Adhyaya 23

Verse 2

। सूत उवाच । तस्यैव पश्चिमे भागे मृगतीर्थमनुत्तमम् । अस्ति पुण्यतमं ख्यातं समस्ते धरणीतले । तत्र ये मानवास्तीर्थे सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां स्नानं कुर्वंतिभास्करे

சூதர் கூறினார்—அதே பகுதியின் மேற்குப் பகுதியில் ‘மிருகதீர்த்தம்’ எனப்படும் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது உலகமெங்கும் மிகப் புண்ணியமானதாகப் புகழ்பெற்றது. உறுதியான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் உள்ளவர்கள் சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியன்று சூரியோதய வேளையில் அங்கு நீராடினால், அவர்கள் மாபெரும் புண்ணியம் பெறுவர்.

Verse 3

मध्ये स्थिते न ते यांति तिर्यग्योनौ कथंचन । अपि पापसमोपेता दोषैः सर्वैः समन्विताः

அந்த தீர்த்தத்தின் மையப் பரப்பில் இருப்பவர்கள் எவ்விதத்திலும் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடையார்; அவர்கள் பாவங்களால் சுமக்கப்பட்டவர்களாகவும் எல்லா குற்றங்களுடனும் இருந்தாலும் கூட.

Verse 4

कृतघ्ना नास्तिकाश्चौरा मर्यादाभेदकास्तथा । स्नाता ये तत्र सत्तीर्थे ते यांति परमां गतिम् । विमानवरमारूढाः स्तूयमानाश्च किंनरैः

நன்றிக்கெட்டோர், நாத்திகர், திருடர், நெறிமுறை மீறுவோர் ஆகியவர்களும்—அந்த சத்திய தீர்த்தத்தில் நீராடினால்—பரம கதியை அடைவர்; சிறந்த விமானத்தில் ஏறி கின்னரர்களால் புகழப்படுவர்.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । मृगतीर्थं कथं तत्र संजातं सूतनंदन । किं प्रभावं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! அங்கே மிருகதீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது? அதன் மகிமையை எமக்கு விளக்குவாயாக; எங்கள் ஆர்வம் மிகுந்தது.

Verse 6

सूत उवाच । पूर्वं तत्र महारण्ये नानामृगगणावृते । नानाविहंगसंघुष्टे नानावृक्षसमाकुले

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் அங்கே ஒரு மாபெரும் காடு இருந்தது; பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பி, விதவிதப் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கிக், பலவகை மரங்களால் அடர்ந்திருந்தது.

Verse 7

समायाता महारौद्रा लुब्ध काश्चापपाणयः । कृष्णांगा भ्रममाणास्ते यमदूता इवाऽपरे

அப்போது மிகக் கொடூரமான சில வேடர்கள் வில்லைக் கையில் ஏந்தி அங்கே வந்தனர். கருமை நிற அங்கங்களுடன் அலைந்து திரிந்த அவர்கள், யமதூதர்கள் போலவே தோன்றினர்.

Verse 8

एतस्मिन्नंतरे दृष्टं मृगयूथं तरोरधः । उपविष्टं सुविश्रब्धं तैस्तदा द्विज सत्तमाः

அந்நேரத்தில், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! அவர்கள் ஒரு மரத்தின் கீழ் மான்களின் கூட்டத்தை கண்டனர்; அது அச்சமின்றி அமைதியாக அங்கே அமர்ந்திருந்தது.

Verse 9

अथ तांल्लुब्धकान्दृष्ट्वा दूरतोऽपि भयातुराः । पलायनपराः सर्वे मृगा जग्मुर्द्रुतं ततः

பின்னர் அந்த வேடர்களை தொலைவிலிருந்தே கண்ட மான்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, தப்பிச் செல்லத் தீர்மானித்து, அந்த இடத்திலிருந்து விரைவாக ஓடின.

Verse 10

अथ ते सन्निधौ दृष्ट्वा गंभीरं सलिलाशयम् । प्रविष्टा हरिणाः सर्वे भयार्ताः शरपीडिताः

அப்போது அருகில் ஒரு ஆழமான நீர்த்தேக்கத்தைப் பார்த்து, அச்சத்தால் துயருற்றும் வேட்டையாளர் அம்புகளால் பீடிக்கப்பட்டும் இருந்த எல்லா மான்களும் அதில் புகுந்தன।

Verse 11

ततस्तत्सलिलस्यांतस्ते मृगाः सर्व एव हि । मानुषत्वमनुप्राप्तास्तत्प्रभावा द्द्विजोत्तमाः

பின்னர் அந்தப் புனித நீரின் உள்ளே, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, அந்த மான்கள் அனைத்தும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமைப் பலத்தால் உறுதியாக மனிதநிலையை அடைந்தன।

Verse 12

अथ तान्मानुषीभूतान्पप्रच्छुर्लुब्धका मृगान् । मृगयूथं समायातं मार्गेणानेन सांप्रतम् । केन मार्गेण निर्यातं तस्माद्वदत मा चिरम्

அப்போது மனிதரான அந்த மான்களை வேட்டையாளர் கேட்டனர்—“இப்பொழுதே இந்த வழியாக ஒரு மான்கூட்டம் வந்தது; அது எந்தப் பாதையில் வெளியேறியது? உடனே சொல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள்।”

Verse 13

मानुषा ऊचुः । वयं ते हरिणाः सर्वे मानुषत्वं सुदुर्लभम् । तीर्थस्याऽस्य प्रभावेन प्राप्ताः सत्यं न संशयः

மனிதரான அவர்கள் கூறினர்—“நாங்களே அந்த எல்லா மான்களும். இந்தத் தீர்த்தத்தின் அருள்பலத்தால் மிக அரிதான மனிதநிலையை அடைந்தோம்; இது உண்மை, ஐயமில்லை।”

Verse 15

स्नानमात्रात्ततः सर्वे दिव्यमाल्यानुलेपनाः । दिव्यगात्रधरा सर्वे संजाताः पार्थिवोत्तमाः

பின்னர் வெறும் நீராடுதலாலேயே அவர்கள் அனைவரும் தெய்வீக மாலைகளும் தெய்வீக சந்தன-அனுலேபனங்களும் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டனர்; தெய்வீக ஒளியுடைய உடல்களைத் தாங்கி, பூமியில் சிறந்த மனிதர்களாக ஆனார்கள்।

Verse 16

ऋषय ऊचुः । अत्याश्चर्यमिदं सूत यत्त्वया परिकीर्तितम् । स्नानमात्रेण ते प्राप्ता लुब्धकास्तादृशं वपुः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! நீ உரைத்தது மிகுந்த அதிசயம்; நீராடுதல் மட்டுமே கொண்டு அந்த லுப்தக வேட்டையர்கள் அத்தகைய தெய்வீக உடலை அடைந்தனர்.

Verse 17

तथा मानुष्यमापन्ना मृगास्तोयावगाहनात् । तत्कथं मेदिनीपृष्ठे तत्तीर्थं संबभूव ह

அதேபோல் நீரில் முழுகியதால் மான்களும் மனிதநிலையை அடைந்தன; அப்படியெனில் பூமியின் மேற்பரப்பில் அந்தத் தீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது?

Verse 18

सूत उवाच । लिंगभेदोद्भवं तोयं यत्पुरा वः प्रकीर्तितम् । आच्छन्नं पांसुभिः कृत्स्नं वायुना शक्रशासनात्

சூதர் கூறினார்—லிங்கம் பிளந்ததிலிருந்து தோன்றிய அந்த நீர், முன்பு உங்களுக்குச் சொன்னதையே; இந்திரனின் ஆணையால் காற்று தூசியால் அதை முழுவதும் மூடிவிட்டது.

Verse 19

वल्मीकरंध्रमासाद्य तन्निष्क्रांतं पुनर्द्विजाः । कालेन महता तत्र प्रदेशे स्वल्पमेव हि

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அது எறும்புப் புற்றின் துளையை அடைந்து மீண்டும் வெளியே வந்தது; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்தப் பகுதியில் அது சிறிதளவே தோன்றியது.

Verse 20

यत्र स्नातः पुरा सद्यस्त्रिशंकुः पृथिवीपतिः । दिव्यं वपुः पुनः प्राप्त श्चंडालत्वेन संस्थितः

முன்னொரு காலத்தில் பூமியரசன் திரிசங்கு நீராடிய இடத்தில், சண்டாள நிலையிலிருந்தபோதும் அவர் உடனே மீண்டும் தெய்வீக உடலைப் பெற்றார்.

Verse 21

एतस्मात्कारणात्तत्र स्नाताः सारंगलुब्धकाः । सर्वे पापविनिर्मुक्ताः संप्राप्ताः परमं वपुः

இதனால் அங்கே மானைத் தொடர்ந்து சென்ற வேட்டையாடிகள் நீராடினர்; அவர்கள் அனைவரும் பாவமகன்று, பரமமான சிறந்த தெய்வவடிவை அடைந்தனர்।