Adhyaya 127

Verse 1

ऋषय ऊचुः । या सा कर्णोत्पलानाम त्वयास्माकं प्रकीर्तिता । किञ्चिज्जलाश्रयं प्राप्य तपस्तपति संस्थिता । तस्याः सर्वं समाचक्ष्व यथा तपसि सा स्थिता

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ எங்களுக்குச் சொன்ன கர்ணோத்பலா என்னும் அந்தப் பெண், ஒரு நீர்நிலையைக் கண்டு அடைக்கலம் பெற்று தவத்தில் நிலைத்து தவம் செய்கிறாள். அவள் பற்றிய அனைத்தையும் கூறு; அவள் தவத்தில் எவ்வாறு உறுதியாக இருந்தாள்?

Verse 2

सूत उवाच । गौरीपादकृतस्थाना श्रद्धया परया युता । तावत्तुष्टिं गता देवी गिरिजा शंकरप्रिया

சூதர் கூறினார்—கௌரியின் பாதஸ்பரிசத்தால் புனிதமான இடத்தில், உன்னதமான பக்திச் சிரத்தையுடன் இருந்ததால், சங்கரப்ரியையான தேவி கிரிஜை அப்போது மகிழ்ந்தாள்.

Verse 3

ततः प्रोवाच ते पुत्रि तुष्टाहं वांछितं वद । येन यच्छाम्यसंदिग्धं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

அப்போது தேவி அவளிடம் கூறினாள்—“மகளே, நான் மகிழ்ந்தேன்; உன் விருப்பத்தைச் சொல். அது மிக அரிதானதாக இருந்தாலும், நீ கேட்டதை நான் ஐயமின்றி அருள்வேன்.”

Verse 4

कर्णोत्पलोवाच । मम पत्युः कृते देवि मम तातः सुदुःखितः । राज्याद्भ्रष्टः सुखाच्चापि कुटुंबेन विवर्जितः

கர்ணோத்பலா கூறினாள்—“தேவி, என் கணவரின் காரணமாக என் தந்தை மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தார். அவர் அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்ந்தார்; இன்பத்திலிருந்தும் விலக்கப்பட்டார்; குடும்பத்திலிருந்தும் பிரிக்கப்பட்டார்.”

Verse 5

ततश्चैव तपस्तेपे वैराग्यं परमं गतः । अहं वार्द्धक्यमापन्ना कौमार्येऽपि च संस्थिता

“பின்னர் அவர் தவம் செய்து உன்னத வைராக்யத்தை அடைந்தார். நான் மட்டும்—கன்னித்தன்மையில் இருந்தும்—முதுமையை அடைந்தவளாய் ஆனேன்.”

Verse 6

तस्माद्भवतु मे भर्त्ता कश्चिद्रूपोत्कटः स्मृतः । सर्वेषां देवमर्त्यानां त्वत्प्रसादात्सुरेश्वरि

ஆகையால், ஓ சுரேஸ்வரி தேவியே, உமது அருளால் எனக்கு அபூர்வ அழகால் புகழ்பெற்ற கணவர் கிடைக்கட்டும்—தேவர், மனிதர் அனைவரையும் விட மேலான அழகுடையவர்।

Verse 7

तथा स्यात्परमं रूपं तारुण्यं त्वत्प्रसादतः । यथास्य जायते सौख्यं तापसस्यापि मे पितुः

அதேபோல் உமது அருளால் எனக்கும் உன்னத அழகும் இளமைவும் உண்டாகட்டும்; அதனால் தவசியாகிய என் தந்தைக்கும் மகிழ்ச்சி பிறக்கட்டும்।

Verse 8

देव्युवाच । माघमासतृतीयायां शनैश्चरदिने शुभे । नक्षत्रे वसुदैवत्ये रूपं ध्यात्वाथ यौवनम्

தேவி கூறினாள்—மாசி (மா஘) மாதத்தின் மூன்றாம் திதியில், நல்வாய்ந்த சனிக்கிழமையில், வசுக்கள் அதிதேவதையாய நக்ஷத்திரத்தில், அழகும் இளமையும் தியானம் செய்।

Verse 9

त्वया स्नानं प्रकर्तव्यं सुपुण्येऽत्र जलाशये । ततो दिव्य वपुर्भूत्वा यौवनेन समन्विता । भविष्यसि न संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

நீ இங்கே உள்ள மிகப் புண்ணியமான இந்த நீர்த்தடாகத்தில் நீராட வேண்டும். பின்னர் தெய்வீக உடலைப் பெற்று இளமையுடன் கூடியவளாக ஆவாய்—சந்தேகம் இல்லை; இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 10

अन्यापि या महाभागे नारी स्नानं करिष्यति । तस्मिन्नहनि साप्येवं रूपयुक्ता भविष्यति

ஓ பெரும் பாக்கியவதியே, அந்த நாளில் வேறு எந்தப் பெண்ணும் நீராடினால், அவளும் இதேபோல் அழகுடன் கூடியவளாக ஆவாள்।

Verse 11

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ सा देवी गता चादर्शनं ततः । सापि चान्वेषयामास तृतीयां शनिना सह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவி அக்கணமே கண்முன்னிருந்து மறைந்தாள். பின்னர் கர்ணோத்பலா சனிக்கிழமையுடன் கூடிய திருதியைத் திதியைத் தேடத் தொடங்கினாள்.

Verse 12

वसुदेवात्मकेनैव नक्षत्रेण प्रयत्नतः । ध्यायमाना च तां देवीं सर्वकामप्रदायिनीम्

‘வசுதேவாத்மக’ எனும் நல்விண்மீன் காலத்தில் அவள் முயற்சியுடன், எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் அந்த தேவியைத் தியானித்தாள்.

Verse 13

ततः कतिपयाहस्य जाता सा योगसंयुता । तृतीया या यथोक्ता च तया देव्या पुरा द्विजाः

பின்னர் சில நாட்களில் அவள் யோகசக்தியால் நிறைந்தாள். முன்பு கூறப்பட்ட அந்தத் திருதியைத் திதியை தேவி பழங்காலத்தில் இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அறிவித்திருந்தாள்.

Verse 14

ततः सा रूपसौभाग्यं यौवनं वांछितं पतिम् । ध्यायमाना जले तस्मिन्नर्द्धरात्रे विवेश च

பின்னர் அழகு-சௌபாக்கியம், இளமை, விரும்பிய கணவன் ஆகியவற்றை நாடி, தியானத்தில் ஒன்றியவளாய், அரைநிசியில் அந்த நீரில் இறங்கினாள்.

Verse 15

ततो दिव्यवपुर्भूत्वा यौवनेन समन्विता । निष्क्रांता सलिलात्तस्माज्जनविस्मयकारिणी

அப்போது அவள் தெய்வீக ஒளிமிகு உடலை ஏற்று, இளமையால் நிறைந்து, அந்த நீரிலிருந்து வெளிவந்தாள்—அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தினாள்.

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो गौरीवाक्यप्रबोधितः । तदर्थं भगवान्कामः पत्न्यर्थं प्रीतिसंयुतः । अब्रवीच्च महाभागे कामोहं स्वयमागतः

அந்த வேளையில் கௌரியின் வாக்கால் விழிப்புற்று, மனைவியை நாடி அன்புடன் வந்த பகவான் காமதேவன், அந்த மகாபாக்யவதியிடம்—“நான் காமன்; நானே நேரில் வந்தேன்” என்று கூறினான்.

Verse 17

पार्वत्यादेशिता भार्या तस्मान्मे भव मा चिरम्

பார்வதி உன்னை என் மனைவியாக நியமித்தாள்; ஆகவே தாமதமின்றி எனக்குரியவளாக ஆகு.

Verse 18

यस्मात्प्रीत्या समायातस्तवांतिकमहं शुभे । तस्मात्प्रीतिरिति ख्याता मम भार्या भविष्यसि

ஓ சுபமே! அன்பினாலே நான் உன் அருகே வந்தேன்; ஆகவே நீ ‘ப்ரீதி’ என்று புகழ்பெற்று, என் மனைவியாக ஆவாய்.

Verse 19

कर्णोत्पलोवाच । यद्येवं स्मर मत्तातं तं गत्वा प्रार्थय स्वयम् । स्वच्छंदा स्याद्यतः कन्या न कथंचित्प्रवर्तिता

கர்ணோத்பலா கூறினாள்—“அப்படியானால், ஓ ஸ்மரா! என் தந்தையிடம் நீயே சென்று வேண்டிக்கொள். ஏனெனில் கன்னி தன் விருப்பத்தில் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும்; எவ்விதத்திலும் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது.”

Verse 20

य एष दृश्यते रम्यः प्रासादो नाति दूरतः । अस्यांते तिष्ठतेऽस्माकं तातस्तपसि संस्थितः

அங்கே காணப்படும் அந்த அழகிய மாளிகை அதிகத் தொலைவில் இல்லை; அதன் எல்லையில் எங்கள் தந்தை தவத்தில் நிலைத்து இருக்கிறார்.

Verse 21

अत्राहं पूर्वतो गत्वा तस्य तिष्ठामि चांतिके । भवानागत्य पश्चाच्च प्रार्थयिष्यति मां ततः

நான் இங்கே முன்பே சென்று அவன் அருகில் நின்றிருப்பேன். பின்னர் நீ வந்து, அவன் முன்னிலையில், என்னிடம் வேண்டுகோள் செய்.

Verse 22

बाढमित्येव कामोक्ते गता सा तत्समीपतः । प्रणिपत्य ततः प्राह दिष्ट्या तात मया पुनः

காமன் ‘ஆமாம்’ எனச் சொன்னதும் அவள் அவன் அருகே சென்றாள். வணங்கி, “நல்ல பேறால், தாதா, மீண்டும் உங்களைச் சந்தித்தேன்” என்றாள்.

Verse 23

संप्राप्तं यौवनं कांतं समाराध्य हरप्रियाम् । तस्मात्कुरु विवाहं मे हृत्स्थं सुखमवाप्नुहि

அன்பரே, எனக்கு இப்போது இனிய யௌவனம் வந்துள்ளது. ஹரனின் பிரியையான கௌரியை முறையாக வழிபட்டு, ஆகவே என் திருமணத்தை நடத்தி, உங்கள் உள்ளத்தில் உறையும் மகிழ்ச்சியை அடையுங்கள்.

Verse 24

मदर्थे प्रेषितो भर्त्ता तया देव्याऽतिसुन्दरः । पुष्प चापः स्वयं प्राप्तः सोऽपि तात तवांतिकम्

எனக்காக அந்த தேவி மிக அழகிய மணவாளனை அனுப்பினாள். புஷ்பசாபன் காமதேவனும் தானே, தாதா, உங்கள் அருகில் வந்துள்ளார்.

Verse 25

अथ तां स समालोक्य स्वां सुतां यौवनान्विताम् । हर्षेण महता युक्तां कांतयुक्तां विशेषतः । अब्रवीदद्य मे पुत्रि संजातं तपसः फलम्

அப்போது அவர் யௌவனம் பெற்ற தன் மகளைப் பார்த்தார்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவளாகவும், சிறப்பாக ஒளியால் பிரகாசிப்பவளாகவும்—பின்னர் கூறினார்: “இன்று, மகளே, என் தவத்தின் பலன் கிடைத்தது.”

Verse 26

जीवितस्य च कल्याणि यत्वं प्राप्ता नवं वयः । भर्तारं च तथाभीष्टं देव्या दत्तं मनोभवम्

ஓ கல்யாணியே! உன் வாழ்வில் புதிய யௌவனம் வந்தடைந்தது; மேலும் தேவியால் அருளப்பட்ட மனோபவனாகிய காமன் என்ற விரும்பிய கணவரும் உனக்குக் கிடைத்தான்।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे कामस्तस्यांतिकमुपाद्रवत् । अब्रवीद्देहि मे भूप स्वां कन्यां चारुहासिनीम्

அவ்வேளையில் காமன் அவன் அருகே விரைந்து வந்து கூறினான்—“ஓ அரசே! இனிய புன்னகையுடைய உன் சொந்த மகளைக் எனக்குத் தாரும்.”

Verse 28

अस्या अर्थेऽहमादिष्टः स्वयं गौर्या नृपोत्तम । कामदेव इति ख्यातस्त्रैलोक्यं येन मोहितम्

“ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவளுக்காகவே கௌரி தாமே எனக்கு ஆணையிட்டாள். நான் காமதேவன் எனப் புகழ்பெற்றவன்; என்னால் மும்முலகும் மயங்கும்.”

Verse 29

ततस्तामर्पयामास तां कन्यां स महीपतिः । कृत्वाग्निं साक्षिणं वाक्याद्ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

அப்போது அந்த மன்னன் அந்தக் கன்னியை அவனுக்குக் கையளித்தான். முதன்மை பிராமணர்களின் சொல்லின்படி அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து முறையாகச் சடங்கு நிகழ்த்தினர்।

Verse 30

सा चास्य चाभवत्प्रीतिस्थानं यस्मात्सुलोचना । रतेरनंतरा तस्मात्प्रीतिनामाऽभवच्छुभा

அந்த அழகிய கண்களையுடையவள் அவனுடைய அன்பின் உறைவிடமாக ஆனாள்; ரதிக்குப் பின்பே அவள் நிலை என்பதால், அவள் ‘ப்ரீதி’ என்ற மங்களப் பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 31

एवं तया तपस्तप्तं तस्मात्तत्र जलाशये । तन्नाम्ना ख्यातिमायातं समस्तेऽत्र महीतले

இவ்வாறு அவள் அங்கே அந்தப் புனித நீர்த்தேக்கத்தில் தவம் செய்தாள்; ஆகவே அந்த ஜலாசயம் அவளுடைய பெயராலே உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றது।

Verse 32

सकलं माघमासं च या स्त्री स्नानं समाचरेत् । पुमान्वा प्रातरुत्थाय स प्रयागफलं लभेत्

முழு மாகமாதம் ஒரு பெண் ஸ்நானவிரதத்தை அனுஷ்டித்தாலும், அல்லது ஒரு ஆண் விடியற்காலையில் எழுந்து நீராடினாலும்—அவன் பிரயாகப் புண்ணியத்துக்கு இணையான பலனை அடைவான்।

Verse 33

रूपवाञ्जायते दक्षः सदा जन्मनि जन्मनि । न वियोगमवाप्नोति कदात्रिद्बांधवैः सह

அவன் பிறவி பிறவியிலும் எப்போதும் அழகுடனும் திறமையுடனும் பிறக்கிறான்; எந்தக் காலத்திலும் உறவினருடன் பிரிவை அடையான்।

Verse 127

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कर्णोत्पलातीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கர்ணோத்பலா தீர்த்தமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று இருபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।