च परपक्षक्षयावहः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஆனர்த்தத்தின் அரசன் ‘பிரபஞ்சனன்’ எனப் பெயருடையவன் இருந்தான். அவன் தர்மத்தை அறிந்தவன், மிகுந்த வீரத்துடன், பகைவரின் படைகளை அழிப்பவன்.

Verse 32

ततस्तेन समाहूय दैवज्ञाञ्छास्त्रपंडितान् । तेषां निवेदितं सर्वं कालं तस्य समुद्भवम्

பின்னர் அவன் ஜோதிடர்களையும் சாஸ்திரப் பண்டிதர்களையும் அழைத்து, அனைத்தையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான்—சிறப்பாக அந்த (குழந்தையின்) பிறப்புக் காலத்தையும் பிறப்பின் சூழ்நிலையையும்.

Verse 33

दैवज्ञा ऊचुः । एष ते पृथिवीपाल जातः पुत्रः सुगर्हित । काले ऽनिष्टप्रदे रौद्रे गंडांत त्रितयोद्भवे

ஜோதிடர்கள் கூறினர்—ஓ பூமிபாலா! உமது இந்தப் புதல்வன் மிக நிந்தைக்குரிய யோகத்தில் பிறந்தான்; ரௌத்ரமும் அநிஷ்டபலமும் தரும் காலத்தில், மும்மடங்கு சங்கமத்தால் உண்டான கண்டாந்தச் சந்தியில்।

Verse 34

कथंचिदपि यद्येष जीवयिष्यति पार्थिव । पितृमातृपुरार्थे च देशानुत्सादयिष्यति

ஓ அரசே! எப்படியாவது இவன் உயிர் தப்பினால், தந்தை-தாயின் நோக்கங்களாலும் நகரமும் ஆட்சியும் பெறும் ஆசையாலும் தூண்டப்பட்டு நாடுகளை அழித்தொழிப்பான்।

Verse 35

राजोवाच । अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा । येन संजायते क्षेमं पुत्रस्य विषयस्य च

அரசன் கூறினான்—இங்கே ஏதாவது பரிகாரம் உள்ளதா? தெய்வீகமோ மனிதமோ; அதனால் என் மகனுக்கும் என் நாட்டுக்கும் க்ஷேமமும் நலனும் உண்டாகுமா?

Verse 36

ब्राह्मणा ऊचुः । यथा समुत्थितं यंत्रं यंत्रेण प्रतिहन्यते । यथा बाणप्रहाराणां कवचं वारणं भवेत । तथा ग्रहविकाराणां शांतिर्भवति वारणम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—எழுந்து இயங்கும் யந்திரத்தை மற்றொரு யந்திரம் தடுத்து நிறுத்துவது போலவும், அம்புத் தாக்குதல்களுக்கு கவசம் பாதுகாப்பாக இருப்பது போலவும், கிரகக் கோளாறுகளுக்கு சாந்திகர்மம் தடுப்புப் பாதுகாப்பாக அமையும்।

Verse 37

तस्मान्नित्यमनुद्विग्नः शांतिकं कुरु भूपते । येन सर्वे ग्रहाः सौम्या जायंते च शुभावहाः

ஆகையால், ஓ அரசே! எப்போதும் கலங்காமல் சாந்திகர்மத்தைச் செய்; அதனால் எல்லாக் கிரகங்களும் சௌம்யமடைந்து சுபபலங்களை அளிப்பவையாகும்।

Verse 38

अनिष्टस्थानसंस्थेषु ग्रहेषु विषमेषु च । ततः स सत्वं गत्वा चमत्कारपुरं नृपः

கிரகங்கள் அநிஷ்டமான இடங்களிலும் எதிர்மறை நிலையிலும் இருந்தபோது, அரசன் திடம்கொண்டு ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 39

तत्र विप्रान्समावेश्य सर्वान्प्रोवाच सादरम् । वयं युष्मत्प्रसादेन राज्यं कुर्मः सदैव हि

அங்கே எல்லா பிராமணர்களையும் ஒன்றுகூடச் செய்து, மரியாதையுடன் கூறினான்—‘உங்கள் அருளாலேயே நாங்கள் எப்போதும் அரசாட்சியை நடத்துகிறோம்।’

Verse 40

ये ऽतीता ये भविष्यंति वंशे ऽस्माकं नृपोत्तमाः । भवंतो ऽत्र गतिस्तेषां सस्यानां नीरदो यथा

எங்கள் வம்சத்தில் கடந்துபோனவும் வரவிருக்கும்வும் ஆகிய சிறந்த அரசர்களுக்கு, இங்கே நீங்கள் தான் அடைக்கலம்; பயிர்களுக்கு மழைமேகம் ஆதாரமாவதுபோல்।

Verse 41

यदत्र मत्सुतो जातो दुष्टस्थानस्थितैर्ग्रहैः । दैवज्ञैः शांतिकं प्रोक्तं तस्यानिष्टस्य शांतिदम्

என் மகன் அசுப இடங்களில் இருந்த கிரகநிலையின்போது பிறந்ததால், அந்த அநிஷ்டத்தைத் தணிக்கும் சாந்திகர்மம் என்று ஜோதிடர்கள் கூறினர்।

Verse 42

तस्मात्कुरुत विप्रेंद्रा यथोक्तं शांतिकं मम । न पुत्रश्च राष्ट्रं च विभवश्च विवर्धते

ஆகையால், ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, விதிப்படி எனக்குச் சாந்திகர்மத்தைச் செய்யுங்கள்; இல்லையெனில் என் மகனும், நாட்டும், செல்வமும் வளராது।

Verse 43

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुः संमंत्र्याऽथ परस्परम् । क्षेमाय तव भूनाथ करिष्यामोऽत्र शांतिकम्

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து கூறினர்— “ஓ பூநாதா! உமது க்ஷேமத்திற்காக இங்கே சாந்திகர்மம் செய்வோம்.”

Verse 44

सदेव नियताः संतः शांताः षोडश ते द्विजाः । उपहाराः सदा प्रेष्यास्त्वया भक्त्या महीपते । मासांते चाभिषेकश्च ग्राह्यो रुद्रघटोद्भवः

அந்த பதினாறு த்விஜர்கள் எப்போதும் நியமநிஷ்டையுடன், சத்புருஷர்களாகவும் சாந்தராகவும் உள்ளனர். ஓ மஹீபதே! பக்தியுடன் நீ அவர்களுக்கு எந்நாளும் காணிக்கைகள் அனுப்ப வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் ருத்ரகடத்தில் தோன்றிய நீரால் விதிப்படி ருத்ராபிஷேகம் பெற வேண்டும்.

Verse 45

एवं प्रकुर्वतस्तुभ्यं पुत्रो वृद्धिं प्रयास्यति । तथा राष्ट्रं च कोशश्च यच्चान्यदपि किंचन

இவ்வாறு நீ செயல்வழங்கினால் உன் புதல்வன் நிச்சயமாக வளர்ச்சி அடைவான்; அதுபோல உன் நாடும் கருவூலமும், உன் நலனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தும் செழிக்கும்.

Verse 46

ततः प्रणम्य तान्हृष्टो गत्वा निजनिवेशनम् । उत्सवं पुत्रजन्मोत्थं चक्रे तैः प्रेरितः सदा

பின்னர் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை வணங்கி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; அவர்களின் ஊக்கத்தால் புதல்வன் பிறப்பால் எழுந்த விழாவை அவன் எப்போதும் நடத்தினான்.

Verse 47

संभारान्प्रेषयामास चमत्कारपुरे ततः । मासांते चाभिषेकश्च ग्राह्यो वै विधिपूर्वकम्

அதன்பின் அவன் சமத்காரபுரத்திற்கு தேவையான பொருட்களை அனுப்பினான்; மேலும் ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் அபிஷேகம் நிச்சயமாக விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டியது.

Verse 48

तेऽपि ब्राह्मणशार्दूलाश्चातुश्चरणसंभवाः । क्रमेण शांतिकं चक्रुर्ब्रह्मचर्यपरायणाः

அவர்களும் புலி போன்ற பிராமணர்கள்—நான்கு வேத மரபிலிருந்து தோன்றியவர்கள்—ஒழுங்கான வரிசையில் சாந்திகர்மத்தைச் செய்தனர், பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியாக இருந்து।

Verse 49

मासं मासं प्रति सदा शांता दांता जितेंद्रियाः । ततो मासा वसानेऽन्ये चक्रुस्तच्छांतिकं द्विजाः

மாதம் மாதம் அவர்கள் எப்போதும் அமைதியுடன், தமனத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவர்களாய் அதே சாந்திகர்மத்தைச் செய்தனர்; பின்னர் மாத முடிவில் மற்ற த்விஜர்களும் அதே சாந்தியைச் செய்தனர்।

Verse 50

सोऽपि राजाऽथ मासांते समागत्य सुभक्तितः । अभिषेकं समादाय पूजयित्वा द्विजोत्तमान्

அந்த அரசனும் மாத முடிவில் மிகுந்த பக்தியுடன் வந்து, அபிஷேக விதியை ஏற்று, சிறந்த பிராமணர்களை வணங்கி।

Verse 51

वासोभिर्मुकुटैश्चैव गोभूदानेन केवलम् । संतर्प्यान्यांस्तथा विप्रान्स्वस्थानं याति भूमिपः

ஆடைகள், முடிகள் (முகுடங்கள்) அளித்தும், மேலும் பசு தானமும் நில தானமும் மட்டும் செய்து, மற்ற பிராமணர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, அந்த மன்னன் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 52

एवं प्रवर्तमाने च शांतिके तत्र भूपतेः । जगाम सुमहान्कालः क्षेमारोग्यधनागमैः

இவ்வாறு அந்த அரசனுக்கான சாந்திகர்மம் தொடர்ந்து நடைபெற, பாதுகாப்பு, ஆரோக்கியம், செல்வ வரவு ஆகியவற்றுடன் மிக நீண்ட காலம் கடந்தது।

Verse 53

कस्यचित्त्वथ कालस्य मासादावपि भूपतेः । प्रारब्धे शांतिके तस्मिन्महाव्याधिरजायत

ஒரு காலத்தில், மாதத்தின் தொடக்கத்திலேயே, அரசனுக்காக அந்த சாந்தி-அனுஷ்டானம் தொடங்கியபோது, உடனே ஒரு பெரும் கொடிய நோய் எழுந்தது.

Verse 54

तत्पुत्रस्य विशेषेण तथैवांतःपुरस्य च । राष्ट्रस्य च समग्रस्य वाहनानां तथा क्षयः

குறிப்பாக அவன் மகனுக்கும், அதுபோல அந்தப்புரப் பெண்களுக்கும், மேலும் முழு நாட்டிற்கும் சிதைவு ஏற்பட்டது; குறிப்பாக வாகனங்களும் ஏற்றங்களும் அழிந்தன.

Verse 55

स ततः प्रेषयामास शांत्यर्थं तत्र सत्पुरे । सुसंभारान्विशेषेण दक्षिणाश्च विशेषतः

அப்போது சாந்திக்காக அந்த நற்புரத்திற்குப் பெருமளவு யாகப் பொருட்களையும், குறிப்பாக மிகுந்த தக்ஷிணைகளையும் அனுப்பினான்.

Verse 56

यथायथा द्विजास्तत्र होमं कुर्वंति पावके । तथा सर्वे विशेषेण रोगा वर्धंति सर्वशः

ஆனால் அங்கே இருபிறப்பினர் புனித அக்கினியில் ஹோமம் செய்யச் செய்ய, அதே அளவில் எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லா வகையிலும் நோய்கள் மேலும் மேலும் பெருகின.

Verse 57

म्रियन्ते वाजिनस्तस्य बृहन्तो वारणास्तथा । शत्रवः सर्वकाष्ठासु विग्रहार्थमुपस्थिताः

அவனுடைய குதிரைகள் இறக்கத் தொடங்கின; அதுபோலப் பெரிய பெரிய யானைகளும். மேலும் பகைவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் போருக்காகத் தயாராய் நின்றனர்.

Verse 58

ततः स व्याकुलीभूतो रोगग्रस्तो महीपतिः । चमत्कारपुरं प्राप्य सर्वान्विप्रानुवाच ह

அப்போது கலங்கியதும் நோயால் பீடிக்கப்பட்டதும் ஆன அரசன் சமத்காரபுரம் வந்து அங்கிருந்த எல்லா பிராமணர்களையும் நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 59

युष्माभिः स्वामिभिः संस्थैरापदोऽभिभवंति माम् । तत्किमेतन्महाभागाः क्षीयन्ते मम संपदः । रोगाश्चैव विवर्धंते शत्रुसंघैः समन्विताः

நீங்கள் போற்றத்தக்க ஸ்வாமிகளாக அருகில் இருந்தும் ஆபத்துகள் என்னை அடக்குகின்றன. ஓ மகாபாக்களே, இது என்ன? என் செல்வம் குறைகிறது; நோய்கள் பெருகுகின்றன; பகைவர்களின் கூட்டமும் சேர்ந்து வருகிறது।

Verse 60

तस्माद्विशेषतो होमः कार्यो रोगप्रशांतये । दानानि च विशिष्टानि प्रदास्यामि द्विजन्मनाम्

ஆகையால் நோய்-சாந்திக்காக சிறப்பாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் நான் இருபிறப்பாளர்களுக்கு உயர்ந்த தானங்களை அளிப்பேன்।

Verse 61

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रत्यक्षं तस्य भूपतेः । चक्रुः समाहिता भूत्वा शांतिकं तद्धिताय च

அப்போது அந்த எல்லா பிராமணர்களும் அரசன் முன்னிலையில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அவன் நலனுக்காக சாந்திகச் சடங்கை செய்தனர்।

Verse 62

यथायथा प्रयुञ्जीरन्होमांते सुसमा हिताः । तथातथास्य भूपस्य वृद्धिं रोगः प्रगच्छति

ஹோமத்தின் முடிவில் அவர்கள் எவ்வளவு எவ்வளவு முறையாகச் செயலை மேற்கொண்டார்களோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக—மிகச் சீராக இருந்தும்—அரசனின் நோய் மேலும் வளர்ந்தது।

Verse 63

एतस्मिन्नंतरे क्रुद्धास्ते सर्वे द्विजसत्तमाः । ग्रहानुद्दिश्य सूर्यादीञ्छापाय कृतनिश्चयाः

அவ்வேளையில் அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் அனைவரும் கோபமுற்றனர்; சூரியன் முதலான கிரகங்களை நோக்கி அவர்களுக்கு சாபமிடத் தீர்மானித்தனர்.

Verse 65

एवं ते निश्चयं कृत्वा शुचीभूय समाहिताः । यावद्यच्छंति तच्छापं ग्रहेभ्यः क्रोधमूर्छिताः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அவர்கள் தூய்மையடைந்து மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தினர்; கோபத்தில் மயங்கிய அந்தப் பிராமணர்கள் கிரகங்களுக்கு சாபமிடத் தயாராயினர்.

Verse 66

तावद्वह्निरुवाचेदं मूर्तो भूत्वा द्विजोत्तमान् । मा प्रयच्छत विप्रेंद्राः शापं कोपात्कथंचन

அப்பொழுது அக்னிதேவன் உருவம் கொண்டு சிறந்த பிராமணர்களிடம் கூறினான்—“விப்ரேந்திரர்களே, கோபத்தால் எவ்விதத்திலும் சாபம் உரைக்காதீர்.”

Verse 67

ग्रहेभ्यो दोषमुक्तेभ्यः श्रूयतां वचनं मम । मासिमासि प्रकुर्वंति होमं ते षोडश द्विजाः

“குற்றமற்ற அந்தக் கிரகங்களைப் பற்றிய என் சொல்லைக் கேளுங்கள்; அந்த பதினாறு த்விஜர்கள் மாதந்தோறும் ஹோமம் செய்கிறார்கள்.”

Verse 68

तेषां मध्यस्थितश्चैकस्त्रिजातो ब्राह्मणाधमः । तेन तद्दूषितं द्रव्यं समग्रं होमसंभवम्

“அவர்களிடையே ஒருவன் நடுவில் நிற்கிறான்—திரிஜாதன், பிராமணர்களில் இழிந்தவன்; அவனால் ஹோமத்திற்குரிய முழு திரவியமும் மாசடைந்தது.”

Verse 69

ब्राह्मणा ऊचुः । पूजिता अपि सद्भक्त्या विधानेन तथा ग्रहाः । पीडयंति पुरं राज्ञः सपुत्रपशुबांधवम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—நல்ல பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டாலும், கிரகங்கள் அரசனின் நகரத்தை அவன் புதல்வர், மாடுமிருகங்கள், உறவினர்கள் உடனும் சேர்த்து துன்புறுத்துகின்றன।

Verse 70

तस्मादेनं परित्यज्य होमं कुरुत मा चिरम् । येन प्रीतिं परां यांति ग्रहाः सर्वेऽर्कपूर्वकाः

ஆகையால் இவனை விட்டு, தாமதமின்றி ஹோமம் செய்யுங்கள்; அதனால் சூரியனை முதலாகக் கொண்ட எல்லாக் கிரகங்களும் உன்னத திருப்தியை அடைவன.

Verse 71

आरोग्यश्च भवेद्राजा गतशत्रुः सुतान्वितः । सततं सुखमभ्येति मच्छांतिकप्रभावतः

அரசன் ஆரோக்கியமடைந்து, பகைவரின்றி, புதல்வர்களுடன் விளங்குவான்; எனக்காகச் செய்யப்பட்ட சாந்திக்ரியையின் பலத்தால் அவன் எப்போதும் இன்பம் அடைவான்।

Verse 72

एवमुक्त्वा स भगवान्वह्निश्चादर्शनं गतः । तेऽपि विप्रा विषण्णास्या लज्जया परया वृताः

இவ்வாறு சொல்லி பகவான் அக்னி கண்முன்னிருந்து மறைந்தார்; அந்தப் பிராமணர்களும் முகம் தாழ்ந்து, பேர்லஜ்ஜையால் மூடப்பட்டனர்।

Verse 73

ततस्तं पावकं भूयः स्तुवंतस्तत्र च स्थिताः । प्रोचुर्वैश्वानरं ब्रूहि त्रिजातो योऽत्र च द्विजः

பின்னர் அவர்கள் அங்கேயே இருந்து அந்தப் பாவகனை மீண்டும் துதித்து கூறினர்—ஓ வைஶ்வானரா! இங்கு தன்னைத் த்விஜன் எனச் சொல்லும் இந்த ‘திரிஜாதன்’ யார்? விளக்குவாயாக।

Verse 74

येन तं संपरित्यज्य कुर्मः कर्म प्रशांतये । निःशेषमेव दोषाणां भूपस्यास्य महात्मनः

அவரை விட்டு நாம் சாந்திக்காகச் சடங்கைச் செய்வோம்; இம்மகாத்மா அரசனைப் பற்றிய எல்லாத் தோஷங்களும் முற்றிலும் நீங்கட்டும்.

Verse 75

वह्निरुवाच । नाहं दोषं द्विजेद्राणां जानन्नपि कथंचन । ब्रवीमि ब्राह्मणा वन्द्या मम सर्वे धरातले

அக்னி கூறினார்—இருபிறப்போரின் தலைவர்களின் தோஷம் எனக்குத் தெரிந்தாலும் அதை எவ்விதத்திலும் நான் சொல்லமாட்டேன்; பூமியிலுள்ள எல்லா பிராமணரும் எனக்கு வணக்கத்திற்குரியவர்.

Verse 76

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि तं ब्राह्मणं वह्ने नास्माकं कीर्तयिष्यसि । तत्ते शापं प्रदास्यामस्तस्माच्छीघ्रं वदस्व नः

பிராமணர்கள் கூறினர்—அக்னியே! அந்தப் பிராமணனை எங்களுக்குச் சொல்லாவிட்டால், உனக்குச் சாபம் அளிப்போம்; ஆகவே விரைவாகச் சொல்.

Verse 77

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वह्निर्भयसमन्वितः । चिरं विचिंतयामास कुर्वेऽतः किं शुभावहम्

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அக்னி அச்சத்தால் நிறைந்து நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்: ‘இங்கே எதைச் செய்தால் மிகச் சுபம் உண்டாகும்?’

Verse 78

ब्राह्मणं दूषयिष्यामि यदि तावच्च पातकम् । भविष्यति न संदेहः शापश्चापि तदुद्भवः

நான் ஒரு பிராமணனை இகழ்ந்தால், அதற்கேற்ற பாபம் நிச்சயமாக உண்டாகும்—சந்தேகமில்லை; அதிலிருந்து சாபமும் பிறக்கும்.

Verse 79

कीर्तयिष्यामि वा नैव विद्यमानं द्विजोत्तमम् । शपिष्यति न संदेहः क्रुद्धा आशीविषोपमाः

இங்கே இருப்பதான அந்த உயர்ந்த பிராமணரை நான் அறிவிக்காவிட்டால், ஐயமின்றி கோபித்த விஷப்பாம்பு போன்ற பிராமணர்கள் என்னைச் சபிப்பார்கள்।

Verse 80

एवं चिंतयतस्तस्य गात्रे स्वेदोऽभवन्महान् । येन तत्पूरितं कुण्डं होमार्थं यत्प्रकल्पितम्

அவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவன் உடலில் மிகுந்த வியர்வை எழுந்தது; அதனால் ஹோமத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட குண்டம் நிரம்பியது।

Verse 81

ततः प्रोवाच तान्विप्रान्कृतांजलिपुटः स्थितः । वेपमानो भयत्रस्तःकुण्डान्निष्क्रम्य पावकः

அப்போது பாவகன் (அக்னி) குண்டத்திலிருந்து வெளிவந்து கைகூப்பி நின்றான்; பயத்தால் நடுங்கி அந்தப் பிராமணர்களை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 83

अत्र स्वेद जले विप्रा ये स्थिताः षोडश द्विजाः । ते स्नानमद्य कुर्वंतु प्रविशुद्ध्यर्थमात्मनः

ஓ பிராமணர்களே, இங்கே நிற்கும் இந்த பதினாறு த்விஜர்கள் இன்று இந்த வியர்வை நீரில் நீராடட்டும்; தம்மை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக।

Verse 84

एतेषां मध्यगो यश्च त्रिजातः स भविष्यति । तस्य विस्फोटकैर्युक्तं स्नातस्यांगं भविष्यति

இவர்களுள் நடுவில் நிற்பவன் திரிஜாதன் ஆவான்; நீராடிய பின் அவன் உடலில் கொப்புளங்கள்/புண்கள் தோன்றும்।

Verse 85

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे क्रमात्तत्र निमज्जनम् । चक्रुः शुद्धिं गताश्चापि मुक्त्वैकं ब्राह्मणं तदा

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் வரிசையாக அங்கே மூழ்கி நீராடினர். அவர்கள் தூய்மையையும் அடைந்தனர்; ஆனால் அந்நேரம் ஒரே ஒரு பிராமணனை மட்டும் விலக்கினர்.

Verse 86

हाहाकारस्ततो जज्ञे महांस्तत्र जनोद्भवः । दृष्ट्वा विस्फोटकैर्युक्तमकस्मात्तं द्विजोत्तमम्

அப்போது அங்கிருந்த மக்களிடையே பெரும் அலறல் எழுந்தது. ஏனெனில் அவர்கள் திடீரென அந்தச் சிறந்த பிராமணன் வெடிப்புப் புண்களால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர்.

Verse 87

सोऽपि लज्जान्वितो विप्रः कृत्वाऽधो वदनं ततः । निष्क्रांतोऽथ सभामध्यात्स्थानाद्विप्रसमुद्भवात्

அந்தப் பிராமணனும் வெட்கம் கொண்டு முகத்தைத் தாழ்த்தினான். பின்னர் அவன் சபையின் நடுவிலிருந்து, பிராமணர்களின் அந்த ஆசனத்திலிருந்து வெளியேறினான்.

Verse 88

वह्निरुवाच । एतद्वः साधितं कृत्यं मया पूर्वं द्विजोत्तमाः । तस्माद्यास्ये निजं स्थानं भवद्भिः पारमापितः

அக்னி கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, இந்தக் காரியத்தை நான் முன்பே உங்களுக்காக நிறைவேற்றிவிட்டேன். ஆகவே உங்கள் மூலம் நிறைவு பெற்ற நான் இப்போது என் சொந்த தாமத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 89

न वृथा दर्शनं मे स्यादपि स्वप्रे द्विजोत्तमाः । तस्मात्सम्प्रार्थ्यतां किंचिदभीष्टं हृदि संस्थितम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, என் தரிசனம் வீணாகாதிருக்கட்டும்—கனவில்கூட. ஆகவே உங்கள் இதயத்தில் நிலைத்துள்ள விருப்பமான வரத்தை என்னிடமிருந்து வேண்டுங்கள்.

Verse 90

ब्राह्मणा ऊचुः । एतत्तव जलं वह्ने स्वेदजं सर्वदैव तु । स्थिरं भवतु चात्रैव विशुद्ध्यर्थं द्विजन्मनाम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ அக்னிதேவா! உமது வியர்வையால் பிறந்த இந்த நீர் எந்நாளும் இங்கே நிலைத்திருக்கட்டும்; இருபிறப்போரின் தூய்மைக்காக.

Verse 91

अन्यजातो नरो योऽत्र प्रकरोति निमज्जनम् । तस्य चिह्नं त्वया कार्यं विस्फोटकसमुद्भवम्

இங்கே வேறு பிறப்புக் குழுவைச் சேர்ந்தவன் மூழ்கி நீராடினால், அவன்மேல் வெடிப்புப் புண்கள் எழும் அடையாளத்தை நீ ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 92

नाहं स्वजिह्वया दोषं ब्राह्मणस्य समुद्भवम् । कथञ्चित्कीर्तयिष्यामि तस्माच्छृण्वन्तु भो द्विजाः

பிராமணனில் எழுந்த குற்றத்தை நான் என் நாவால் வெளிப்படையாகச் சொல்லமாட்டேன்; ஆயினும் ஏதோ முறையில் குறிப்பிடுவேன்—ஆகையால், ஓ இருபிறப்போரே, கேளுங்கள்.

Verse 93

अद्यप्रभृति सर्वेषां ब्राह्मणानां समुद्भवम् । शुद्धिरत्र प्रकर्तव्या पितृमातृसमुद्द्भवा

இன்றுமுதல் எல்லாப் பிராமணர்களும் தந்தை-தாய் வழியாக எழும் (குல-பிறப்பு) தொடர்பான தூய்மையை இங்கே செய்ய வேண்டும்.

Verse 94

चमत्कारपुरोत्थो यः कश्चिद्विप्रः प्रकीर्तितः । सोऽत्र स्नातो विशुद्धश्च विज्ञेयः कुलपुत्रकः

‘சமத்காரபுரத்தில் பிறந்தவன்’ எனப் புகழப்படும் எந்தப் பிராமணனும் இங்கே நீராடினால் தூய்மையடைந்து, நல்ல குலத்தின் மகனென அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 95

तस्मै कन्या प्रदातव्या स श्राद्धार्हो भविष्यति धर्मकृत्येषु सर्वेषु योजनीयः स एव हि

அவனுக்கே கன்னியாதானம் செய்ய வேண்டும். அவன் ஸ்ராத்தத்திற்குத் தகுதியுடையவன் ஆவான்; தர்மக் கிரியைகள் அனைத்திலும் உண்மையில் அவனே நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 96

अष्टषष्टिषु गोत्रेषु मिलितेषु यथाक्रमम् । तत्प्रत्यक्षं विशुद्धो यः स शुद्धः पंक्तिपावनः

அறுபத்தெட்டு கோத்திரங்கள் முறையாகக் கூடும் போது, நேரடிக் குறிகளால் தூயவன் எனத் தெரிபவன் உண்மையில் தூயவன்; முழுப் பந்தியையும் புனிதப்படுத்துபவன்.

Verse 97

अपवादाश्च ये केचिद्ब्रह्महत्यादिकाः स्थिताः । अन्येऽपि दुर्जनैः प्रोक्ता धर्मसन्देहकारकाः

பிரம்மஹத்தி முதலிய குற்றச்சாட்டுகள் போன்ற எந்த அபவாதங்களும், மேலும் தீயோர் கூறும் பிற குற்றம்சாட்டுகளும்—தர்மத்தில் சந்தேகம் உண்டாக்குபவையும்—

Verse 98

ते सर्वेऽत्र विशुद्धाः स्युर्विज्ञेयाः कुलपुत्रकाः । अपवादास्तथा चान्ये नाशं यास्यंति चाखिलाः

அவர்கள் அனைவரும் இங்கே முழுமையாகத் தூய்மையடைந்தவர்கள், குலப்புத்ரர்கள் என அறியப்பட வேண்டும். அத்தகைய அபவாதங்களும் பிற பழிகளும் அனைத்தும் முற்றிலும் அழியும்.

Verse 99

यावन्नात्र कृतं स्नानं प्रत्यक्षं च द्विजन्मनाम् । सर्वेषां तावदेवाऽत्र न स विप्रो भवेत्स्फुटम्

இங்கே இருபிறப்பினரால் நேரடியாக ஸ்நானம் செய்யப்படாத வரையில், இவ்விஷயத்தில் அவர்களுக்கெல்லாம் அவன் தெளிவாகப் பிராமணன் ஆகமாட்டான்.

Verse 100

सूत उवाच । एवं ते समयं कृत्वा चमत्कारपुरोद्भवाः । ब्राह्मणाः शांतिकं चक्रुर्हितार्थं तस्य भूपतेः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உடன்பாடு செய்து, அதிசய நகரத்திலிருந்து தோன்றிய பிராமணர்கள் அந்த அரசனின் நலனுக்காக சாந்திகர்மங்களைச் செய்தனர்.

Verse 101

तस्मिन्कुण्डे ततः स्नानं कृतं सर्वैर्महात्मभिः । भयत्रस्तैर्विशुद्ध्यर्थं शेषैरपि महात्मभिः

பின்னர் அந்த குண்டத்தில் எல்லா மகாத்மாக்களும் நீராடினர்; அச்சத்தால் நடுங்கிய மற்ற மகாத்மாக்களும் தூய்மைக்காக அங்கேயே நீராடினர்.

Verse 102

ततो नीरोगतां प्राप्तः स भूपस्तत्क्षणाद्विजाः । यस्तत्र कुरुते स्नानमद्यापि द्विजसत्तमाः

அதன்பின், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அந்த அரசன் அந்தக் கணமே நோயற்றவனானான். இன்றும், ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே, அங்கே யார் நீராடுகிறாரோ—

Verse 103

कार्तिक्यां परदारोत्थैः स विमुच्येत पातकैः । एषां युगत्रये शुद्धिरासीत्तत्र द्विजन्मनाम्

கார்த்திக மாதத்தில், பிறருடைய மனைவியால் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து அவன் விடுபடுவான். இந்த த்விஜர்களுக்கு மூன்று யுகங்களிலும் அங்கே தூய்மை இருந்தது.

Verse 104

कुलशीलविहीनानामन्येषामपि पाप्मनाम् । मत्वा कलियुगं घोरं परदारसुरंजितम् । तत्र शुद्धिस्ततः सर्वैः कृता विप्रैश्च वाचिका

குலநெறியும் நல்லொழுக்கமும் இன்றியவர்களையும் பிற பாவிகளையும் கண்டு, பிறர்மனைவி எனும் ‘அசுரம்’ நிறைந்த கொடிய கலியுகம் என்று கருதி, அங்கே அனைவரும் தூய்மையின் வழியை நிறுவினர்; மேலும் பிராமணர்கள் வாக்கால் அறிவித்த தூய்மையையும் நிலைநாட்டினர்.

Verse 106

अद्यापि कुरुते तत्र यः स्नानं द्विजसत्तमाः । त्रिजातो दह्यते तत्र वह्निना स न संशयः

இன்றும், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, யார் அங்கே நீராடுகிறாரோ, அவர் திரிஜாதராக இருந்தாலும் அங்கே தூய்மையின் அக்னியால் தகைந்து நிர்மலராவார்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 113

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेवरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्याने त्रिजातकविशुद्धयेऽग्निकुंडमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोदशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியில், தமயந்தி உபாக்யானத்தில், ‘திரிஜாதக விசுத்திக்காக அக்னிகுண்ட மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்றுப் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।