Adhyaya 224

Verse 1

आनर्तौवाच । श्रुता मया महाभाग श्राद्धार्हा ब्राह्मणाश्च ये । ये च त्याज्यास्तथा पुत्रा बहवश्चैव सुव्रत

ஆனர்தா கூறினாள்—ஓ மஹாபாகா! சிராத்தத்திற்கு உரிய பிராமணர்கள் யார், மேலும் தவிர்க்க வேண்டியவர்கள் யார் என்பதையும் நான் கேட்டேன்; அதுபோலப் புத்ரர்களின் பல வகைகளையும், ஓ சுவ்ரதா!

Verse 2

सांप्रतं कथयाऽस्माकं मन्त्रपूर्वश्च यो विधिः । गृहस्थेन सदा कार्यः पितॄणां परितुष्टये

இப்போது தயவுசெய்து மந்திரங்களுடன் செய்ய வேண்டிய அந்த முறையை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; பித்ருக்களின் முழு திருப்திக்காக இல்லறத்தார் எப்போதும் செய்ய வேண்டியது அது.

Verse 3

भर्तृयज्ञ उवाच । प्रणम्यामंत्रिता ये च श्राद्रार्थं ब्राह्मणोत्तमाः । आनीय कुतपे काले तान्सर्वान्प्रार्थयेदि दम्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—சிராத்தத்திற்காக வணங்கி அழைத்த உயர்ந்த பிராமணர்களை குதபகாலத்தில் அழைத்து வந்து, அவர்களையெல்லாம் இவ்விதமாக வேண்ட வேண்டும்.

Verse 4

आगच्छंतु महाभागा विश्वेदेवा महाबलाः । ये यत्र विहिताः श्राद्धे सावधाना भवंतु ते

ஓ மகாபாகர்களே, மஹாபலமுடைய விஶ்வேதேவர்கள் வருக. ஸ்ராத்தத்தில் யாருக்கு எங்கு எந்த விதி நியமிக்கப்பட்டதோ, அவர்கள் அங்கே கவனமுடன் இருப்பார்களாக.

Verse 5

एवमभ्यर्च्य तान्सर्वांस्ततः कृत्वा प्रदक्षिणाम् । जानुनी भूतले न्यस्य ततश्चार्घं प्रदापयेत्

இவ்வாறு அவர்களையெல்லாம் வழிபட்டு, பின்னர் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் பணிவுடன் இரு முழங்கால்களையும் தரையில் வைத்து, அடுத்து அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 6

मंत्रेणानेन राजेंद्र सपुष्पाक्षतचंदनैः । अर्घमेनं प्रगृह्णंतु मया दत्तं द्विजोत्तमाः । पादप्रक्षालनार्थाय प्रकुर्वंतु मम प्रियम्

ஓ ராஜேந்திரா! இம்மந்திரத்தால், மலர், அக்ஷதம், சந்தனம் உடன், நான் அளித்த இந்த அர்க்யத்தை த்விஜோத்தமர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்; பாதப் பிரக்ஷாளனத்திற்காக எனக்கு இனியதைச் செய்யட்டும்.

Verse 7

एवमुक्त्वा महीपृष्ठे अनुलिप्ते ततः परम् । साक्षतान्प्रक्षिपेद्दर्भान्विश्वेदेवान्प्रकीर्तयन्

இவ்வாறு கூறி, நன்கு மெழுகி தயாராக்கிய தரையில், பின்னர் அக்ஷதத்துடன் தர்பைகளை இட வேண்டும்; விஶ்வேதேவர்களின் நாமங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

अपसव्यं ततः कृत्वा दर्भांस्तिलसमन्वितान् । द्विगुणान्प्रक्षिपेद्भूमौ पितॄनुद्दिश्य चात्मनः

பின்னர் அபசவ்யமாக (பூணூலை வலப்புறம்) செய்து, எள்ளுடன் கூடிய தர்பைகளை இரட்டிப்பாக தரையில் இட வேண்டும்; அவற்றை தன் பித்ருக்களை நோக்கி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 9

एवं सर्वाः क्रियाः कार्या दैविका सव्यपूर्विकाः । पैतृकाश्चापसव्येन मुक्त्वा नांदीमुखान्पितॄन्

இவ்விதமாக எல்லா தெய்வீக கிரியைகளும் சவ்ய முறையில் தொடங்கி செய்யப்பட வேண்டும்; பித்ரு கிரியைகள் அபசவ்ய முறையில்—நாந்தீமுக பித்ருக்களைத் தவிர்த்து।

Verse 10

सर्वे पूर्वामुखाः स्थाप्या युग्माश्च शक्तितो नृप । पितरो मातृपक्षीयाः स्थाप्याश्चोदङ्मुखास्तथा

அரசே! எல்லா (ஆவாஹன இடங்கள்/பாத்திரங்கள்) கிழக்குநோக்கி அமைக்கப்பட வேண்டும்; இயன்ற அளவு ஜோடிகளாகவும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் மாத்ருபக்ஷ பித்ருக்கள் அதேபோல் வடக்குநோக்கி வைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 11

एकैकं वा त्रयो वाऽपि स्युरेकैकं वा पृथक्पृथक । पैतृकान्स्थाप्प चक्रेण पितॄणां परितुष्टये

ஒன்றொன்றாகவோ, மூவரையும் சேர்த்தோ, அல்லது தனித்தனியாக ஒன்றொன்றாகவோ—பைத்த்ருக பித்ருக்களை வட்ட வடிவ வரிசையில் அமைக்க வேண்டும்; அதனால் பித்ருக்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 12

षष्ठ्या विभक्त्या तु तेषामासनं च प्रदापयेत् । ऋजुभिः साक्षतैर्दर्भैः सोदकैर्दक्षिणांगतः

ஷஷ்டி விபக்தி மந்திரப் பயன்பாட்டால் அவர்களுக்கு ஆசனம் அளிக்க வேண்டும்; நேரான தர்பை, அக்ஷதை மற்றும் நீருடன் தென் திசை நோக்கி முறையாகச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 13

विषमौ द्विगुणैर्दर्भैः सतिलैर्वामपार्श्वतः । पाणौ तोयं परिक्षिप्य न दर्भांस्तु कथं चन

இடப்புறத்தில் விதிப்படி ஒற்றுமையில்லா (விஷம) அமைப்பாக, இரட்டிப்பு தர்பை மற்றும் எள்ளுடன் (வின்யாசம்) செய்ய வேண்டும்; கையில் நீர் தெளித்து, தர்பைகளை எவ்விதத்திலும் தவறாகக் கையாளக் கூடாது.

Verse 14

यो हस्ते चासनं दद्याच्चेद्दार्भं बुद्धिवर्जितः । पितरो नासने तत्र प्रकुर्वंति निवेशनम्

அறிவில்லாமல் ஒருவர் தர்ப்பை ஆசனத்தை கையில் கொடுத்து விட்டால், அங்கே பித்ருக்கள் அந்த ஆசனத்தில் அமர்வதில்லை।

Verse 15

आवाहनं प्रकर्तव्यं विभक्त्या च द्वितीयया । येनागच्छंति ते सर्वे समाहूताः पृथक्पृथक्

ஆவாஹனம் இரண்டாம் வேற்றுமையால் செய்ய வேண்டும்; அப்படிச் தனித்தனியாக அழைக்கப்பட்ட அனைவரும் நிச்சயமாக வருவர்।

Verse 16

अन्यया च विभक्त्या चेत्पितॄनावाहयेत्क्वचित् । नागच्छंति महाभागा यद्यपि स्युर्बुभुक्षिताः

வேறு வேற்றுமையால் எங்காவது பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்தால், அவர்கள் பெரியோர்கள் பசித்திருந்தாலும் கூட வரமாட்டார்கள்।

Verse 17

विश्वेदेवास आगत मंत्रेणानेन पार्थिव । तेषामावाहनं कार्यमक्षतैश्च शिरोंऽतिकात्

அரசே, ‘விஸ்வேதேவாஸ ஆகத’ என்ற மந்திரத்தால் விஸ்வேதேவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; அவர்களின் ஆவாஹனம் தலைக்கு மேலிருந்து அக்ஷதையால் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 18

उशंतस्त्वेति च तिलैः पितॄनावाहयेत्ततः । आयंतु न इति जपेत्ततः पार्थिवसत्तम

பின்பு ‘உஷந்தஸ்த்வே…’ என்ற மந்திரத்தால் எள்ளுடன் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின், அரசர்களில் சிறந்தவரே, ‘ஆயந்து நஃ’—‘எங்களிடம் வருக’—என்று ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 19

शन्नो देवीति मंत्रेण स्वाहाकारसमन्वितम् । पितॄणामर्घपात्रेषु तथैव च जलं क्षिपेत्

‘சன்னோ தேவி…’ என்ற மந்திரத்தை ‘ஸ்வாஹா’ உடன் உச்சரித்து, பித்ருக்களின் அர்க்யப் பாத்திரங்களில் அதேபோல் நீரை ஊற்ற வேண்டும்।

Verse 20

यवोऽसि यवयास्मद्द्वेत्यक्षतांस्तत्र निक्षिपेत् । चंदनं गंधपुष्पाणि धूपं दद्याद्यथाक्रमम् । सपवित्रेषु हस्तेषु दद्यादर्घ्यं समाहितः

‘யவோऽசி யவயாஸ்மத் த்வே…’ மந்திரம் சொல்லி அங்கு அக்ஷதையை வைக்க வேண்டும்। பின்னர் வரிசையாக சந்தனம், மணமிகு மலர்கள், தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்। பவித்ரம் அணிந்த கைகளால், ஒருமனத்துடன் அர்க்யம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 21

या दिव्या इति मन्त्रेण स्वाहाकारसमन्वितम् । पितॄणामर्घपात्रेषु तथैव च जलं क्षिपेत्

‘யா திவ்யா…’ என்ற மந்திரத்தை ‘ஸ்வாஹா’ உடன் உச்சரித்து, பித்ருக்களின் அர்க்யப் பாத்திரங்களில் அதேபோல் நீரை ஊற்ற வேண்டும்।

Verse 22

तिलोऽसि सोमदैवत्यो गोसवे देवनिर्मितः । प्रत्नवद्भिः पृक्तः स्वधया पितॄनिमांल्लोकान्प्रीणाहि नः स्वधेति प्रक्षिपेत्तिलान्

‘திலோऽசி சோமதெய்வத்யோ… ஸ்வதே, இவ்வுலகங்களில் எங்கள் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்து’ என்று மந்திரம் சொல்லி எள்ளை அர்ப்பணிப்பில் இட வேண்டும்।

Verse 23

यादिव्येति च मन्त्रेण ततो ह्यर्घ्यं प्रदापयेत् । पितृपात्रे समादाय अर्घ्यपात्राणि कृत्स्नशः

பின் ‘யா திவ்யா…’ மந்திரத்தால் அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்கச் செய்ய வேண்டும்—பித்ருப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு எல்லா அர்க்யப் பாத்திரங்களையும் முறையாக முழுமையாக அமைத்து।

Verse 24

अधोमुखं च तत्पात्रं मन्त्रवत्स्थापयेत्ततः । आयुष्कामस्तु तत्तोयं लोचनाभ्यां न वीक्षयेत्

பின்பு மந்திரத்துடன் அந்தப் பாத்திரத்தை தலைகீழாக வைத்து நிறுவ வேண்டும். நீண்ட ஆயுள் விரும்புவோர் அந்த நீரை கண்களால் நோக்கக் கூடாது.

Verse 25

ततस्तु चन्दनादीनि दीपांतानि समाददेत् । ततः पाकं समादाय पृच्छेद्विप्रान्द्विजो त्तमान्

பின்பு சந்தனம் முதலியன முதல் தீபம் வரை உள்ள உபசாரங்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பின் சமைத்த அன்னத்தை எடுத்துக் கொண்டு, சிறந்த பிராமணர்களிடம் முறையைப் பணிவுடன் கேட்க வேண்டும்.

Verse 26

अहमग्नौ करिष्यामि होमं पितृसमुद्भवम् । अनुज्ञा दीयतां मह्यमपसव्याश्रितस्य भोः

பித்ருக்களுக்காக உண்டான இந்த ஹோமத்தை நான் அக்னியில் செய்வேன். வணக்கத்திற்குரியவர்களே, அபசவ்ய முறையில் நிற்கும் எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்.

Verse 27

कुरुष्वेति च तैः प्रोक्ते गत्वाग्नि शरणं ततः । अग्नये कव्यवाहनाय स्वाहेति प्रथमाहुतिः

அவர்கள் ‘செய்’ எனச் சொன்னபின், அவன் அக்னியைச் சரணடைந்தான். ‘கவ்வியவாஹன அக்னயே ஸ்வாஹா’—இதுவே முதல் ஆஹுதி.

Verse 28

सोमाय पितृमते स्वधेति च ततः परम् । हुतमन्नं च शेषं च श्राद्धार्हेभ्यः प्रदीयते

அடுத்து ‘பித்ருக்களுக்கு உகந்த சோமனுக்கு ஸ்வதா’ என்று ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். அக்னியில் ஹுதமான அன்னமும் மீதமுள்ள அன்னமும் ஸ்ராத்தத்திற்குரியவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்.

Verse 29

इष्टमन्नं ततो दत्त्वा पात्रमालभ्य संजपेत् । विप्रांगुष्ठं समादाय पाकमध्ये निधाय च

பின்னர் விரும்பிய அன்னத்தை அளித்து, பாத்திரத்தைத் தொட்டு மென்மையாக மந்திரம் ஜபிக்க வேண்டும். அதன் பின் பிராமணரின் பெருவிரலை எடுத்து சமைந்த அன்னத்தின் நடுவிலும் வைக்க வேண்டும்.

Verse 30

पृथिवी ते पात्रमादाय वैष्ण व्या च ऋचा तथा । स्वहस्तेन न वै दद्यात्प्रत्यक्षं लवणं तथा

பூமியையே பாத்திரமாகக் கொண்டு வைஷ்ணவீ ருச்சை உச்சரிக்க வேண்டும். ஸ்ராத்தத்தில் தன் கையால் நேரடியாக உப்பை வழங்கக் கூடாது.

Verse 31

स्वहस्तेन च यद्दत्तं प्रत्यक्षलवणं नृप । तच्छ्राद्धं व्यर्थतां याति धृते दत्तेर्द्धभुक्तके । तृप्ताञ्ज्ञात्वा ततो विप्रानग्रे त्वन्नं परिक्षिपेत्

அரசே! தன் கையால் நேரடியாக உப்பை அளித்தால் அந்த ஸ்ராத்தம் பயனற்றதாகும். பரிமாறிய அன்னம் பாதி உண்டபின், பிராமணர்கள் திருப்தியடைந்தனர் என அறிந்து, அவர்களின் முன் விதிப்படி மீதியன்னத்தை வைக்க வேண்டும்.

Verse 32

अग्निदग्धाश्च ये जीवा येप्यदग्धाः कुले मम । भूमौ दत्तेन तृप्यंतु तृप्ता यांतु परां गतिम्

என் குலத்தில் தீயால் தகனம் செய்யப்பட்டவர்களும், தகனம் செய்யப்படாதவர்களும்—பூமியில் அளிக்கப்படும் அர்ப்பணத்தால் திருப்தியடையட்டும்; திருப்தியடைந்து பரமகதியை அடையட்டும்.

Verse 33

सकृत्सकृज्जलं दत्त्वा गायत्रीत्रितयं जपेत् । मधुवातेति संकीर्त्य ततः पृच्छेद्द्विजोत्तमान्

ஒருமுறை மீண்டும் நீரை அர்ப்பணித்து மூன்று காயத்ரீகளை ஜபிக்க வேண்டும். ‘மதுவாதா’ என்று கூறி, பின்னர் முதன்மை பிராமணர்களிடம் (திருப்தி குறித்து) விசாரிக்க வேண்டும்.

Verse 34

तृप्ताः स्थ इति राजेन्द्र अनुज्ञां प्रार्थयेत्ततः । बन्धूनां भोजनार्थाय शेषस्यान्नस्य भक्तिमान्

“நீங்கள் திருப்தியாயிருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டுப் பின், ஓ அரசே, அனுமதி வேண்ட வேண்டும்; பக்தியுடன் மீதமுள்ள அன்னத்தை உறவினரின் உணவிற்காக வழங்க வேண்டும்।

Verse 35

उच्छिष्टसन्निधौ पश्चात्पितृवेदिं समाचरेत् । पितृविप्रासनस्थानां नोच्छिष्टं द्विजसन्निधौ

பின்னர் உச்சிஷ்டம் இருக்கும் அருகில் பித்ரு வேதி-சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் த்விஜர்கள் முன்னிலையில் பித்ரு மற்றும் பிராமணர் ஆசனங்களின் அருகில் உச்சிஷ்டம் வைக்கக் கூடாது।

Verse 36

ततो वेदिं समाधाय पैतृकीं दक्षिणाप्लवाम् । तस्यां दर्भान्समाधाय कुर्याच्चैवावनेजनम्

அதன்பின் தெற்குநோக்கி சாய்ந்த பைத்ரிக வேதியை முறையாக அமைத்து, அதில் தர்பைகளை வைத்து, அவநேஜனம் (சுத்தி-கழுவுதல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

विभक्त्या पूर्वया पश्चात्पिंडान्दद्याद्यथाक्रमम् । भूयोऽप्यत्र जलं दद्यात्पितृतीर्थेन पार्थिव । सूत्रं च प्रतिपिण्डे वै दयात्तेषु पृथक्पृथक्

விதிப்படி பிரித்து வரிசையாக பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும்; மீண்டும், ஓ அரசே, பித்ரு-தீர்த்த முறையில் அங்கு நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஒவ்வொரு பிண்டத்திலும் தனித்தனியாக நூலை வைக்க வேண்டும்।

Verse 38

यः सूत्रं पूर्वपिण्डेषु सततं विनियोजयेत् । स विरोधं चरेत्तेषां त्रोटनाच्च परस्परम्

முன்னைய பிண்டங்களில் ஒரே நூலைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்துபவன், அவற்றுக்குள் பரஸ்பர விரோதத்தை உண்டாக்குகிறான்; அதனால் முறிவு மற்றும் பிரிவு ஏற்படும்।

Verse 39

ततः संपूजयेत्सर्वान्पिंडान्यद्वद्द्विजोत्तमान् । आचम्य प्रक्षाल्य तथा हस्तौ पादौ च पार्थिव

பின்பு முறையாக எல்லாப் பிண்டங்களையும், மேலும் உயர்ந்த பிராமணர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். ஆச்சமனம் செய்து சுத்தமடைந்து, அரசே, கைகளும் கால்களும் கழுவ வேண்டும்.

Verse 40

नमस्कृत्य पितॄन्पश्चात्सुप्रोक्षितं ततः परम् । कृत्वा सव्येन राजेन्द्र याचयित्वा वराशिषः

பித்ருக்களை வணங்கி, பின்னர் புனித நீரால் முறையாகப் ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும். அரசே, சவ்ய (இடப்புற) விதிப்படி முன்னே சென்று மங்கள ஆசிகளை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 41

अक्षय्यसलिलं देयं षष्ठ्या चैव ततः परम् । पवित्राणि समादाय ऊर्ध्वं स्वधेति कीर्तयेत् । अस्तु स्वधेति तैरुक्ते पिंडोपरि परिक्षिपेत्

‘அக்ஷய்ய-சலிலம்’ அர்ப்பணித்து, பின்னர் ஆறாம் பகுதி/கட்டத்திலும் அளிக்க வேண்டும். பவித்ரங்களை அணிந்து உயர்ந்த குரலில் ‘ஸ்வதா’ என்று சொல்ல வேண்டும். ‘அஸ்து ஸ்வதா’ என அவர்கள் கூறினால், பிண்டத்தின் மேல் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 42

ततो मधु समादाय पायसं च तिलोदकम् । ऊर्जस्वेति च मन्त्रेण पितॄणामुपरिक्षिपेत् ओ

பின்னர் தேன், பாயசம், எள்ளுநீர் ஆகியவற்றை எடுத்து ‘ஊர்ஜஸ்வே’ மந்திரத்துடன் பித்ருக்களுக்காக (அர்ப்பணத்தின் மீது) தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 43

उत्तानमर्घपात्रं तु कृत्वा दद्याच्च दक्षिणाम् । हिरण्यं देवतानां च पितॄणां रजतं तथा

அர்க்யப் பாத்திரத்தை மேல்நோக்கி வைத்து தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். தேவதைகளுக்கு பொன், பித்ருக்களுக்கு அதுபோல வெள்ளி வழங்க வேண்டும்.

Verse 44

ततः स्वस्त्युदकं दद्यात्पितृपूर्वं च सव्यतः । न स्त्रीभिर्न च बालेन नान्ये नैव च केनचित्

பின்பு பித்ருக்களை முதலில் நினைத்து இடப்புறத்திலிருந்து ‘ஸ்வஸ்த்யுதகம்’ அளிக்க வேண்டும். இந்தச் செயல் பெண்களாலும், குழந்தையாலும், அல்லது வேறு யாராலும் (அர்ஹ கர்த்தருக்குப் பதிலாக) செய்யப்படக் கூடாது.

Verse 45

श्राद्धीयविप्रपात्रं च स्वयमेव प्रचालयेत्

ஸ்ராத்தத்தில் பிராமண பெறுநருக்காக அமைக்கப்பட்ட பாத்திரம்/ஒழுங்கை தானே கையாள்ந்து நடத்த வேண்டும்.

Verse 46

ततः कृतांजलिर्भूत्वा प्रार्थयेत्पार्थिवोत्तम । अघोराः पितरः सन्तु अस्मद्गोत्रं विवर्द्धताम्

பின்பு கைகூப்பி, ஓ சிறந்த அரசே, இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்— “எங்கள் பித்ருக்கள் அ஘ோரராக, அமைதியுடன் இருப்பாராக; எங்கள் கோத்திரம்/வம்சம் வளர்வதாக.”

Verse 47

दातारो नोऽभिवर्धंतां वेदाः सन्ततिरेव नः । श्रद्धा च नो मा व्यगमद्बहुधेयं च नोऽस्त्विति

“எங்களிடையே தானம் செய்பவர்கள் பெருகுவாராக; வேதங்கள்/வேதக் கல்வி எங்களுடன் நிலைத்திருக்க, எங்கள் சந்ததி தொடர்வதாக. எங்கள் श्रद्धை விலகாதிருக்க, பகிர்வதற்குரிய செல்வம் எங்களுக்கிருப்பதாக.”

Verse 48

अन्नं च नो बहु भवेदतिथींश्च लभेमद्दि । याचितारश्च नः सन्तु मा च याचिष्म कश्चन

“எங்களிடம் உணவு மிகுதியாக இருக்க, மரியாதிக்கத் தகுந்த விருந்தினர்கள் எங்களுக்குக் கிடைக்கட்டும். எங்களிடம் கேட்பவர்கள் இருக்கட்டும் (நாம் அளிக்க), எங்களில் யாரும் ஒருபோதும் பிச்சை கேட்பவராக ஆகாதிருக்க.”

Verse 49

एता एवाशिषः सन्तु विश्वेदेवाः प्रीयंतां ततः । स्वस्त्यर्थमुदकं दद्यात्पितृपूर्वं च सव्यतः

இவ்வாசிகள் நிறைவேறுக; விஶ்வேதேவர்கள் மகிழ்வாராக. பின்னர் மங்களத்திற்காக நீரர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—முதலில் பித்ருக்களுக்கு, இடப்புறத்திலிருந்து.

Verse 51

पादावमर्दनं कृत्वा आसीमांतमनुव्रजेत् । बलिं च निक्षिपेत्तस्माद्भोजनं च समाचरेत्

பாதமர்த்தனம் செய்து, மரியாதை-எல்லை வரை பணிவுடன் தொடர வேண்டும். பின்னர் அங்கு பலி வைக்க வேண்டும்; அதன் பின் முறையாக உணவு உண்ண வேண்டும்.

Verse 52

मौनेन दृश्यते सूर्यो यावत्तावन्नराधिप

மனிதரின் அதிபதியே! சூரியன் கண்முன் தெரியும் நேரம்வரை மௌனம் காக்க வேண்டும்.

Verse 53

यश्चैवास्तमिते सूर्ये भुंक्ते च श्राद्धकृन्नरः । व्यर्थतां याति तच्छ्राद्धं तस्माद्भुंजीत नो निशि

சிராத்தம் செய்பவன் சூரியன் அஸ்தமித்த பின் உண்டால், அந்தச் சிராத்தம் பயனற்றதாகும்; ஆகையால் இரவில் உண்ணக் கூடாது.

Verse 224

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धविधिवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சிராத்தகல்பத்தில் ‘சிராத்தவிதி-வர்ணனம்’ எனும் 224ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.