Adhyaya 83

Verse 1

सूत उवाच । तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि पुराणे यदुदाहृतम्

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! அங்கே முன்பு ஒரு அதிசய நிகழ்வு நடந்தது. புராணத்தில் சொல்லப்பட்டதுபோலவே அதை நான் உங்களுக்குக் கூறுவேன்.

Verse 2

वेणुर्नाम महीपालः पुरासीत्सूर्यवंशजः । सदैव पापसंयुक्तो दुर्मेधाः कामपीडितः

முன்னொரு காலத்தில் சூரியவம்சத்தில் வேணு என்னும் மன்னன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் பாவத்தில் சிக்கி, மந்தபுத்தியுடன், காமவேதனையால் வாடினான்.

Verse 3

शासनानि प्रदत्तानि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । अन्यैः पार्थिवशार्दूलैस्तेन तानि हृतान्यलम्

மற்ற சிங்கமெனும் அரசர்கள் மகாத்மா பிராமணர்களுக்கு அளித்திருந்த அரசாணைகள், தானப்பத்திரங்கள் ஆகியவற்றை அவன் வெட்கமின்றி பறித்துக்கொண்டான்.

Verse 4

विध्वंसिताः स्त्रियो नैका विधवाश्च विशेषतः

பல பெண்கள் அழிவுக்கும் அவமானத்திற்கும் உள்ளானார்கள்; குறிப்பாக விதவைகள் மிகுந்த துயரத்தை அனுபவித்தார்கள்.

Verse 5

देवताराधनं पूजां कर्तुं नैव ददाति सः । न च यज्ञं न होमं च स्वाध्यायं न च पापकृत्

அவன் தேவர்களின் ஆராதனையும் பூஜையும் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை. அந்தப் பாவி யாகமும் செய்யவில்லை, ஹோமமும் செய்யவில்லை, சுவாத்யாயமும் மேற்கொள்ளவில்லை.

Verse 6

प्रोवाचाथ जनान्सर्वान्मां पूजयत सर्वदा । न मामभ्यधिकोऽन्योऽस्ति देवो वा ब्राह्मणोऽपि वा

அப்போது அவன் எல்லா மக்களையும் நோக்கி—“எப்போதும் என்னையே வழிபடுங்கள். என்னைவிட உயர்ந்தவர் யாரும் இல்லை—தேவரும் அல்ல, பிராமணரும் அல்ல” என்று கூறினான்.

Verse 7

मया तुष्टेन सर्वेषां संपत्स्यति हृदि स्थितम् । इह लोकेष्वसंदिग्धं शुभं वा यदि वाऽशुभम्

நான் திருப்தியடைந்தால், அனைவரின் உள்ளத்தில் இருப்பது இவ்வுலகில் ஐயமின்றி நிறைவேறும்—சுபமாயினும் அசுபமாயினும்।

Verse 9

तेन शस्त्रविहीनानां विश्वस्तानां वधः कृतः । संत्यक्ताः शरणं प्राप्ताः पुरुषा भयविह्वलाः

அவனால் ஆயுதமற்றும் நம்பிக்கையுடன் இருந்த மக்களின் கொலை நிகழ்ந்தது; அடைக்கலம் நாடிய ஆண்களும் அச்சத்தால் கலங்கி கைவிடப்பட்டனர்।

Verse 10

अचौराः प्रगृहीताश्च चौराः संरक्षिताः सदा । साधवः क्लेशिता नित्यं तेषां संहरता धनम्

குற்றமற்றோர் பிடிக்கப்பட்டனர்; திருடர்கள் எப்போதும் காக்கப்பட்டனர்; அவர்களின் செல்வத்தைப் பறித்தபோது சத்புருஷர்கள் இடையறாது துன்புறுத்தப்பட்டனர்।

Verse 11

न कृतं च व्रतं तेन श्रद्धापूतेन चेतसा । न दत्तं ब्राह्मणेभ्यश्च न च यष्टं कदाचन

நம்பிக்கையால் தூய்மையடையாத மனத்துடன் அவன் எந்த விரதமும் செய்யவில்லை; பிராமணர்களுக்கு தானமும் அளிக்கவில்லை; யாகமும் ஒருபோதும் செய்யவில்லை।

Verse 12

एवं तस्य नरेन्द्रस्य पापासक्तस्य नित्यशः । कुष्ठव्याधिरभूदुग्रो वंशोच्छेदश्च सद्द्विजाः

இவ்வாறு பாவத்தில் பற்றுடைய அந்த அரசனுக்கு கொடிய குஷ்டநோய் ஏற்பட்டது; ஓ சத்பிராமணர்களே, அவன் வம்சமும் அறுந்தது।

Verse 13

ततस्तं व्याधिना ग्रस्तं पुत्रपौत्रविवर्जितम् । दायादाः सहसोपेता राज्यं जह्रुस्ततः परम्

அப்போது அவர் நோயால் பிடிக்கப்பட்டு, புத்ர-பௌத்திரமற்றவரானார். உடனே தாயாதர்கள் கூடிச் சேர்ந்து அவரது அரசை பறித்துக் கொண்டனர்.

Verse 14

तं च निर्वासयामासुस्तस्माद्देशात्पदातिकम् । एकाकिनं परित्यक्तं सर्वैरपि सुहृद्गणैः

அவர்கள் அவனை அந்த நாட்டிலிருந்து கால்நடையாகவே நாடுகடத்தினர். அவன் தனிமையில் கைவிடப்பட்டு, நண்பர்-நலன்விரும்பிகள் அனைவராலும் கூடத் துறக்கப்பட்டான்.

Verse 15

सोऽपि सर्वैः परित्यक्तस्तेन पापेन कर्मणा । कलत्रैरपि चात्मीयैः स्मृत्वा पूर्वविचेष्टितम्

அவனும் அந்தப் பாபகர்மத்தின் காரணமாக அனைவராலும் கைவிடப்பட்டான். அவன் முன்செய்த தீச்செயல்களை நினைத்து, மனைவியும் சொந்தங்களும் கூட அவனைத் துறந்தனர்.

Verse 16

एकाकी भ्रममाणोऽथ सोऽपि कष्टवशं गतः । क्षुत्तृष्णासुपरिश्रांतः क्षेत्रेऽत्रैव समागतः

பின்னர் அவன் தனியாக அலைந்து திரிந்து துன்பத்தின் பிடியில் அகப்பட்டான். பசி-தாகத்தால் மிகுந்த சோர்வுற்று, இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 17

ततः प्रासादमासाद्य सुपर्णाख्यसमुद्भवम् । यावत्प्राप्तः परित्यक्तस्ताव त्प्राणैरुपोषितः

அப்போது அவன் ‘சுபர்ணாக்யா’ எனப்படும் இடத்தில் தோன்றிய அந்தப் பிராசாத-ஆலயத்தை அடைந்தான். கைவிடப்பட்ட நிலையில், உயிர்மூச்சே துணையாக, நோன்புபோல் தாங்கி அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 18

ततो दिव्यवपुर्भूत्वाविमानवरमाश्रितः । जगामशिवलोकं स दुर्लभं धार्मिकैरपि

அப்போது அவர் திவ்ய உடலை ஏற்று, சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, தர்மவான்களுக்கும் அரிதான சிவலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 19

सेव्यमानोप्सरोभिश्च स्तूयमानश्च किन्नरैः । गीयमानश्च गन्धर्वैः शिवपार्श्वे व्यवस्थितः

அப்ஸரஸ்களால் சேவிக்கப்பட்டும், கின்னரர்களால் போற்றப்பட்டும், கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டும், அவர் சிவனின் அருகில் நிலைபெற்றார்.

Verse 20

अथ तं संनिधौ दृष्ट्वा गौरी पप्रच्छ सादरम् । कोऽयं देव समायातः सुकृती तव मन्दिरे । अनेन किं कृतं कर्म यत्प्राप्तोऽत्र विभूतिधृक्

அப்போது அருகில் இருந்த அவரைக் கண்டு, கௌரி மரியாதையுடன் கேட்டாள்—“தேவா! உமது ஆலயத்திற்கு வந்த இந்தப் புண்ணியவான் யார்? எந்தக் கர்மத்தால் இங்கு தெய்வ ஒளிவிளக்குடன் வந்து சேர்ந்தான்?”

Verse 21

श्रीभगवानुवाच । एष पापसमाचारः सदाऽसीत्पृथिवीपतिः । वेणुसंज्ञो धरापृष्ठे कुष्ठव्याधिसमाकुलः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“இவன் எப்போதும் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன்; பூமியில் அரசனாக இருந்தான். ‘வேணு’ என அழைக்கப்பட்ட இவன் குஷ்ட நோயால் வாடினான்.”

Verse 22

स संत्यक्तो निजैर्दारैः शत्रुवर्गेण धर्षितः । भ्रममाणः समायातः सुपर्णाख्यस्य मन्दिरे

தன் மனைவியால் கைவிடப்பட்டும், பகைவர்களின் கூட்டத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டும், அலைந்து திரிந்து இறுதியில் ‘சுபர்ணாக்யா’ ஆலயத்தை அடைந்தான்.

Verse 23

उपवासपरिश्रांतः सांनिध्यं मम यत्र च । सर्वप्राणैः परित्यक्तस्तस्मिन्नायतने शुभे

உபவாசத்தால் மிகச் சோர்ந்து, என் சாந்நித்யம் உறையும் புனித ஆலயத்தை அவன் அடைந்தான். அந்தச் சுபத் தாமத்தில் எல்லாப் பிராணங்களையும் விட்டுத் தன் உயிரைத் துறந்தான்.

Verse 24

तत्प्रभावादिह प्राप्तः सत्यमेतन्म योदितम् । अन्योऽप्यनशनं कृत्वा प्राणान्यस्तत्र संत्यजेत्

அதன் பிரபாவத்தால் இங்கேயே பலன் கிடைக்கும்—இது நான் உரைத்த உண்மை. யாரேனும் அனசனம் செய்து அங்கே உயிர் துறந்தால், அவனும் அந்தப் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 25

स सर्वाभ्यधिकां भूतिं प्राप्नुयाद्वरवर्णिनि । यानेतान्वीक्षसे देवि गणान्मे पार्श्वसंस्थितान्

அழகிய நிறமுடையவளே, அவன் எல்லாவற்றையும் மீறிய செல்வத்தை அடைவான். தேவியே, என் அருகில் நிற்கும் இக் கணங்களை நீ காண்கிறாய் அல்லவா—அவர்கள் அந்தச் சித்தியின் சாட்சிகள்.

Verse 26

एतैस्तत्र कृतं सर्वैर्देवि प्रायोपवेशनम् । अपि कीटपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रासादे तत्र निर्मुक्ताः प्राणैर्यांति ममांतिकम्

தேவியே, இவர்கள் அனைவரும் அங்கே பிராயோபவேசனம் (மரணம்வரை உபவாச விரதம்) செய்துள்ளனர். பூச்சி-வண்டு, பட்டாம்பூச்சி, மிருகம், பறவை முதலியனவும்—அந்த மாளிகையில் உயிர் விட்டால்—என் சாந்நித்யத்தை அடையும்.

Verse 27

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा पार्वती वाक्यं प्रोक्तं देवेन शम्भुना । विस्मयाविष्टहृदया साधु साध्विति साऽब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—தேவன் சம்பு உரைத்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுப் பார்வதியின் உள்ளம் வியப்பால் நிறைந்தது; அவள் “சாது! சாது!” என்று சொன்னாள்.

Verse 28

ततःप्रभृति लोकेऽत्र पुरुषा मुक्तिमिच्छवः । दूरतोऽपि समभ्येत्य स्वान्प्राणांस्तत्र तत्यजुः

அதன்பின் இந்த உலகில் முக்தியை விரும்பிய ஆண்கள் தொலைதூரத்திலிருந்தும் வந்து அங்கேயே தம் உயிரைத் துறந்தனர்।

Verse 29

प्रायोपवेशनं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । गच्छन्ति च परां सिद्धिमपि पापपरायणाः

உயர்ந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் பிராயோபவேசம் செய்தால், பாவத்தில் ஈடுபட்டவர்களும் பரம சித்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । सुपर्णाख्यस्य माहात्म्यं यन्मया स्वपितुः श्रुतम्

இவை அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொன்னேன்—அனைத்து பாவங்களையும் அழிப்பது—சுபர்ணாக்யத்தின் மஹாத்மியம்; அதை நான் என் தந்தையிடமிருந்து கேட்டேன்।

Verse 83

इति श्रीस्कन्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சுபர்ணாக்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் எண்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।