Adhyaya 9

Verse 1

। सूत उवाच । अथ शक्रः समाहूय प्रोचे संवर्तकानिलम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे महान्नागबिलोऽस्ति वै

சூதர் கூறினார்—அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) ஸம்வர்த்தக காற்றை அழைத்து, ‘ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் உண்மையாகவே ஒரு பெரிய நாகபிலம் உள்ளது’ என்று சொன்னான்.

Verse 2

तं पूरय ममादेशाद्द्रुतं गत्वाऽभिपांसुभिः । येन न स्याद्गतिस्तत्र कस्यचिन्मृत्युधर्मिणः

‘என் ஆணையின்படி விரைந்து சென்று அந்தப் பிலவெளியை மணலால் நிரப்பு; அங்கே மரணத்திற்குட்பட்ட எவருக்கும் செல்லும் வழி இல்லாதபடி ஆகட்டும்.’

Verse 3

वायुरुवाच । तवादेशान्मया पूर्वं पूरितो विवरो यदा । लिंगोद्भवस्तदा शापः प्रदत्तो मे पुरारिणा

வாயு கூறினான்—‘முன்பு உங்கள் ஆணையின்படி நான் அந்தப் பிளவை நிரப்பியபோது, லிங்கோத்பவ காலத்தில் திரிபுராரி (சிவன்) எனக்கு சாபம் அளித்தான்.’

Verse 4

यस्माल्लिंगं ममैतद्वै त्वया पांसुभिरावृतम् । तस्मात्समानधर्मा त्वं गन्धवाहो भविष्यसि

‘என் இந்த லிங்கத்தை நீ மணலால் மூடியதால், நீ அதே இயல்புடையவனாக “கந்தவாஹன்” (நாற்றத்தை ஏந்துபவன்) ஆகுவாய்.’

Verse 5

यद्वत्कर्पूरजं गन्धं समग्रं त्वं हि वक्ष्यसि । अमेध्यसंभवं तद्वन्मम वाक्यादसंशयम्

நீ கற்பூரத்தில் பிறந்த நறுமணத்தை முழுமையாகத் தாங்குவது போல, என் சொல்லினால் ஐயமின்றி அசுத்தத்திலிருந்து எழும் துர்நாற்றத்தையும் நீ தாங்குவாய்।

Verse 6

तस्मात्कुरु प्रसादं मे विदित्वैतत्सुरेश्वर । कृत्येऽस्मिन्स्म र्यतामन्यस्त्रिपुरारेर्बिभेम्यहम्

ஆகையால், தேவர்களின் ஆண்டவனே, இதை அறிந்து என்மேல் அருள் புரிவாயாக. இச்செயலில் வேறொருவரை நியமிக்கவும்; ஏனெனில் திரிபுராரி (சிவன்) எனக்கு அச்சம் தருகிறார்.

Verse 7

ततः संचिंतयामास पूरणं त्रिदशाधिपः । तस्य नागबिलस्यैव नैव किंचिदवैक्षत

அப்போது முப்பது தேவர்களின் தலைவர் (இந்திரன்) அதை நிரப்ப வழி யோசித்தான்; ஆனால் அந்த நாகபிலத்தை நிரப்ப எந்த வழியும் அவனுக்குக் காணப்படவில்லை.

Verse 8

ततस्तं प्राह देवेज्यःस्वय मेव शतक्रतुम् । कस्मात्त्वं व्याकुलीभूतः कृत्येऽस्मिंस्त्रिदशाधिप

அப்போது தேவேஜ்யர் (பிருகஸ்பதி) தாமே சதக்ரது (இந்திரன்) நோக்கி—முப்பது தேவர்களின் தலைவனே, இச்செயலில் நீ ஏன் கலங்குகிறாய்? என்று கூறினார்.

Verse 9

अस्ति पर्वतमुख्योऽत्र नाम्ना ख्यातो हिमालयः । तस्य पुत्रत्रयं जातं तच्च शक्र शृणुष्व मे

இங்கே மலைகளில் முதன்மையானவன் ‘இமாலயம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன் உள்ளான். அவனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—சக்ரனே, அதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 10

मैनाकः प्रथमः प्रोक्तो द्वितीयो नंदिवर्धनः । रक्तशृंगस्तृतीयस्तु पर्वतः परिकीर्तितः

முதலாவது மைனாகன் எனச் சொல்லப்படுகிறது; இரண்டாவது நந்திவர்த்தனன்; மூன்றாவது மலை ‘ரக்தச்ருங்க’ (சிவந்த சிகரம்) எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 11

स मैनाकः समुद्रांतः प्रविष्टः शक्र ते भयात् । पक्षाभ्यां सहितोऽद्यापि स तत्रैव व्यवस्थितः

ஓ சக்ரா (இந்திரா)! உன் அச்சத்தால் அந்த மைனாக மலை கடலின் ஆழத்தில் புகுந்தது; இன்றும் தன் இறக்கைகளுடன் அங்கேயே நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 12

नंदिवर्धन इत्येष द्वितीयः परिकीर्तितः । वसिष्ठाश्रमजो रन्ध्रस्ते न कृत्स्नः प्रपूरितः

இது இரண்டாவது ‘நந்திவர்த்தனன்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. வசிஷ்ட ஆசிரமத்துடன் தொடர்புடைய அந்தப் பிளவு (ரந்த்ரம்) இன்னும் (உன்னால்) முழுவதும் நிரப்பப்படவில்லை।

Verse 13

हिमाचलसमादेशाद्वसिष्ठस्य च सन्मुनेः । देवभूमिं परित्यज्य स गतस्तत्र सत्वरम्

ஹிமாசலனின் ஆணையாலும், சன்முனி வசிஷ்டரின் சொல்லாலும், அவன் தேவபூமியை விட்டு விரைந்து அங்கே சென்றான்।

Verse 14

तृतीयस्तिष्ठतेऽद्यापि रक्तशृंगः स्मृतोऽत्र यः । तमानय सहस्राक्ष बिलं सार्पं प्रपूरय

இங்கே மூன்றாவதும் இன்றும் நிலைத்துள்ளது; அது ‘ரக்தச்ருங்க’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. ஓ சகஸ்ராக்ஷா (இந்திரா)! அவனை அழைத்து வந்து நாக-குகையை நிரப்புவாயாக।

Verse 15

नान्यथा पूरितुं शक्यो बिलोऽयं त्रिदशाधिप । तं मुक्त्वा पर्वत श्रेष्ठं सत्यमेतन्मयोदितम्

ஏ த்ரிதசாதிபா! இந்தப் பிலம் வேறு எந்த வழியாலும் நிரப்ப இயலாது. அந்தப் பர்வதச் சிறந்தவனை விடுவிக்காமல் இது நிறைவேறாது—இதுவே நான் உரைக்கும் உண்மை.

Verse 16

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवपूज्यस्य वचनं त्रिदशाधिपः । जगाम सत्वरं तत्र स यत्रास्ते हिमालयः

சூதர் கூறினார்—தேவரால் வணங்கப்படும் அவருடைய சொற்களை கேட்டுத் த்ரிதசாதிபன் (இந்திரன்) விரைந்து, இமாலயம் நிற்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 17

ततः प्रोवाच तं गत्वा सामपूर्वमिदं वचः । हिमाचलं गिरिश्रेष्ठं सिद्धचारणसेवितम्

பின்னர் அவனிடம் சென்று, சமாதானத்துடன் தொடங்கி இவ்வாறு உரைத்தான்—ஹிமாசலமே, மலைகளில் சிறந்தவனே, சித்தர்-சாரணர் சேவிக்கும் பெருமலையே!

Verse 18

इन्द्र उवाच । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे महान्नागबिलः स्थितः । तेन गत्वा नरा देवं पाताले हाटकेश्वरम्

இந்திரன் கூறினான்—ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் ஒரு மகா நாகபிலம் உள்ளது. அங்கே சென்றால் மக்கள் பாதாளத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர தேவனை தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 19

पूजयिष्यंति ये केचिदपि पापपरायणाः । मया सार्धं करिष्यंति ततः स्पर्द्धां नगोत्तम

ஏ நகோத்தமா! பாவத்தில் ஈடுபட்டவர்களாயினும் அங்கே வழிபடுவார்கள்; அதன் பின் புண்ணியத்தில் என்னோடு போட்டியிடத் தொடங்குவார்கள்.

Verse 20

तस्मात्पुत्रमिमं तत्र रक्तशृंगं हिमालय । प्रेषयस्व बिलो येन पूर्यते सोऽहिसंभवः

ஆகையால், ஓ இமயமே! உன் புதல்வன் ரக்தச்ருங்கனை அங்கே அனுப்பு; அவனால் அந்த நாகபிலம் எனும் பாம்புப் பிறப்புக் குகை நிரம்பும்।

Verse 21

कुरुष्व त्वं ममातिथ्यं गृहप्राप्तस्य पर्वत । आत्मपुत्रप्रदानेन कीर्तिं प्राप्स्यस्यलौकिकीम्

ஓ பர்வதமே! உன் இல்லம் வந்த என்னை விருந்தினனாக உபசரிப்பாயாக; உன் சொந்த புதல்வனை அர்ப்பணித்தால் உலகில் அரிய புகழ் பெறுவாய்।

Verse 22

बाढमित्येव सोऽप्युक्त्वा पूजयित्वा च देवपम् । ततः प्रोवाच तं पुत्रं रक्तशृंगं हिमालयः

“அப்படியே” என்று சொல்லி அவனும் ஒப்புக் கொண்டு தேவர்களின் அதிபதியை முறையாகப் பூஜித்தான். பின்னர் இமயன் தன் மகன் ரக்தச்ருங்கனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 23

तवार्थाय सहस्राक्षः पुत्र प्राप्तो ममांतिकम् । तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र यत्र नागबिलः स्थितः

மகனே! உன் பொருட்டே ஸஹஸ்ராக்ஷன் எனக்கு அருகே வந்தான்; ஆகவே நாகபிலம் உள்ள இடத்திற்குத் துரிதமாகச் செல்।

Verse 24

पूरयित्वा ममादेशात्तं त्वं शक्रस्य कृत्स्नशः । सुखी भव सहानेन तथान्यैः सुरसत्तमैः

என் ஆணைப்படி சக்ரனின் அந்த ஆணையை முழுமையாக நிறைவேற்றி, அவனுடனும் மற்ற உயர்ந்த தேவர்களுடனும் சேர்ந்து இன்பமுடன் இரு।

Verse 25

रक्तशृंग उवाच । नाहं तत्र गमिष्यामि मर्त्य भूमौ कथंचन । यत्र कण्टकिनो वृक्षा रूक्षाः फलविवर्जिताः

ரக்தஶ்ருங்கன் கூறினான்—மர்த்திய பூமிக்குத் நான் எவ்விதத்திலும் செல்லமாட்டேன்; அங்கே முள்ளுள்ள மரங்கள் கடினமும் வறட்சியுமாய், கனியற்றவையாக உள்ளன.

Verse 26

न सिद्धा न च गंधर्वा न देवा न च किंनराः । न च तीर्थानि रम्याणि न नद्यो विमलोदकाः

அங்கே சித்தர்களும் இல்லை, கந்தர்வர்களும் இல்லை, தேவர்களும் இல்லை, கின்னரர்களும் இல்லை; இனிய தீர்த்தங்களும் இல்லை, தூய நீருடைய நதிகளும் இல்லை.

Verse 27

तथा पापसमाचारा मनुष्याः शीलवर्जिताः । दुष्टचित्ताः सदा सर्वे तिर्यग्योनिगता अपि

மேலும் அங்கே உள்ள மனிதர்கள் பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, நல்லொழுக்கமற்றவர்கள்; அனைவரும் எப்போதும் தீய மனத்தினர், விலங்கு யோனியில் வீழ்ந்தவர்களைப் போலவே.

Verse 28

तथा मम नगश्रेष्ठ पक्षौ द्वावपि कर्तितौ । शक्रेण तेन नो शक्तिर्गंतुमस्ति कथंचन

மேலும், ஓ மலைகளில் சிறந்தவனே! என் இரு சிறகுகளையும் அந்த ஶக்ரன் வெட்டிவிட்டான்; ஆகவே நான் எவ்விதத்திலும் செல்ல வல்லமை இல்லை.

Verse 29

तस्मात्कंचित्सहस्राक्ष उपायं तत्कृते परम् । चिंतयत्वेव मां मुक्त्वा सत्यमेतन्मयोदितम्

ஆகையால், ஓ ஸஹஸ்ராக்ஷனே! அதற்கான உத்தம உபாயத்தைச் சிந்தித்து, என்னை இக்கடமையிலிருந்து விடுவி; நான் கூறியது உண்மையே.

Verse 30

शक्र उवाच । अह त्वां तत्र नेष्यामि स्वहस्तेन विदारितम् । तत्रापि सुशुभा वृक्षा भविष्यंति तवाश्रयाः

சக்ரன் கூறினான்—என் கையாலே வழியைப் பிளந்து உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்வேன். அங்கேயும் உன் அடைக்கலமாக மிக அழகிய மரங்கள் தோன்றும்.

Verse 31

तथा पुण्यानि तीर्थानि देवतायतनानि च । समंतात्ते भविष्यंति मुनीनामाश्रमास्तथा

அதேபோல் புனித தீர்த்தங்களும் தேவாலயங்களும் உன்னைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் தோன்றும்; அதுபோல முனிவர்களின் ஆசிரமங்களும் உருவாகும்.

Verse 32

अत्रस्थस्य प्रभावो यस्तव पर्वत नंदन । मद्वाक्यात्तत्र संस्थस्य कोटिसंख्यो भविष्यति

மலைநந்தனனே! இங்கே நீ தங்கியிருக்கும் போது உள்ள உன் பிரபாவம், என் வாக்கினால் அங்கே நிலைத்திருப்பவருக்கு கோடிமடங்காக ஆகும்.

Verse 33

तथा ये मानवास्तत्र पापात्मानोऽपि भूतले । विपाप्मानो भविष्यंति सहसा तव दर्शनात्

அங்கே பூமியில் உள்ள மனிதர்கள்—பாவ இயல்புடையவர்களாயினும்—உன் தரிசனமட்டுமே கொண்டு உடனே பாவமற்றவர்களாகிவிடுவர்.

Verse 34

तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र मया सार्धं नगात्मज । न चेद्वज्रप्रहारेण करिष्यामि सहस्रधा

ஆகையால், மலைப்பிறந்தவனே, என்னுடன் விரைந்து அங்கே செல்; இல்லையெனில் வஜ்ரப் பிரஹாரத்தால் உன்னை ஆயிரம் துண்டுகளாக்குவேன்.

Verse 35

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रक्तशृंगो भयान्वितः । प्रविष्टः सहसागत्य तस्मिन्नागबिले गतः

சூதர் கூறினார்—அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டதும் ரக்தச்ருங்கன் அச்சத்தால் நடுங்கினான். உடனே வந்து உள்ளே புகுந்து அந்த நாகக் குகைக்குள் சென்றான்.

Verse 36

निमग्नो ब्राह्मणश्रेष्ठा नासाग्रं यावदेव हि । शृंगैर्मनोरमैस्तुं गैः समग्रैः सहितस्तदा । वृक्षगुल्मलताकीर्णै रम्यपक्षिनिषेवितैः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் மூக்கின் நுனிவரை மட்டுமே மூழ்கியிருந்தான். அப்போது அந்த இடம் மனோகரமான, முழுமையான உயர்ந்த சிகரங்களால் அலங்கரித்து, மரம்-புதர்-கொடிகளால் நிரம்பி, இனிய பறவைகளால் சேவிக்கப்பட்டது.

Verse 37

एवं संस्थाप्य तं शक्रो हिमाचलसुतं नगम् । ततः प्रोवाच सहृष्टो वरो मत्तः प्रगृह्यताम्

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்) ஹிமாசலப் புதல்வனான அந்த மலையை நிறுவினான். பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—“என்னிடமிருந்து ஒரு வரத்தை ஏற்றுக்கொள்.”

Verse 38

रक्तशृंग उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्त्वं तुष्टः सुरेश्वर । किं वरेण करिष्यामि त्वत्प्रसादादहं सुखी

ரக்தச்ருங்கன் கூறினான்—ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, நீர் திருப்தியடைந்ததே எங்களுக்கான வரம். வேறு வரம் எனக்கு எதற்கு? உமது அருளால் நான் ஏற்கனவே நிறைவுற்றேன்.

Verse 39

इन्द्र उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्यादपि स्वप्ने नगात्मज । किं पुनर्दर्शने जाते कृते कृत्ये विशेषतः

இந்திரன் கூறினான்—ஓ மலைப்பிறந்தவனே, என் தரிசனம் கனவில்கூட வீணாகாது. அப்படியிருக்க நேரில் தரிசனம் கிடைத்து, குறிப்பாக வேண்டிய செயல் நிறைவேறியபோது, அது எவ்வாறு வீணாகும்?

Verse 41

इन्द्र उवाच । भविष्यति महीपालश्चमत्कार इति स्मृतः । तव मूर्धनि विप्रार्थं स पुरं स्थापयिष्यति

இந்திரன் கூறினான்—‘சமத்கார’ எனப் புகழ்பெறும் ஒரு மன்னன் வருவான். பிராமணர்களின் நலனுக்காக உன் உச்சியில் ஒரு நகரத்தை நிறுவுவான்.

Verse 42

तत्र ब्राह्मणशार्दूला वेदवेदांगपारगाः । विभवं तव निःशेषं भजिष्यंति प्रहर्षिताः

அங்கே வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த சிறந்த பிராமணர்கள் மகிழ்ந்து உன் முழு வைபவத்தையும் அனுபவித்து போற்றுவார்கள்.

Verse 43

तथाहं चैत्रमासस्य चतुर्दश्यां नगात्मज । कृष्णायां स्वयमागत्य शृंगे मुख्यतमे तव

மலைப்புதல்வனே! சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று நான் தானே வந்து உன் மிகச் சிறந்த சிகரத்தில் நிற்பேன்.

Verse 44

पूजयिष्यामि देवेशं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । सर्वैर्देवगणैः सार्धं तथा किंनरगुह्यकैः

நான் ‘ஹாடகேஸ்வர’ என அழைக்கப்படும் தேவேசனை வழிபடுவேன்—அனைத்து தேவர்கணங்களுடனும், கின்னரர் மற்றும் குஹ்யகருடனும் சேர்ந்து.

Verse 45

तमेकं दिवसं चात्र शृंगे तव हरः स्वयम् । अस्माभिः सहितस्तुष्टो निवासं प्रकरिष्यति

இங்கே உன் சிகரத்தில் ஒரு நாள் மட்டும், நம்முடன் மகிழ்ந்து, ஹரன் தானே தங்குவான்.

Verse 46

प्रभावस्तेन ते मुख्य स्त्रैलोक्येऽपि भविष्यति । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

இதனால், ஓ முதன்மையானவரே, உமது பெருமை மூவுலகிலும் புகழ்பெறும். உமக்கு மங்களம் உண்டாக; நான் இப்போது திரிதிவ-தாமத்திற்குப் புறப்படுகிறேன்।

Verse 47

सूत उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षस्ततः प्राप्तस्त्रिविष्टपम् । रक्तशृंगोऽपि तस्थौ च व्याप्य नागबिलं तदा

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அங்கிருந்து திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைந்தான். ரக்தச்ருங்கனும் அப்போது நாகபிலத்தை வியாபித்து அங்கேயே நிலைத்தான்।

Verse 48

तस्योपरि सुमुख्यानि तीर्थान्यायतनानि च । संजातानि मुनीनां च संजाताश्च तथाऽश्रमाः

அந்த இடத்தின் மேல் பல சிறந்த தீர்த்தங்களும் புனித ஆலயங்களும் தோன்றின. அதுபோல முனிவர்களின் ஆசிரமங்களும் அங்கே உருவாயின।