Adhyaya 42

Verse 1

। सूत उवाच । विश्वामित्रसमुद्भूतं कुण्डं तत्रापरं शुभम् । संतिष्ठते द्विजश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदायकम्

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! அங்கே விஸ்வாமித்ரரிலிருந்து தோன்றிய இன்னொரு மங்களக் குண்டம் உள்ளது; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்கிறது.

Verse 2

तत्र चैत्रतृतीयायां कृते स्नाने भवेन्नरः । दिव्यरूपधरः साक्षात्कामोऽन्यो द्विजसत्तमाः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! அங்கே சைத்ரத் திதி மூன்றாம் நாளில் நீராடினால் மனிதன் தெய்வீக அழகுருவை அடைவான்—நேரில் இன்னொரு காமதேவன் போல.

Verse 3

नारी वा श्रद्धयोपेता तत्र स्नात्वा प्रजावती । भवेत्सौभाग्यसंयुक्ता स्पृहणीयतमा क्षितौ

அல்லது நம்பிக்கையுடன் கூடிய பெண் அங்கே நீராடினால், அவள் பிள்ளைப்பேறு பெறுவாள்; நல்வாழ்வால் நிறைந்து, பூமியில் மிக விரும்பத்தக்கவளாக விளங்குவாள்.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । तीर्थं तस्य मुनेस्तत्र कस्मिन्काले व्यवस्थितम् । निर्मलं केन निःशेषं वद त्वं सूतनंदन

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்த முனிவரின் தீர்த்தம் அங்கே எந்தக் காலத்தில் நிறுவப்பட்டது? எந்த காரணத்தால் அது முற்றிலும் நிர்மலமானது? ஓ சூதநந்தனே, எமக்கு உரைத்தருள்வாய்।

Verse 5

सूत उवाच । तत्रास्ति निर्झरः पूर्वं सामान्यो द्विजसत्तमाः । अवधूतो धरापृष्ठे माहात्म्येन व्यवस्थितः

சூதன் கூறினான்—ஓ த்விஜசத்தமர்களே, அங்கே முன்பு ஒரு சாதாரண ஊற்று இருந்தது; ஆனால் அதன் மாஹாத்மியத்தால் பூமியில் அது மகிமையுடன் நிலைபெற்றது।

Verse 6

यत्र देवनदी गंगा स्वयमेव व्यवस्थिता । यस्यां स्नातः पुमान्सद्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஏனெனில் அங்கே தேவர்நதி கங்கை தானே நிலைபெற்றுள்ளாள்; அவளில் நீராடும் மனிதன் உடனே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 7

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य भावितः । तदक्षयं भवेच्छ्राद्धं पितॄणां तृप्तिकारकम्

யார் அங்கே பக்தி நிறைந்த மனத்துடன் பித்ருக்களை நோக்கி ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருடைய அந்த ஸ்ராத்தம் அழியாததாகி பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிக்கும்।

Verse 8

यत्किंचिद्दीयत दानं तस्मिंस्तीर्थवरे द्विजाः । हुतजप्यादिकं चैव तदनंतफलं भवेत्

ஓ த்விஜர்களே, அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில் எத்தகைய தானம் அளித்தாலும், அதுபோல ஹோமம், ஜபம் முதலியன செய்தாலும்—அவை அனைத்தும் முடிவில்லா பலனை அளிக்கும்।

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य मृगी व्याधशराहता । प्रविष्टा सलिले तस्मिंस्तत्र पञ्चत्वमागता

ஒரு காலத்தில் வேடனின் அம்பால் காயமுற்ற மான் பெண் அந்த நீரில் புகுந்து அங்கேயே உயிர் நீத்தாள்.

Verse 10

चैत्रशुक्लतृतीयायां मध्याह्ने द्विजसत्तमाः । नक्षत्रे यमदैवत्ये मार्तंडस्य च वासरे

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! சைத்ர சுக்லப் பக்ஷத்தின் த்ரிதீயை அன்று மதியவேளையில்—யம தெய்வத்திற்குரிய நட்சத்திரத்தில்—மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) நாளில் அது நிகழ்ந்தது.

Verse 11

अथ तत्तोयमाहात्म्यान्मेनकानाम साऽभवत् । अप्सरास्त्रिदशेंद्रस्य समंताच्चारुहासिनी

அந்த புனித நீரின் மகிமையால் அவள் ‘மேனகா’ எனப் பெயர் பெற்றாள்—தேவர்களின் அரசன் இந்திரனின் அப்சரை—அழகிய புன்னகையால் ஒளிர்வாள்.

Verse 12

स्मरमाणाऽथ सा तस्य प्रभावं वरवर्णिनी । तीर्थमागत्य सद्भक्त्या स्नानं तत्र समाचरत् । चैत्रशुक्लतृतीयायां यामर्क्षे सूर्यवासरे

அதன் அதிசயப் பெருமையை நினைத்து அந்த அழகியவள் தீர்த்தத்துக்கு வந்து உண்மைப் பக்தியுடன் அங்கே நீராடினாள்—சைத்ர சுக்ல த்ரிதீயை அன்று, யம நட்சத்திரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை.

Verse 13

एकदा दिवसे तस्मिन्भ्रममाणो मुनीश्वरः । विश्वामित्र इति ख्यातस्तत्रायातस्तपोऽन्वितः

ஒருநாள் அந்த வேளையில் அலைந்து வந்த தவவலிமை உடைய, ‘விச்வாமித்ரர்’ எனப் புகழ்பெற்ற முனிவர்தலைவர் அங்கே வந்தார்.

Verse 14

साऽपि स्वर्गात्समायाता देवतादर्शनार्थतः । पूजयित्वाथ तं देवं प्रस्थिता त्रिदिवं प्रति

தெய்வ தரிசனத்திற்காக அவளும் சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி வந்தாள். அந்த தேவனை வழிபட்டு, மீண்டும் திரிதிவம் (வானுலகம்) நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

Verse 15

सा दृष्ट्वा तं मुनिं तत्र भ्रममाणमितस्ततः । यौवनस्थं सुरूपाढ्यं पंचबाणमिवापरम्

அங்கே இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்த அந்த முனிவரை அவள் கண்டாள்; அவர் இளமை நிறைந்தவர், பேரழகன்—மற்றொரு பஞ்சபாணன் (காமன்) போலவே இருந்தார்.

Verse 16

व्रतप्रभावजैर्व्याप्तं तेजोभिर्भास्करं यथा । बाल्यात्प्रभृति चीर्णेन तपसा दग्धकिल्बिषम्

விரதப் பலனால் பிறந்த ஒளியால் அவர் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தார்; சிறுவயதிலிருந்து செய்த தவத்தால் அவரது பாவங்கள் எரிந்து நீங்கின.

Verse 17

सा तस्य दर्शनादेव कामबाणप्रपीडिता । सानंदाः सुरतार्थाय समीपं समुपाद्रवत्

அவரைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவள் காமன் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டாள்; மகிழ்ச்சியுடன் சங்கமத்தை நாடி அவர் அருகே விரைந்து சென்றாள்.

Verse 18

स दृष्ट्वाऽदृष्टपूर्वां तां मार्गपृच्छाकृते ततः । सम्मुखः प्रययौ तूर्णं प्रहृष्टेनांतरात्मना

முன்பு ஒருபோதும் காணாத அவளைக் கண்டதும், வழி கேட்பதற்கான காரணம் போல, அவர் விரைவாக எதிரே சென்றார்; உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது.

Verse 19

उवाच देशं तां पृच्छन्स्त्रीधर्मांश्च विशेषतः । शुभलाभोऽस्तु ते भद्रे मनसा कर्मणा गिरा

அந்த நாட்டைப் பற்றியும், குறிப்பாக ஸ்திரீதர்மங்களைப் பற்றியும் கேட்டுத் அவர் கூறினார்— “அம்மையே! மனம், செயல், சொல் இவற்றால் உனக்கு சுபலாபம் உண்டாகுக.”

Verse 20

सदैव वासुदेवस्य भक्तिश्चाव्यभिचारिणी । कच्चित्त्वं वर्तसे पुत्रि पतिपादपरायणा । चारित्रविनयोपेता सर्वदा प्रियवादिनी

“நீ எப்போதும் வாசுதேவனிடம் மாறாத பக்தியுடன் இருக்கிறாயா? மகளே, கணவனின் திருவடிச் சேவையில் ஈடுபட்டு—நல்லொழுக்கமும் பணிவும் உடையவளாய், எந்நாளும் இனிய சொற்கள் பேசுகிறாயா?”

Verse 21

कच्चित्त्वं सर्वदाभीष्टा पत्युर्दानैस्तथार्च्चनैः । बंधून्स्वमित्रवर्गं च तत्पुरः पृष्ठतोपि वा

“தானமும் ஆராதனையும் செய்து நீ எப்போதும் கணவனுக்குப் பிரியமாய் இருக்கிறாயா? அவன் உறவினர்களையும் நண்பர் வட்டத்தையும் அவன் முன்னிலும் பின்னிலும் மரியாதை செய்கிறாயா?”

Verse 22

कच्चिद्भर्तरि संसुप्ते त्वं निशवशमेष्यसि । उत्थानमप्रबुद्धे च करोषि वरवर्णिनि

“கணவன் உறங்கிய பின் நீ இரவு ஓய்வுக்குச் செல்கிறாயா? அவர் விழிப்பதற்கு முன்பே, அழகிய நிறமுடையவளே, நீ எழுந்து கடமைகளைத் தொடங்குகிறாயா?”

Verse 23

कच्चित्प्रातः समुत्थाय करोषि गृहमार्जनम् । स्वयमेव वरारोहे मण्डनं चोपमण्डनम्

“நீ காலை எழுந்து வீட்டைத் தூய்மைப்படுத்துகிறாயா? உயர்ந்தவளே, நீயே தக்க அலங்காரமும் ஒழுங்கான ஆடைஅணிவும் செய்து கொள்கிறாயா?”

Verse 24

कच्चिदेवान्नमस्कृत्य गुरुं च तदनंतरम् । करोषि त्वं प्राणयात्रां दत्त्वान्नं शक्तितो जलम्

நீ தேவர்களை வணங்கி, அதன் பின் குருவை வணங்கி, முதலில் அன்னதானம் செய்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப நீர்தானமும் செய்து, உயிர்-பயணத்தை நடத்துகிறாயா?

Verse 25

कच्चिदस्तंगते सूर्ये नान्नमश्नासि भाभिनि । अदत्त्वा वा स्वभृत्येभ्यः साधुभ्यश्च विशेषतः

ஒளிமிகுந்தவளே! சூரியன் அஸ்தமித்த பின் நீ உணவு உண்ணாமல் இருப்பாயா—முக்கியமாக உன் சார்ந்தோருக்கும் சாதுமக்களுக்கும் முதலில் அளிக்காமல்?

Verse 26

कच्चित्पिबसि पानीयं सप्तवारविशोधितम् । निबिडेन स्ववस्त्रेण पालयंती जलोद्भवान्

நீ ஏழு முறை வடிகட்டி தூய்மைப்படுத்திய நீரை அருந்துகிறாயா—அடர்ந்த துணியால் கவனமாக வடிகட்டி, நீரில் பிறக்கும் நுண்ணுயிர்களைப் பாதுகாத்து?

Verse 27

कच्चिद्दयासमोपेता गात्रक्लेशकरानपि । यूकामत्कुणदंशादीन्पुत्रवत्परिरक्षसि

கருணையுடன் கூடியவளாய், உடலுக்கு துன்பம் தருவனான பேன், பூச்சி, கொசு முதலியவற்றையும் குழந்தைகளைப் போலப் பாதுகாக்கிறாயா?

Verse 28

कच्चित्साधुमुखान्नित्यं शिवधर्मं सुभक्तितः । शृणोषि भक्तितो भद्रे प्रकरोषि च सादरम्

பாக்கியவதியே! நீ தினமும் சாதுமக்களின் வாயிலாக சிவதர்மத்தை உண்மையான பக்தியுடன் கேட்டு, பக்தியோடு அதை மரியாதையுடன் நடைமுறைப்படுத்துகிறாயா?

Verse 29

क्वचिच्छ्रुत्वाऽगमं पुण्यं प्रकरोषि च पूजनम् । शास्त्रस्य वाचकस्यापि व्याख्यातुश्च विशेषतः

நீ எப்போதாவது புண்ணியமிக்க ஆகம உபதேசத்தைச் செவிமடுத்து வழிபாடு செய்கிறாயா—சாஸ்திரம் ஓதுபவரையும், குறிப்பாக விளக்கம் அளிக்கும் வியாக்யாதாவையும் மரியாதையுடன் போற்றுகிறாயா?

Verse 30

कच्चित्पुराणशास्त्राणि प्रणीतानि जनेश्वरैः । संलेख्याक्षररम्याणि साधुभ्यः संप्रयच्छसि

அருமைமிகு பெண்ணே, மாபெரும் அரசர்களால் இயற்றப்பட்ட புராண-சாஸ்திரங்களை இனிய எழுத்துகளில் எழுதச் செய்து, பக்தியுடன் சாதுக்களுக்கு தானமாக அளிக்கிறாயா?

Verse 31

यः श्रुत्वा सर्व शास्त्राणि निष्क्रयं न प्रयच्छति । शास्त्रचौरः स विज्ञेयो न चैवाप्नोति तत्फलम्

எல்லா சாஸ்திரங்களையும் கேட்டும் உரிய தக்ஷிணை/நிஷ்க்ரயத்தை அளிக்காதவன் ‘சாஸ்திர-கள்வன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் அந்தக் கல்வியின் பலனை அடையான்.

Verse 32

कच्चिच्छिवालये नृत्यगीतवाद्यादिकाः क्रियाः । बलिपूजोपहारांश्च त्वं करोषि च शक्तितः

நீ உன் திறன் அளவிற்கு சிவாலயத்தில் நடனம், பாடல், வாத்திய சேவை முதலியவற்றையும், மேலும் பலி, பூஜை மற்றும் பிற உபஹாரங்களையும் அர்ப்பணிக்கிறாயா?

Verse 33

कच्चित्प्रावरणं वस्त्रं सुभगे सर्वमेव च । संप्रयच्छसि साधुभ्यः प्रणिपातपुरःसरम्

அழகியவளே, நீ வணங்கி நமஸ்கரித்து, பக்தியுடன் சாதுக்களுக்கு எல்லா வகை ஆடைகள் மற்றும் போர்வைகள் முதலியவற்றை அளிக்கிறாயா?

Verse 34

वृथा पर्यटनं नित्यं कच्चिन्न परमंदिरे । त्वं करोषि विशालाक्षि विशेषेण निशागमे

ஹே விசாலாட்சியே! நீ தினந்தோறும் வீணாக அலைவதை—சிறப்பாக இரவில்—மகாமந்திரத்தின் புனித எல்லைக்கு வெளியே—தவிர்க்கிறாயா?

Verse 35

कच्चिन्नाश्नासि भद्रे त्वं स्वभर्तरि बुभुक्षिते । आज्ञाभंगं प्रयत्नेन कच्चित्तत्र प्ररक्षसि

ஹே பத்திரே! உன் கணவர் பசித்திருக்கையில் நீ உணவு உண்ணாமல் இருப்பாயா; மேலும் அவருடைய ஆணையை மீறாமல் முயன்று காத்துக் கொள்வாயா?

Verse 36

कच्चित्प्रकुपिते कांते नोत्तराणि प्रयच्छसि । तस्यकोपप्रणाशार्षं प्रियं कच्चिच्च जल्पसि

அன்பர் கோபித்திருக்கையில் நீ கடுமையான பதில்களை அளிக்காமல் இருப்பாயா; அவருடைய கோபம் தணிய இனிய, மனமகிழும் சொற்களையே பேசுவாயா?

Verse 37

कच्चित्त्वं प्रोषिते कांते मलिनांबरधारिणी । जायसे च तथा दीना विवर्णवदना कृशा

அன்பர் பிரயாணத்தில் இருக்கையில் நீ அழுக்கான ஆடைகள் அணிந்து, துயருற்று, நிறமற்ற முகத்துடன், மெலிந்து போகிறாயா?

Verse 39

कच्चिन्मंदिरपृष्ठे त्वं न धत्से भिन्नभाजनम् । उच्छिष्टं वा जनैस्त्यक्तमपि कार्योपकारकम्

நீ கோவிலின் பின்புறம் உடைந்த பாத்திரங்களையோ, மக்கள் கைவிட்ட உச்சிஷ்டத்தையோ—அது பயன்படும் எனத் தோன்றினாலும்—வைத்திருப்பதைத் தவிர்க்கிறாயா?

Verse 40

कच्चिन्न कुरुषे मैत्रीं बंधकीभिः समं शुभे । धात्रीभिर्मालिकस्त्रीभी रजकीभिश्च भामिनि

அருள்மிகு பெண்ணே, வेश्यைகள், தாதிகள், மாலைக்காரரின் பெண்கள், துவைப்பெண்கள் ஆகியோருடன் நீ நெருங்கிய நட்பை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கிறாயா, காமினியே?

Verse 41

कञ्चिद्दधासि नित्यं त्वं मुखं कुंकुमरंजितम् । शिरः पुष्पसमाकीर्णं नेत्रे कज्जलरंजिते

நீ எப்போதும் குங்குமம் பூசப்பட்ட சிவந்த முகத்தைத் தரித்திருக்கிறாய்; உன் தலை மலர்களால் நிறைந்துள்ளது; உன் கண்கள் காஜலால் கருமையாக்கப்பட்டுள்ளன.