Adhyaya 174

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि वो वच्मि लिंगं यत्तत्र संस्थितम् । स्थापितं पिप्पलादेन कंसारेश्वरमित्यहो

சூதர் கூறினார்—அங்கே நிறுவப்பட்டுள்ள மற்றொரு லிங்கத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அது பிப்பலாதனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது; அது ‘கம்ஸாரேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 3

यस्मिन्दृष्टे तु लोकानां पापं याति दिनोद्भवम् । नते षाण्मासिकं चैव पूजिते वर्षसंभवम् । ऋषय ऊचुः । पिप्पलादेन यल्लिंगं स्थापितं सूतनन्दन । कंसारेश्वरमित्युक्तं कस्मात्तच्च ब्रवीहि नः

அதன் தரிசனமட்டுமே மக்களின் தினந்தோறும் எழும் பாவங்களை அழிக்கிறது; அதற்கு வணங்கினால் ஆறு மாதப் பாவச் சேர்க்கை நீங்குகிறது; அதனைப் பூஜித்தால் ஒரு ஆண்டுப் பாவமும் அகல்கிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! பிப்பலாதனால் நிறுவப்பட்ட அந்த லிங்கம் ‘கம்ஸாரேஸ்வரன்’ என ஏன் அழைக்கப்படுகிறது? எங்களுக்கு உரைக்கவும்.

Verse 4

क एष पिप्पलादस्तु कस्य पुत्रो वदस्व नः । किमर्थं स्थापितं लिंगं क्षेत्रे तत्र महात्मना

இந்த பிப்பலாதன் யார், அவர் யாருடைய மகன்? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். அந்த மகாத்மா அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் லிங்கத்தை எதற்காக நிறுவினார்?

Verse 5

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवम्

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் எழுப்பிய கேள்விகளின் பாரம் மிகப் பெரிது. ஆயினும் நான் ஸ்வயம்பூ பரமனை வணங்கி இதை விவரிக்கிறேன்.

Verse 6

याज्ञवल्क्यस्यभगिनी कंसारीति च विश्रुता । कुमारब्रह्मचर्येण तप स्तेपे सुदारुणम्

யாஜ்ஞவல்க்யரின் சகோதரி ‘கம்சாரி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; கன்னியிலிருந்தே பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள்.

Verse 7

याज्ञवल्क्याश्रमे पुण्ये बांधवेन समन्विता । कस्यचित्त्वथ कालस्य याज्ञवल्क्यस्य भो द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, சில காலத்திற்குப் பின் யாஜ்ஞவல்க்யரின் புனித ஆசிரமத்தில் ஒரு பெண் தன் உறவினருடன் யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் வந்தாள்.

Verse 8

चस्कन्द रेतः स्वप्नांते दृष्ट्वा कांचिद्वराप्सराम् । तारुण्यभावसंस्थस्य तपोयुक्तस्य सद्द्विजाः

ஓ நற்குல இருமுறை பிறந்தவர்களே, கனவின் முடிவில் ஒரு சிறந்த அப்சரஸைக் கண்டதும், இளமை நிலையிலிருந்தும் தவத்தில் ஈடுபட்ட அந்தத் தபஸ்வியின் வீரியம் சிந்தியது.

Verse 9

रेतसा तस्य महता परिधानं परिप्लुतम् । तच्च तेन परित्यक्तं प्रभाते समुपस्थिते

அவனுடைய மிகுந்த வீரியத்தால் அவன் அணிந்திருந்த ஆடை முழுவதும் நனைந்தது; விடியற்காலம் வந்ததும் அவன் அந்த ஆடையை விட்டுவிட்டான்.

Verse 10

कंसारिकाऽथ जग्राह स्नानार्थं वसनं च तत् । अमोघरेतसा क्लिन्नमजानन्ती द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, அப்போது கம்சாரிகா குளிப்பதற்காக அதே ஆடையை எடுத்தாள்; அது அமோக வீரியத்தால் நனைந்ததென்று அவள் அறியவில்லை.

Verse 11

कुर्वन्त्या यजनं तस्या जलं वीर्यसमन्वितम् । प्रविष्टं भगमध्ये तु ऋतुकाल उपस्थिते

அவள் யஜனக் கிரியையைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, உருக்காலம் வந்த நிலையில் வீர்யம் கலந்த நீர் அவளது கருப்பையில் புகுந்தது.

Verse 12

ततो गर्भः समभवत्तस्यास्तूदरमध्यगः । वृद्धिं चाप्यगमन्नित्यं शुक्लपक्षे यथोडुराट्

அப்போது அவளது வயிற்றின் நடுவில் கரு உண்டாயிற்று; அது நாள்தோறும் வளர்ந்தது, சுக்கிலப் பக்கத்தில் நிலா பெருகுவது போல.

Verse 13

साऽपि तं गर्भमादाय स्वोदरस्थं तपस्विनी । दुःखेन महता युक्ता लज्जयाऽथ तदाऽवृता

அந்த தவஸ்வினி தன் கருப்பையில் இருந்த கருவைத் தாங்கி, பெருந்துயரால் வாடி, அப்போது நாணத்தால் மூடப்பட்டாள்.

Verse 14

चिन्तयामास सुचिरं विस्मयेन समन्विता । गोपायन्ती तदाऽत्मानं दर्शनं याति नो नृणाम्

அவள் வியப்புடன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தாள்; தன்னை மறைத்துக்கொண்டு, அப்போது மக்களின் பார்வைக்கு செல்லவில்லை.

Verse 15

व्रतचर्यामिषं कृत्वा सदा रहसि संस्थिता । संप्राप्ते दशमे मासि निशीथे समुपस्थिते । तस्याः कुमारको जातो वालार्कसदृशद्युतिः

விரத ஒழுக்கத்தை மேற்கொண்டு அவள் எப்போதும் மறைவில் இருந்தாள்; பத்தாம் மாதம் வந்தபோது, நள்ளிரவில், உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடைய ஒரு குமாரனைப் பெற்றாள்.

Verse 16

अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च

அப்போது அவள் அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, நுண்மையான ஆடையால் சுற்றி, மனிதர் இல்லாத காட்டிற்குச் சென்றாள். துயருற்றவளாய், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், மறைவாக அழுதபடியே நடந்தாள்.

Verse 17

ततो गत्वा च साऽश्वत्थं विजने सुमहत्तरम् । तस्याधस्ताद्विमुच्याथ वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் அவள் தனிமையான இடத்தில் நின்ற மிகப் பெரிய அசுவத்த மரத்திடம் சென்றாள். அதன் அடியில் (குழந்தையை) வைத்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 18

अश्वत्थ विष्णुरूपोऽसि त्वं देवेषु प्रतिष्ठितः । तस्माद्रक्षस्व मे पुत्रं सर्वतस्त्वं वनस्पते

ஓ அசுவத்தா! நீ விஷ்ணுரூபன்; தேவர்களிடையே நிலைபெற்றவன். ஆகவே, ஓ வனஸ்பதி, என் மகனை எல்லாத் திசைகளிலும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 19

एष ते शरणं प्राप्तो मम पुत्रस्तु बालकः । पापाया निर्दयायाश्च तस्माद्रक्षां समाचर

இந்த என் மகன், இந்தச் சிறு பாலன், உன் சரணடைந்தான். ஆகவே பாவினியும் இரக்கமற்றதுமான (அபாயம்) இருந்து அவனைப் பாதுகாத்தருள்வாயாக.

Verse 20

एवमुक्त्वा रुदित्वा च सुचिरं सा तपस्विनी । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्वाष्पव्याकुललोचना

இவ்வாறு சொல்லி அந்தத் தபஸ்வினி நீண்ட நேரம் அழுதாள். பின்னர் கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றாள்.

Verse 21

यावद्रोदिति सा माता तस्याधस्ताद्वनस्पतेः । तावदाकाशजा वाणी संजाता मेघनिःस्वना

அம்மை அந்தப் பெருமரத்தின் அடியில் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, மேகமுழக்கம்போல் ஒலிக்கும் ஆகாசத்திலிருந்து பிறந்த வாணி எழுந்தது.

Verse 22

मा त्वं शोकं कुरुष्वास्य बालकस्य कृते शुभे । एष शापादुतथ्यस्य ज्येष्ठभ्रातुर्बृहस्पतिः । अवतीर्णो धरापृष्ठे योग्यतां समवाप्स्यति

அருள்மிகு பெண்ணே, இந்தக் குழந்தைக்காகத் துயரப்படாதே. இவர் உத்தத்தியரின் மூத்த சகோதரன் பிரகஸ்பதி; சாபத்தால் பூமியில் இறங்கி, இங்கே தம் நியதியான தகுதியும் மேன்மையும் அடைவார்.

Verse 23

एष चाथर्वणं वेदं शतकल्पं सुविस्तरम् । शतभेदं च नवधा पंचकल्पं करिष्यति

அவர் அதர்வவேதத்தையும் மிக விரிவாக நூறு கல்பங்களாக அமைப்பார்; அதை நூறு பிரிவுகளாகப் பகுத்து, ஒன்பது வகையும் ஐந்து கல்ப வகையும் என ஒழுங்குபடுத்துவார்.

Verse 24

पिप्पलस्य तरोरेष रसं संभक्षयिष्यति । पिप्पलाद इति ख्यातस्ततो लोके भविष्यति

இவர் அரசமரத்தின் சாறை உண்டு வாழ்வார்; ஆகையால் உலகில் ‘பிப்பலாதன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவார்.

Verse 25

या त्वं विस्मयमापन्ना पुरुषेण विना शिशुः । संजातोऽयं मम प्रांशुस्ततस्तत्कारणं शृणु

ஆண் துணையின்றி இந்தக் குழந்தை—என் ஒளிமிகு புதல்வன்—பிறந்ததைக் கண்டு நீ வியந்தாய்; ஆகவே அதன் காரணத்தைச் செவி கொள்.

Verse 26

स्नानवस्त्रं च ते भ्रातू रेतसा यत्परिप्लुतम् । तत्त्वया ऋतुकाले तु परिधानं कृतं शुभे

ஓ சுபையே! உன் சகோதரனின் ஸ்நானவஸ்திரம் ரேதஸால் நனைந்திருந்தது; அதையே நீ உன் ருது-காலத்தில் அணிந்தாய்.

Verse 27

स्नानकाले तु तोयानि रेतोदकमथास्पृशन् । अमोघरेतसा तेन पुत्रोऽयं तव संस्थितः

ஸ்நான நேரத்தில் நீர்கள் ரேதோதகத்தைத் தொட்டன; அந்த அமோக ரேதஸின் வல்லமையால் இவன் உன் புதல்வனாக நிலைபெற்றான்.

Verse 28

एवं ज्ञात्वा महाभागे यद्युक्तं तत्समाचर

ஓ மகாபாகையே! இவ்வாறு அறிந்து, யாது யುಕ್ತமும் உரியதுமோ அதையே செய்.

Verse 29

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवलोकस्यवज्रपातोपमं वचः । हाहाकारपरा भूत्वा निपपात धरातले

சூதர் கூறினார்: தேவருலகில் இடி விழுதல்போன்ற அந்த வாக்குகளைச் செவிமடுத்தவுடன், அவள் அலறலில் மூழ்கி தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 30

छिन्नवृक्षलता यद्वत्पतिता सा तपस्विनी

அந்த தவஸ்வினி, மரத்திலிருந்து வெட்டப்பட்ட கொடிபோல் கீழே விழுந்தாள்.

Verse 31

चिरायन्त्यां तु तस्यां स याज्ञवल्क्यो महामुनिः । शून्यं तमाश्रमं दृष्ट्वा पप्रच्छान्यान्मुनीश्वरान्

அவள் நீண்ட நேரம் தாமதித்தபோது, மகாமுனி யாஜ்ஞவல்க்யர் ஆசிரமம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு பிற முனீஸ்வரர்களைக் கேட்டார்.

Verse 32

क्व च मे भगिनी याता कंसारी सुतपस्विनी । तया विनाऽद्य मे सर्वं शून्यमाश्रममंडलम्

‘என் சகோதரி கம்சாரி, அந்த உயர்ந்த தவஸ்வினி எங்கே சென்றாள்? அவளின்றி இன்று என் முழு ஆசிரம வளாகமும் வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது.’

Verse 33

आचख्यौ तापसः कश्चिद्भगिनी ते यवीयसी । निश्चेष्टा पतिता भूमावश्वत्थस्य समीपतः

ஒரு தாபசர் அறிவித்தார்—‘உங்கள் இளைய சகோதரி அஸ்வத்த மரத்தின் அருகில் நிலத்தில் அசைவின்றி விழுந்திருக்கிறாள்.’

Verse 34

मया दृष्टा मुनिश्रेष्ठ तां त्वं भावय मा चिरम् । अथासौ त्वरया युक्तः संभ्रांतस्तु प्रधावितः

‘முனிவரரே, நான் அவளை கண்டேன்; தாமதமின்றி உடனே அவளைக் கவனியுங்கள்.’ என்று கூற, அவர் பதற்றத்துடன் விரைந்து ஓடினார்.

Verse 35

यत्र सा कथिता तेन तापसेन तपस्विनी । वीक्षते यावत्तत्रस्था श्वसमाना व्यवस्थिता

அந்த தாபசர் கூறிய இடத்திலேயே அந்த தவஸ்வினி இருந்தாள்; அவள் படுத்திருந்தபோதும் மூச்சு விடுவது காணப்பட்டது.

Verse 36

अथ तोयेन शीतेन सेचयित्वा मुहुर्मुहुः । दत्त्वा भूयोऽपि वातं च यावच्चक्रे सचेतनाम् । तावत्कात्यायनी प्राप्ता मैत्रेयी च ससंभ्रमम्

அப்போது அவன் குளிர்ந்த நீரால் அவளை மீண்டும் மீண்டும் தெளித்து, மேலும் காற்றால் விசிறி அவளை உணர்வுக்கு கொண்டு வந்தான். அதே வேளையில் காத்யாயனீ வந்தாள்; மைத்ரேயியும் மிகுந்த பதற்றத்துடன் வந்தடைந்தாள்.

Verse 37

किमिदं किमिदं जातं ननांदर्वद मा चिरम्

இது என்ன—என்ன நடந்தது? விரைவாகச் சொல்; தாமதிக்காதே.

Verse 38

किं वा भूतगृहीताऽसि माहेंद्रेण ज्वरेण वा

அல்லது என்ன—உன்னை பேய் பிடித்ததா, அல்லது மாஹேந்திரக் காய்ச்சல் உன்னை வாட்டுகிறதா?

Verse 39

अथ सा चेतनां लब्ध्वा याज्ञ वल्क्यं पुरः स्थितम् । भार्यया सहितं दृष्ट्वा व्रीडयाऽसून्मुमोच ह

பின்னர் அவள் உணர்வு பெற்றவுடன், தன் முன் மனைவியுடன் நின்ற யாஜ்ஞவல்க்யரைப் பார்த்து, வெட்கத்தால் தளர்ந்து உயிரை விட்டாள்.

Verse 40

अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्

அவளை இறந்தவளாகக் கண்டதும் இருமுறை பிறந்தோர் நீண்ட நேரம் அழுதனர். பின்னர் மனம் துயருற்ற யாஜ்ஞவல்க்யர் மனைவியுடன் அவளை அக்கினியில் ஒப்படைத்து இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்தார்; நீராஞ்சலி அளித்து பின் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 41

सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः

அந்தச் சிறுவனும் பின்னர் பிப்பலப் பழங்களின் சுவையால் போஷிக்கப்பட்டு வளர்ந்தான். அந்த அச்வத்த மரத்தின் அடியில் அவன் மெதுமெதுவாக உயரமும் உடல்வளர்ச்சியும் பெற்றான்.

Verse 42

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण चागतः

சில காலத்திற்குப் பின், முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழ்நிலையில் அதே வழியாக அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 43

स दृष्ट्वा बालकं तत्र द्वादशार्कसमप्रभम् । एकाकिनं वने शून्ये पिप्पलास्वादतत्परम् । पप्रच्छ विस्मयाविष्ट एकाकी को भवानिह

அங்கே பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன், வெறிச்சோடிய காட்டில் தனியாக பிப்பலப் பழச் சுவையில் ஈடுபட்டிருந்த சிறுவனைப் பார்த்து, வியப்புடன் அவர் கேட்டார்—“நீ யார், இங்கே தனியாக?”

Verse 44

वने शून्ये महारौद्रे सिंहव्याघ्रसमाकुले । क्व ते माता पिता चैव किमर्थं चेह तिष्ठसि

“இந்த வெறிச்சோடிய, மிகப் பயங்கரமான காட்டில் சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்திருக்க, உன் தாய் தந்தை எங்கே? நீ ஏன் இங்கே தங்கியிருக்கிறாய்?”

Verse 45

निवससि कथं चैव सर्वं मे विस्तराद्वद

“நீ இங்கே எவ்வாறு வாழ்கிறாய்? அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்.”

Verse 46

पिप्पलाद उवाच । नाहं जानामि पितरं मातरं न च बांधवम् । नापि त्वां कोऽत्र चा यातो मम पार्श्वे तु सांप्रतम्

பிப்பலாதன் கூறினான்—எனக்கு என் தந்தை, தாய், உறவினர் யாரும் தெரியார். உன்னையும் அறியேன்; நீ யார், இப்பொழுதே என் அருகில் வந்து சேர்ந்தது ஏன்?

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । ततस्तं प्रहसन्प्राह ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட மునிவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார். பின்னர் தெய்வக் கண்களால் உண்மையை அறிந்து, புன்னகையுடன் அவனிடம் பேசினார்.

Verse 48

नारद उवाच । मया ज्ञातोऽसि वत्स त्वं याज्ञवल्क्यस्य रेतसा । दैवयोगात्समुत्पन्नो भगिन्या उदरे ह्यृतौ

நாரதர் கூறினார்—குழந்தையே, உன்னை நான் அறிந்தேன்; நீ யாஜ்ஞவல்க்யரின் விதையால் பிறந்தவன். தெய்வச் சேர்க்கையால், உரிய காலத்தில், அவருடைய சகோதரியின் கருவில் நீ தோன்றினாய்.

Verse 49

उतथ्यशापदोषेण देवाचार्यो बृहस्पतिः । देवकार्यस्य सिद्ध्यर्थं तस्मात्तच्छृणु कारणम्

உதத்தியரின் சாபக் குற்றத்தால் தேவர்களின் குரு பிருஹஸ்பதி தடையுற்றார். ஆகவே தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற, இதன் காரணத்தை கேள்.

Verse 51

नवशाखः पंचकल्पस्त्वया कार्यः सुखावहः

நீ ‘நவசாக’ மற்றும் ‘பஞ்சகல்ப’ எனப்படும் நியம-அனுஷ்டானத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அது நலமும் சுகமும் அளிக்கும்.

Verse 52

तव मात्रा महाभाग रेतसा च परिप्लुतम् । यद्वस्त्रं याज्ञवल्क्यस्य परिधानं कृतं च यत्

ஓ மகாபாகனே, யாஜ்ஞவல்க்யரின் பரிதான ஆடையை உன் தாய் எடுத்துத் தழுவி அணிந்தபோது, அது அவருடைய ரேதஸால் நனைந்திருந்தது.

Verse 53

भगिन्या सुतपस्विन्या स्नानार्थं न च काम्यया । तद्रेतो जलमिश्रं तु भगमध्ये विनिर्गतम्

மிகுந்த தவமுடைய சகோதரி இதை குளிப்பதற்காகவே செய்தாள்; ஆசையால் அல்ல. அந்த ரேதஸ் நீருடன் கலந்து பின்னர் கருப்பையில் புகுந்தது.

Verse 54

अमोघं तेन संभूतस्त्वमत्र जगतीतले । माता वै मृत्युमापन्ना ज्ञात्वैवं लज्जया तया

இவ்வாறு நீ பூமித்தளத்தில் வீணாகாதவாறு பிறந்தாய். ஆனால் தாய் நிகழ்ந்ததை அறிந்து வெட்கத்தால் தளர்ந்து உயிர் நீத்தாள்.

Verse 55

चमत्कारपुरे तुभ्यं मातुलो जनकस्तथा । संतिष्ठते महाभाग तत्पार्श्वे त्वमितो वज

ஓ மகாபாகனே, சமத்காரபுரத்தில் உன் மாமன் ஜனகர் வாழ்கிறார். ஆகவே இங்கிருந்து சென்று அவரருகே தங்குவாயாக.

Verse 56

सांप्रतं व्रतकालस्ते वर्षं चैवाष्टमं स्थितम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

இப்போது உன் விரதகாலம் வந்தடைந்தது; உன் எட்டாம் ஆண்டும் நிறைந்தது. அவன் சொற்களைக் கேட்டதும் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து நின்றான்.

Verse 57

ततश्चिरेण दीनं स वाक्यमेतदुवाच तम् । किं मया पापमाख्याहि पूर्वदेहांतरे कृतम्

பின்னர் நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் அவன் துயரத்துடன் அவனிடம் கூறினான்— “முன் பிறவியில் நான் செய்த பாவம் எது? சொல்லுங்கள்.”

Verse 58

येनेदं गर्हितं जन्म वियोगो मातृसंभवः । परित्यक्ष्यामि जीवं स्वं दुःखेनानेन सन्मुने

“எதனால் இந்த நிந்தைக்குரிய பிறவி—தாயின் பிரிவால் மட்டும் ஏற்பட்டது—ஓ புனித முனிவரே, இந்தத் துயரால் வாடி நான் உயிரைத் துறப்பேன்.”

Verse 59

नारद उवाच । न त्वया दुष्कृतं किंचित्पूर्वदेहांतरे कृतम् । परं येन सुसंजातं तवेदं व्यसनं शृणु

நாரதர் கூறினார்— “முன் பிறவியில் நீ எந்தத் தீச்செயலும் செய்யவில்லை. ஆனால் உனக்கு இந்தத் துன்பம் ஏற்பட்ட உண்மைக் காரணத்தை கேள்.”

Verse 60

जन्मस्थेन भवाञ्जातः शनिना नाऽत्र संशयः । तेनावस्थामिमां प्राप्तो नान्यदस्ति हि कारणम्

“பிறப்புக் காலத்தில் இருந்த சனியாலேயே உனக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது—இதில் ஐயமில்லை. அதனால் மட்டுமே நீ இந்நிலையை அடைந்தாய்; வேறு காரணமில்லை.”

Verse 61

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कोपसंरक्तलोचनः । ऊर्ध्वमालोकयामास समुद्दिश्य शनैश्चरम्

அவன் சொற்களை கேட்டதும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் மேலே நோக்கி, சனைச்சரனை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 62

तस्य दृष्टिनिपातेन न्यपतत्स तु तत्क्षणात् । विमानात्स्वाद्रवेः पुत्रो ययातिरिव नाहुषः

அவனுடைய ஒரே பார்வை விழுதலாலே, அவன் அந்தக் கணமே தன் விமானத்திலிருந்து வீழ்ந்தான்—நாஹுஷனின் புதல்வன் யயாதி வீழ்ந்ததுபோல।

Verse 63

अधोवक्त्रो द्विजश्रेष्ठाः पितुरादेशमाश्रितः । बालभावेऽपि तेनैव दग्धौ पादौ तदा रवेः

இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! அவன் கீழ்நோக்கி இருந்தான்; தந்தையின் ஆணையைப் பற்றிக் கொண்டான்; ஆயினும் பால்யத்திலேயே அந்தச் செயலால் அப்போது ரவி (சூரியன்) பாதங்கள் சுட்டன।

Verse 64

अथ तं नारदः प्राह पतमानमधोमुखम् । बाल्यभावादनेन त्वं पातितोऽसि शनैश्चर

அப்போது நாரதர் கீழ்நோக்கி வீழ்ந்து கொண்டிருந்த அவனை நோக்கி கூறினார்—“ஓ சனைச்சரா! இந்தக் குழந்தைத்தனமான செயல் காரணமாக நீ வீழ்த்தப்பட்டாய்.”

Verse 65

तस्मान्मा वीक्षयस्वैनं भविष्यति प्रकोपभाक् । मा पतस्व तथा भूमौ बलान्मद्वाक्यसंभवात्

ஆகையால் அவனை நோக்காதே; அவன் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுவான். மேலும் என் வாக்கின் வலிமையால் தடுக்கப்பட்டவனாய், அப்படியே பூமியில் விழாதே।

Verse 66

स्तंभयित्वा तथाप्येवं गगनस्थं शनैश्चरम् । ततः प्रोवाच तं बालं पिप्पलादं मुनीश्वरः

இவ்வாறு ஆகாயத்தில் இருந்த சனைச்சரனைத் தடுத்து நிறுத்தி, பின்னர் முனீஸ்வரர் அந்தப் பாலன் பிப்பலாதனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 67

मा कोपं कुरु बाल त्वमेष सूर्यसुतो ग्रहः । देवानामपि पीडां च कुरुतेऽष्टमराशिगः

குழந்தையே, கோபம் கொள்ளாதே. இவர் சூரியனின் புதல்வரான கிரக தேவன். இவர் எட்டாம் ராசியில் இருக்கும்போது தேவர்களுக்கும் துன்பத்தை அளிக்கிறார்.

Verse 68

जन्मस्थस्तु विशेषेण द्वितीयस्तु तथापरः । यद्येष कुपितस्त्वां तु वीक्षयिष्यति कर्हिचित्

குறிப்பாக ஜென்ம ஸ்தானத்திலும், அவ்வாறே இரண்டாம் இடத்திலும் இருப்பவர். இவர் கோபத்துடன் உன்னை எப்போதாவது பார்த்தால்,

Verse 69

करिष्यति न संदेहो भस्मराशिं ममाग्रतः । अनेन वीक्षितौ पादौ जातमात्रेण सूर्यकौ

சந்தேகമില്ല, என் கண்முன்னே சாம்பல் குவியலாக மாற்றிவிடுவார். இவர் பிறந்தவுடனேயே இவருடைய பார்வையால் இரண்டு பாதங்களும் சூரியனைப் போலாயின.

Verse 70

आयातस्य तु तुष्टस्य पुत्रदर्शनवाञ्छया । अन्तर्धानीकृते वस्त्रे ज्ञात्वा तं रौद्रचक्षुषम्

மகனைப் பார்க்கும் ஆவலுடன் மகிழ்ச்சியாக வந்தபோது, துணி மறைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அவர் உக்கிரமான கண்களை உடையவர் என்பதை அறிந்தார்.

Verse 71

ततो दग्धावुभौ चापि तिष्ठतश्चर्म वेष्टितौ । दृश्येतेऽद्यापि मूर्त्तौ तौ घटितायां धरातले

பின்னர் தோலால் மூடப்பட்டிருந்த அவர்கள் இருவரும் நின்றபடியே எரிந்து போயினர். இன்றும் அந்த இரண்டு உருவங்கள் பூமியில் நிலைபெற்றிருப்பதைக் காணலாம்.

Verse 72

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः पप्रच्छ तं मुनिम्

சூதர் கூறினார்—நாரதரின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த சிறுவன் பெரும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்து, பின்னர் அந்த முனிவரை வினவினான்।

Verse 73

कथं यास्यति मे तुष्टिं वदैष मम सन्मुने । अज्ञानात्पातितो व्योम्नः शक्तिं चास्याविजानता

ஓ சன்முனியே, சொல்லுங்கள்—அவர் என்னிடம் எவ்வாறு திருப்தியடைவார்? அவரது சக்தியை அறியாமல் அறியாமையால் நான் அவரை வானத்திலிருந்து வீழ்த்தினேன்।

Verse 74

नारद उवाच । ग्रहा गावो नरेंद्राश्च ब्राह्मणाश्च विशेषतः । पूजिताः प्रतिपूज्यंते निर्दहंत्यपमानिताः

நாரதர் கூறினார்—கிரகங்கள், பசுக்கள், அரசர்கள், மேலும் குறிப்பாக பிராமணர்கள்: போற்றப்பட்டால் போற்றுதலைத் திருப்பித் தருவர்; அவமதிக்கப்பட்டால் எரித்தழிப்பர்।

Verse 75

तस्मात्कुरु स्तुतिं चास्य स्वशक्त्या भास्करेः प्रभो । प्रसादं गच्छते येन कोपं त्यजति पातजम्

ஆகையால், ஓ பிரபுவே, உன் ஆற்றலுக்கேற்ப பாஸ்கரனைப் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்; அதனால் அவர் அருள் கொண்டு, குற்றத்தால் எழுந்த கோபத்தை விட்டு விடுவார்।

Verse 76

ततः कृतांजलिर्भूत्वा स्तुतिं चक्रे स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः संपृच्छ्य तं मुनिम्

அப்போது அந்த சிறுவன் கைகூப்பி ஸ்தோத்திரம் செய்தான்; பெரும் அச்சத்துடன் இருந்து, பின்னர் மீண்டும் அந்த முனிவரை மேலும் வினவினான்।

Verse 77

पिप्पलादो द्विजश्रेष्ठाः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । नमस्ते क्रोधसंस्थाय पिंगलाय नमोऽस्तु ते

பிப்பலாதன் கூறினான்—“ஹே த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி உரைக்கிறேன்—க்ரோதத்தில் நிலைபெற்ற உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே பிங்கலவர்ணனே, உமக்கு நமோऽஸ்து।”

Verse 78

नमस्ते वसुरूपाय कृष्णाय च नमोऽस्तु ते । नमस्ते रौद्रदेहाय नमस्ते चांतकाय च

வசுரூபனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே கிருஷ்ணா, உமக்கு நமோऽஸ்து. ரௌத்ரதேஹனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே அந்தகா (மரணரூபனே), உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 79

नमस्ते यमसंज्ञाय नमस्ते सौरये विभो । नमस्ते मन्दसंज्ञाय शनैश्चर नमोऽस्तु ते

யமன் என அறியப்படும் உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே விபோ, சூரியபுத்ரனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மந்தன் என அழைக்கப்படும் உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே சனைச்சரா, உமக்கு நமோऽஸ்து.

Verse 81

शनैश्चर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । वरं वरय भद्रं ते येन यच्छामि सांप्रतम्

சனைச்சரன் கூறினான்—“வத்ஸா! இந்த ஸ்தோத்ரத்தால் இப்போது நான் உன்னிடம் திருப்தியடைந்தேன். உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; வரம் வேண்டு, அதை நான் உடனே அளிப்பேன்.”

Verse 82

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति नो पीडा बालानां सूर्यनन्दन । त्वया कार्या महाभाग स्वकीया च कथंचन

பிப்பலாதன் கூறினான்—“இன்றுமுதல், ஹே சூரியநந்தனே! குழந்தைகளுக்கு எந்தத் துன்பமும் நீ செய்யக்கூடாது—என் குழந்தைகளுக்கோ பிறருக்கோ, ஹே மகாபாகா, எவ்விதத்திலும் அல்ல.”

Verse 83

यावद्वर्षाष्टमं जातं मम वाक्येन सूर्यज । स्तोत्रेणानेन योऽत्र त्वां स्तूयात्प्रातः समुत्थितः

சூரியபுத்திரனே! என் வாக்கினால்—எட்டாம் ஆண்டு நிறைவு வரையில், இங்கே காலை எழுந்து இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உன்னைப் போற்றுபவன்—

Verse 84

तस्य पीडा न कर्तव्या त्वया भास्करनन्दन । तव वारे च संजाते तैलाभ्यंगं करोति यः

பாஸ்கரநந்தனே! அவனுக்கு நீ துன்பம் செய்யாதே. மேலும் உன் நாள் (சனிக்கிழமை) வந்தபோது, யார் எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்கிறாரோ—

Verse 85

दिनाष्टकं न कर्तव्या तस्य पीडा कथंचन । यस्त्वां लोहमयं कृत्वा तैलमध्ये ह्यधोमुखम्

அவனுக்கு எட்டு நாட்கள் எவ்விதத்திலும் துன்பம் செய்யக் கூடாது. மேலும் உன் இரும்புப் பிரதிமையை செய்து எண்ணெயின் நடுவில் முகம் கீழாக வைப்பவன்—

Verse 88

स्वशक्त्या राति नो तस्य पीडा कार्या त्वया विभो । कृष्णां गां यस्तु विप्राय तवोद्देशेन यच्छति

விபோ! தன் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்பவனுக்கு நீ துன்பம் செய்யாதே. மேலும் உன் பொருட்டு ஒரு பிராமணனுக்கு கருநிறப் பசுவை தானம் செய்பவன்—

Verse 90

तथा कृष्णतिलैश्चैव कृष्णपुष्पानुलेपनैः । पूजां करोति यस्तुभ्यं धूपं वै गुग्गुलं दहेत् । कृष्णवस्त्रेण संवेष्ट्य त्याज्या तस्य व्यथा त्वया

கருந்திலமும் கருப்புப் பூக்களின் அனுலேபனமும் கொண்டு உன்னைப் பூஜித்து, குக்குலு தூபத்தை எரிப்பவன்; மேலும் கருப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டு—அவனுடைய வேதனையை நீ விலக்க வேண்டும்.

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्तः शनिस्तेन बाढमित्येव जल्प्य च । नारदं समनुज्ञाप्य जगाम निजसं श्रयम्

சூதர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு சொன்னபோது சனி ‘பாடம் (ததாஸ்து)’ என்று சொல்லி, நாரதரிடம் விடைபெற்று தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 92

नारदोऽपि तमादाय वालकं कृपयान्वितः । चमत्कारपुरं गत्वा याज्ञवल्क्याय चार्पयत्

கருணையால் நிறைந்த நாரதரும் அந்தச் சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு சமத்காரபுரம் சென்று யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் ஒப்படைத்தார்।

Verse 93

कथयामास वृत्तांतं तस्य संभूति संभवम् । यद्दृष्टं ज्ञानदीपेन तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

அந்தக் குழந்தையின் தோற்றமும் நிகழ்வுகளும் அனைத்தையும் அவர் விரிவாகக் கூறினார்; ஞானத் தீபத்தால் தாம் கண்டதையெல்லாம் முழுமையாக அவருக்கு அறிவித்தார்।

Verse 94

एष ते वीर्यसंभूतो बालको भगिनीसुतः । मयाऽश्वत्थतले लब्धः काननेऽश्वत्थसंनिधौ

‘இச்சிறுவன் உன் வீரியத்திலிருந்து பிறந்தவன்; உன் சகோதரியின் மகன். நான் அவனை காட்டில் அந்த அச்வத்த மரத்தின் அருகே, அதன் அடியில் கண்டேன்.’

Verse 95

व्रतबंध कुरुष्वास्य सांप्रतं चाष्टवार्षिकः । नात्र दोषोस्ति विप्रेंद्र न भगिन्यास्तथा तव । तस्माद्गृहाण पुत्रं स्वं भागिनेयं विशेषतः

‘இப்போது இவனுக்கு வ்ரதபந்தம் (உபநயனம்) செய்து வை; இவன் எட்டு வயதானவன். ஓ விப்ரேந்திரா, இதில் குற்றமில்லை—உனக்கும் இல்லை, உன் சகோதரிக்கும் இல்லை. ஆகவே இவனை உன் மகனெனவும், குறிப்பாக உன் பகினேயனெனவும் ஏற்றுக்கொள்।’

Verse 96

धारयेत्तेन तैलेन ततः स्नानं समाचरेत् । तस्य पीडा न कर्तव्या देयो लाभो महीभुजः

அவன் அந்த எண்ணெயால் உடலில் பூசிக்கொண்டு, பின்னர் முறையாக நீராட வேண்டும். அரசனே, அவனுக்குத் துன்பம் இழைக்கக்கூடாது; மாறாக அவனுக்கு உரிய நன்மையை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 97

अध्यर्द्धाष्टमिकायोगे तावके संस्थिते नरः । तववारे तु संप्राप्ते यस्तिलांल्लोहसंयुतान्

உமது காலத்தில் அத்யர்த்தாஷ்டமிகா யோகம் வரும்போதும், உமது கிழமை (சனிக்கிழமை) வரும்போதும், எவர் இரும்பு கலந்த எள்ளை அர்ப்பணிக்கிறாரோ...

Verse 99

अध्यर्द्धाष्टमजा पीडा नाऽस्य कार्या त्वया विभो । शमी समिद्भिर्यो होमं तवोद्देशेन यच्छति

இறைவா, அத்யர்த்தாஷ்டமியால் உண்டாகும் துன்பத்தை அவனுக்குத் தரக்கூடாது. உமது பெயரில் வன்னி (சமி) குச்சிகளால் ஹோமம் செய்பவருக்கு...

Verse 174

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पिप्पलादोत्पत्तिव र्णनंनाम चतुःसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு எண்பத்தோராயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஆறாவது பிரிவான நாகர காண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திர மஹாத்மியத்தில் 'பிப்பலாதர் தோற்ற விவரிப்பு' என்ற நூற்று எழுபத்து நான்காவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.