Adhyaya 248

Verse 1

वाण्युवाच । पलाशो हरिरूपेण सेव्यते हि पुराविदैः । बहुभिर्ह्युपचारैस्तु ब्रह्मवृक्षस्य सेवनम्

வாணி கூறினாள்—பழம்பெரும் மரபை அறிந்தோர் பலாச மரத்தை ஹரி-ஸ்வரூபமாகக் கருதி வணங்குவர். அந்த பிரஹ்ம-விருட்சத்தின் சேவை பல உபசாரங்களும் அர்ப்பணங்களும் கொண்டு செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 2

सर्वकामप्रदं प्रोक्तं महापातकनाशनम् । त्रीणि पत्राणि पालाशे मध्यमं विष्णुशापितम्

இது எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதும், மஹாபாதகங்களை அழிப்பதும் எனக் கூறப்படுகிறது. பலாசத்தில் மூன்று இலைகள் உண்டு; நடு இலை விஷ்ணுவின் சாபச் சின்னம் பெற்றதாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 3

वामे ब्रह्मा दक्षिणे च हर एकः प्रकीर्तितः । पलाशपात्रे यो भुंक्ते नित्यमेव नरोत्तमः

இடப்புறம் பிரஹ்மா, வலப்புறம் ஹரன் (சிவன்) ஒருவனே உறைகிறான் என்று போற்றப்படுகிறது. பலாசப் பாத்திரத்தில் தினமும் உண்ணும் நரோத்தமன் எப்போதும் புண்ணியப் பங்காளி ஆவான்.

Verse 4

अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम् । चातुर्मास्ये विशेषेण भोक्तुर्मोक्षप्रदं भवेत्

அவன் ஐயமின்றி ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களின் பலனை அடைவான். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் இது உண்ணுபவர்க்கு மோக்ஷம் அளிப்பதாகும்.

Verse 5

पयसा वाथ दुग्धेन रविवारेऽनिशं यदि । चातुर्मास्येऽर्चितो यैस्तु ते यांति परमंपदम्

ஞாயிற்றுக்கிழமையில் இடையறாது நீராலோ பாலாலோ அது வழிபடப்பட்டால், சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அதை அர்ச்சித்தவர்கள் பரமபதத்தை அடைவர்.

Verse 6

दृश्यते यदि पालाशः प्रातरुत्थाय मानवैः । नरकानाशु निर्धूय गम्यते परमं पदम्

மனிதர்கள் காலையில் எழுந்து பளாசத்தை தரிசித்தால், அவர்கள் நரகநிலைகளை விரைவில் நீக்கி பரமபதத்தை அடைவர்.

Verse 7

पालाशः सर्वदेवानामाधारो धर्मसाधनम् । यत्र लोभस्तु तस्य स्यात्तत्र पूज्यो महातरुः

பளாசம் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதாரம்; தர்மத்தை நிறைவேற்றும் சாதனம். அதைப்பற்றி எங்கு பேராசை எழுகிறதோ, அங்கே அந்த மகாவிருட்சமே (பேராசையை விட்டு) வழிபடப்பட வேண்டும்.

Verse 8

यथा सर्वेषु वर्णेषु विप्रो मुख्यतमो भवेत् । मध्ये सर्वतरूणां च ब्रह्मवृक्षो महोत्तमः

எல்லா வர்ணங்களிலும் பிராமணன் முதன்மை எனக் கருதப்படுவது போல, எல்லா மரங்களிலும் பிரஹ்மவிருட்சம் மிகச் சிறந்தது.

Verse 9

यस्य मूले हरो नित्यं स्कंधे शूलधरःस्वयम् । शाखासु भगवान्रुद्रः पुष्पेषु त्रिपुरांतकः

அதன் வேரில் ஹரன் எப்போதும் உறைகிறார்; அதன் தண்டில் த்ரிசூலதாரி தாமே நிற்கிறார். அதன் கிளைகளில் பகவான் ருத்ரன்; அதன் மலர்களில் திரிபுராந்தகன் உறைகிறார்.

Verse 10

शिवः पत्रेषु वसति फले गणपतिस्तथा । गंगापतिस्त्वचायां तु मज्जायां भगवा न्भवः

அதன் இலைகளில் சிவன் வாசம் செய்கிறான்; கனியில் கணபதி. அதன் பட்டையில் கங்காபதி உறைகிறார்; அதன் உள்ள்சாரத்தில் பகவான் பவனே (சிவனே) இருக்கிறார்.

Verse 11

ईश्वरस्तु प्रशाखासु सर्वोऽयं हरवल्लभः । हरः कर्पूरधवलो यथावद्वर्णितः सदा

அதன் சிறு கிளைகளிலும் இந்த ஈசன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான்—ஹரனுக்குப் பிரியன். கற்பூரம் போல் வெண்மையான ஹரன் (சிவன்) இவ்வாறே முறையாக எப்போதும் வர்ணிக்கப்படுகிறான்.

Verse 12

तथा ह्ययं ब्रह्मरूपः सितवर्णो महाभगः । चिंतितो रिपुनाशाय पापसंशोषणाय च

உண்மையாகவே இவர் பிரம்மஸ்வரூபன்; வெண்மையாக ஒளிரும், மிக மங்களகரன். இவரைத் தியானித்தால் பகைவர் நாசமும், பாவங்கள் வற்றிக் க்ஷயமாவதும் நிகழும்.

Verse 13

मनोरथप्रदानाय जायते नात्र संशयः । गुरुवारे समायाते चातुर्मास्ये तथैव च

மனோரதங்களை அருள இது நிச்சயமாகப் பலன் தரும்—இதில் ஐயமில்லை. குறிப்பாக வியாழன் வந்தபோதும், புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலத்திலும் அதேபோல்.

Verse 14

पूजितश्च स्तुतो ध्यातः सर्वदुःखविनाशकः

வழிபட்டு, போற்றி, தியானித்தால் அவர் எல்லாத் துயரங்களையும் அழிப்பவர் ஆவார்.

Verse 15

देवस्तुत्यो देवबीजं परं यन्मूर्तं ब्रह्म ब्रह्मवृक्षत्वमाप्तम् । नित्यं सेव्यः श्रद्धया स्थाणुरूपश्चातुर्मास्ये सेवितः पापहा स्यात्

தேவராலும் போற்றத்தக்க அந்த பரம ‘தேவபீஜம்’—மூர்த்திமான் பிரம்மம்—பிரம்மவிருட்ச நிலையைக் பெற்றது. ஸ்தாணு-வடிவில் இதனை தினமும் பக்தியுடன் சேவிக்க வேண்டும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சேவித்தால் பாவநாசியாகும்.

Verse 248

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने पालाशमहिमवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத் தீர்த்தமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில், பைஜவன உபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘பலாச மஹிமா வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.