Adhyaya 250

Verse 1

वाण्युवाच । बिल्वपत्रस्य माहात्म्यं कथितुं नैव शक्यते । तवोद्देशेन वक्ष्यामि महेन्द्र शृणु तत्त्वतः

வாணி கூறினாள்—பில்வ இலைக்கான மாஹாத்ம்யத்தை முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. ஆயினும் உன் பொருட்டு, ஓ மகேந்திரா, அதை உரைப்பேன்; தத்துவமாகக் கேள்.

Verse 2

विहारश्रममापन्ना देवी गिरिसुता शुभा । ललाटफलके तस्याः स्वेदबिन्दुरजायत

விளையாட்டு-விஹாரத்தால் களைத்த மலைமகள் எனும் சுப தேவி பார்வதியின் நெற்றித் தளத்தில் வியர்வையின் ஒரு துளி தோன்றியது.

Verse 3

स भवान्या विनिक्षिप्तो भूतले निपपात च । महातरुरयं जातो मन्दरे पर्वतोत्तमे

அந்த (வியர்வைத் துளி) பவானியால் விடப்பட்டு பூமியில் விழுந்தது; அதிலிருந்தே மலைகளில் சிறந்த மந்தரத்தில் இந்தப் பெருமரம் தோன்றியது.

Verse 4

ततः शैलसुता तत्र रममाणा ययौ पुनः । दृष्ट्वा वनगतं वृक्षं विस्मयोत्फुल्ललोचना

அதன்பின் சைலசுதையான தேவி பார்வதி அங்கே மகிழ்ந்து மீண்டும் சென்றாள். காட்டினுள் நின்ற மரத்தைப் பார்த்ததும் அவளுடைய கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

Verse 5

जयां च विजयां चैव पप्रच्छ च सखीद्वयम् । कोऽयं महातरुर्दिव्यो विभाति वनमध्यगः । दृश्यते रुचिराकारो महाहर्षकरो ह्ययम्

அவள் ஜயா, விஜயா என்ற இரு தோழிகளையும் கேட்டாள்: “காட்டின் நடுவில் ஒளிரும் இந்த தெய்வீகப் பெருமரம் யாது? இது மிக அழகிய வடிவமாய் தோன்றுகிறது; உண்மையிலே பெரும் மகிழ்ச்சி தருகிறது.”

Verse 6

जयोवाच । देवि त्वद्देहसंभूतो वृक्षोऽयं स्वेदबिन्दुजः । नामाऽस्य कुरु वै क्षिप्रं पूजितः पापनाशनः

ஜயா கூறினாள்: “தேவி, இந்த மரம் உமது உடலிலிருந்தே தோன்றியது—உமது வியர்வைத் துளியிலிருந்து பிறந்தது. தயை செய்து விரைவில் இதற்கு பெயர் அருளுங்கள்; வழிபட்டால் பாவம் நாசமாகும்.”

Verse 7

पार्वत्युवाच । यस्मात्क्षोणीतलं भित्त्वा विशिष्टोऽयं महातरुः

பார்வதி கூறினாள்: “இந்தப் பெருமரம் பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து வெளிப்பட்டதால், இது மிகச் சிறப்புடையது.”

Verse 8

उदतिष्ठत्समीपे मे तस्माद्बिल्वो भवत्वयम् । इमं वृक्षं समासाद्य भक्तितः पत्रसंचयम्

“இது எனக்கு அருகில் எழுந்ததால், இதற்கு ‘பில்வ’ என்று பெயர் ஆகுக. இந்த மரத்தை பக்தியுடன் அணுகி அதன் இலைகளைச் சேகரிக்க வேண்டும்…”

Verse 9

आहरिष्यत्यसौ राजा भविष्यत्येव भूतले । यः करिष्यति मे पूजां पत्रैः श्रद्धासमन्वितः

பூமியில் நிச்சயமாக ஒரு அரசன் தோன்றுவான்; அவன் இப்பத்திரங்களை கொண்டு வந்து, பக்தி-நம்பிக்கையுடன் என்னை வழிபடுவான்.

Verse 10

यंयं काममभिध्यायेत्तस्य सिद्धिः प्रजायते । यो दृष्ट्वा बिल्वपत्राणि श्रद्धामपि करिष्यति

யார் யார் எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானிக்கிறாரோ, அதற்கான நிறைவேற்றம் பிறக்கும்; மேலும் யார் பில்வ இலைகளைப் பார்த்தவுடனே கூட நம்பிக்கை பெறுகிறாரோ…

Verse 11

पूजनार्थाय विधये धनदाऽहं न संशयः । पत्राग्रप्राशने यस्तु करिष्यति मनो यदि । तस्य पापसहस्राणि यास्यंति विलयं स्वयम

வழிபாட்டிற்கும் விதிப்படி அனுஷ்டானத்திற்கும் நான் ஐயமின்றி செல்வம் அருள்பவளாகிறேன். மேலும் இலை முனையைச் சுவைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை மனத்தில் கூட ஏற்படுத்தினால், அவனுடைய ஆயிரம் பாவங்கள் தாமே அழியும்.

Verse 12

शिरः पत्राग्रसंयुक्तं करोति यदि मानवः । न याम्या यातना ह्यस्य दुःखदात्री भविष्यति

ஒருவன் இலை முனையைத் தலையில் தரித்தால், அவனுக்கு யமனின் தண்டனைகள் துன்பம் தருவதாக ஆகாது.

Verse 13

इत्युक्त्वा पार्वती हृष्टा जगाम भवनं स्वकम् । सखीभिः सहिता देवी गणैरपि समन्विता

இவ்வாறு கூறி மகிழ்ந்த பார்வதி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்; தேவி தோழியருடன், கணங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 14

वाण्युवाच । अयं बिल्वतरुः श्रेष्ठः पवित्रः पापनाशनः । तस्य मूले स्थिता देवी गिरिजा नात्र संशयः

வாணி கூறினாள்—இந்த வில்வமரம் சிறந்தது, தூயது, பாவநாசி. இதன் அடிமூலத்தில் தேவீ கிரிஜை உறைகிறாள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

स्कन्धे दाक्षायणी देवी शाखासु च महेश्वरी । पत्रेषु पार्वती देवी फले कात्या यनी स्मृता

இதன் தண்டில் தாக்ஷாயணீ தேவியாகவும், கிளைகளில் மகேஸ்வரியாகவும். இலைகளில் பார்வதி தேவியாகவும், கனியில் காத்யாயனியாகவும் நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 16

त्वचि गौरी समाख्याता अपर्णा मध्यवल्कले । पुष्पे दुर्गा समाख्याता उमा शाखांगकेषु च

மரத்தின் பட்டையில் அவள் கௌரியாக அழைக்கப்படுகிறாள்; பட்டையின் உள்ளடுக்கு அபர்ணா. மலரில் துர்கையாகவும், கிளை-கிளைத்துண்டுகளில் உமையாகவும் விளங்குகிறாள்.

Verse 17

कण्टकेषु च सर्वेषु कोटयो नवसंख्यया । शक्तयः प्राणिरक्षार्थं संस्थिता गिरिजाऽज्ञया

இதன் எல்லா முள்ளுகளிலும் ஒன்பது வகை எண்ணிக்கையின்படி கோடிக்கணக்கான சக்திகள் உறைகின்றன; கிரிஜையின் ஆணையால் உயிர்களின் காவலுக்காக அவை நிலைத்துள்ளன.

Verse 18

तां भजंति सुपत्रैश्च पूजयंति सनातनीम् । यंयं कामयते कामं तस्य सिद्धिर्भवेद्ध्रुवम्

மங்களமான இலைகளால் அவர்கள் சனாதனியான தேவியைப் போற்றி வழிபடுகின்றனர். யார் எந்த விருப்பத்தை நாடினாலும், அதற்கான நிறைவேற்றம் அவனுக்கு உறுதியாகும்.

Verse 19

महेश्वरी सा गिरिजा महेश्वरी विशुद्धरूपा जनमोक्षदात्री । हरं च दृष्ट्वाथ पलाशमाश्रितं स्वलीलया बिल्ववपुश्चकार सा

அவள் கிரிஜை—மகேஸ்வரி—மிகத் தூய வடிவுடையவள், மக்களுக்கு மோட்சம் அருள்பவள். ஹரன் பலாச மரத்தடியில் தங்கியிருப்பதைப் பார்த்து, தன் தெய்வீக லீலையால் பில்வ மர வடிவம் எடுத்தாள்.

Verse 250

इति श्रीस्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातु र्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने बिल्वोत्पत्तिवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய விரத மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக, பைஜவன உபாக்யானத்தில் ‘பில்வோற்பத்தி வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.