Adhyaya 99

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र रामेण निर्मितः । रामेश्वरस्तथा सीता तेन तत्र विनिर्मिता

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் சொன்னபடி அங்கே ராமன் ராமேஸ்வரத்தை நிறுவினான்; மேலும் சீதையையும் அவனே அங்கே உருவாக்கினான் என்று—

Verse 2

तथा च लक्ष्मणार्थाय निर्मितस्तेन संश्रयः । एतन्महद्विरुद्धं ते प्रतिभाति वचोऽखिलम्

மேலும் லக்ஷ்மணனுக்காகவும் அவன் அங்கே ஒரு தங்குமிடத்தை அமைத்தான் என்று கூறினீர். ஆனால் இவை அனைத்தும் உங்கள் சொற்களில் பெரும் முரண்பாடாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 3

त्वया सूत पुरा प्रोक्तं रामो लक्ष्मणसंयुतः । सीतया सहितः प्राप्तः क्षेत्रेऽत्र प्रस्थितो वने

ஓ சூதரே! முன்பு நீ கூறியபடி, ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனுடன், சீதையுடன் சேர்ந்து இப்புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 4

श्राद्धं कृत्वा गयाशीर्षे लक्ष्मणेन विरुद्ध्य च । पुनः संप्रस्थितोऽरण्यं क्रोधाविष्टश्च तं प्रति

கயாசீர்ஷத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்து, லக்ஷ்மணனுடன் முரண்பட்டு, அவன்மேல் கோபத்தில் ஆழ்ந்து மீண்டும் வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 5

यत्त्वयोक्तं तदा तेन निर्मितोऽत्र महेश्वरः । एतच्च सर्वमाचक्ष्व संदेहं सूतनन्दन

அப்போது அவன் இங்கே மகேஸ்வரனை நிறுவினான் என்று நீ கூறியதை—ஓ சூதநந்தனே! இதையெல்லாம் விரிவாகச் சொல்லி என் சந்தேகத்தை நீக்கு।

Verse 6

सूत उवाच । अत्र मे नास्ति संदेहो युष्माकं च पुनः स्थितः । ततो वक्ष्याम्यशेषेण श्रूयतां द्विजसत्तमाः । एतत्क्षेत्रं पुनश्चाद्यं न क्षयं याति कुत्रचित्

சூதர் கூறினார்—எனக்கு இதில் ஐயமில்லை; ஆனால் உங்களிடத்தில் அது மீண்டும் எழுந்துள்ளது. ஆகவே அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல்கிறேன்; ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள். இக்க்ஷேத்திரம் ஆதியாய், என்றும் புதுமையாய் உள்ளது; எங்கும் குறையாது।

Verse 7

अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते स तदा रघुनंदनः । यदा विरोधमापन्नः सार्धं सौमित्रिणा सह

மற்றொரு நாளில், ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமன் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன் முரண்பாட்டில் அகப்பட்டபோது—

Verse 8

एतत्पुनर्दिनं चान्यद्यत्र तेन प्रतिष्ठितः । रामेश्वरः स्वयं भक्त्या दुःखितेन महात्मना

மீண்டும் ஒரு வேறு நாளில், அந்த இடத்திலே, துயருற்ற அந்த மகாத்மா பக்தியுடன் தாமே ராமேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अन्यस्मिन्दिवसे तत्र कस्मिन्काले रघूत्तमः । संप्राप्तस्तस्य किं दुःखं संजातं तत्प्रकीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே மற்றொரு நாளில் எந்த நேரத்தில் ரகுவின் சிறந்தவன் (ராமன்) வந்தான்? அப்போது அவனுக்கு எந்தத் துயரம் ஏற்பட்டது? அதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 10

सूत उवाच । कृत्वा सीतापरित्यागं रामो राजीवलोचनः । लोकापवादसंत्रस्तस्ततो राज्यं चकार सः

சூதர் கூறினார்—சீதையைத் துறந்த பின், தாமரைநயனான ராமன் மக்கள் பழிச்சொல்லின் அச்சத்தால் கலங்கித் தொடர்ந்து அரசாட்சியை நடத்தினார்।

Verse 12

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । ब्रह्मचर्येण चक्रे स राज्यं निहतकंटकम्

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும், அவர் பிரம்மச்சரியத்தால் அரசை நடத்தி, அதை முள்ளற்றதாக—இடையூறற்றதாக—ஆக்கினார்।

Verse 14

तेनोक्तं देवराजेन प्रेषितोऽहं तवांतिकम् । तस्मात्कुरु समालोकं विजने त्वं मया सह

தேவராஜன் கூறியபடி நான் உன் அருகே அனுப்பப்பட்டேன்; ஆகவே என்னுடன் தனிமையான இடத்தில் வந்து சந்தித்து உரையாடு।

Verse 16

तस्यैवमुपविष्टस्य मंत्रस्थाने महात्मनः । बहुत्वादिष्टलोकस्य न रहस्यं प्रजायते

அந்த மகாத்மா மந்திரஸ்தானத்தில் இவ்வாறு அமர்ந்திருந்தபோது, பல விரும்பத்தக்கோர் அருகில் இருந்ததால் ரகசியம் நிலைக்கவில்லை।

Verse 17

ततः कोपपरीतात्मा दूतः प्रोवाच सादरम् । विहस्य जनसंसर्गं दृष्ट्वैकांतेऽपि संस्थिते

பின்னர் கோபம் சூழ்ந்த தூதன் வெளிப்படையாக மரியாதையுடன் பேசினான்; ‘தனிமை’ எனச் சொல்லியும் மக்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்து நகைத்தான்.

Verse 18

यथा दंष्ट्राच्युतः सर्पो नागो वा मदवर्जितः । आज्ञाहीनस्तथा राजा मानवैः परिभूयते

பற்கள் உதிர்ந்த பாம்போ, மதம் இழந்த யானையோ எவ்வாறு அலட்சியப்படுத்தப்படுகிறதோ, அதுபோல அதிகாரமற்ற அரசன் மனிதரால் இகழப்படுகிறான்.

Verse 19

सेयं तव रघुश्रेष्ठ नाज्ञास्ति प्रतिवेद्म्यहम् । शक्रालापमपि त्वं च नैकांते श्रोतुमर्हसि

ஓ ரகுவின் சிறந்தவனே! இது உமது ஆணை அல்ல என்று நான் அறிவிக்கிறேன்; உண்மையான தனிமை இல்லாமல் இந்திரனின் செய்தியையும் நீர் கேட்கத் தகுதியற்றவர்.

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कोपसंरक्तलोचनः । त्रिशाखां भृकुटीं कृत्वा ततः स प्राह लक्ष्मणम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அவன் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன; புருவங்களை மூன்று சுருக்கங்களாகச் சுருக்கி பின்னர் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்.

Verse 21

ममात्र संनिविष्टस्य सहानेन प्रजल्पतः । यदि कश्चिन्नरो मोहादागमिष्यति लक्ष्मण । स्वहस्तेन न संदेहः सूदयिष्यामि तं द्रुतम्

ஓ லக்ஷ்மணா! நான் இங்கு அமர்ந்து இவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, யாரேனும் அறியாமையால் உள்ளே நுழைந்தால், சந்தேகமின்றி என் கையாலேயே அவரை உடனே கொன்றுவிடுவேன்.

Verse 22

न हन्मि यदि तं प्राप्तमत्र मे दृष्टिगोचरम् । तन्मा भून्मे गतिः श्रेष्ठा धर्मिणां या प्रपद्यते

என் பார்வையில் பட்ட அந்த நபரை நான் கொல்லாவிட்டால், தர்மவான்கள் அடையும் அந்தச் சிறந்த கதியை நான் அடையாமல் போவேனாக.

Verse 23

एवं ज्ञात्वा प्रयत्नेन त्वया भाव्यमसंशयम् । राजद्वारि यथा कश्चिन्न मया वध्यतेऽधुना

இதை அறிந்து, இப்போது அரச வாசலில் எவரும் என்னால் கொல்லப்படாதவாறு நீ சந்தேகமின்றி மிகுந்த முயற்சியுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 24

तमोमित्येव संप्रोच्य लक्ष्मणः शुभलक्षणः । राजद्वारं समासाद्य चकार विजनं ततः

சுப லக்ஷணங்கள் பொருந்திய லக்ஷ்மணன் 'ஓம்' என்று கூறி, அரச வாசலை அடைந்து அவ்விடத்தை ஆள் நடமாட்டமற்றதாகச் செய்தார்.

Verse 25

देवदूतोऽपि रामेण समं चक्रे ततः परम् । मंत्रं शक्रसमादिष्टं तथान्यैः स्वर्गवासिभिः

அதன்பின், இந்திரனாலும் மற்ற தேவர்களாலும் கட்டளையிடப்பட்ட அந்த ஆலோசனையைத் தேவதூதன் ராமருடன் மேற்கொண்டான்.

Verse 26

देवदूत उवाच । त्वं रावणविनाशार्थमवतीर्णो धरातले । स च व्यापादितो दुष्टः पापस्त्रैलोक्यकंटकः

தேவதூதன் கூறினான்—ராவணனை அழிக்க நீ பூமியில் அவதரித்தாய்; அந்தத் தீயவன், பாவி, மூவுலகக் குத்துக்கோல் நிச்சயமாக வதம் செய்யப்பட்டான்।

Verse 27

कृतं सर्वं महाभाग देव कृत्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्संतु सनाथास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

மகாபாக்யனே, தேவனே! இப்போது உம்மால் எல்லா தேவகாரியமும் நிறைவேறியது; ஆகவே சக்ரன் முன்னணியில் உள்ள தேவர்கள் உமது அருளாச்சரணத்தில் பாதுகாப்புடன் இருப்பாராக।

Verse 28

यदि ते रोचते चित्ते नोपरोधेन सांप्रतम् । प्रसादं कुरु देवानां तस्मादागच्छ सत्वरम् । स्वर्गलोकं परित्यज्य मर्त्यलोकं सुनिंदितम्

இப்போது உமது உள்ளம் விரும்பினால், எந்தத் தடையும் இன்றி, தேவர்களுக்கு அருள் புரிவீராக; ஆகவே விரைந்து வாரும்—சுவர்க்கலோகத்தை விட்டு இந்நிந்தைக்குரிய மானுடலோகத்துக்கு।

Verse 29

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो दुर्वासा मुनिसत्तमः । प्रोवाचाथ क्षुधाविष्टः क्वासौ क्वासौ रघूत्तमः

சூதன் கூறினான்—அந்த இடைவெளியில் முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசர் வந்தடைந்தார்; பசியால் வாடி—“எங்கே அவன், எங்கே ரகூத்தமன்?” என்று உரைத்தார்।

Verse 30

लक्ष्मण उवाच । व्यग्रः स पार्थिवश्रेष्ठो देवकार्येण केनचित् । तस्मादत्रैव विप्रेंद्र मुहूर्तं परिपालय

லக்ஷ்மணன் கூறினான்—அந்த அரசர்களில் சிறந்தவர் ஏதோ தேவகாரியத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்; ஆகவே, ஓ விப்ரேந்திரா, இங்கேயே சிறிது நேரம் காத்திரும்।

Verse 31

यावत्सांत्वयते रामो दूतं शक्रसमुद्भवम् । ममोपरि दयां कृत्वा विनयावनतस्य हि

இந்திரனில் தோன்றிய தூதனை இராமன் ஆறுதல் கூறி முடிக்கும் வரை, என்மேல் கருணை புரிவீராக; நான் பணிவுடன் தலைவணங்கியுள்ளேன்।

Verse 32

दुर्वासा उवाच । यदि यास्यति नो दृष्टिं मम द्राक्स रघूत्तमः । शापं दत्त्वा कुलं सर्वं तद्धक्ष्यामि न संशयः

துர்வாசர் கூறினார்—ரகுகுலச் சிறந்தவன் உடனே என் பார்வைக்கு வராவிடில், சாபம் அளித்து அவன் முழுக் குலத்தையும் எரித்தழிப்பேன்; ஐயமில்லை।

Verse 33

ममापि दर्शनादन्यन्न किंचिद्विद्यते गुरु । कृत्यं लक्ष्मण यावत्त्वमन्यन्मूढ़ प्रकत्थसे

குருவே, எனக்கும் தரிசனத்தைவிட வேறு எதுவும் இல்லை. லக்ஷ்மணா, நீ மயக்கத்தில் பிறவற்றை பெருமைபேசிக் கொண்டிருக்கும் வரை, செய்யவேண்டியது என்ன என்று சொல்।

Verse 34

तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणश्चित्ते चिंतयामास दुःखितः । वरं मे मृत्युरेकस्य मा भूयात्कुलसंक्षयः

அதை கேட்ட லக்ஷ்மணன் துயருற்று மனத்தில் சிந்தித்தான்—‘முழுக் குலநாசத்தைவிட, என் ஒருவனின் மரணமே மேல்.’

Verse 35

एवं स निश्चयं कृत्वा ततो राममुपाद्रवत् । उवाच दंडवद्भूमौ प्रणिपत्य कृतांजलिः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அவன் இராமனிடம் விரைந்து சென்று, தரையில் தண்டவத் பணிந்து, கைகூப்பி உரைத்தான்।

Verse 36

दुर्वासा मुनिशार्दूलो देव ते द्वारि तिष्ठति । दर्शनार्थी क्षुधाविष्टः किं करोमि प्रशाधि माम्

தேவனே! முனிவர்களில் புலி போன்ற துர்வாச முனிவர் தரிசனத்திற்காக, பசியால் வாடி உமது வாசலில் நிற்கிறார். நான் என்ன செய்வேன்? அருள்புரிந்து எனக்கு ஆணையிடுங்கள்.

Verse 37

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततो दूतमुवाच तम् । गत्वेमं ब्रूहि देवेशं मम वाक्यादसंशयम् । अहं संवत्सरस्यांत आगमिष्यामि तेंऽतिके

அவன் சொன்னதை கேட்டபின் அவர் தூதனிடம் கூறினார்—“சென்று தேவேசனிடம் என் வார்த்தையை ஐயமின்றி சொல்லு; ஒரு ஆண்டின் முடிவில் நான் மீண்டும் உன் அருகே வருவேன்.”

Verse 38

एवमुक्त्वा विसृज्याथ तं दूतं प्राह लक्ष्मणम् । प्रवेशय द्रुतं वत्स तं त्वं दुर्वाससं मुनिम्

இவ்வாறு சொல்லி தூதனை அனுப்பிவிட்டு, லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்—“அன்பே! விரைந்து சென்று துர்வாச முனிவரை உள்ளே அழைத்து வா.”

Verse 39

ततश्चार्घ्यं च पाद्यं च गृहीत्वा सम्मुखो ययौ । रामदेवः प्रहृष्टात्मा सचिवैः परिवारितः

பின்னர் அர்க்யமும் பாத்யமும் எடுத்துக்கொண்டு, உள்ளம் மகிழ்ந்த ராமதேவன் அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டவனாய் அவரை எதிர்கொள்ளச் சென்றான்.

Verse 40

दत्त्वार्घ्यं विधिवत्तस्य प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । प्रोवाच रामदेवोऽथ हर्षगद्गदया गिरा

முறையாக அவருக்கு அர்க்யம் அளித்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, ராமதேவன் மகிழ்ச்சியால் குரல் தழுதழுக்கப் பேசினான்.

Verse 41

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते । एतद्राज्यममी पुत्रा विभवश्च तव प्रभो

முனிசிறந்தவரே! உமக்கு வரவேற்பு—மீண்டும் மிகச் சிறந்த வரவேற்பு. ஆண்டவரே! இவ்வரசும், இம்மக்களும், எல்லா செல்வவளமும் உமதே.

Verse 42

कृत्वा मम प्रसादं च गृहाण मुनिसत्तम । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं मे गृहमागतः । पूज्यो लोकत्रयस्यापि निःशेषतपसांनिधिः

முனிவரரே! என்மேல் அருள் செய்து என் காணிக்கையை ஏற்றருள்வீராக. நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்ததால் நான் பாக்கியவான், அருள்பெற்றவன். மூவுலகமும் வணங்கத் தகுந்தவர் நீர்—முடிவற்ற தவத்தின் நிதி.

Verse 43

मुनिरुवाच । चातुर्मास्यव्रतं कृत्वा निराहारो रघूत्तम । अद्य ते भवनं प्राप्य आहारार्थं बुभुक्षितः

முனி கூறினார்—ரகுவம்சச் சிறந்தவனே! சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் செய்து நான் உணவின்றி இருந்தேன். இன்று உன் இல்லத்தை அடைந்து, உணவுக்காகப் பசித்தவனாய் வந்தேன்.

Verse 44

तस्मात्त्वं यच्छ मे शीघ्रं भोजनं रघुनंदन । नान्येन कारणं किंचित्संन्यस्तस्य धनादिना

ஆகவே, ரகுநந்தனே! விரைவாக எனக்கு உணவு அளி. துறவிக்குத் தனம் முதலியவற்றால் வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லை.

Verse 45

ततस्तं भोजयामास श्रद्धापूतेन चेतसा । स्वयमेवाग्रतः स्थित्वा मृष्टान्नैर्विविधैः शुभैः

பின்னர் அவன் பக்தியால் தூய்மையான மனத்துடன் முனிவருக்கு உணவு அளித்தான். தானே முன் நின்று, பலவகை மங்களமான நன்கு சமைத்த இனிய உணவுகளைப் பரிமாறினான்.

Verse 46

लेह्यैश्चोष्यैस्तथा चर्व्यैः खाद्यैरेव पृथग्विधैः । यावदिच्छा मुनेस्तस्य तथान्नैर्विविधैरपि

அவன் அந்த முனிவருக்கு நக்கத்தக்கது, சப்பத்தக்கது, மென்றுண்ணத்தக்கது, உண்ணத்தக்கது எனப் பலவகை உணவுகளையும், மேலும் பலவித அன்னவ்யஞ்சனங்களையும் முனிவரின் விருப்பமளவு அளித்து திருப்தி செய்தான்.