Adhyaya 172

Verse 1

। सूत उवाच । ततःप्रभृति च्छिद्राणि विश्वामित्रो निरीक्षयन् । वसिष्ठस्य वधार्थाय संस्थितो द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—அதன் பின்னர் இருபிறப்போரில் சிறந்த விசுவாமித்ரர், வசிஷ்டரை வதைக்கக் குறைபாடுகளை நோக்கிக் காத்திருந்து உறுதியாக இருந்தார்.

Verse 2

आत्मशक्तिप्रभावेन मशकस्य यथा गजः । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते विश्वामित्रेण सा नदी

தன் சக்தியின் பேராற்றலால், கொசு யானையாக மாறுவது போல; மற்றொரு நாளில் விசுவாமித்ரர் வந்தபோது அந்த நதி…

Verse 3

समाहूता समायाता द्रुतं सा स्त्रीस्वरूपिणी । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा आदेशो दीयतां मम । ब्रह्मर्षे येन कार्येण समाहूतास्मि सांप्रतम्

அழைக்கப்பட்டவுடன் அவள் பெண் வடிவில் விரைந்து வந்தாள். கைகூப்பி கூறினாள்—ஓ பிரம்மரிஷியே, எனக்கு ஆணை அருளுங்கள்; எந்த பணிக்காக இப்போது என்னை அழைத்தீர்கள்?

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । यदा निमज्जनं कुर्यात्तव तोये महानदि । परमं वेगमास्थाय तदाऽनय ममांतिकम्

விசுவாமித்திரன் கூறினான்—ஓ மகாநதியே! வசிஷ்டர் உன் நீரில் மூழ்கி நீராடும் போது, மிகுந்த வேகத்தை ஏற்று அவரை என் அருகே கொண்டு வா।

Verse 5

पूर्णश्रोत्रं जले नैव व्याकुलांगं व्यवस्थितम् । निहन्मि येन शीघ्रं च नान्यच्छिद्रं प्रलक्षये

அவர் நீரில் நின்றிருக்கிறார்; காதுகள் நீரால் நிரம்பி, உடல் உறுப்புகள் கலங்கி நிலையற்றுள்ளன. ‘எந்த வழியால் விரைவில் தாக்கி வீழ்த்துவது? வேறு எந்தப் பிளவும் (பலவீன இடமும்) எனக்குத் தெரியவில்லை.’

Verse 6

एवमुक्ता तदा तेन विश्वामित्रेण सा नदी । वित्रस्ता भयसंयुक्ता शापाद्वाक्यमुवाच सा

விசுவாமித்திரன் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த நதி அச்சத்தால் நடுங்கியது; சாபத்தின் வலிமையை நினைத்து பயமுற்று பதில்சொற்களை உரைத்தது.

Verse 7

नाहं द्रोहं करिष्यामि वसिष्ठस्य महात्मनः । ब्रह्मर्षे न च ते युक्तं कर्तुं वै ब्रह्मणो वधम्

மகாத்மா வசிஷ்டருக்கு நான் துரோகம் செய்யமாட்டேன். ஓ பிரம்மரிஷியே! உமக்கு பிராமணனை வதம் செய்வது முறையல்ல.

Verse 8

यदि त्वं ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षिः स्वयमेव तु । कामान्नायं वसिष्ठस्तु तस्मात्कोपं परित्यज

பிரம்மா தாமே உம்மை பிரம்மரிஷி என்று அறிவித்திருந்தால், ஆசைக்குப் பணியாதீர். இந்த வசிஷ்டர் எதிர்க்கத் தகாதவர்; ஆகவே கோபத்தை விட்டு விடுங்கள்.

Verse 9

मनसापि वधं यस्तु ब्राह्मणस्य विचिंतयेत् । तप्तकृच्छ्रेण मुच्येत मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्

மனத்திலேயே பிராமணவதத்தை எண்ணினாலும்—ஸ்வயம்புவ மனு கூறியபடி—‘தப்தக்ருச்ச்ர’ எனும் கடுந்தவப் பிராயச்சித்தத்தினாலேயே அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்।

Verse 10

वाचया प्रवदेद्यस्तु ब्राह्मणस्य वधं नरः । चांद्रायणेन शुद्धिः स्यात्तस्य देवोऽब्रवीदिदम्

வாயால் பிராமணவதத்தைப் பற்றிப் பேசுகிற மனிதனுக்கு, ‘சாந்திராயண’ விரதத்தினாலே தூய்மை உண்டாகும்—என்று தெய்வவாக்கு உரைத்தது।

Verse 11

तस्मान्नाहं करिष्यामि तव वाक्यं कथंचन । वसिष्ठार्थं तु यत्प्रोक्तं कुरु यत्तव रोचते

ஆகையால் உன் கட்டளையை நான் எவ்விதத்திலும் நிறைவேற்றமாட்டேன். வசிஷ்டரைப் பற்றிச் செய்ய வேண்டியது எதுவாயினும், உனக்குப் பொருத்தமாகத் தோன்றுவது போல நீயே செய்।

Verse 12

तच्छ्रुत्वा कुपितस्तस्या विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । शशाप तां नदीं श्रेष्ठां यत्तद्वक्ष्यामि श्रूयताम्

அதை கேட்டதும் இருபிறப்பினருள் சிறந்த விஸ்வாமித்ரர் கோபமுற்று, அந்தச் சிறந்த நதியைச் சபித்தார். “இப்போது நான் கூறுவதை கேளுங்கள்.”

Verse 13

यस्मात्पापे वचो मह्यं न कृतं कुनदि त्वया । तस्माद्रक्तप्रवाहस्ते जलजोऽयं भविष्यति

ஓ பாவமுடைய நதியே! நீ என் சொல்லை நிறைவேற்றவில்லை; ஆகவே உன் இந்த நீரால் பிறந்த ஓடை இரத்த ஓட்டமாக மாறும்।

Verse 14

एवमुक्त्वा करात्तोयं सप्तवाराभिमंत्रितम् । चिक्षेपाथ जले तस्याः क्रोधसंरक्तलोचनः

இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் கையிலே நீரை எடுத்து, அதை ஏழுமுறை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, பின்னர் அவளுடைய நீரில் எறிந்தான்।

Verse 15

ततश्च तत्क्षणाज्जातं तत्तोयं रुधिरं द्विजाः । सारस्वतं सुपुण्यं च यदासीच्छंखसंनिभम्

அந்தக் கணமே, ஓ த்விஜர்களே, அந்த நீர் இரத்தமாக மாறியது—முன்பு சங்கு போன்ற ஒளியுடன் விளங்கிய மிகப் புண்ணியமான ஸாரஸ்வத நீராக இருந்தும்।

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता भूतप्रेतनिशाचराः । पीत्वापीत्वा प्रनृत्यंति गायंति च हसंति च

அந்த இடைவெளியில் பூதங்கள், பிரேதங்கள், நிசாசரர்கள் அங்கே வந்தனர்; மீண்டும் மீண்டும் குடித்து, அவர்கள் ஆடத் தொடங்கி, பாடத் தொடங்கி, சிரிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 17

ये तत्र तापसाः केचित्तटे तस्या व्यवस्थिताः । ते सर्वेऽपि च तां त्यक्ता दूरदेशं समाश्रिताः

அங்கே அவளுடைய கரையில் தங்கியிருந்த சில தவசிகள் அனைவரும் அந்த இடத்தை விட்டு விலகி, தொலைநாட்டில் அடைக்கலம் கொண்டனர்।

Verse 18

बहिर्वासाश्च ये तत्र नागराः समवस्थिताः । चण्डशर्म प्रभृतयस्तेऽपि याताः सुदूरतः

மேலும் அங்கே புறவாசங்களில் குடியிருந்த நாகர மக்கள்—சண்டசர்மன் முதலியோர்—அவர்களும் மிகத் தொலைவிற்கு சென்றனர்।

Verse 19

वसिष्ठोऽपि मुनिश्रेष्ठो जगामार्बुदपर्वतम् । विश्वामित्रस्तु विप्रर्षिश्चमत्कारपुरं गतः

முனிவரரில் சிறந்த வசிஷ்டரும் அர்புத மலைக்குச் சென்றார்; பிரம்மரிஷி விஸ்வாமித்ரர் சமத்காரபுரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 20

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यत्स्थितं विप्रसंकुलम् । तत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम्

பிராமணர்கள் நிறைந்த ஹாடகேஸ்வரன் திருத்தலத்தில் அங்கு ஆசிரம இடம் அமைத்து அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.

Verse 21

येन सृष्टिक्षमो जातः स्पर्धते ब्रह्मणा सह । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा सारस्वतं जलम्

இதனால் அவர் படைப்பாற்றல் பெற்றுத் பிரம்மாவுடனும் போட்டியிட்டார்; சாரஸ்வத நீர் இவ்வாறு ஆன விதத்தை எல்லாம் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

Verse 22

रुधिरत्वमनुप्राप्तं विश्वामित्रस्य शापतः । चंडशर्मादयो विप्रा यथा देशांतरं गताः

விஸ்வாமித்ரரின் சாபத்தால் அது இரத்தநிலையை அடைந்தது; சண்டசர்மா முதலிய பிராமணர்கள் வேறு நாட்டிற்குச் சென்ற விதமும் (கூறப்பட்டது).