Adhyaya 31

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति नागतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातस्य सर्पाणां न भयं जायते क्वचित्

சூதர் கூறினார்—அங்கே மேலும் ஒரு ஒப்பற்ற நாகதீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு நீராடினவர்க்கு எந்நேரமும் பாம்புகளின் பயம் எழாது.

Verse 2

तत्र श्रावणपञ्चम्यां यो नरः स्नानमाचरेत् । कृष्णायां न भयं तस्य कुलेऽपि स्यादहेः क्वचित्

அங்கே ஸ்ராவண பஞ்சமியில் யார் நீராடுகிறாரோ, அவருக்கு கிருஷ்ணபக்ஷத்திலும் எப்போதும் பாம்பின் பயம் இல்லை—அவரது குலத்திலும் இல்லை.

Verse 3

तत्र पूर्वं तपस्तप्तं मातुः शापप्रपीडितैः । शेष प्रभृतिनागैस्तु मुक्तिहेतोर्हुताशनात्

அங்கே முற்காலத்தில் தாயின் சாபத்தால் துன்புற்ற சேஷன் முதலான நாகர்கள், மோட்சத்திற்காக ஹுதாசனமான அக்னியை சாதனமாகக் கொண்டு தவம் செய்தனர்।

Verse 4

कम्बलाश्वतरौ नागौ तथा ख्यातौ धरातले । तत्र तप्त्वा तपस्तीव्रं संसिद्धिं परमां गतौ

பூமியில் கம்பலன், அச்வதரன் எனும் இரு நாகர்கள் புகழ்பெற்றவர்கள். அவர்கள் அங்கே கடுந்தவம் செய்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 5

अनंतो वासुकिश्चैव तक्षकश्च महावलः । कर्कोटश्चैव नागेन्द्रो मणिकण्ठस्तथापरः

அனந்தன், வாசுகி, மேலும் மாபெரும் வலிமையுடைய தக்ஷகன்; நாகேந்திரன் கர்கோடன், இன்னொருவன் மணிகண்டன்—இவர்களும் (அவர்களில்) உள்ளனர்।

Verse 6

ऐरावतस्तथा शंखः पुण्डरीको महाविषः । शेषपूर्वाः स्मृता नागा एतेऽत्र नव नायकाः

மேலும் ஐராவதன், சங்கன், புண்டரீகன், மகாவிஷன். சேஷனை முன்னணியாக நினைவு கூறப்படும் இவர்கள் இங்கே ஒன்பது நாகத் தலைவர்கள்.

Verse 7

एतेषां पुत्रपौत्राश्च तेषामपि विभूतिभिः । असंख्याभिरिदं व्याप्तं समस्तं धरणीतलम्

இவர்களின் புதல்வர்-பேரர்களும், அவர்களுடைய எண்ணற்ற விபூதிகளால், இந்த முழு பூமித்தளமும் பரவி நிறைந்தது।

Verse 8

अथ ते कुटिला दुष्टा भक्षयंति सदा जनान् । बहुत्वादपि संस्पर्शादपराधं विनापि च

அப்போது அந்த வஞ்சகமும் தீயதுமான பாம்புகள் எப்போதும் மக்களை விழுங்கத் தொடங்கின; மிகுந்த எண்ணிக்கையாலும் வெறும் தொடுதலாலுமே, மனிதர்க்கு குற்றம் இல்லாவிட்டாலும் கூட।

Verse 9

ततः प्रजा इमाः सर्वा ब्रह्माणं शरणं गताः । पीडिताः स्म सुरश्रेष्ठ सर्पेभ्यो रक्ष सत्वरम्

ஆகையால் இவ்வெல்லா மக்களும் பிரம்மாவைச் சரணடைந்து கூறினர்—“தேவர்களில் சிறந்தவரே! நாங்கள் துன்புறுகிறோம்; பாம்புகளிடமிருந்து விரைவாக எங்களைப் பாதுகாப்பீராக।”

Verse 10

यावन्न शून्यतां याति सकलं वसुधातलम् । व्याप्तं सर्वैस्ततः सर्पैर्विषाढ्यैरतिभीषणैः

முழு பூமித்தளமும் மனிதர் இன்றித் துயர்ந்து வெறுமையாவதற்கு முன்பே—ஏனெனில் அது விஷம் நிறைந்த மிகப் பயங்கரமான பாம்புகளால் எங்கும் நிரம்பியுள்ளது—

Verse 11

अथ तानब्रवीद्ब्रह्मा शेषाद्यान्नवनायकान् । स्वसंततेः प्ररक्षध्वं भक्ष्यमाणा इमाः प्रजाः

அப்போது பிரம்மா சேஷன் முதலிய ஒன்பது தலைவர்களிடம் கூறினார்—“உங்கள் சொந்த வம்சத்தினரை அடக்கி காத்திடுங்கள்; இம்மக்கள் விழுங்கப்படுகின்றனர்!”

Verse 13

अथ तेषां बहुत्वाच्च नैव रक्षा प्रजायते । वारिता अपि ते यस्मात्प्रकुर्वंति प्रजाक्षयम्

ஆனால் அவர்களின் மிகுதியான எண்ணிக்கையால் மக்களுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பு ஏற்படவில்லை; ஏனெனில் தடுக்கப்பட்டபோதும் அவர்கள் மக்களழிவைத் தொடர்ந்து விளைவித்தனர்।

Verse 14

ततः कोपपरीतात्मा तानाहूय कुलाधिपान् । तानुवाच स्वयं ब्रह्मा सर्वदेवसमागमे

அதன்பின் தர்மக் கோபத்தால் மனம் நிறைந்த பிரம்மா அந்தக் குலாதிபதிகளை அழைத்து, எல்லாத் தேவர்களும் கூடிய மகாசபையில் தாமே அவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 15

भक्षयंति यतः सर्पा अपराधं विना प्रजाः । वारिता अपि ते तस्मात्तान्निगृह्णामि सांप्रतम्

ஏனெனில் பாம்புகள் குற்றமின்றியும் உயிர்களை விழுங்குகின்றன; தடுத்தாலும் விலகுவதில்லை; ஆகவே இப்போது நான் அவர்களைத் தண்டித்து அடக்குகிறேன்।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा वेपमानास्ते सर्पाणां नवनायकाः । प्रोचुः प्रांजलयः सद्यः प्रणिपत्य पितामहम्

அதைக் கேட்டதும் பாம்புகளின் ஒன்பது தலைவர்கள் நடுங்கினர்; கைகூப்பி உடனே பிதாமகன் பிரம்மாவை வணங்கி உரைத்தனர்।

Verse 19

भगवन्कुटिला ज्ञातिरस्माकं भवता कृता । तत्कस्मात्कुरुषे कोपं जातिधर्मानुवर्तिनाम्

பகவனே! எங்களுக்குக் குனிந்த (குடில) குலவரிசையை நீங்களே அமைத்தீர்கள்; அப்படியிருக்க, தம் இனத் தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர்மேல் ஏன் கோபம் கொள்கிறீர்?

Verse 20

ब्रह्मोवाच । यदि नाम मया सृष्टा यूयं दिष्ट्या विषोल्बणाः । अपराधं विना कस्माद्भक्षयध्व इमाः प्रजाः

பிரம்மா கூறினார்—நான் உங்களைப் படைத்தேன் என்றும், விதியால் நீங்கள் விஷத்தால் கடுமையுடையவர்கள் என்றும் இருந்தாலும்; குற்றமின்றி இவ்வுயிர்களை ஏன் நீங்கள் விழுங்குகிறீர்கள்?

Verse 21

नागा ऊचुः । मर्यादां कुरु देवेश अस्माकं मानवैः सह । अथवा संप्रयच्छस्व स्थानं मानुषवर्जितम्

நாகர்கள் கூறினர்—தேவேசனே! மனிதர்களுடன் எங்களுக்குரிய முறையைக் (மரியாதையை) நிறுவுவாயாக; அல்லது மனிதர் அற்ற வாசஸ்தலத்தை எங்களுக்கு அருள்வாயாக।

Verse 22

पारिक्षितमखे तस्मिन्सर्पाणां चित्रभानुना । समंताद्दह्यमानानां रक्षोपायं प्रचिंतय

அந்த பரீக்ஷித் யாகத்தில், சித்ரபானுவால் எல்லாத் திசைகளிலும் எரிக்கப்படுகின்ற பாம்புகளுக்குக் காப்பு வழியைச் சிந்திப்பாயாக।

Verse 23

यथा न संततिच्छेदो जायते प्रपितामह । अस्माकं सर्वलोकेषु तथा त्वं कर्तुमर्हसि

பிரபிதாமஹனே! எல்லா உலகங்களிலும் எங்கள் வம்சம் துண்டிக்கப்படாதபடி நீர் அருள்செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । जरत्कारुरिति ख्यातो भविष्यति क्वचिद्द्विजः । स संतानकृते भार्यां भूमावन्वेषयिष्यति

பிரம்மா கூறினார்—எங்கோ ‘ஜரத்காரு’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு இருபிறப்பன் தோன்றுவான்; சந்ததிக்காகப் பூமியில் மனைவியைத் தேடுவான்।

Verse 25

भाविनी च भवद्वंशे जरत्कन्या सुशोभना । सा देया चादरात्तस्मै पुत्रार्थं वरवर्णिनी

மேலும் உங்கள் வம்சத்தில் ‘ஜரத்கன்யா’ எனும் ஒளிவீசும் கன்னி பிறப்பாள்; சிறந்த நிறமுடைய அவளைப் புதல்வன் பெறுவதற்காக அவனுக்கு மரியாதையுடன் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 26

ताभ्यां यो भविता पुत्रः स शेषान्रक्षयिष्यति । सर्पाञ्छुद्धसमाचारान्मर्यादासु व्यवस्थितान्

அவ்விருவரிடமிருந்து பிறக்கும் மகன், மீதமுள்ள நாகர்களைக் காப்பான்—தூய ஒழுக்கமுடையவர்களையும், மரியாதை எல்லைகளில் நிலைத்தவர்களையும்।

Verse 27

सुतलं नितलं चैव तथैव वितलं च यत् । तस्याधस्ताच्चतुर्थे च वसतिर्वो धरातले

சுதல, நிதல, விதல ஆகியவற்றின் கீழே, அவற்றிற்கும் கீழான நான்காம் பகுதியில், பூமியில் உங்கள் வாசஸ்தலம் நிறுவப்படும்।

Verse 28

मया दत्तेऽतिरम्ये च सर्वभोगसमन्विते । तस्माद्व्रजत तत्रैव परित्यज्य महीतलम्

என்னால் அளிக்கப்பட்ட அந்த இடம் மிக இனிமையானது, எல்லா போகங்களாலும் நிறைந்தது; ஆகவே பூமித்தளத்தை விட்டு அங்கேயே செல்லுங்கள்।

Verse 29

तत्र भुंजथ सद्भोगा न्गत्वाऽशु मम शासनात् । पुत्रपौत्रसमोपेतांस्त्रिदशैरपि दुर्लभान्

என் ஆணைப்படி விரைவாக அங்கே சென்று, மகன்-பேரன் உடன் கூடி, உயர்ந்த போகங்களை அனுபவியுங்கள்—அவை தேவர்களுக்கும் அரிதான அருள்கள்।

Verse 30

नागा ऊचुः । भोगानपि प्रभुंजाना न वयं तत्र पद्मज । शक्नुमो वस्तुमुर्व्यां नस्तस्मात्स्थानं प्रदर्शय । मर्यादया वर्तयामो यत्रस्था मानवैः समम्

நாகர்கள் கூறினர்—ஓ பத்மஜா! அங்கே போகங்களை அனுபவித்தாலும் நாங்கள் பூமியில் தங்க இயலாது; ஆகவே மரியாதையுடன் இருந்து மனிதர்களோடு சேர்ந்து வாழக்கூடிய இடத்தை எங்களுக்குக் காட்டுங்கள்।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एषा तिथिर्मया दत्ता युष्माकं धरणीतले । पंचमी शेषकालस्तु नेयस्तत्रं रसातले

பிரம்மா கூறினார்—இந்தத் திதியை நான் உங்களுக்கு பூமித்தளத்தில் அருளினேன். பஞ்சமியில் மீதமுள்ள காலம் அங்கே ரஸாதலத்தில் கழிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 32

तत्रागतैर्न हंतव्या मानवा दोषवर्जिताः । मंत्रसंरक्षितांगाश्च तथौषधिकृतादराः

அங்கே வந்த குற்றமற்ற மனிதர்களுக்கு தீங்கு செய்யக் கூடாது; அவர்களின் அங்கங்கள் மந்திரங்களால் காக்கப்படுகின்றன, மேலும் மருந்துகளால் உரிய பராமரிப்பு பெறுகின்றனர்.

Verse 33

चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया दत्ता स्थितिः सदा । पृथिव्यां कुलमुख्यानां नागानां नागसत्तमाः

நாகங்களில் சிறந்தவனே! சாமத்காரபுரம் என்னும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், குலத் தலைவர்களான முதன்மை நாகங்களுக்கு பூமியில் நான் நிரந்தர வாசஸ்தலத்தை அருளினேன்.

Verse 34

सूत उवाच । एवमुक्ताश्च ते नागा ब्रह्मणा सत्वरं ययुः । पातालं कुलमुख्याश्च तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः

சூதர் கூறினார்—பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தவுடன் அந்த நாகர்கள் விரைவாக பாதாளத்திற்குச் சென்றனர்; குலத் தலைவர்கள் அந்தப் புனிதப் பகுதியில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 35

तत्र श्रावणपंचम्यां यस्तान्पूजयते नरः । स प्राप्नोति नरोऽभीष्टं तेषामेव प्रसादतः

அங்கே ஸ்ராவண பஞ்சமியில் யார் அந்த நாகர்களை வழிபடுகிறாரோ, அவர் அவர்களுடைய அருளாலேயே தம் விரும்பிய பயனை அடைகிறார்.

Verse 36

तस्य वंशेऽपि सर्पाणां न भयं स्यान्न किल्बिषम् । न रोगो नोपसर्गश्च न च भूतभयं क्वचित्

அந்த பக்தனின் குலத்திலும் பாம்புகளின் பயம் இல்லை; பாவமும் அணுகாது; நோயும் இல்லை, துன்பத் தாக்கமும் இல்லை; எங்கும் பேய்-பிசாசு பயமும் இல்லை।

Verse 37

अपुत्रस्तत्र यः श्राद्धं करोति सुतवांछया । पुत्रं विशिष्टमासाद्य पितॄणामनृणो हि सः

அந்த தீர்த்தத்தில் மகன் இல்லாதவன் மகவுப் பேராசையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்தால், சிறந்த மகனைப் பெற்று பித்ருகடனிலிருந்து உண்மையிலே விடுபடுவான்।

Verse 38

तथा वंध्या च या नारी पंचम्यां भास्करोदये । श्रावणे कुरुते स्नानं कृष्णपक्षे विशेषतः । सा सद्यो लभते पुत्रं स्ववंशोद्धरणक्षमम्

அதேபோல் பிள்ளையில்லாத பெண், ஸ்ராவண மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில் குறிப்பாக பஞ்சமி நாளில் சூரியோதயத்தில் அங்கு நீராடினால், உடனே குலத்தை உயர்த்த வல்ல மகனைப் பெறுவாள்।

Verse 39

सर्वरोगविनिर्मुक्तं सुरूपं विनयान्वितम् । भ्रष्टराज्यो नरो यो वा तत्र स्नानं समाचरेत्

அங்கு யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அழகும் பணிவும் பெறுவார்; அரசாட்சியை இழந்தவனும் அந்நீராடலால் மீண்டும் நல்வாழ்வைப் பெறுவான்।

Verse 40

ततः पूजयते नागाञ्छ्रावणे पंचमीदिने । स हत्वाऽरिगणा न्सर्वान्भूयोराज्यमवाप्नुयात्

பின்னர் ஸ்ராவண மாதத்தின் பஞ்சமி நாளில் நாகதேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவர் எல்லா பகைவர்களையும் வென்று மீண்டும் அரசாட்சியை அடைவார்।

Verse 41

येषां मृत्युर्मनुष्याणां जायते सर्पभक्षणात् । न तेषां जायते मुक्तिः प्रेतभावात्कथंचन

யாருடைய மரணம் பாம்பு கடியால் நிகழ்கிறதோ, அவர்கள் பிரேதநிலையை அடைவதால் எவ்விதத்திலும் முக்தி உண்டாகாது.

Verse 42

यावन्न क्रियते श्राद्धं तस्मिंस्तीर्थे द्विजोत्तमाः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मृतस्याहिप्रदंक्षणात् । श्राद्धं कार्यं प्रयत्नेन तस्मिंस्तीर्थेऽहिसंभवे

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்யப்படாதவரை விடுதலை கிடையாது. ஆகவே பாம்பு கடியால் இறந்தவருக்காக அந்த அஹிசம்பவ தீர்த்தத்தில் முழு முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

अत्र वः कीर्तयिष्यामि पुरावृत्तां कथां शुभाम् । इन्द्रसेनस्य राजर्षेः सर्वपातकनाशिनीम्

இங்கே நான் உங்களுக்குப் பழங்காலத்தின் ஒரு மங்களமான கதையை உரைப்பேன்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ராஜரிஷி இந்திரசேனனின் வரலாறு.

Verse 44

इन्द्रसेनो महीपालः पुरासीद्रिपुदर्पहा । अश्वमेधसहस्रेण इष्टं तेन महात्मना

முன்னொரு காலத்தில் இந்திரசேனன் என்ற மன்னன் இருந்தான்; பகைவர்களின் அகந்தையை நசுக்கியவன். அந்த மகாத்மா ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களைச் செய்திருந்தான்.

Verse 45

ततः स दैवयोगेन प्रसुप्तः शयने शुभे । दष्टः सर्पेण मुक्तश्च इन्द्रसेनो महीपतिः । वियुक्तश्चैव सहसा जीवितव्येन तत्क्षणात्

பின்னர் விதியின் வலிமையால், மங்களமான படுக்கையில் உறங்கிய மன்னன் இந்திரசேனனைப் பாம்பு கடித்தது; அவன் உயிரை விட்டான். அந்தக் கணமே அவன் ஆயுளிலிருந்து திடீரெனப் பிரிந்தான்.

Verse 46

ततस्तस्य सुतोऽभीष्टस्तस्योद्देशेन कृत्स्नशः । चकार प्रेतकार्याणि स्मृत्युक्तानि च भक्तितः

பின்னர் அவனுடைய அன்புப் புதல்வன் தந்தையின் நோக்கத்திற்காக, ஸ்மிருதிகளில் விதிக்கப்பட்டபடி, எல்லாப் பிரேதகாரியங்களையும் பக்தியுடன் முழுமையாகச் செய்தான்।

Verse 47

गंगायामस्थिपातं च कृत्वा श्राद्धानि षोडश । गयां गत्वा ततश्चक्रे श्राद्धं श्रद्धासमन्वितः

கங்கையில் அஸ்தி-விஸர்ஜனம் செய்து, அவன் ஷோடச ஸ்ராத்தங்களைச் செய்தான்; பின்னர் கயைக்கு சென்று, நம்பிக்கையுடன் அங்கும் ஸ்ராத்தம் செய்தான்।

Verse 48

अथ स्वप्नांतरे प्राप्तः पिता तस्य स भूपतिः । प्रोवाच दुःखितः पुत्रं बाष्पव्याकुललोचनम्

பின்பு கனவினுள் அவனுடைய தந்தை—அந்த அரசன்—தோன்றி, துயருற்று கண்ணீர் கலங்கிய கண்களையுடைய மகனிடம் பேசினார்।

Verse 49

सर्पमृत्योः सकाशान्मे प्रेतत्वं पुत्र संस्थितम् । तेन मे भवता दत्तं न किञ्चिदुपतिष्ठते

மகனே, பாம்பு மரணத்தினால் நான் பிரேதநிலைக்கு ஆளானேன்; ஆகவே நீ அளித்த எதுவும் எனக்கு வந்து சேரவில்லை।

Verse 50

चमत्कारपुरं क्षेत्रं तस्मात्त्वं गच्छ सत्वरम् । तत्र तीर्थे कुरु श्राद्धं सर्पाणां मत्कृते सुत

ஆகையால் நீ விரைந்து சாமத்காரபுரம் என்னும் புனித க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்; அங்குள்ள தீர்த்தத்தில் என் பொருட்டு பாம்புகளுக்காக ஸ்ராத்தம் செய், மகனே।

Verse 51

येन संजायते मोक्षः प्रेतत्वा द्दारुणान्मम । स ततः प्रातरुत्थाय तत्स्मृत्वा नृपतेर्वचः

இந்தத் தீர்த்தமும் விதியும் எனக்கு இந்தக் கொடிய பேய்நிலையிலிருந்து மோட்சத்தை அளிக்கும். பின்னர் அவன் விடியற்காலையில் எழுந்து அரசனின் சொற்களை நினைத்தான்.

Verse 52

प्रेतरूपस्य दुःखार्तस्तत्तीर्थं सत्वरं गतः । चकार च ततः श्राद्धं श्रावणे पंच मीदिने

தந்தையின் பேயுருவத் துயரால் வருந்தி அவன் விரைந்து அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் ஸ்ராவண மாதத்தின் பஞ்சமி நாளில் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தான்.

Verse 53

स्नात्वा श्रद्धासमोपेतः संनिवेश्य पुरोधसम् । ततः स दर्शनं प्राप्तो भूयोऽपि च यथा पुरा

நீராடி, பக்தியால் நிறைந்து, அவன் குடும்பப் புரோகிதரை அமரச் செய்தான். அதன் பின் முன்புபோலவே மீண்டும் தரிசனம் பெற்றான்.

Verse 55

फलं श्राद्धस्य चात्र त्वं कारणं शृणु पुत्रक । श्राद्धार्हा ब्राह्मणाश्चात्र चमत्कारपुरोद्भवाः

மகனே, இங்கே ஸ்ராத்தம் பலன் தருவதற்கான காரணத்தை கேள். இவ்விடத்தில் சாமத்காரபுரத்தில் தோன்றிய பிராமணர்களே ஸ்ராத்தத்திற்கு உரியவர்கள்.

Verse 56

क्षेत्रेऽपि गर्हिताः श्राद्धे येऽन्यत्र व्यंगकादयः । अत्र यत्क्रियते किञ्चिद्दानं वा व्रतमेव च

வேறு இடங்களில் ஸ்ராத்தத்தில் குற்றமாகக் கருதப்படுபவர்கள்—உடல் குறைபாடு உடையோர் முதலியோர்—இங்கே இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் (குற்றமற்றவர்களாகின்றனர்). இங்கே செய்யப்படும் எதுவாயினும், தானமோ விரதமோ, அனைத்தும் அர்த்தமுள்ளதாய் பலன் தரும்.

Verse 57

तथान्यदपि विप्रार्हं कर्म यज्ञसमुद्भवम् । तत्तेषां वचनात्सर्वं पूर्णं स्यादपि खंडितम् । परोक्षे वापि संपूर्णं वृथा संजायते स्फुटम्

அவ்வாறே, பிராமணர்க்கு உரிய யாகதர்மத்திலிருந்து தோன்றிய வேறு எந்தக் கருமமும்—அவர்களின் வாக்கினாலேயே—குறைபட்டிருந்தாலும் நிறைவு பெறும். ஆனால் அவர்கள் இல்லையெனில், நிறைவான கருமமும் தெளிவாகவே வீணாகி பலனற்றதாகும்.

Verse 58

तस्मादस्मात्पुराद्विप्रान्समानीय ततः परम् । मम नाम्ना कुरु श्राद्धं येन मुक्तिः प्रजायते

ஆகையால் இந்த நகரத்திலிருந்தே பண்டிதப் பிராமணர்களை அழைத்து வந்து, பின்னர் என் நாமத்தில் சிராத்தத்தைச் செய்—அதனால் முக்தி பிறக்கும்.

Verse 59

अथासौ प्रातरुत्थाय स्मरमाणः पितुर्वचः । दुःखेन महताविष्टः प्रविवेश पुरोत्तमे

பின்னர் அவன் விடியற்காலையில் எழுந்து, தந்தையின் சொல்லை நினைத்தவாறே, பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அந்தச் சிறந்த நகரில் நுழைந்தான்.

Verse 60

ततश्चान्वेषयामास श्राद्धार्हान्ब्राह्मणान्नृपः । यत्नतोऽपि न लेभे स धनाढ्या ब्राह्मणा यतः

அதன்பின் அரசன் சிராத்தத்திற்குத் தகுதியான பிராமணர்களைத் தேடினான்; ஆயினும் முயன்றும் எவரையும் பெறவில்லை—ஏனெனில் அங்குள்ள பிராமணர்கள் செல்வமிக்கவர்களாக இருந்தனர்.

Verse 61

न तत्र दुःखितः कश्चिद्दरिद्रोऽपि न दुःखितः । नाकर्मनिरतो वापि पाखण्डनिरतोऽथवा

அங்கே யாரும் துயருற்றவரல்லர்; ஏழைகளும் துயருற்றவரல்லர். செயல்விலக்கில் (அகர்மத்தில்) ஈடுபட்டவரும் இல்லை; பாசாங்கு அல்லது கபடமதத்தில் பற்றுடையவரும் இல்லை.

Verse 62

स्थानेस्थाने महानादा उत्सवाश्च गृहेगृहे । वेदविद्याविनोदाश्च स्मृति वादास्तथैव च

எங்கெங்கும் விழாக்களின் பேரொலி எழுந்தது; வீடுவீடாகத் திருவிழாக்கள் நடந்தன. வேதக் கல்வியின் இன்பமும், ஸ்மிருதி ஆதாரமான விவாதங்களும் இருந்தன.

Verse 63

श्रूयंते याज्ञिकानां च यज्ञकर्मसमुद्भवाः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं नृणाम् । न मृत्युः कस्यचित्तत्र पुरे ब्राह्मण सेविते

யாகப் புரோகிதர்களின் யஜ்ஞச் செயல்களால் எழும் ஒலிகள் கேட்கப்பட்டன. அங்கே பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை, மக்களுக்கு அகால மரணமும் இல்லை; பிராமணர்கள் போற்றிய அந்த நகரில் யாருக்கும் மரணம் நேரவில்லை.

Verse 64

यथर्तुवर्षी पर्जन्यः सस्यानि गुणवन्ति च । भूरिक्षीरस्रवा गावः क्षीराण्याजाविकानि च

காலத்திற்கேற்றபடி மழை பெய்தது; பயிர்கள் சிறப்பாக விளைந்தன. பசுக்கள் மிகுந்த பால் பொழிந்தன; ஆடு-செம்மறியாடுகளின் பாலும் பெருகியது.

Verse 65

यंयं प्रार्थयते विप्रं स श्राद्धार्थं महीपतिः । स स तं भर्त्सयामास दुरुक्तैः कोपसंयुतः

ஸ்ராத்தத்திற்காக அரசன் எந்த எந்த பிராமணரை வேண்டினானோ, அந்த அந்த பிராமணர் கோபம் கொண்டு கடுஞ்சொற்களால் அவனைத் திட்டினார்.

Verse 66

धिग्धिक्पापसमाचार क्षत्रियापसदात्मक । किं कश्चिद्ब्राह्मणोऽश्नाति प्रेतश्राद्धे विशेषतः

“சீ சீ! பாவச் செயல்களுடையவனே, க்ஷத்திரியர்களில் இழிந்தவனே! எந்தப் பிராமணன் உன் அன்னத்தை உண்ணுவான்—குறிப்பாகப் பிரேத ஸ்ராத்தத்தில்?”

Verse 67

तस्माद्गच्छ द्रुतं यावन्न कश्चिच्छपते द्विजः । निहन्ति वा प्रकोपेन स्वर्गमार्गनिरोधकम्

ஆகையால் விரைந்து செல்—யாரேனும் ஒரு பிராமணன் உன்னைச் சபிக்குமுன்; அல்லது கோபத்தில் உன்னைத் தாக்கி உன் சுவர்க்கப் பாதையைத் தடுத்துவிடுவான்।

Verse 68

सूत उवाच । ततः स दुःखितो राजा निश्चक्राम भयार्दितः । चमत्कारपुरात्तस्माद्वैलक्ष्यं परमं गतः

சூதர் கூறினார்—அப்போது துயருற்ற அரசன் அச்சத்தால் கலங்கி வெளியேறினான்; ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் நகரத்தை விட்டு மிகுந்த மனக்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 69

चिन्तयामास राजेंद्र स्मृत्वावस्थां पितुश्च ताम् । किं करोमि क्व गच्छामि कथं मे स्यात्पितुर्गतिः

தந்தையின் அந்த நிலையைக் நினைத்து அரசேந்திரன் சிந்தித்தான்—“நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? என் தந்தைக்கு நற்கதி எவ்வாறு உண்டாகும்?”

Verse 70

ततः स सचिवान्सर्वान्प्रेषयित्वा गृहं प्रति । एकाकी भिक्षुरूपेण स्थितस्तत्रैव सत्पुरे

பின்னர் அவன் அமைச்சர்கள் அனைவரையும் இல்லத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பி, தனியாகப் பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு அதே சத்புரத்தில் தங்கினான்।

Verse 71

स ज्ञात्वा नगरे तत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । सर्वेषां ब्राह्मणेंद्राणां मध्ये दाक्षिण्यभाजनम्

அந்நகரில் அவன் விரதங்களில் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணரை அறிந்தான்—முதன்மை பிராமணர்களிடையே தான-தக்ஷிணையும் மரியாதையும் பெறத் தகுதியான உயர்ந்த பாத்திரம் அவர்।

Verse 72

देवशर्माभिधानं तु शरणागतवत्सलम् । आहिताग्निं चतुर्वेदं स्मृतिमार्गानुयायिनम्

அவரின் பெயர் தேவசர்மா—சரணடைந்தவர்களிடம் கருணைமிகுந்தவர்; ஆஹிதாக்னி, நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவர், ஸ்மிருதி மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்.

Verse 73

ततस्तु प्रातरुत्थाय कृत्वांत्यजमयं वपुः । शोधयामास कृच्छ्रेण मलोत्सर्गनिकेतनम्

பின்னர் அவர் விடியற்காலையில் எழுந்து, அந்த்யஜன் போன்ற உடலை ஏற்று, மிகுந்த முயற்சியுடன் மலவிடும் இடத்தைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினார்.

Verse 74

अथ यः कुरुते कर्म तत्र विष्ठाप्रशोधनम् । सोऽभ्येत्य तमुवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः

அப்போது அங்கு மலத்தைச் சுத்தம் செய்வதே கடமையாயிருந்தவன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவனிடம் வந்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 75

कुतस्त्वमिह संप्राप्तो मद्वृत्तेरुपघातकृत् । तस्माद्गच्छ द्रुतं नो चेन्नयिष्ये यमसादनम्

“நீ எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய், என் வாழ்வாதாரத்தை கெடுப்பவனே? ஆகவே உடனே போ; இல்லையெனில் உன்னை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்!”

Verse 76

तस्यैवं वदतोऽप्याशु बलात्स पृथिवीपतिः । शोधयामास तत्स्थानं देवशर्मसमुद्भवम्

அவன் இப்படிக் கூறினாலும், பூமியின் அதிபதி திடமான உறுதியின் வலிமையால், தேவசர்மாவுடன் தொடர்புடைய அந்த இடத்தை விரைவாகச் சுத்தம் செய்வதைத் தொடர்ந்தான்.

Verse 77

ततः संवत्सरस्यांते चंडालेन द्विजोत्तमाः । स प्रोक्त उचिते काले प्रणिपत्य च दूरतः

பின்னர் ஆண்டின் முடிவில், ஓ த்விஜோத்தமரே, உரிய காலத்தில் அந்த சாண்டாளன் தூரத்திலிருந்தே வணங்கி அவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 78

स्वामिंस्तव कुलेप्येवं गूथाशोधनकर्मकृत् । तदस्माकं न चान्यस्य तत्किमन्यः प्रवेशितः

“ஸ்வாமி! உங்கள் குலத்தில்கூட இவ்வாறே மலத்தைச் சுத்தம் செய்யும் தொழில் செய்பவன் இருக்கிறான். அந்தப் பணி எங்களுக்கே உரியது; வேறொருவருக்கல்ல—அப்படியிருக்க மற்றொருவனை ஏன் கொண்டு வந்து அதில் நுழைய வைத்தீர்?”

Verse 79

अथ श्रुत्वा च तद्वाक्यं स प्राह द्विजसत्तमः । न मया कश्चिदन्योऽत्र निर्दिष्टो गोप्यकर्मणि । अधिकारस्त्वयात्मीयस्तथा कार्यो यथा पुरा

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட த்விஜசத்தமன் கூறினான்—“இந்த ரகசியப் பணிக்காக இங்கே நான் வேறொருவரையும் நியமிக்கவில்லை. அதிகாரம் உன்னதே; முன்புபோலவே அதைச் செய்.”

Verse 80

तदान्यदिवसे प्राप्ते सोंऽत्यजः कोपसंयुतः । शस्त्रमादाय संप्राप्तो वधार्थं तस्य भूपतेः

மற்றொரு நாளில் அந்த அந்த்யஜன் கோபம் கொண்டு ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு அந்த அரசனை கொல்லும் நோக்குடன் அங்கே வந்தான்।

Verse 81

शस्त्रोद्यतकरं दृष्ट्वा प्रहारेकृतनिश्चयम् । ततस्तं लीलया भूयो मुष्टिना मूर्ध्न्यताडयत्

ஆயுதம் உயர்த்தி தாக்கத் தீர்மானித்தவனாக அவனைப் பார்த்ததும், அவன் எளிதாக மீண்டும் தன் முஷ்டியால் அவன் தலையில் அடித்தான்।

Verse 82

ततस्तस्य विनिष्क्रांते लोचने तत्क्षणाद्द्विजाः । सुस्राव रुधिरं पश्चात्पपात गतजीवितः

அந்தக் கணமே அவனுடைய கண்கள் வெளியேறின, ஓ த்விஜர்களே; இரத்தம் பெருகி ஓடியது; பின்னர் அவன் உயிரற்றவனாய் விழுந்தான்।

Verse 83

तं श्रुत्वा निहतं तेन चंडालं निजकिंकरम् । देवशर्मातिकोपेन तद्वधार्थमुपागतः

தன் பணியாளனான சண்டாளன் அவனால் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டதும், தேவசர்மா கடும் கோபத்தால் அவனை வதைக்க அங்கே வந்தான்।

Verse 84

ततः पुत्रैश्च पौत्रैश्च सहितोऽन्यैश्च बन्धुभिः । लोष्टैस्तं ताडयामास भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

பின் மகன்கள், பேரன்கள் மற்றும் பிற உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, மண்ணுக்கட்டிகளால் அவனை அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் இகழ்ந்தான்।

Verse 85

सोऽपि संताड्यमानस्तु प्रहारैर्जर्जरीकृतः । वेदोच्चारं ततश्चक्रे दर्शयित्वोपवीतकम्

அவனும் அடிகளால் சிதைந்தபோதிலும், தன் யஜ்ஞோபவீதத்தை காட்டி, பின்னர் வேத உச்சரிப்பைத் தொடங்கினான்।

Verse 86

अथ ते विस्मिताः सर्वे देवशर्मपुरःसराः । ब्राह्मणास्तं समुद्वीक्ष्य वेदोच्चारपरायणम्

அப்போது தேவசர்மா முன்னிலையில் இருந்த அனைத்து பிராமணர்களும், அவனை வேத உச்சரிப்பில் முழுமையாக ஈடுபட்டவனாகக் கண்டு வியந்தனர்।

Verse 87

पृष्टश्च किमिदं कर्म तवांत्यजजनोचितम् । एषा वेदात्मिका वाणी स्पष्टाक्षरकलस्वना । तत्किं शापपरिभ्रष्टस्त्वं कश्चिद्ब्राह्मणोत्तमः

அவரிடம் கேட்கப்பட்டது—“அந்த்யஜருக்குரிய இக்காரியத்தை நீ ஏன் செய்கிறாய்? ஆனால் உன் வாக்கு வேதமயமானது; தெளிந்த எழுத்துகளும் இனிய நாதமும் உடையது. ஆக, சாபத்தால் நிலை குலைந்த ஏதோ ஒரு சிறந்த பிராமணனோ நீ?”

Verse 88

येनैवं कुरुषे कर्म गर्हितं चांत्यजैरपि । ततः स प्रहसन्नाह क्षत्रियोऽहं महीपतिः । विष्णुसेन इति ख्यातो हैहयान्वयसंभवः

“அந்த்யஜராலும் நிந்திக்கப்படும் இவ்வகை இழிவான செயலை நீ ஏன் செய்கிறாய்?” என்று கேட்டதைக் கேட்டு, அவர் சிரித்துக் கூறினார்—“நான் க்ஷத்திரியன், அரசன். ஹைஹய குலத்தில் பிறந்த, விஷ்ணுசேனன் என்று புகழ்பெற்றவன்.”

Verse 89

सोहमाराधनार्थाय त्वस्मिन्स्थान उपागतः । अद्य संवत्सरो जातः कर्मण्यस्मिन्रतस्य च

“ஆராதனைக்கும் அருளைப் பெறுவதற்கும் நான் இத்தலத்திற்கு வந்தேன். இந்நியமக் கர்மத்தில் ஈடுபட்டு இன்று எனக்கு முழு ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்றது.”

Verse 90

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स विप्रः कृपयान्वितः । कृतांजलिपुटो भूत्वा तमुवाच महीपतिम्

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணன் கருணையால் உருகினான். கைகூப்பி அந்த அரசனிடம் கூறினான்.

Verse 92

नास्ति मे किञ्चिदप्राप्तं तथाऽसाध्यं महीपते । तस्मात्तव करिष्यामि कृत्यं यद्यपि दुर्लभम्

“ஓ மஹீபதே! எனக்குப் பெறமுடியாததும் இல்லை, செய்ய இயலாததும் இல்லை. ஆகவே உன் வேண்டிய க்ருத்யத்தை, அது எவ்வளவு அரிதானதாயினும், நான் நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 93

राजोवाच । पिता ममाहिना दष्टः प्रेतत्वं समुपागतः । सोऽत्र नागह्रदे श्राद्धे कृते मुक्तिमवाप्नुयात्

அரசன் கூறினான்— என் தந்தையைப் பாம்பு கடித்ததால் அவர் பிரேதநிலையை அடைந்தார். இங்கு நாகஹ்ரதத்தில் சிராத்தம் செய்தால் அவர் முக்தி பெறுவார்.

Verse 94

तस्मात्तत्तारणार्थाय विप्रकृत्यं समाचर । एतदर्थं मयैतत्ते कृतं कर्म विगर्हितम्

ஆகையால் அவனைத் தார்க்கும் பொருட்டு பிராமணருக்குரிய விதியைச் செய். இதற்காகவே உன்னிடம் நான் இந்த நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்தேன்.

Verse 95

देवशर्मोवाच । एवं कुरु नृपश्रेष्ठ श्राद्धेऽहं ते पितुः स्वयम् । ब्राह्मणः संभविष्यामि तस्माच्छ्राद्धं समाचर

தேவசர்மன் கூறினான்— அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவ்வாறே செய். உன் தந்தையின் சிராத்தத்தில் நான் தானே பிராமணனாக (பெறுபவர்/ஆசாரியர்) இருப்பேன்; ஆகையால் சிராத்தம் செய்.

Verse 96

सूत उवाच । अथ ते सुहृदस्तस्य पुत्राः पौत्राश्च बांधवाः । प्रोचुर्नैतत्प्रयुक्तं ते श्राद्धं भोक्तुं विगर्हितम्

சூதன் கூறினான்— அப்போது அவனுடைய நண்பர்கள், அவர்களின் மகன்கள், பேரர்கள், உறவினர்கள் கூறினர்— நீ ஏற்பாடு செய்த இந்தச் சிராத்தத்தை உண்ணுதல் (பங்கேற்பது) ஒழுங்கல்ல; நிந்தைக்குரியது.

Verse 97

तस्माद्यदि भवानस्य श्राद्धे भोक्ता ततः स्वयम् । सर्वे भवन्तं त्यक्षामस्तथान्येऽपि द्विजोत्तमाः

ஆகையால் நீங்கள் தானே அவனுடைய சிராத்தத்தில் போக்தாவாக (உண்பவர்/பெறுபவர்) இருந்தால், நாங்கள் அனைவரும் உங்களை விட்டு விலகுவோம்; மற்ற உயர்ந்த த்விஜர்களும் அப்படியே.

Verse 98

देवशर्मोवाच । कामं त्यजत मां सर्वे यूयमन्येऽपि ये द्विजाः । मयैवास्य प्रतिज्ञातं भोक्तुं श्राद्धे महीपतेः

தேவசர்மன் கூறினான்—நீங்கள் அனைவரும் விரும்பினால் என்னை விட்டு விலகுங்கள்; மற்ற இருபிறப்பினரும் விலகலாம். ஆனால் அரசனின் ஸ்ராத்தத்தில் நான் உண்பேன் என்று நான் தானே வாக்குறுதி செய்தேன்.

Verse 99

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्तेनैव सहितस्तदा । नागह्रदं समासाद्य श्राद्धे वै भुक्तवानथ

இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவன் அவனுடன் அப்போது நாகஹ்ரதத்தை அடைந்து, அங்கே ஸ்ராத்தச் சடங்கில் உணவு உண்டான்.

Verse 100

भुक्तमात्रे ततस्तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी । नादयंती जगत्सर्वं हर्षयंती महीपतिम्

உணவு முடிந்த உடனே அப்போது ஒரு உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது; அது உலகமெங்கும் முழங்கி அரசனை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பியது.

Verse 101

प्रेतभावाद्विनिर्मुक्तः पुत्राहं त्वत्प्रभावतः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

‘உன் அருள்பலத்தால் நான் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டேன்; நான் உன் மகன். உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; இப்போது நான் தேவருலக வாசஸ்தலத்திற்குச் செல்கிறேன்.’

Verse 102

तत्कृत्वा नृपतिर्हृष्टस्तं प्रणम्य द्विजोत्तमम् । प्रोवाच कुरु मे वाक्यं यद्ब्रवीमि द्विजोत्तम

அது நிகழ்ந்த பின் அரசன் மகிழ்ந்தான்; அந்த இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரை வணங்கி கூறினான்—‘ஓ த்விஜோத்தமா, நான் சொல்லவிருப்பதை எனக்காகச் செய்து அருள்வீர்.’

Verse 103

अस्ति माहिष्मतीनाम नगरी नर्मदातटे । सा चास्माकं राजधानी पितृपर्यागता विभो

நர்மதா நதிக்கரையில் ‘மாஹிஷ்மதீ’ என்னும் நகரம் உள்ளது. ஓ விபோ, அதுவே எங்கள் தலைநகரம்; பித்ரு பரம்பரையால் எமக்கு வந்த உரிமை ஆகும்.

Verse 104

अहं यच्छामि ते ब्रह्मन्समस्तविषयान्विताम् । मया भृत्येन तत्रस्थः कुरु राज्यमकंटकम्

ஓ பிராமணரே, அந்தத் தலைநகரை எல்லா விஷயப் பகுதிகளுடனும் உமக்கு அளிக்கிறேன். நான் உமது பணியாளனாய் அங்கேயே இருப்பேன்; நீர் தடையின்றி அரசாள்வீராக.

Verse 106

सूत उवाच । एवं विसर्जितस्तेन जगाम स महापतिः । स्वं देशं हर्षसंयुक्तः कृतकृत्यो द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவனால் விடைபெற்ற அந்த மகாபதி தன் நாட்டிற்குச் சென்றான்; மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, செயல் நிறைவேறியவனாய்—ஓ த்விஜோத்தமரே!

Verse 107

सोऽपि सर्वैः परित्यक्तो ब्राह्मणैः पुरवासिभिः । देवशर्मा समुद्दिश्य दोषं श्राद्धसमुद्भवम्

அவனும்—தேவசர்மா—அனைவராலும் கைவிடப்பட்டான்; பிராமணர்களாலும் நகரவாசிகளாலும், ஸ்ராத்தத்திலிருந்து எழுந்த குற்றத்தை அவன்மேல் சுமத்தி.

Verse 108

ततो नागह्रदे तस्मिन्स कृत्वा निजमन्दिरम् । निवासमकरोत्तत्र स्वाध्यायनिरतः शुचिः

பின்பு அந்த நாகஹ்ரதத்தில் அவன் தன் இல்லம்/ஆலயத்தை அமைத்து அங்கேயே தங்கினான்—தூய்மையுடன், ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டவனாய்.

Verse 109

तत्रस्थस्य निरस्तस्य ये पुत्राः स्युर्द्विजोत्तमाः । तेषां संततयो ऽद्यापि ते प्रोक्ता बाह्यवासिनः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அங்கே நாடு கடத்தப்பட்ட நிலையில் அவனுக்குப் பிறந்த புதல்வர்களின் சந்ததி இன்றும் ‘பாஹ்யவாசிகள்’ (வெளியில் வாழ்வோர்) எனப் பெயர் பெற்றுள்ளனர்।

Verse 110

एतद्वः सर्वमाख्यातं नागतीर्थसमुद्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ஓ பிராமணசிரேஷ்டர்களே! நாகதீர்த்தத்திலிருந்து எழும் இந்த முழு மாஹாத்மியத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்லி முடித்தேன்; இது எல்லாப் பாபங்களையும் அழிக்கும் புனித வரலாறு.

Verse 111

यश्चैतत्पठते भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । शृणुयाद्वा न वंशेऽपि तस्य स्यात्सार्पजं भयम्

பஞ்சமி திதி வந்தபோது யார் இதை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறாரோ—அல்லது கேட்கிறாரோ—அவரது வம்சத்திலும் பாம்பு காரணமான அச்சம் இல்லை.

Verse 112

तथा विमुच्यते पापाद्भक्षजातान्न संशयः । कृतादज्ञानतो विप्राः सत्यमेतन्मयोदितम्

அதேபோல், தவறான உணவுண்ணுதலால் உண்டாகும் பாபத்திலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை. ஓ விப்ரர்களே! அறியாமையால் செய்த குற்றங்களிலும் நான் கூறுவது உண்மை.

Verse 113

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नागतीर्थमनुत्तमम् । माहात्म्यं पठनीयं वा श्रोतव्यं वा समाहितैः

ஆகையால், எல்லா முயற்சியுடனும் ஒப்பற்ற நாகதீர்த்தத்தைப் போற்ற வேண்டும்; ஒருமனத்துடன் அதன் மாஹாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்—அல்லது குறைந்தது கேட்க வேண்டும்.

Verse 114

श्राद्धकाले तु संप्राप्ते यश्चैतत्पठते द्विजः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धसमुद्भवम्

ஸ்ராத்த காலம் வந்தபோது இந்தப் பாடலை ஓதும் த்விஜன், கயா-ஸ்ராத்தத்தால் உண்டாகும் முழுப் பலனையும் அடைவான்.

Verse 115

तथा ये कीर्तिता दोषाः श्राद्धे द्रव्यसमुद्भवाः । व्रतवैक्लव्यजाश्चापि तथा ब्राह्मणसंभवाः

அதேபோல் ஸ்ராத்தத்தில் கூறப்பட்ட குறைகள்—பொருளால் உண்டானவை, விரதக் குறைவால் உண்டானவை, மேலும் பிராமணர்களால் உண்டானவை—

Verse 116

ते सर्वे नाशमायांति कीर्त्यमाने समाहितैः । नागह्रदस्य माहात्म्ये श्राद्धकाल उपस्थिते

ஸ்ராத்த காலத்தில் மனம் ஒருமித்து நாகஹ்ரதத்தின் மாஹாத்மியத்தைப் பாடும்போது, அந்த எல்லாக் குறைகளும் அழிந்துபோகும்.

Verse 117

तथा विनिहता गोभिर्ब्राह्मणैः श्वापदैरपि । एतस्मिन्पठिते श्राद्धे गच्छंति परमां गतिम्

அதேபோல் பசுக்களால், பிராமணர்களால், அல்லது காட்டுமிருகங்களால்கூட கொல்லப்பட்டவர்களும்—ஸ்ராத்த காலத்தில் இது ஓதப்படின்—பரமகதியை அடைவர்.