Adhyaya 181

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे सर्वेर्नागरैर्ब्राह्मणोत्तमैः । प्रेषितो मध्यगस्तत्र गर्तातीर्थसमुद्भवः

சூதர் கூறினார்—அந்த இடைவெளியில், அந்த நகரத்தின் எல்லா சிறந்த பிராமணர்களும் கர்தா-தீர்த்தத்திலிருந்து தோன்றிய மத்தியகனை அங்கே தூதனாக அனுப்பினர்।

Verse 2

रेरे मध्यग गत्वा त्वं ब्रूहि तं कुपितामहम् । विप्रवृत्ति प्रहंतारं नीतिमार्गविवर्जितम्

“ஏய் ஏய் மத்தியகா! நீ சென்று அவனிடம் சொல்—நான் கோபமுற்றுள்ளேன்; அவன் பிராமண ஒழுக்கத்தை அழிப்பவன், நீதிமார்க்கத்தை விட்டு விலகியவன்.”

Verse 3

एतत्क्षेत्रं प्रदत्तं नः पूर्वेषां च द्विजन्मनाम् । महेश्वरेण तुष्टेन पूरिते सर्पजे बिले

இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம் எங்களுக்கும் எங்கள் முன்னோர் இருபிறப்பாளர்களுக்கும் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரனால் அருளப்பட்டது; அவர் பாம்பு-பிறந்த குகையை நிரப்பி நிலத்தை உறுதியும் பாதுகாப்புமாகச் செய்தார்.

Verse 4

तस्य दत्तस्य चाद्यैव पितामहशतं गतम् । पंचोत्तरमसन्दिग्धं यावत्त्वं कुपितामह

அந்த தானத்தின் பயனால் இன்றும் ஐயமின்றி நூற்றைந்து பித்ரு தலைமுறைகள் விடுதலை பெற்றுள்ளன—ஓ கோபமுள்ள பிதாமஹா, நீ அமைதியடைந்து திருப்தியாய் இருக்கும் வரை.

Verse 5

न केनापि कृतोऽस्माकं तिरस्कारो यथाऽधुना । त्वां मुक्त्वा पापकर्माणं न्यायमार्गविवर्जितम्

இப்போது நடப்பதுபோல் எங்களை யாரும் இகழ்ந்ததில்லை—நீதிப் பாதையை விட்டுவிட்ட பாவகர்மியான நீயைத் தவிர.

Verse 6

नागरैर्ब्राह्मणैर्बाह्यं योऽत्र यज्ञं समाचरेत् । श्राद्धं वा स हि वध्यः स्यात्सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

இங்கு நாகர பிராமணர்களை விலக்கி யாகமோ அல்லது ஸ்ராத்தமோ செய்பவன், எல்லா இருபிறப்பாளர்களாலும் தண்டிக்கத் தகுதியானவன் (வத்யன்) ஆவான்.

Verse 7

न तस्य जायते श्रेयस्तत्समुत्थं कथंचन । एतत्प्रोक्तं तदा तेन यदा स्थानं ददौ हि नः

அந்த முறையற்ற செயலில் இருந்து எவ்விதமான நன்மை-பலனும் பிறக்காது. எங்களுக்கு இவ்விடத்தை அருளியபோது அவர் அன்றே இதை அறிவித்தார்.

Verse 8

तस्माद्यत्कुरुषे यज्ञं ब्राह्मणैर्नागरैः कुरु । नान्यथा लप्स्यसे कर्तुं जीवद्भिर्नागरैर्द्विजैः

ஆகையால் நீ செய்யும் யாகமெதுவாயினும், அதை நாகர பிராமணர்களோடு சேர்ந்து நடத்துவாயாக. இல்லையெனில் நாகர இருபிறப்பினர் உயிருடன் இருக்கும் வரை அதைச் செய்ய உனக்கு அனுமதி கிடையாது.

Verse 9

एवमुक्तस्ततो गत्वा मध्यगो यत्र पद्मजः । यज्ञमण्डपदूरस्थो ब्राह्मणैः परिवारितः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அவன் அங்கிருந்து சென்று, பத்மஜன் (பிரம்மா) இருந்த நடுவிடத்தை அடைந்தான். யாகமண்டபத்திலிருந்து சிறிது தூரத்தில், பிராமணர்கள் சூழ நின்றான்.

Verse 10

यत्प्रोक्तं नागरैः सर्वैः सविशेषं तदा हि सः । तच्छ्रुत्वा पद्मजः प्राह सांत्वपूर्वमिदं वचः

அப்போது நாகரர்கள் அனைவரும் விரிவாகச் சொன்னதை கேட்ட பத்மஜன் (பிரம்மா), முதலில் சமாதானப்படுத்தும் விதமாக இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 11

मानुषं भावमापन्न ऋत्विग्भिः परिवारितः । त्वया सत्यमिदं प्रोक्तं सर्वं मध्यगसत्तम

நான் மனிதப் பாவத்தை ஏற்று, ரித்விக்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், நடுவில் இருப்போரில் சிறந்தவனே, நீ கூறியது அனைத்தும் உண்மையே.

Verse 12

किं करोमि वृताः सर्वे मया ते यज्ञकर्मणि । ऋत्विजोऽध्वर्यु पूर्वा ये प्रमादेन न काम्यया

நான் என்ன செய்வேன்? யாகக் காரியத்திற்காக அத்வர்யு முதலிய எல்லா ரித்விக்களையும் நான் முன்பே நியமித்துவிட்டேன்; இது என் கவனக்குறைவால் நடந்தது, வேண்டுமென்றல்ல.

Verse 13

तस्मादानय तान्सर्वानत्र स्थाने द्विजोत्तमान् । अनुज्ञातस्तु तैर्येन गच्छामि मखमण्डपे

ஆகையால் அந்த எல்லா சிறந்த பிராமணர்களையும் இங்கே இந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வா. அவர்கள் அனுமதி அளித்த பின் நான் யாகமண்டபத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 14

मध्यग उवाच । त्वं देवत्वं परित्यज्य मानुषं भावमाश्रितः । तत्कथं ते द्विजश्रेष्ठाः समागच्छंति तेंऽतिकम्

மத்தியகன் கூறினான்—நீ தேவத்துவத்தை விட்டு மனிதநிலையை ஏற்றுள்ளாய். அப்படியிருக்க, அந்த சிறந்த பிராமணர்கள் எவ்வாறு உன் அருகில் வந்து கூடுகின்றனர்?

Verse 15

श्रेष्ठा गावः पशूनां च यथा पद्मसमुद्भव । विप्राणामिह सर्वेषां तथा श्रेष्ठा हि नागराः

ஹே பத்மசமுத்பவா! மிருகங்களில் பசுக்கள் முதன்மை உடையதுபோல், இங்கே உள்ள எல்லா பிராமணர்களிலும் நாகர பிராமணர்களே நிச்சயமாக முதன்மை உடையோர்.

Verse 16

तत्माच्चेद्वांछसि प्राप्तिं त्वमेतां यज्ञसंभवाम् । तद्भक्त्यानागरान्सर्वान्प्रसादय पितामह

ஆகையால் யாகத்தால் உண்டாகும் இந்த வெற்றியை நீ விரும்பினால், ஹே பிதாமஹா! பக்தியுடன் எல்லா நாகரர்களையும் அருள்புரியுமாறு மகிழ்வி.

Verse 17

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा पद्मजो भीत ऋत्विग्भिः परिवारितः । जगाम तत्र यत्रस्था नागराः कुपिता द्विजाः

சூதன் கூறினான்—அதைக் கேட்ட பத்மஜன் (பிரம்மா) அஞ்சினான்; ரித்விக்களால் சூழப்பட்டவனாய், கோபித்த நாகர பிராமணர்கள் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 18

प्रणिपत्य ततः सर्वान्विनयेन समन्वितः । प्रोवाच वचनं श्रुत्वा कृतांजलिपुटः स्थितः

அப்போது அவர் பணிவுடன் அனைவருக்கும் வணங்கி, அவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், கைகூப்பி நின்று உரை கூறினார்।

Verse 19

जानाम्यहं द्विजश्रेष्ठाः क्षेत्रेऽस्मिन्हाट केश्वरे । युष्मद्बाह्यं वृथा श्राद्धं यज्ञकर्म तथैव च

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! இந்த ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் உங்களின்றி செய்யப்படும் ஸ்ராத்தமும் யாககர்மமும் பயனற்றதே என்று நான் அறிவேன்।

Verse 20

कलिभीत्या मयाऽनीतं स्थानेऽस्मिन्पुष्करं निजम् । तीर्थं च युष्मदीयं च निक्षेपोऽ यंसमर्पितः

கலியின் அச்சத்தால் என் சொந்த புஷ்கரத்தை இவ்விடத்திற்கு கொண்டு வந்தேன்; மேலும் இந்தத் தீர்த்த நிக்ஷேபத்தை உங்களுக்கே ஒப்படைத்து அர்ப்பணித்தேன்—இது உங்களதே.

Verse 21

ऋत्विजोऽमी समानीता गुरुणा यज्ञसिद्धये । अजानता द्विजश्रेष्ठा आधिक्यं नागरात्मकम्

யாகம் நிறைவேற என் குரு இவ்விருத்த்விக்களை அழைத்து வந்தார்; ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, நாகரருக்குரிய மேலான உரிமையை அவர்கள் அறியவில்லை.

Verse 22

तस्माच्च क्षम्यतां मह्यं यतश्च वरणं कृतम् । एतेषामेव विप्राणामग्निष्टोमकृते मया

ஆகையால் என்னை மன்னியுங்கள்; ஏனெனில் அக்னிஷ்டோம யாகத்திற்காக இவ்விரு பிராமணர்களையே நான் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

Verse 23

एतच्च मामकं तीर्थं युष्माकं पापनाशनम् । भविष्यति न सन्देहः कलिकालेऽपि संस्थिते

இது என் இந்தத் தீர்த்தம் உங்கள் பாவங்களை அழிக்கும்; இதில் ஐயமில்லை—கலியுகத்திலும் இதன் பலன் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 24

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि त्वं नागरैर्बाह्यं यज्ञं चात्र करिष्यसि । तदन्येऽपि सुराः सर्वे तव मार्गानुयायि नः । भविष्यन्ति तथा भूपास्तत्कार्यो न मखस्त्वया

பிராமணர்கள் கூறினர்—நாகரரை விலக்கி நீ இங்கே யாகம் செய்தால், மற்ற எல்லா தேவர்களும் உன் வழியைப் பின்பற்றுவார்கள்; அதுபோல அரசர்களும். ஆகவே நீ இப்படிப் யாகம் செய்யக் கூடாது।

Verse 25

यद्येवमपि देवेश यज्ञकर्म करिष्यसि । अवमन्य द्विजान्सर्वाक्षिप्रं गच्छास्मदंतिकात्

அப்படியிருந்தும், தேவேசா, நீ யாகக்கிரியை செய்யத் திடமாயிருந்தால், எல்லா த்விஜர்களையும் அவமதித்து எங்கள் முன்னிலையிலிருந்து விரைவாகப் புறப்பட்டுச் செல்।

Verse 26

ब्रह्मोवाच । अद्यप्रभृति यः कश्चिद्यज्ञमत्र करिष्यति । श्राद्धं वा नागरैर्बाह्यं वृथा तत्संभविष्यति

பிரம்மா கூறினார்—இன்றுமுதல் இங்கே நாகரரை விலக்கி யாகமோ சிராத்தமோ செய்பவன் செய்தது அனைத்தும் வீணாகும்।

Verse 27

नागरोऽपि च यो न्यत्र कश्चिद्यज्ञं करिष्यति । एतत्क्षेत्रं परित्यज्य वृथा तत्संभविष्यति

மேலும், எந்த நாகரனும் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தை விட்டு வேறிடத்தில் யாகம் செய்தால், அந்த யாகமும் வீணாகும்।

Verse 28

मर्यादेयं कृता विप्रा नागराणां मयाऽधुना । कृत्वा प्रसादमस्माकं यज्ञार्थं दातुमर्हथ । अनुज्ञां विधिवद्विप्रा येन यज्ञं करोम्यहम्

ஓ விப்ரர்களே! நாகரர்களுக்கான இந்த மரியாதை-நியமத்தை நான் இப்போது நிறுவினேன். ஆகவே எம்மேல் அருள் கொண்டு யாகத்திற்குத் தேவையானவற்றை அளியுங்கள். மேலும், ஓ பிராமணர்களே! விதிப்படி உங்கள் அனுமதியை வழங்குங்கள்; அதனால் நான் யாகத்தைச் செய்ய இயலும்.

Verse 29

सूत उवाच । ततस्तैर्ब्राह्मणैस्तुष्टैरनुज्ञातः पितामहः । चकार विधिवद्यज्ञं ये वृता ब्राह्मणाश्च तैः

சூதர் கூறினார்—அப்போது திருப்தியடைந்த அந்தப் பிராமணர்கள் விதிப்படி அனுமதி அளிக்க, பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்கள் நியமித்த பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து முறையின்படி யாகத்தைச் செய்தார்.

Verse 30

विश्वकर्मा समागत्य ततो मस्तकमण्डनम् । चकार ब्राह्मणश्रेष्ठा नागराणां मते स्थितः

பின்னர் விஸ்வகர்மா வந்து தலை அலங்காரத்தை (மகுடச் சீரமைப்பை) உருவாக்கினார். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அவர் நாகரர்களின் ஏற்ற மரபின்படியே செயல்பட்டார்.

Verse 31

ब्रह्मापि परमं तोषं गत्वा नारदमब्रवीत् । सावित्रीमानय क्षिप्रं येन गच्छामि मण्डपे

பிரம்மாவும் பேரானந்தம் கொண்டு நாரதரிடம் கூறினார்—“சாவித்ரியை விரைவாக அழைத்து வா; நான் யாக மண்டபத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.”

Verse 32

वाद्यमानेषु वाद्येषु सिद्धकिन्नरगुह्यकैः । गन्धर्वैर्गीतसंसक्तैर्वेदोच्चारपरैर्द्विजैः । अरणिं समुपादाय पुलस्त्यो वाक्यमब्रवीत्

சித்தர், கின்னரர், குஹ்யகர் இசைக்கருவிகளை முழக்க, கந்தர்வர் பாடலில் மூழ்க, வேத உச்சாரணத்தில் ஈடுபட்ட த்விஜர்கள் சூழலை நிரப்பிக் கொண்டிருக்க—புலஸ்த்யர் அரணியை (அக்னி மத்தனக் குச்சிகளை) எடுத்துக் கொண்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 33

पत्नी ३ पत्नीति विप्रेन्द्राः प्रोच्चैस्तत्र व्यवस्थिताः

அங்கே முதன்மை பிராமணர்கள் தத்தம் இடங்களில் நின்று உரக்கக் கூவினர்— “பத்னீ! பத்னீ!” என்று।

Verse 34

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा नारदं मुनिसत्तमम् । संज्ञया प्रेषयामास पत्नी चानीयतामिति

அந்நேரத்தில் பிரம்மா முனிவருள் சிறந்த நாரதருக்கு சைகையால் கட்டளையிட்டு— “என் பத்னியை இங்கே கொண்டு வா” என்றார்।

Verse 35

सोऽपि मंदं समागत्य सावित्रीं प्राह लीलया । युद्धप्रियोंऽतरं वांछन्सावित्र्या सह वेधसः

அவனும் மெதுவாக வந்து சாவித்ரியிடம் விளையாட்டாகப் பேசினான்; வேதஸ் (பிரம்மா) உடன் சாவித்ரியைச் சுற்றி போர்முனைவு கொண்ட மனநிலைக்கு சண்டை வாய்ப்பை நாடினான்।

Verse 36

अहं संप्रेषितः पित्रा तव पार्श्वे सुरेश्वरि । आगच्छ प्रस्थितः स्नातः सांप्रतं यज्ञमण्डपे

ஓ சுரேஸ்வரி, உன் பதியால் நான் உன் அருகே அனுப்பப்பட்டேன். வா— அவர் நீராடி புறப்பட்டு, இப்போது யஜ்ஞமண்டபத்தில் உள்ளார்।

Verse 37

परमेकाकिनी तत्र गच्छमाना सुरेश्वरि । कीदृग्रूपा सदसि वै दृश्यसे त्वमनाथवत्

ஓ சுரேஸ்வரி, நீ அங்கே முற்றிலும் தனியாகச் செல்கிறாய்; சபையில் நீ எப்படித் தோன்றுவாய்— ஆதரவற்றவள்போல் அல்லவா?

Verse 38

तस्मादानीयतां सर्वा याः काश्चिद्देवयोषितः । याभिः परिवृता देवि यास्यसि त्वं महामखे

ஆகையால் எத்தனை தேவலோகப் பெண்கள் உள்ளார்களோ அவர்களையெல்லாம் அழைத்து வருக. தேவி, அவர்களால் சூழப்பட்டு நீ மகாயாகத்திற்குச் செல்வாய்.

Verse 39

एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो नारदो मुनिसत्तमः । अब्रवीत्पितरं गत्वा तातांबाऽकारिता मया

இவ்வாறு கூறிய முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் தந்தையிடம் சென்று—“தந்தையே, அன்னையை நான் அழைத்தேன்” என்று சொன்னார்.

Verse 41

पुलस्त्यं प्रेषयामास सावित्र्या सन्निधौ ततः । गच्छ वत्स त्वमानीहि स्थानं सा शिथिलात्मिका । सोमभारपरिश्रांतं पश्य मामूर्ध्वसंस्थितम्

அப்போது சாவித்ரியின் முன்னிலையில் அவர் புலஸ்தியரை அனுப்பினார்—“செல் மகனே, அவளை அவள் இடத்திற்குக் கொண்டு வா; அவள் மனம் தளர்ந்திருக்கிறாள். சோமப் பாரத்தால் களைத்த நான் மேலே நிற்பதைப் பார்.”

Verse 42

एष कालात्ययो भावि यज्ञकर्मणि सांप्रतम् । यज्ञयानमुहूर्तोऽयं सावशेषो व्यवस्थितः

இப்பொழுதே யாகக் கிரியையில் தாமதம் ஏற்படப் போகிறது. யாகத்திற்குப் புறப்படும் இந்தச் சுப முகூர்த்தம் இன்னும் மீதமுள்ளது—சிறிதே மீதம்.

Verse 43

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुलस्त्यः सत्वरं ययौ । सावित्री तिष्ठते यत्र गीतनृत्यसमाकुला

அவரது சொற்களை கேட்ட புலஸ்தியர் விரைந்து சென்றார்; பாடலும் நடனமும் நிறைந்த இடத்தில் சாவித்ரி தங்கியிருந்தாள்.

Verse 44

ततः प्रोवाच किं देवि त्वं तिष्ठसि निराकुला । यज्ञयानोचितः कालः सोऽयं शेषस्तु तिष्ठति

அப்போது அவர் கூறினார்—“தேவி, நீ ஏன் அசைவின்றி நிதானமாக நிற்கிறாய்? யாகத்திற்குச் செல்லத் தக்க காலம் இதுவே; சிறிதளவே நேரம் மீதமுள்ளது.”

Verse 45

तस्मादागच्छ गच्छामस्तातः कृच्छ्रेण तिष्ठति । सोमभारार्द्दितश्चोर्ध्वं सर्वैर्देवैः समावृतः

“ஆகவே வா, நாம் செல்லலாம். உன் தந்தை சிரமத்துடன் நிற்கிறார், சோமத்தின் பாரத்தால் தளர்ந்தவர்; அவரின் மேலே எல்லாத் தேவர்களும் சூழ்ந்து கூடியுள்ளனர்.”

Verse 46

सावित्र्युवाच । सर्वदेववृतस्तात तव तातो व्यवस्थितः । एकाकिनी कथं तत्र गच्छाम्यहमनाथवत्

சாவித்ரி கூறினாள்—“அன்பனே, உன் தந்தை அங்கே எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு நிற்கிறார். நான் தனியாக அங்கே எப்படிச் செல்வேன், ஆதரவற்றவள்போல்?”

Verse 47

तद्ब्रूहि पितरं गत्वा मुहूर्तं परिपाल्यताम्

“ஆகவே நீ சென்று தந்தையிடம் சொல்—ஒரு முஹூர்த்தம் காத்திருக்கட்டும்.”

Verse 48

यावदभ्येति शक्राणी गौरी लक्ष्मीस्तथा पराः । देवकन्याः समाजेऽत्र ताभिरेष्याम्यह८द्रुतम्

“இந்தக் கூட்டத்தில் சக்ராணி (இந்திராணி), கௌரி, லக்ஷ்மி மற்றும் பிற தேவகன்னியர் வரும்வரை காத்திருங்கள்; நான் அவர்களுடன் விரைவாக வந்து சேர்வேன்.”

Verse 49

सर्वासां प्रेषितो वायुर्निमत्रणकृते मया । आगमिष्यन्ति ताः शीघ्रमेवं वाच्यः पिता त्वया

அனைவருக்கும் அழைப்பாக நான் வாயுவை அனுப்பினேன். அவர்கள் விரைவில் வருவார்கள்—இதை நீ உன் தந்தையிடம் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 50

सूत उवाच । सोऽपि गत्वा द्रुतं प्राह सोमभारार्दितं विधिम् । नैषाभ्येति जगन्नाथ प्रसक्ता गृहकर्मणि

சூதர் கூறினார்: அவனும் விரைந்து சென்று, சோமயாகப் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட பிரம்மாவிடம்—“ஓ ஜகந்நாதா! அவள் வரவில்லை; இல்லறப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள்” என்று சொன்னான்.

Verse 51

सा मां प्राह च देवानां पत्नीभिः सहिता मखे । अहं यास्यामि तासां च नैकाद्यापि प्रदृश्यते

அவள் என்னிடம் கூறினாள்—“தேவர்களின் மனைவியருடன் சேர்ந்து யாகத்திற்குச் செல்வேன்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவரும் இதுவரை இங்கே காணப்படவில்லை.”

Verse 52

एवं ज्ञात्वा सुरश्रेष्ठ कुरु यत्ते सुरोचते । अतिक्रामति कालोऽयं यज्ञयानसमुद्रवः । तिष्ठते च गृहव्यग्रा सापि स्त्री शिथिलात्मिका

இதை அறிந்து, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமக்குச் சரியெனத் தோன்றுவதைச் செய்க. காலம் கடந்து செல்கிறது; யாகவாகனத் தயாரிப்பில் பரபரப்பு உள்ளது; அவளும் இல்லறப் பணிகளில் மூழ்கி நின்றாள்—அவளின் உறுதி தளர்ந்தது.

Verse 53

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुलस्त्यस्य पितामहः । समीपस्थं तदा शक्रं प्रोवाच वचनं द्विजाः

அவனுடைய சொற்களை கேட்ட புலஸ்த்யரின் பிதாமகர் பிரம்மா, ஓ இருபிறப்பினரே, அப்போது அருகில் நின்ற சக்ரனிடம் உரைத்தார்.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । शक्र नायाति सावित्री सापि स्त्री शिथिलात्मिका । अनया भार्यया यज्ञो मया कार्योऽयमेव तु

பிரம்மா கூறினார்—ஏ சக்கிரா! சாவித்ரி வரவில்லை; அவளும் பெண், உறுதியில் தளர்வுடையவள். ஆகவே இங்கே உள்ள இந்தப் பார்யையுடன் இந்த யாகத்தை நானே நடத்த வேண்டும்.

Verse 55

गच्छ शक्र समानीहि कन्यां कांचित्त्वरान्वितः । यावन्न क्रमते कालो यज्ञयानसमुद्भवः

ஏ சக்கிரா! விரைந்து சென்று ஏதாவது ஒரு கன்னியை அழைத்து வா; யாகத்தால் உண்டான அந்தச் சுப நேரம் கடந்து போகுமுன்.

Verse 56

पितामहवचः श्रुत्वा तदर्थं कन्यका द्विजाः । शक्रेणासादिता शीघ्रं भ्रममाणा समीपतः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! பிதாமகர் (பிரம்மா) சொன்னதை கேட்டுச், அதற்காகச் சக்கிரன் அருகில் அலைந்துகொண்டிருந்த ஒரு கன்னியை விரைவாக அணுகினான்.

Verse 57

अथ तक्रघटव्यग्रमस्तका तेन वीक्षिता । कन्यका गोपजा तन्वी चंद्रास्या पद्मलोचना

அப்போது அவன் கண்டான்—மோர்க்குடத்தை கவனித்துத் தலை குனிந்திருந்த ஒரு இடையர் கன்னியை; அவள் மெலிந்தவள், நிலவுமுகத்தாள், தாமரைக்கண்ணாள்.

Verse 58

सर्वलक्षणसंपूर्णा यौवनारंभमाश्रिता । सा शक्रेणाथ संपृष्टा का त्वं कमललोचने

அவள் எல்லாச் சுபலட்சணங்களாலும் நிறைந்தவள்; இளமையின் தொடக்கத்தை அடைந்தவள். அப்போது சக்கிரன் கேட்டான்—“ஏ தாமரைக்கண்ணாளே! நீ யார்?”

Verse 59

कुमारी वा सनाथा वा सुता कस्य ब्रवीहि नः

நீ கன்னியா, அல்லது யாரோ ஒருவரின் பாதுகாப்பில் உள்ளவளா? நீ யாருடைய மகள்—எங்களிடம் கூறு।

Verse 60

कन्यो वाच । गोपकन्यास्मि भद्रं ते तक्रं विक्रेतुमागता । यदि गृह्णासि मे मूल्यं तच्छीघ्रं देहि मा चिरम्

கன்னி கூறினாள்—உமக்கு மங்களம் உண்டாக. நான் கோபரின் மகள்; மோர் விற்க வந்தேன். நீ எடுத்துக் கொள்வாயானால் என் விலையை விரைவில் கொடு; தாமதிக்காதே।

Verse 61

तच्छ्रुत्वा त्रिदिवेन्द्रोऽपि मत्वा तां गोपकन्यकाम् । जगृहे त्वरया युक्तस्तक्रं चोत्सृज्य भूतले

அதைக் கேட்ட மூவுலகத் தலைவன் இந்திரன், அவளை கோபக் கன்னி என எண்ணி அவசரமாகப் பிடித்தான்; மோரையும் தரையில் சிந்தினான்।

Verse 62

अथ तां रुदतीं शक्रः समादाय त्वरान्वितः । गोवक्त्रेण प्रवेश्याथ गुह्येनाकर्षयत्ततः

பின்பு சக்ரன் அழுதுகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணை அவசரமாக எடுத்துக் கொண்டு, பசுவின் வாயிலாக உள்ளே செலுத்தி, மறைமுக வழியால் அங்கிருந்து இழுத்து வெளியே கொண்டுவந்தான்।

Verse 63

एवं मेध्यतमां कृत्वा संस्नाप्य सलिलैः शुभैः । ज्येष्ठकुण्डस्य विप्रेन्द्राः परिधाय्य सुवाससी

இவ்வாறு அவளை மிகப் புனிதமாக்கி, மங்கள நீர்களால் நீராட்டி—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே—ஜ்யேஷ்ட குண்டத்தில் அவளுக்கு நல்வஸ்திரங்களை அணிவித்தனர்।

Verse 64

ततश्च हर्षसंयुक्तः प्रोवाच चतुराननम् । द्रुतं गत्वा पुरो धृत्वा सर्वदेवसमागमे

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவன் சதுரானனன் (பிரம்மா)ிடம் கூறினான்— “விரைந்து சென்று, எல்லாத் தேவர்களின் மகாசபையில் அவளை முன்னணியில் நிறுத்து.”

Verse 65

कन्यकेयं सुरश्रेष्ठ समानीता मयाऽधुना । तवार्थाय सुरूपांगी सर्वलक्षणलक्षिता

“தேவர்களில் சிறந்தவனே! இந்தக் கன்னியை இப்போது உன் பொருட்டே நான் கொண்டு வந்தேன்— அழகிய அங்கங்களுடன், எல்லா நல்விளக்கங்களும் உடையவள்.”

Verse 66

गोपकन्या विदित्वेमां गोवक्त्रेण प्रवेश्य च । आकर्षिता च गुह्येन पावनार्थं चतुर्मुख

“இவள் கோபகன்னி என்று அறிந்து, பசுவின் வாயிலாக உள்ளே செலுத்தி, பின்னர் மறைமார்க்கம் வழியாக வெளியே இழுக்கப்பட்டாள்— ஓ சதுர்முகனே! தூய்மைக்காகவே.”

Verse 67

श्रीवासुदेव उवाच । गवां च ब्राह्मणानां च कुलमेकं द्विधा कृतम् । एकत्र मंत्रास्तिष्ठंति हविरन्यत्र तिष्ठति

ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்— “பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் குலம் ஒன்றே; அது இரண்டாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. ஒருபுறம் மந்திரங்கள் நிலைகொள்கின்றன; மறுபுறம் ஹவி (யாக அஹுதி) நிலைகொள்கிறது.”

Verse 68

धेनूदराद्विनिष्क्रांता तज्जातेयं द्विजन्मनाम् । अस्याः पाणिग्रहं देव त्वं कुरुष्व मखाप्तये

“இவள் பசுவின் வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்தாள்; ஆகவே இருபிறப்பாளர்களின் குலத்திற்குரியவள். தேவரே! யாகம் நிறைவேறுவதற்காக அவளின் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) நீர் நடத்துக.”

Verse 69

यावन्न चलते कालो यज्ञयानसमुद्भवः

காலம் முன்னே நகராத வரையில், யாகயானத்திலிருந்து எழும் இப் பாதை தொடர்ந்து இயங்கும்.

Verse 70

रुद्र उवाच । प्रविष्टा गोमुखे यस्मादपानेन विनिर्गता । गायत्रीनाम ते पत्नी तस्मादेषा भविष्यति

ருத்ரன் கூறினான்—அவள் கோமுகம் வழி நுழைந்து அபான வழி வெளியே வந்ததால், ‘காயத்ரீ’ என்ற பெயருடன் உன் மனைவியாக ஆவாள்।

Verse 71

ब्रह्मोवाच । वदन्तु ब्राह्मणाः सर्वे गोपकन्याप्यसौ यदि । संभूय ब्राह्मणीश्रेष्ठा यथा पत्नी भवेन्मम

பிரம்மா கூறினார்—இவள் உண்மையில் கோபகன்னியெனில், எல்லா பிராமணரும் கூறுக; ஒன்றுகூடி இவளை பிராமணீ-சிறந்தவளாக உறுதி செய்து, எனக்கு மனைவியாகத் தகுதியானவளென நிர்ணயியுங்கள்।

Verse 72

ब्राह्मणा ऊचुः । एषा स्याद्ब्राह्मणश्रेष्ठा गोपजातिविवर्जिता । अस्मद्वाक्याच्चतुर्वक्त्र कुरु पाणिग्रहं द्रुतम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—இவள் பிராமணர்களில் சிறந்தவள், கோபஜாதியிலிருந்து விலகியவள்; எங்கள் வாக்கின்படி, ஓ நான்முகனே, விரைவில் பாணிகிரஹணம் செய்।

Verse 73

सूत उवाच । ततः पाणिग्रहं चक्रे तस्या देवः पितामहः । कृत्वा सोमं ततो मूर्ध्नि गृह्योक्तविधिना द्विजाः

சூதன் கூறினான்—அதன்பின் தெய்வப் பிதாமஹன் அவளின் பாணிகிரஹணத்தைச் செய்தான்; பின்னர் த்விஜர்கள் கிருஹ்ய விதிப்படி அவள் தலைமேல் சோமத்தை நிறுவினர்।

Verse 74

संतिष्ठति च तत्रस्था महादेवी सुपावनी । अद्यापि लोके विख्याता धनसौभाग्यदायिनी

அங்கேயே மிகப் புனிதமான மகாதேவி நிலைபெற்று அருளுடன் விளங்குகின்றாள்; இன்றும் உலகில் செல்வமும் சௌபாக்கியமும் அளிப்பவளாகப் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 76

कन्या हस्तग्रहं तत्र याऽप्नोति पतिना सह । सा स्यात्पुत्रवती साध्वी सुखसौभाग्यसंयुता

அந்தத் திருத்தலத்தில் கணவன் உடன் கைபிடி (ஹஸ்தக்ரஹணம்) சடங்கைப் பெறும் கன்னி, நற்குணமுடையவளாய் மகப்பேறு பெற்று இன்பமும் மணவாழ்வு சௌபாக்கியமும் உடையவளாவாள்।

Verse 77

पिंडदानं नरस्तस्यां यः करोति द्विजोत्तमाः । पितरस्तस्य संतुष्टास्तर्पिताः पितृतीर्थवत्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அங்கே பிண்டதானம் செய்பவனின் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து மகிழ்வர்; அது புகழ்பெற்ற பித்ருத் தீர்த்தத்தில் செய்ததுபோலவே ஆகும்।

Verse 79

यस्तस्यां कुरुते मर्त्यः कन्यादानं समाहितः । समस्तं फलमाप्नोति राजसूयाश्वमेधयोः

எவன் அங்கே ஒருமனத்துடன் கன்யாதானம் செய்கிறானோ, அவன் ராஜசூயமும் அஸ்வமேதமும் எனும் யாகங்களின் முழுப் பயனையும் அடைவான்।

Verse 181

इति श्रीस्कादे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गायत्रीविवाहे गायत्रीतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीत्युत्तरशततमोअध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்தமஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், காயத்ரீ விவாகப் பிரசங்கத்தின் உட்பகுதியாக ‘காயத்ரீ தீர்த்தமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 181ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।