Adhyaya 125

Verse 1

।सूत उवाच । ततः कर्णोत्पलातीर्थं विख्यातं चास्ति शोभनम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्न वियोगमवाप्नुयात्

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் ‘கர்ணோத்பலா தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அழகிய தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே முறையாக நீராடும் மனிதன் பிரிவை அடையான்.

Verse 2

कथंचिदपि चेष्टेन धनेनालिजनेन च । पराक्रमेण धर्मेण कलत्रेण विशेषतः

எவ்வகை முயற்சியாலும், செல்வத்தாலும், தம் மக்கள்–உறவினராலும், வீரத்தாலும், தர்மத்தாலும், மேலும் குறிப்பாக மனைவியாலும்—

Verse 3

सत्यसंध इति ख्यातः पुरासीत्पृथिवीपतिः । इक्ष्वाकुकुलसंभूतः सर्वरूपगुणैर्युतः

முன்னொரு காலத்தில் ‘சத்தியசந்த’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பூமிபதி அரசன் இருந்தான். அவன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்து, எல்லா அழகும் நற்குணங்களும் நிறைந்தவன்.

Verse 4

तस्य कर्णोत्पलानाम जाता कन्या सुशोभना । बहुपुत्रस्य चैका सा सर्वलक्षणलक्षिता

அவனுக்கு ‘கர்ணோத்பலா’ என்ற பெயருடைய மிகச் சிறப்பாக ஒளிவிடும் மகள் பிறந்தாள். பல மகன்கள் இருந்தும், அவளே அவனுடைய (சிறப்பான) ஒரே மகள்; எல்லா நல்விளக்கங்களும் கொண்டவள்.

Verse 5

अथ तस्याः पिता नाम चक्रे द्वादशमे दिने । संमंत्र्य ब्राह्मणैः सार्धं भृत्यामात्यैर्मुहुर्मुहुः

பிறகு அவளுடைய தந்தை பன்னிரண்டாம் நாளில் பெயரிடும் சடங்கைச் செய்தான். அவன் பிராமணர்களுடன், மேலும் பணியாளர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களுடனும் மீண்டும் மீண்டும் ஆலோசித்தான்.

Verse 6

यस्मात्कर्णोत्पला चेयं जाता मम कुमारिका । तस्मात्कर्णोत्पलानाम जाता कन्या सुशोभना

‘என் இந்த மகள் கர்ணோத்பலா எனப் பிறந்தாள்; ஆகவே இந்த ஒளிமிகு சிறுமி “கர்ணோத்பலா” என்ற பெயராலேயே புகழ்பெறட்டும்.’

Verse 7

बहु पुत्रस्य चैका सा सर्वलक्षणलक्षिता । तस्मात्कर्णोत्पलानाम जायतां द्विजसत्तमाः

எனக்கு பல புதல்வர்கள் இருந்தாலும், அவளே என் ஒரே மகள்; எல்லா நற்பண்பு-நல்லறிகுறிகளாலும் விளங்குகிறாள். ஆகவே, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, அவளின் பெயர் ‘கர்ணோத்பலா’ ஆகுக.

Verse 8

कृतनामाऽथ सा बाला वृद्धिं याति दिनेदिने । आह्लादकारिणी नित्यं कला चांद्रमसी यथा

பெயரிடப்பட்ட பின் அந்தச் சிறுமி நாள்தோறும் வளர்ந்தாள். அவள் எப்போதும் மகிழ்ச்சி அளிப்பவள்—நிலாவின் வளர்கின்ற கலையைப் போல.

Verse 9

अथ सा क्रमशः प्राप्ता यौवनं बंधुलालिता । हस्ताद्धस्तं प्रगच्छंती सर्वेषां द्विजसत्तमाः

பின்னர் உறவினரின் அன்பால் போற்றப்பட்ட அவள் மெதுவாக யௌவனத்தை அடைந்தாள். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, அவளின் புகழ் அனைவரிடமும் கைமாறிக் கைமாறிப் பரவியது.

Verse 10

अथ तां यौवनोपेतां दृष्ट्वा स पृथिवीपतिः । चिंतयामास चित्तेन कस्येमां प्रददाम्यहम्

அவள் யௌவனமடைந்ததைப் பார்த்த பூமிபதி தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்—“இந்தக் கன்னியை நான் யாருக்கு அளிப்பேன்?”

Verse 11

न तस्याः सदृशः कश्चिद्वरोऽत्र धरणीतले । न स्वर्गे न च पाताले किं कृत्यं मेऽधुना भवेत्

“இந்தப் பூமியில் அவளுக்கு ஒப்பான மணமகன் யாருமில்லை; சொர்க்கத்திலும் இல்லை, பாதாளத்திலும் இல்லை. இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 12

स एवं बहुधा ध्यात्वा तदर्थं पृथिवीपतिः । निश्चयं प्राकरोच्चित्ते प्रष्टव्योऽत्र पितामहः

அவ்விஷயத்தைப் பலவிதமாகச் சிந்தித்துப் பூமிபதி அரசன் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டான்—“இக்காரியத்தில் பிதாமஹன் பிரம்மாவை ஆலோசிக்க வேண்டும்.”

Verse 13

मयाद्य विषये चास्मिन्स देवः प्रेरयिष्यति । तस्मै पुत्रीं प्रदास्यामि नान्यस्मै वै कथंचन

“இன்றே என் நாட்டிலும் இவ்விஷயத்திலும் தேவன் என்னை நிச்சயமாக வழிநடத்துவான். அவர் சுட்டிக்காட்டுபவனுக்கே என் மகளைக் கொடுப்பேன்; வேறு யாருக்கும் ஒருபோதும் இல்லை.”

Verse 14

स एवं निश्चयं कृत्वा तामादाय ततः परम् । ब्रह्मलोकं जगामाथ प्रष्टुं तस्याः कृते वरम्

இவ்வாறு தீர்மானித்து அவளை உடன் அழைத்துக் கொண்டு, அவளுக்குத் தகுந்த மணமகனைப் பற்றி கேட்க பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 15

अथ यावत्स संप्राप्तो ब्रह्मलोकं नरेश्वरः । तावत्संध्या समुत्पन्ना ब्राह्मी ब्राह्मणसत्तमाः

நரேசுவரன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்த அதே நேரத்தில், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, பிராஹ்மீ சந்தியா (பிரம்மாவின் மாலைக் காலச் சந்தியா) எழுந்தது.

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा सायंतनक्रियोत्सुकः । उपविष्टः समाधिस्थस्तत्कालं समपद्यत

அந்நேரத்தில் பிரம்மா மாலைக்காலக் கிரியைகளைச் செய்ய ஆவலுடன் ஆசனத்தில் அமர்ந்து, சமாதியில் நிலைத்து, அந்த நியதிக் காலத்தில் ஒன்றினான்.

Verse 17

सत्यसंधोऽपि तं दृष्ट्वा समाधिस्थं पितामहम् । समाध्यंतं प्रतीक्षन्स उपविष्टः समीपतः

தன் உறுதிமொழியில் உண்மையாயிருந்தாலும், சமாதியில் லயித்த பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவரைக் கண்டு, சமாதி நிறைவடையக் காத்திருந்து அருகே அமர்ந்தான்.

Verse 18

ततो विलोक्य चात्मानमात्मनि प्रपितामहः । पद्मे प्रवर्तिते सम्यगष्टपत्रे हृदि स्थिते

பின்பு ப்ரபிதாமஹன் (பிரம்மா) தன்னுள் தானே தன் ஆத்மாவைக் கண்டு, இதயத்தில் நன்கு மலர்ந்த அஷ்டதள தாமரையில் அது நிலைபெற்றிருப்பதை உணர்ந்தார்.

Verse 19

कर्णिकामध्यगं दीप्तं बहुवर्णमतिस्थिरम् । आनंदाश्रुपरिक्लिन्नवदनः पुलकांकितः

தாமரையின் கர்ணிகை நடுவில் ஒளிவீசும், பல நிறங்களுடன் அசையாத தெய்வத் திகழ்வை அவர் கண்டார்; ஆனந்தக் கண்ணீரால் முகம் நனைந்து, உடல் சிலிர்த்தது.

Verse 20

तत आचम्य प्रक्षाल्य चरणौ सर्वतोदिशम् । अपश्यत्प्रणतः सर्वैर्ब्रह्मलोकनिवासिभिः

பின்பு அவர் ஆச்சமனம் செய்து, எல்லாத் திசைகளிலும் பாதங்களைத் துவைத்து, பிரம்மலோக வாசிகள் அனைவரும் வணக்கத்தில் தலைவணங்கி நிற்பதை கண்டார்.

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे राजा तामादाय शुभाननाम् । नमस्कृत्य तया सार्धं ततः प्रोवाच सादरम्

அவ்வேளையில் அரசன் அந்த மங்கள முகத்தையுடைய கன்னியை உடன் அழைத்து, அவளுடன் சேர்ந்து வணங்கி, பின்னர் மரியாதையுடன் பேசினான்.

Verse 22

अहं देव समायातो मर्त्यलोकात्तवांतिकम् । सत्यसंधो महीपाल आनर्त भुवि विश्रुतः

ஓ தேவரே! மானிடலோகத்திலிருந்து உமது சன்னிதிக்கு நான் வந்தேன். நான் சத்தியசந்தன் என்னும் பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன்; ஆனர்த்த நாட்டில் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 23

इयं कर्णोत्पलानाम मम कन्या सुशोभना । अस्या भुवि मया लब्धो न समोऽत्र पतिः क्वचित्

இவள் கರ್ಣோத்பலா எனப்படும் என் அழகிய மகள். இவளுக்காக இப்பூமியில் எங்கும் இவளுக்கு இணையான கணவரை நான் கண்டதில்லை.

Verse 24

सदृशस्तेन चायातस्तव पार्श्वे सुरोत्तम । तस्मान्मे ब्रूहि भर्त्तारमस्या येन ददाम्यहम्

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! இப்போது உமது சன்னிதியில் இவளுக்கு ஏற்ற சமமானவர் வந்துள்ளார். ஆகவே இவளின் கணவர் யார் எனக் கூறுங்கள்; அதன்படி நான் முறையாக கன்யாதானம் செய்வேன்.

Verse 25

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततः प्रोवाच पद्मजः । विहस्य सर्वदेवानां समाजे द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட பின்பு பத்மஜன் (பிரம்மா) அப்போது பதிலளித்தான். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! எல்லாத் தேவர்களின் சபையில் அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்.

Verse 26

यदि पृच्छसि मे भूप कन्याधर्मपतिं प्रति । तन्नैषा कस्यचिद्देया सांप्रतं शृणु कारणम्

ஓ அரசே! உன் மகளுக்கான தர்மப்படி உரிய கணவர் பற்றி என்னிடம் கேட்கிறாயானால், அறிந்துகொள்—இப்போது அவளை யாருக்கும் அளிக்கக் கூடாது. இப்போது காரணத்தை கேள்.

Verse 27

आत्मश्रेणिप्रसूताय वयोज्येष्ठाय भूपते । कन्या देया च धर्माय यशसे कुलवृद्धये

ஓ அரசே! நல்லொழுக்கமும் மதிப்பும் உடைய குலத்தில் பிறந்து, வயதில் முதிர்ந்த வரனுக்கே கன்னியாதானம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் தர்மம் நிலைத்து, புகழ் பெருகி, குலம் வளர்கிறது.

Verse 28

सेयं तव सुता मर्त्ये ज्येष्ठभावं समाश्रिता । सर्वेषां भूमिपालानां यत्तत्त्वं कारणं शृणु

உன் இந்த மகள் மனித உலகில் மூத்தவளின் நிலையை ஏற்றுக்கொண்டாள். இப்போது கேள்—அனைத்து அரசர்களின் விதியை நிர்ணயிக்கும் உண்மையான தத்துவமும் காரணமும் எது என்பதை.

Verse 29

ममांतिकं प्रपन्नस्य तव जातं युगत्रयम् । अतीता भूतले मर्त्या ये दृष्टाः प्राक्त्वया नृप

என் அருகில் அடைக்கலம் புகுந்ததிலிருந்து உனக்குத் மூன்று யுகங்கள் கடந்துவிட்டன. ஓ அரசே! நீ முன்பு பூமியில் கண்ட மனிதர்கள் அனைவரும் இப்போது மறைந்துவிட்டனர்.

Verse 30

अन्या सृष्टिः समुत्पन्ना सांप्रतं धरणीतले । न त्वं जानासि माहात्म्यान्मम लोकसमुद्भवात्

இப்போது பூமியில் வேறொரு படைப்பு தோன்றியுள்ளது. என் உலகிலிருந்து நீ வெளிவந்த அதிசய மகிமையால் அதை நீ அறிய முடியவில்லை.

Verse 31

न देवा मानुषीं भार्यां कुर्वन्ति च कथंचन । श्लेष्ममूत्रपुरीषाणां संस्थानं या विगर्हिता

தேவர்கள் எவ்விதத்திலும் மனிதப் பெண்ணை மனைவியாக ஏற்கார்; ஏனெனில் அவளது உடல் கபம், மூத்திரம், மலம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் ஆனது என நிந்திக்கப்படுகிறது.

Verse 32

तस्मादत्रैव तिष्ठ त्वं सुतया सहितो नृप । हस्त्यश्वादि च यत्किंचित्तत्सर्वं ते क्षयं गतम्

ஆகையால், ஓ அரசே, உன் மகளுடன் இங்கேயே தங்குவாயாக. யானை, குதிரை முதலிய உனக்கிருந்த அனைத்தும் சிதைந்து, முழுதும் அழிந்துவிட்டன.

Verse 33

पुत्राः पौत्रास्तथा भृत्या ये चान्ये बांधवास्तव । ते सर्वे निधनं प्राप्ता ये चान्ये भवतेक्षिताः

உன் மகன்கள், பேரன்கள், பணியாளர்கள் மற்றும் பிற உறவினர்கள் அனைவரும் மரணத்தை அடைந்தனர்; நீ முன்பு கண்ட மற்றவர்களும் அதுபோலவே இல்லாமல் போயினர்.

Verse 34

स तथेति प्रतिज्ञाय स्थितः पार्थिवसत्तमः । यावत्तावत्सुदुःखार्ता रुदतीसाऽब्रवीत्सुता

‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக்கொண்டு சிறந்த அரசன் அங்கேயே தங்கினான். சிறிது நேரத்தில் மிகுந்த துயரால் கலங்கிய மகள் கண்ணீர் வடித்து அழுதபடி பேசினாள்.

Verse 35

नाहं तात वसिष्यामि स्थानेस्मिन्ब्रह्मसंभवे । सखीजनपरित्यक्ता बंधुवर्गविनाकृता

அப்பா, இந்த இடத்தில் நான் வாழமாட்டேன், ஓ பிரம்மசம்பவா! தோழியர் விட்டு விலகினர்; உறவினர் கூட்டமின்றி நான் தனிமையடைந்தேன்.

Verse 36

तस्माद्यास्यामि तत्रैव यत्र सा जननी मम । ताश्च सख्यः कृतानंदा याभिः संक्रीडितं मया

ஆகையால் நான் அங்கேயே செல்வேன்—என் தாய் இருக்கும் இடத்திற்கே. நான் உடன் விளையாடி மகிழ்ந்த அந்தத் தோழியரும் அங்கேயே உள்ளனர்.

Verse 37

भर्त्रा विनाकृता नाहं नयिष्ये कालसंस्थितिम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ यत्र मे जननी स्थिता

கணவன் இன்றித் தனியாக நான் வாழ்வின் நியதிப் பாதையைத் தொடரமாட்டேன். ஆகவே விரைந்து செல்; என் தாய் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கே செல்.

Verse 38

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स्नेहार्द्रेण स चेतसा । तामादाय ततः प्राप्तः स्वं देशं पार्थिवोत्तमः

அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும் அவன் உள்ளம் அன்பால் உருகியது. அவளை அழைத்துக்கொண்டு அந்தச் சிறந்த அரசன் தன் நாட்டிற்கு மீண்டான்.

Verse 39

यावत्पश्यति तावत्स स्थलस्थाने जलाशयान् । जलस्थानेषु संजाताः स्थलसंघाः सुदुर्गमाः

அவன் பார்வை எட்டிய அளவெல்லாம், நிலம் இருக்க வேண்டிய இடங்களில் நீர்த்தேக்கங்கள் இருந்தன; நீர் இருக்க வேண்டிய இடங்களில் நிலக்குவியல்கள் எழுந்து கடக்க அரிதாயின.

Verse 40

अन्ये लोकास्तथा धर्मास्तेषां मध्ये व्यवस्थिताः । पृच्छन्नपि न जानाति संबंधं केनचित्सह

அங்கே அவர்களிடையே வேறு உலகங்களும் வேறு தர்மநெறிகளும் நிலைபெற்றிருந்தன. கேட்டறிந்தாலும், யாருடனும் தன் தொடர்பை அவன் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

Verse 41

तथा मर्त्यानिलस्पृष्टन्द्यतत्त्कणात्स महीपतिः । सा च कन्या जराग्रस्ता संजाता श्वेतमूर्द्धजा

அவ்வாறே, மானுடக் காற்றின் தொடுதல்மட்டுமே அந்த அரசனை மாற்றியது. அந்தக் கன்னியும் முதுமையால் பீடிக்கப்பட்டு, அவளது கூந்தல் வெண்மையாயிற்று.

Verse 42

वलिभिः पूर्णितांगी च शीर्णदंता कुचच्युता । अमनोज्ञा विरूपांगी चिपिटाक्षी द्विजोत्तमाः

அவளுடைய அங்கங்கள் சுருக்கங்களால் நிரம்பி, பற்கள் உடைந்து, மார்புகள் தளர்ந்தன. அவள் பார்ப்பதற்கு அருவருப்பாக, வடிவழிந்த உடலுடன், தட்டைக் கண்களுடன் ஆனாள்—ஓ த்விஜோத்தமா!

Verse 43

सोपि राजा तथाभूतो वेपमानः पदेपदे । पप्रच्छ भूपतिः कोत्र देशः कोयं पुरं च किम्

அந்த அரசனும் அவ்வாறே மாறி, ஒவ்வொரு அடியிலும் நடுங்கி கேட்டான்—“இது எந்த நாடு? இது எந்த நகரம்?”

Verse 44

अथ प्रोचुर्जनास्तस्य देश आनर्त इत्ययम् । अयं भूपोत्र विख्यातः सुधर्मज्ञो बृहद्बलः

அப்போது மக்கள் அவனிடம் கூறினர்—“இந்த நாடு ‘ஆனர்த்த’ என அழைக்கப்படுகிறது. இவர் புகழ்பெற்ற அரசகுலத்தின் பேரன்—சத்தர்மம் அறிந்தவர், பேராற்றல் உடையவர்.”

Verse 46

यत्रैते मुनयः शांता दांताश्चाष्टगुणे रताः । तपरता महाभागाः स्नानजप्ययपरायणाः

அங்கே இம்முனிவர்கள் அமைதியுடனும் தமக்கட்டுப்பாட்டுடனும் இருந்து, அஷ்டகுணங்களில் ஈடுபட்டவர்கள்; தவத்தில் நிலைத்தவர்கள், பெரும் பாக்கியசாலிகள், ஸ்நான விதி, ஜபம், யம-நியமங்களில் பராயணர்கள்.

Verse 47

ततः स तु समाकर्ण्य रुरोद कृतनिःस्वनः । स्वसुतां तां समालिंग्य दुःखशोकसमन्वितः

இதைக் கேட்டவுடன் அவன் உரக்க அழுதான். தன் மகளைக் கட்டியணைத்து, துயரும் சோகமும் நிறைந்து கலங்கினான்.

Verse 48

तौ च वृद्धतमौ दृष्ट्वा रुदतौ कृपयान्विताः । सर्वे लोकाः समाजग्मुः पप्रच्छुश्च सुदुःखिताः

அந்த இருவரும் மிக முதுமையடைந்து அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டு, கருணையால் உருகிய மக்கள் அனைவரும் கூடிவந்து, மிகுந்த துயரத்துடன் ‘என்ன நிகழ்ந்தது?’ என்று கேட்டனர்.

Verse 49

एतत्प्राप्तिपुरंनाम एषा साभ्रमती नदी । गर्तातीर्थमिदं पुण्यमेतस्याः परिकीर्तितम्

இந்த இடம் ‘பிராப்திபுரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; இது ‘சாப்ரமதீ’ நதி. அவளுடன் தொடர்புடைய ‘கர்த்ததீர்த்தம்’ எனும் புண்ணியத் தீர்த்தம் இங்கு புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 50

किं ते नष्टः प्रियः कश्चित्किं वा जातो धनक्षयः । पराभूतोसि वा किं त्वं केनापि वद मा चिरम्

உன் அன்புக்குரியவர் யாராவது இழந்துவிட்டாயா? அல்லது செல்வ இழப்பு ஏற்பட்டதா? அல்லது யாராலாவது தோற்கடிக்கப்பட்டாயா? சொல்—தாமதிக்காதே.

Verse 51

धर्मज्ञो दुष्टहंता च साधूनां पालने रतः । राजा बृहद्बलोस्माकं येन ते कुरुते सुखम्

எங்கள் அரசன் பிருஹத்பலன் தர்மத்தை அறிந்தவன், தீயவர்களை அழிப்பவன், சாது மக்களைப் பாதுகாப்பதில் மகிழ்வான்; அவன் மூலமே உங்கள் நலனும் சுகமும் உறுதியாகிறது.

Verse 54

ततो भूयः समायातो यावत्पश्यामि भूतलम् । तावद्विलोमतां प्राप्तं सर्वं नो वेद्मि किञ्चन

பின்னர் நான் மீண்டும் வந்து பூமித்தளத்தைப் பார்த்தபோது, அதற்குள் எல்லாம் தலைகீழாக மாறிவிட்டது; எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை.

Verse 55

तच्छ्रुत्वा ते जना गत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । बृहद्बलाय तत्सर्वमाचख्युस्तुष्टिसंयुताः

அதைக் கேட்ட மக்கள் அங்கே சென்றனர்; வியப்பால் அவர்களின் கண்கள் விரிந்தன. மனநிறைவுடன் அனைத்தையும் ப்ருஹத்பலனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 56

सोऽपि तत्सर्वमाकर्ण्य ततः शीघ्रतरं गतः । पद्भ्यामेव स्थितो यत्र सत्यसन्धो महीपतिः

அவனும் அனைத்தையும் கேட்டவுடன் இன்னும் விரைவாக அங்கே சென்றான்; பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன் சத்யஸந்தன் காலால் நின்றிருந்த இடத்துக்கு.

Verse 57

ततस्तं प्रणिपत्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्वागतं ते महीपाल भूयः सुस्वागतं च ते

பின்பு அவனை வணங்கி, கைகூப்பி நின்று உரத்த குரலில் கூறினான்—“வருக, ஓ மஹீபாலா; மீண்டும் உமக்கு மிகச் சிறந்த வரவேற்பு.”

Verse 58

इदं राज्यं निजं भूयो मया भृत्येन सादरम् । कुरुष्व स्वेच्छया देहि दानानि विविधानि च

இந்த அரசாட்சி மீண்டும் உமதே—உமது சேவகனான நான் மரியாதையுடன் அர்ப்பணிக்கிறேன். உமது விருப்பப்படி ஆளுங்கள்; பலவகை தானங்களையும் அளியுங்கள்.

Verse 59

ततस्तं च समालिंग्य शिरस्याधाय चासकृत् । उवाचाश्रुपरिक्लिन्नवदनो गद्गदाक्षरम्

அப்போது அவனைத் தழுவி, மீண்டும் மீண்டும் தன் தலைமேல் வைத்துக் கொண்டான். கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன், தடுக்கித் தடுக்கி சொற்களை உதிர்த்தான்.

Verse 62

बृहद्बल उवाच । पारंपर्येण राजेंद्र मयैतत्सकलं श्रुतम् । सत्यसंधो महीपालः कन्यामादाय निर्गतः

பிருஹத்பலன் கூறினான்—ஓ ராஜேந்திரா! மரபுவழியாக நான் இதையெல்லாம் கேட்டேன். சத்தியசந்தன் என்னும் மன்னன் கன்னியை உடன்கொண்டு புறப்பட்டான்.

Verse 63

कुत्रचिन्न समायातः स भूयोऽपि पुरोत्तमे । ततस्तत्सचिवै राज्यं प्रतिपाल्य चिरं नृप । अभिषिक्तस्ततः पुत्रः सुहयोनाम विश्रुतः

அவன் மீண்டும் அந்தச் சிறந்த நகரத்திற்குத் திரும்பவே இல்லை. அப்போது, ஓ அரசே! அவனுடைய அமைச்சர்கள் நீண்ட காலம் நாட்டை ஆளினர்; பின்னர் ‘சுஹய’ எனப் புகழ்பெற்ற அவன் மகன் அபிஷேகம் செய்து அரசனாக்கப்பட்டான்.

Verse 64

तस्याहं क्रमशो जातः सप्तसप्ततिमो विभो । पुरुषस्तव वंशस्य समुद्भूतो महापतिः

அவனிடமிருந்து வரிசையாக எனது பிறப்பு ஏற்பட்டது—ஓ வல்லவனே! நான் எழுபத்தேழாவது; உமது வம்சத்தில் தோன்றி மனிதர்களில் மகாதிபதியாக உயர்ந்தேன்.

Verse 65

तस्मादत्रैव कल्याणे स्थानेऽस्मिन्मेध्यतां गते । गर्तातीर्थे कुरु विभो तपस्त्वमनया सह

ஆகையால் இங்கேயே, இம்மங்களமான இடத்தில்—இப்போது தூய்மையடைந்து யாகத்திற்குத் தகுதியானதாகிய இத்தலத்தில்—ஓ வல்லவனே! இப்பெண்ணுடன் சேர்ந்து கர்தாதீர்த்தத்தில் தவம் செய்.

Verse 66

येन ते चरणौ नित्यं प्रणिपत्य त्रिसंधिजम् । श्रेयः प्राप्नोम्यसंदिग्धं प्रसादः क्रियतामिति

இதனால் நான் தினமும் மூன்று சந்திக் காலங்களிலும் உமது திருவடிகளில் வணங்கி, ஐயமின்றி நன்மை பெறுவேன்—எனக்கு அருள்-பிரசாதம் அருள்வாயாக, (என்று அவன் கூறினான்)।

Verse 67

सत्यसंध उवाच । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे मयासीत्स्थापितं पुरा । लिंगं वृषभनाथस्य तावदस्ति सुपुत्रक

சத்தியசந்தன் கூறினான்—ஹாடகேஸ்வரஜ க்ஷேத்திரத்தில் நான் முன்பு வृषபநாதரின் லிங்கத்தை நிறுவினேன்; அன்பு மகனே, அது இன்றும் அங்கேயே உள்ளது.

Verse 68

तत्तस्याराधनं नित्यं करिष्यामि दिवानिशम् । तस्मात्प्रापय मां तत्र अनया सुतया सह

நான் அவரை நாளும் இரவும் இடையறாது ஆராதிப்பேன்; ஆகவே இந்த மகளுடன் என்னை அங்கே கொண்டு செல்லுங்கள்.

Verse 69

एवं तयोः प्रवदतोरन्योन्यं भूमिपालयोः । गर्त्तातीर्थात्समायाता ब्राह्मणाः कौतुकान्विताः । श्रुत्वा भूमिपतिं प्राप्तं चिरंतनगुरुं शुभम्

அவ்வாறு அந்த இரு பூமிபாலர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், ஆவலால் நிறைந்த பிராமணர்கள் கர்த்தா-தீர்த்தத்திலிருந்து வந்து சேர்ந்தனர். அரசன்—அந்த மங்களமான பழமையான குரு—வந்தார் எனக் கேட்டு அவர்கள் அங்கே கூடினர்.

Verse 70

ततः स पार्थिवस्तेषां दत्त्वार्घं प्रांजलिः स्थितः । प्रोवाच स्वर्गवृत्तांतमास्यतामिति सादरम्

அப்போது அரசன் அவர்களுக்கு அர்க்யம் அளித்து, கைகூப்பி நின்றான். மரியாதையுடன் கூறினான்—“தயவுசெய்து அமர்ந்து, ஸ்வர்க நிகழ்வுகளின் வரலாற்றை உரையுங்கள்.”

Verse 71

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे यथाज्येष्ठं यथासुखम् । उपविष्टा नरेंद्रस्य चतुर्दिक्षु सुविस्मिताः । पप्रच्छुस्तं च भूपालं वार्तां ब्रह्मगृहोद्भवाम्

பின்னர் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் மூத்தமைக்கும் வசதிக்கும் ஏற்ப, மிகுந்த வியப்புடன், அரசனைச் சுற்றி நான்கு திசைகளிலும் அமர்ந்தனர். மேலும் அவர்கள் அந்த அரசனிடம் பிரம்மாவின் ஆலயத்திலிருந்து எழுந்த செய்தியைப் பற்றி கேட்டனர்.

Verse 72

यथा स तत्र निर्यात आगतश्च यथा पुरा । आलापाः पद्मयोनेश्च यथा जातास्त्वनेकशः

அவர்கள் கேட்டனர்—அவர் அங்கிருந்து எவ்வாறு புறப்பட்டார், முன்புபோல எவ்வாறு மீண்டும் வந்தார்; மேலும் பத்மயோனி பிரம்மனுடன் பலவிதமாக எத்தனை உரையாடல்கள் நிகழ்ந்தன?

Verse 73

ततः कथांतमासाद्य सत्यसंधो महीपतिः । किंचिदासाद्य तं प्राह समीपस्थं बृहद्बलम्

பின்னர் கதையின் முடிவை அடைந்தபோது, சத்தியவிரதம் கொண்ட அரசன் சிறிது அருகே சென்று, அருகில் நின்றிருந்த ப்ருஹத்பலனை நோக்கி கூறினான்।

Verse 74

मया इष्टं मखैश्चित्रैरनेकैर्भूरिदक्षिणैः । दानानि च विचित्राणि येषां संख्या न विद्यते

நான் பல அழகிய யாகங்களை, மிகுந்த தக்ஷிணையுடன், செய்துள்ளேன்; மேலும் பலவகை தானங்களையும் அளித்துள்ளேன்—அவற்றின் எண்ணிக்கை கணிக்க இயலாது।

Verse 75

एकदाहं गतः पुत्र चमत्कारपुरोत्तमे । दृष्टं मया पुरं तच्च समंताद्ब्राह्मणैवृतम्

ஒருமுறை, மகனே, நான் ‘சமத்கார’ எனப்படும் சிறந்த நகரத்திற்குச் சென்றேன்; அந்த நகரம் எல்லாத் திசைகளிலும் பிராமணர்களால் சூழப்பட்டிருந்ததை கண்டேன்।

Verse 76

जपस्वाध्यायसंपन्नैरग्निहोत्रपरायणैः । गृहस्थधर्मसंपन्नैर्लोकद्वयफलान्वितैः

அந்நகரம் ஜபமும் ஸ்வாத்யாயமும் நிறைந்தவர்களாலும், அக்னிஹோத்திரத்தில் திளைத்தவர்களாலும், கிருஹஸ்த தர்மத்தில் தேர்ந்தவர்களாலும்—இம்மையும் மறுமையும் பயன் தரும் புண்ணியத்துடன் கூடியவர்களாலும் நிரம்பியிருந்தது।

Verse 77

ततश्च चिंतितं चित्ते स वन्यो मम पूर्वजः । येनैषोपार्जिता कीर्तिः शाश्वती क्षयवर्जिता

அப்போது நான் உள்ளத்தில் சிந்தித்தேன்—‘என் அந்த முன்னோர் உண்மையிலே உயர்ந்தவர்; அவராலேயே இந்தப் புகழ் பெறப்பட்டது—நித்தியமானது, அழிவற்றது, குறையற்றது.’

Verse 78

तस्मादहमपि स्थाप्य पुरमीदृक्समुच्छ्रितम् । ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यामि तत्कीर्तिपरिवृद्धये

ஆகையால் நானும் இத்தகைய உயர்ந்த நகரை நிறுவி, அந்தப் புகழ் பெருகுவதற்காக அதை பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிப்பேன்।

Verse 79

एवं चितयमानस्य मम नित्यं महीपते । अवांतरेण संजातं ब्रह्मलोकप्रयाणकम्

ஓ அரசே, நான் எப்போதும் இவ்வாறே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, இடையே எனக்கு பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்படும் தருணம் ஏற்பட்டது।

Verse 80

एतदेकं हि मे चित्ते पश्चात्तापकरं स्थितम् । नान्यत्किंचिन्महीपाल कृतकृत्यस्य सर्वतः

ஓ பூமிபாலா, என் உள்ளத்தில் வருத்தத்தை உண்டாக்கி நிலைத்தது இதொன்றே; இதைத் தவிர எல்லாவற்றிலும் நான் கृतகൃത்யனாக இருந்தேன், எதுவும் மீதமில்லை।

Verse 81

तस्मात्प्रार्थय विप्रेंद्रान्कांश्चिदेषां महात्मनाम् । येन यच्छामि सुस्थानं कृत्वा तेभ्यस्तवाज्ञया

ஆகையால் இந்த மகாத்மையான முதன்மை பிராமணர்களில் சிலரை நீங்கள் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் ஆணையின்படி நான் அவர்களுக்கு உரிய நல்ல வாசஸ்தலத்தை அமைத்து அவர்களுக்கு அளிக்க முடியும்।

Verse 82

ततः स प्रार्थयामास तदर्थं ब्राह्मणोत्तमान् । ममोपरि दयां कृत्वा क्रियतां भोः परिग्रहः

அப்போது அவன் அந்த நோக்கத்திற்காக உயர்ந்த பிராமணர்களை வேண்டினான்— “ஐயர்களே, என்மேல் கருணை கொண்டு தயவுசெய்து இந்த தானத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।”

Verse 83

अस्य भूपस्य सद्भक्त्या यच्छतः पुरमुत्तमम् । अहं वः पालयिष्यामि सर्वे मद्वंशजाश्च ते

“இந்த அரசன் உண்மையான பக்தியுடன் உங்களுக்கு சிறந்த நகரத்தை அளிக்கிறான்; நான் உங்களை எல்லோரையும் காப்பேன், மேலும் நீங்கள் அனைவரும் என் வம்சத்தவராகக் கருதப்படுவீர்கள்।”

Verse 84

ततः कांश्चित्सुकृच्छ्रेण समानीय बृहद्बलः । राज्ञे निवेदयामास एतेभ्यो दीयतामिति

பின்னர் ப்ருஹத்பலன் மிகுந்த சிரமத்துடன் சிலரைச் சேர்த்துக் கொண்டு அரசனிடம் அறிவித்தான்— “இது இவர்களுக்கே அளிக்கப்படட்டும்।”

Verse 85

ततः प्रक्षाल्य सर्वेषां पादान्स पृथिवीपतिः । सत्यसंधो ददौ तेभ्यः पुरार्थं भूमिमुत्तमाम्

அப்போது சத்தியசந்தன் எனும் பூமிபதி அனைவரின் பாதங்களையும் கழுவி, நகரம் அமைப்பதற்காக அவர்களுக்கு சிறந்த நிலத்தை அளித்தான்।

Verse 86

बृहद्बलस्य चादेशं ददौ संप्रस्थितः स्वयम् । त्वयैतद्योग्यतां नेयं पुरं परपुरंजय

தான் புறப்படும்போது ப்ருஹத்பலனுக்கு ஆணையிட்டான்— “எதிரி நகரங்களை வென்றவனே, நீயே இந்த நகரத்தைத் தகுந்த ஒழுங்கும் தகுதியும் பெறுமாறு நடத்துவாய்।”

Verse 87

गत्वा च स तया सार्धं तत्क्षेत्रं हाटकेश्वरम् । तल्लिंगं प्राप्य संहृष्टश्चिरं तेपे तपस्ततः

அவன் அவளுடன் சேர்ந்து அந்தப் புனித ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றான். அந்த லிங்கத்தை அடைந்து மகிழ்ந்து, அங்கே நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்.

Verse 88

सापि कर्णोत्पला प्राप्य किंचित्पुण्यं जलाशयम् । तपस्तेपे प्रतिष्ठाप्य गौरीं श्रद्धासमन्विता

அவளும்—கர்ணோத்பலா—ஒரு புண்ணியமான நீர்த்தேக்கத்தை அடைந்தாள். அங்கே கௌரியை பிரதிஷ்டை செய்து, பக்திச் சிரத்தையுடன் தவம் செய்தாள்.

Verse 89

एतस्मिन्नंतरे राजा कालधर्ममुपागतः । आनर्ताधिपतिर्युद्धे हतः पुत्रैः समन्वितः

இதற்கிடையில் அரசன் காலதர்மம் (மரணம்) அடைந்தான். ஆனர்த்தத்தின் அதிபதி தன் புதல்வர்களுடன் போரில் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 90

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे गर्तातीर्थसमुद्भवाः । सत्यसंधं समभ्येत्य प्रोचुर्दुःखसमन्विताः

பின்னர் கர்தாதீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய அந்த எல்லா பிராமணர்களும் சத்தியசந்தனை அணுகி, துயரத்துடன் பேசினர்.

Verse 91

परिग्रहः कृतोऽस्माभिः केवलं पृथिवीपते । न च किंचित्फलं जातं वृत्तिजं नः पुरोद्भवम्

“ஓ பூமிபதி! நாங்கள் பெயரளவில் மட்டும் தானத்தை ஏற்றோம்; ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லை, நகரத்திலிருந்து வரவேண்டிய எங்கள் வாழ்வாதாரமும் உண்டாகவில்லை.”

Verse 92

तस्मात्कुरु स्थितिं त्वं च स्वधर्मपरिवृद्धये । येन तद्वर्तनोपायो ह्यस्माकं नृपसत्तम

ஆகையால், அரசருள் சிறந்தவனே, உன் ச்வதர்மம் வளருமாறு நிலையான ஏற்பாட்டைச் செய்; அதனால் எங்களுக்கு வாழ்வாதாரமும் நல்வழி தொடரும் உபாயமும் உண்டாகும்.

Verse 93

सत्यसंध उवाच । आनर्त्ताधिपतिश्चाहं सत्यसंध इति स्मृतः । मम कर्णोत्पलानाम सुतेयं दयिता सदा । सोहमस्याः प्रदानार्थं ब्रह्मलोकमितो गतः । प्रष्टुं पितामहं देवं स्थितस्तत्र मुहूर्तवत्

சத்தியசந்தன் கூறினான்—நான் ஆனர்த்தத்தின் அதிபதி; ‘சத்தியசந்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறேன். கರ್ಣோத்பலா என்னும் என் அன்புக் குமாரி எப்போதும் எனக்கு பிரியமானவள். அவளை மணமளிக்கத் தானமாக்குவதற்காக இங்கிருந்து பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று, பிதாமக தேவன் பிரம்மாவிடம் வினவ, அங்கே ஒரு கணம் போலத் தங்கினேன்.

Verse 94

सत्यसन्ध उवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा वृत्तिं कर्तुं न च क्षमः । यदि मे स्यात्पुमान्कश्चिदन्वयेऽपि न संशयः

சத்தியசந்தன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, நான் சன்னியாசம் கொண்டேன்; உலகியலான வாழ்வாதாரத்தை நடத்த இயலாதவன். என் குலத்தில் ஒரு ஆண் வாரிசு இருந்தால்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 95

तस्माद्व्रजथ हर्म्यं स्वं प्रसादः क्रियतां मम । अभाग्यैर्भवदीयैश्च हतो राजा बृहद्बलः

ஆகையால், நீங்கள் உங்கள் மாளிகைக்குத் திரும்புங்கள்; என்மேல் அருள் புரியுங்கள். உங்கள் மக்களுடன் சேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தாலும் என் அபாக்கியத்தாலும் அரசன் ப்ருஹத்பலன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 96

एवमुक्ताश्च ते विप्रा मत्वा तथ्यं च तद्वचः । स्वस्थानं त्वरिता जग्मुः सोऽपि चक्रे तपश्चिरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அந்தப் பிராமணர்கள் அவன் சொற்களை உண்மை எனக் கருதி விரைந்து தங்கள் இடத்திற்குச் சென்றனர்; அவனும் நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்.

Verse 125

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सत्यसन्धनृपतिवृत्तान्तवर्णनंनाम पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஸத்யஸந்த நৃপதி வரலாறு’ எனப் பெயருடைய நூற்றிருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।