Adhyaya 57

Verse 1

। सूत उवाच । तस्मिन्क्षेत्रे तथादित्यः स्थापितो द्विजसत्तमाः । भीष्मेण ब्राह्मणेंद्राणां संमतेन तथात्मना

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், பீஷ்மர் பிராமண முதல்வர்களின் சம்மதத்துடனும் உறுதியான உள்ளத் தீர்மானத்துடனும் ஆதித்யதேவனை முறையாக பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 2

शंतनोर्दयितः पुत्रो गांगेय इति विश्रुतः । आसीत्पुरा वरो नृणामूर्ध्वरेताः सुविश्रुतः

சந்தனுவின் அன்புப் புதல்வன் ‘காங்கேயன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவன் முற்காலத்தில் மனிதர்களில் சிறந்தவனாகவும், ஊர்த்வரேதஸ் (பிரம்மச்சரியத் தேஜஸ்) உடையவனாகவும் நன்கு அறியப்பட்டான்।

Verse 3

तस्यासीत्तुमुलं युद्धं भार्गवेण समं महत् । त्रयोविंशद्दिनान्येव देवासुररणोपमम् । अंबाकृते शितैः शस्त्रैरस्त्रैश्च तदनंतरम्

அவனுக்கு பார்கவனுடன் மிகப் பெரியதும் கொந்தளிப்பானதுமான போர் நிகழ்ந்தது; அது இருபத்துமூன்று நாட்கள் தேவர்–அசுரர் போரைப் போல நீடித்தது. பின்னர் அம்பைக்காக அவன் கூரிய ஆயுதங்களாலும் திவ்யாஸ்திரங்களாலும் போரிட்டான்।

Verse 4

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्वयमेव व्यवस्थिताः । ताभ्यां निवारणार्थाय शांत्यर्थं सर्वदेहिनान् । गताश्च ते समुत्थाप्य पुनरेव त्रिविष्टपम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தாமே முன்வந்து நின்றனர். அந்த இருவரையும் தடுக்கவும், எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் அமைதி ஏற்படவும், அவர்கள் சென்று போரிலிருந்து அவர்களை எழுப்பி, பின்னர் மீண்டும் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர்।

Verse 5

अंबापि प्राप्य परमं गांगेयोत्थं पराभवम् । प्रविष्टा कोपरक्ताक्षी सुसमिद्धे हुताशने

அம்பாவும் காங்கேயனால் ஏற்பட்ட பரமத் தோல்வியை அடைந்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், நன்கு எரிந்த ஹுதாசனத்தில் (அக்னியில்) புகுந்தாள்।

Verse 6

भर्त्सयित्वा नदीपुत्रं बाष्पव्याकुललोचना । ततःप्रोवाच मध्यस्था वह्नेः कुरुपितामहम्

நதிப்புத்திரனை கடிந்து, கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் அவள் பின்னர் தீயின் நடுவே நின்று குருபிதாமகர் பீஷ்மனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 7

यस्माद्भीष्म त्वया त्यक्ता कामार्ताहं सुदुर्मते । तस्मात्तव वधायाशु भविष्यामि पुनः क्षितौ

ஓ பீஷ்மா, தீயமதியே! காமவேதனையால் துடித்த என்னை நீ கைவிட்டாய்; ஆகவே உன் வதைக்காக நான் விரைவில் மீண்டும் பூமியில் பிறப்பேன்।

Verse 8

स्त्रीहत्यया समायुक्तस्त्वं च नूनं भविष्यसि । प्रमाणं यदि धर्मोऽत्र स्मृतिशास्त्रसमुद्भवः

நீயும் நிச்சயமாக ஸ்த்ரீஹத்த்யை பாவத்தால் கலங்குவாய்—இவ்விஷயத்தில் தர்மத்தின் அளவுகோல் ஸ்மிருதி-சாஸ்திரங்களிலிருந்து எழும் அதிகாரமே என்றால்।

Verse 9

ततः स घृणयाऽविष्टो भीष्मः कुरुपितामहः । मार्कंडेयं मुनिश्रेष्ठं पप्रच्छ विनयान्वितः

அப்போது இரக்கம் மற்றும் மனவருத்தத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட குருபிதாமகர் பீஷ்மன், பணிவுடன் முனிவர்களில் சிறந்த மார்கண்டேயரை வினவினான்।

Verse 10

भगवन्काशिराजस्य सुतया मे प्रजल्पितम् । मम मृत्युकरं पापं सकलं ते भविष्यति

பீஷ்மன் கூறினான்: பகவனே! காசிராஜனின் மகள் என்னிடம் சொன்ன சொற்களால்—என் மரணத்திற்குக் காரணமான அந்த முழுப் பாவமும் உண்மையில் என்மேல் வந்து சேருமா?

Verse 11

तत्किं स्याद्वाक्यमात्रेण नो वा ब्राह्मणसत्तम । अत्र मे संशयस्तत्त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! வெறும் சொல்வாக்கினாலேயே அது பலிக்குமா, அல்லது பலிக்காதா? இவ்விடத்தில் எனக்கு ஐயம் உள்ளது; உண்மைத் தத்துவத்தை முறையாக விளக்கி அருள்வீர்।

Verse 12

श्रीमार्कंडेय उवाच । आक्षिप्तस्ताडितो वापि यमुद्दिश्य त्यजेदसून् । स्त्रीजनो वा द्विजो वापि तस्य पापं तु तद्भवेत्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இகழப்பட்டாலும் அடிக்கப்பட்டாலும், அந்தத் தாக்கியவனை நினைத்து ஒருவர் உயிர் துறந்தால்—பெண் ஆனாலும் பிராமணன் ஆனாலும்—அந்த மரணத்தின் பாவம் காரணமானவனுக்கே சேரும்।

Verse 13

स्त्रियं वा ब्राह्मणं वापि तस्मान्नैव प्रकोपयेत् । निघ्नंतं वा शपंतं वा यदीच्छेच्छुभमात्मनः

ஆகையால் பெண்ணையோ பிராமணனையோ ஒருபோதும் கோபப்படுத்தக் கூடாது. அவர்கள் அடித்தாலும் சபித்தாலும், தன் நலத்தை விரும்புபவன் அவர்களின் கோபத்தை மேலும் தூண்டக் கூடாது।

Verse 15

भीष्म उवाच । तदर्थं वद मे ब्रह्मन्प्रायश्चित्तं विशुद्धये । तपो वा यदि वा दानं व्रतं नियममेव वा

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மனே! அதற்காக என் பரிசுத்திக்கான பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்லுங்கள்—தபமா, தானமா, விரதமா, அல்லது நியம அனுஷ்டானமா?

Verse 16

मार्कंडेय उवाच । दशानां ब्राह्मणेंद्राणां यद्वधे पातकं स्मृतम् । तत्पापं स्त्रीवधे कृत्स्नं जायते भरतर्षभ

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பரதகுலச் சிறந்தவரே! பத்து தலைசிறந்த பிராமணர்களைக் கொன்ற பாவம் என்று சொல்லப்படுவது எதுவோ, அதே முழுப் பாவம் பெண்ணைக் கொல்வதால் உண்டாகிறது।

Verse 17

तदत्र विषये दानं न तपो न व्रतादिकम् । तीर्थसेवां परित्यज्य तस्मात्त्वं तां समाचर

இவ்விஷயத்தில் தீர்த்த சேவையைத் தவிர்த்து தானமோ, தவமோ, விரதங்களோ போதுமானதல்ல; ஆகையால் நீ அந்த தீர்த்த சேவையையே செய்வாயாக.

Verse 19

ततः क्रमात्समायातो भ्रममाणो महीतले । चमत्कारपुरे क्षेत्रे नानातीर्थसमाकुले

அதன்பின் பூமியில் சுற்றித் திரிகையில், பல தீர்த்தங்கள் நிறைந்த சமத்காரபுர க்ஷேத்திரத்தை அவர் வந்தடைந்தார்.

Verse 20

अथापश्यन्महात्मा स सुपुण्यं तद्गयाशिरः । स्नात्वा श्राद्धं च विधिवद्यावच्छ्रद्धासम न्वितः

அதன்பின் அந்த மகாத்மா மிகவும் புண்ணியமான கயாசிரஸைக் கண்டார்; நீராடி, முழு நம்பிக்கையுடன் முறைப்படி சிராத்தத்தைச் செய்தார்.

Verse 21

चक्रे तावन्नभोवाणी वाक्यमेतदुवाच ह । भीष्मभीष्म महाबाहो नार्हस्त्वं श्राद्धजं विधिम्

அப்போது ஓர் அசரீரி வாக்கு எழுந்து இவ்வாறு கூறியது: "பீஷ்மா, பீஷ்மா, நீண்ட கைகளை உடையவனே! நீ சிராத்த கர்மாவைச் செய்யத் தகுதியற்றவன்."

Verse 22

कर्तुं स्त्रीहत्ययायुक्तस्तस्माच्छृणु वचो मम । शर्मिष्ठातीर्थमित्येव ख्यातं पातकनाशनम्

"ஏனெனில் நீ பெண் கொலைப் பாவத்தால் கறைபட்டுள்ளாய்; ஆகையால் என் வார்த்தையைக் கேள். பாவங்களை அழிக்கும் 'சர்மிஷ்டா தீர்த்தம்' என்று புகழ்பெற்ற ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது."

Verse 23

अस्मात्स्थानात्समीपस्थं वारुण्यां दिशि पुण्यकृत् । कृष्णांगारकषष्ठ्यां यो नरः स्नानं समाचरेत्

இந்த இடத்திற்கருகே, வருண திசை (மேற்கு) நோக்கில் புண்ணியம் அளிக்கும் தீர்த்தம் உள்ளது. கிருஷ்ணபட்சத்தில் செவ்வாயுடன் கூடிய ஷஷ்டி திதியில் யார் அங்கே விதிப்படி நீராடுகிறாரோ…

Verse 24

स स्त्रीहत्याकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः । तस्मादद्य दिने पुत्र भौमवारसमन्विता

அவன் ஸ்த்ரீஹத்தையால் உண்டான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, மகனே, இன்று செவ்வாயுடன் கூடிய நாள்…

Verse 25

सैव षष्ठी तिथिः पुण्या तस्मात्तत्र द्रुतं व्रज । अहं तव पिता पुत्र शंतनुः पृथिवीपतिः

அதே ஷஷ்டி திதியே புனிதமானது; ஆகவே அங்கே விரைந்து செல். நான் உன் தந்தை, மகனே—பூமிபதி சாந்தனு.

Verse 26

स्त्रीहत्ययान्वितं ज्ञात्वा ततस्तूर्णमिहागतः । ततो भीष्मो द्रुतं गत्वा तत्र स्थाने समाहितः

அவன் ஸ்த்ரீஹத்தையால் பாவச்சுமை கொண்டவன் என அறிந்து அவர் (சாந்தனு) விரைந்து இங்கே வந்தார். பின்னர் பீஷ்மரும் சீக்கிரம் அங்கே சென்று, அந்த இடத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி நிலைத்தார்.

Verse 27

स्नानं कृत्वा ततः श्राद्धं चक्रे श्रद्धासमन्वितः । ततो भूयः समागत्य स तं प्रोवाच शतनुः

நீராடிய பின், அவர் நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தார். பின்னர் மீண்டும் வந்து, சாந்தனு அவரிடம் கூறினார்.

Verse 28

विपाप्मा त्वं कुरुश्रेष्ठ संजातोऽसि न संशयः । तस्मान्निजं गृहं गच्छ राज्यचिंतां समाचर

குருவம்சச் சிறந்தவனே! நீ ஐயமின்றி பாவமற்றவனாக ஆனாய். ஆகவே உன் இல்லத்திற்குச் சென்று அரசதர்மத்தையும் அரசாட்சிப் பொறுப்புகளையும் மேற்கொள்.

Verse 29

ततः स विस्मयाविष्टो ज्ञात्वा तीर्थमनुत्तमम् । वासुदेवात्मिकामर्चां तथान्यां कुरुसत्तमः

பின்னர் அந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தத்தை அறிந்து வியப்பில் ஆழ்ந்த குருசிறந்தவன், அங்கே வாசுதேவ-ஸ்வரூபமான ஒரு அர்ச்சாமூர்த்தியையும், மேலும் இன்னொரு தெய்வமூர்த்தியையும் நிறுவினான்.

Verse 30

पारिजातमयीं मूर्तिं रवेर्लक्षणलक्षिताम् । सुप्रमाणां सुरूपां च श्रद्धापूतेन चेतसा

நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன், அவன் பாரிஜாதமயமானதுபோல் ஒரு தெய்வமூர்த்தியை உருவாக்கி நிறுவினான்; அது ரவி (சூரியன்) குறியீடுகளால் அடையாளமிடப்பட்டு, அளவொத்ததும் அழகிய வடிவமுடையதுமாய் இருந்தது.

Verse 31

तथान्यत्स्थापयामास लिंगं देवस्य शूलिनः । दुर्गां च भक्तिसंयुक्तो विधिदृष्टेन कर्मणा

அதேபோல் பக்தியுடன், விதிப்படி செய்யவேண்டிய கர்மங்களை நிறைவேற்றி, அவன் சூலதாரி தேவன் (சிவன்) உடைய லிங்கத்தையும் நிறுவி, துர்கையையும் பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 32

ततः सर्वान्समाहूय स विप्रान्पुरसंभवान् । प्रोवाच कौरवो भीष्मो विनयावनतः स्थितः

பின்னர் அவன் நகரத்தில் உள்ள எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்தான். அதன் பின் பணிவுடன் தலைவணங்கி, மரியாதையுடன் நின்ற கௌரவர் பீஷ்மன் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 33

मया विनिर्मितं विप्रा देवागारचतुष्टयम् । एतत्क्षेत्रे च युष्माकं दयां कृत्वा ममोपरि

ஓ விப்ரர்களே! நான் தேவர்களின் நான்கு தேவாலயங்களை அமைத்தேன். இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் என்மேல் கருணை கொண்டு இவற்றின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 34

पालयध्वं प्रयास्यामि स्वगृहं प्रति सत्वरम् । प्रेरितः पितृभिर्दिव्यैः स्वर्गमार्गसमाश्रितैः

இவற்றை காத்துப் பராமரியுங்கள்; நான் விரைவில் என் இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறேன். ஸ்வர்கமார்க்கத்தில் நிலைபெற்ற என் திவ்ய பித்ருக்கள் எனைத் தூண்டுகின்றனர்.

Verse 35

ब्राह्मणा ऊचुः । गच्छगच्छ कुरुश्रेष्ठ सुविश्रब्धः स्वमायया । वयं सर्वे करिष्यामो युष्मच्छ्रेयोऽभिवर्धनम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—செல், செல், ஓ குருசிறந்தவனே! உன் ஞானமிகு ஏற்பாட்டால் முழு நிம்மதியுடன் இரு. உன் நலமும் புண்ணியவிருத்தியும் பெருக அனைத்தையும் நாங்கள் செய்வோம்.

Verse 36

देवश्रेणिरियं राजन्या त्वयात्र विनिर्मिता । अस्याः पूजादिकं सर्वं करिष्यामः सदा वयम्

ஓ அரசனே! இத்தேவத் தொகுதியை இங்கே நீயே நிறுவினாய். இதன் பூஜை முதலிய அனைத்துக் கடமைகளையும் நாங்கள் எப்போதும் நிறைவேற்றுவோம்.

Verse 37

तवापि विनयं दृष्ट्वा परितुष्टा वयं नृप । सर्वान्प्रार्थय तस्मात्त्वं वरं स्वं मनसि स्थितम्

ஓ மன்னனே! உன் பணிவைக் கண்டு நாங்கள் மிக மகிழ்ந்தோம். ஆகவே உன் உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தை எங்களிடமெல்லாம் வேண்டிக் கொள்.

Verse 38

भीष्म उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्संतुष्टा द्विजोत्तमाः । तथाप्याशु वचः कार्यं युष्मदीयं मयाधुना

பீஷ்மர் கூறினார்—உத்தம பிராமணர்கள் திருப்தியடைவதே எங்களுக்கான வரம். ஆயினும் உங்கள் வாக்கை நான் இப்போதே விரைந்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 39

एतानि देवसद्मानि मदीयानि नरो भुवि । यो यं काममभिध्याय पूजयेच्छ्रद्धयाऽन्वितः । प्रसादादेव युष्माकं तस्य तत्स्यादसंशयम्

பூமியில் உள்ள இத்தெய்வத் திருத்தலங்கள் எனக்கே உரியவை. யார் எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து நம்பிக்கையுடன் இங்கு வழிபடுகிறாரோ, உங்கள் அருளால் அவருக்கு அது நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 40

ब्राह्मणा ऊचुः । आदित्यस्य करिष्यामो यात्रां भाद्रपदे वयम् । सप्तम्यां सूर्यवारेण सर्वदैव समाहिताः

பிராமணர்கள் கூறினர்—பாத்ரபத மாதத்தில் ஆதித்யனுக்கான யாத்திரையை நாம் நடத்துவோம். ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் வரும் சப்தமி திதியில், எப்போதும் ஒருமனத்துடன் பக்தியாய் செய்வோம்.

Verse 41

तथा शिवस्य चाष्टम्यां चैत्रशुक्ले विशेषतः । चतुर्दश्यां महाभाग तव स्नेहान्न संशयः

அதேபோல் சிவனுக்காகவும்—சிறப்பாக சைத்ர சுக்ல அஷ்டமியில். மேலும் சதுர்தசியிலும், ஓ மகாபாகா, உம்மீது உள்ள அன்பினால்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 42

शयने बोधने विष्णोः संप्राप्ते द्वादशीदिने । विष्णोरपि च दुर्गायाः संप्राप्ते नवमीदिने

விஷ்ணுவின் சயனம் மற்றும் போதனம் நேரத்தில், த்வாதசி திதி வந்தபோது; மேலும் நவமி திதி வந்தபோது—விஷ்ணுவுக்கும் துர்கைக்கும் (விரத-வழிபாடு) செய்யப்படுகிறது.

Verse 43

आश्विने शुक्लपक्षे च गीतवादित्रनिस्वनैः । महोत्सवं तथा चित्रैर्हास्यलास्यैः पृथग्विधैः

ஆச்வின மாத சுக்லபக்ஷத்தில் பாடல்களும் வாத்தியங்களும் முழங்க, மகோৎসவம் நடத்தப்படுக; பலவகை வினோதங்கள், நகைச்சுவை, விதவிதமான நடனங்களால் அது அலங்கரிக்கப்படுக।

Verse 44

यस्तत्र मानवो नित्यं श्रद्धया परया युतः । करिष्यति च गीतादि स यास्यति परां गतिम्

அங்கே யார் தினமும் உன்னதமான பக்திச் சிரத்தையுடன் பஜனை-கீர்த்தனை முதலியவற்றைச் செய்கிறாரோ, அவர் பரமகதியை அடைவார்।

Verse 45

वयं तस्य भविष्यामः सदैव प्रीतमानसाः । प्रदास्यामस्तथा कामान्मनसा वांछितान्नृप

அரசே! நாங்கள் எப்போதும் அவனிடம் மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருப்போம்; அவன் மனத்தில் விரும்பிய ஆசைகளையும் அவனுக்கு அருள்வோம்।

Verse 46

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः स्वानि स्थानानि भेजिरे । भीष्मोऽपि हर्षसंयुक्तः स्वगृहं प्रस्थितस्ततः

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பிராமணர்கள் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றனர்; பீஷ்மரும் மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது தம் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டார்।