Adhyaya 154

Verse 1

सूत उवाच । या नारी तत्र सत्कुण्डे स्नात्वा तां पार्वतीं पुनः । दृष्ट्वा स्नाति ततस्तीर्थे तस्मिन्रूपमये शुभे

சூதர் கூறினார்—அங்கே அந்தச் சிறந்த குண்டத்தில் நீராடி, மீண்டும் பார்வதீ தேவியைத் தரிசித்து, அந்தத் தெய்வ அழகால் ஒளிரும் மங்கள தீர்த்தத்தில் மறுபடியும் நீராடும் பெண்—

Verse 2

पुनश्च पार्वतीं पश्येच्छ्रद्धया परया युता । सद्यः सा मुच्यते कृत्स्नैराजन्ममरणांतिकैः

மேலும் பரம பக்தி-நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் பார்வதீ தேவியைத் தரிசித்தால், பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை தொடரும் எல்லா துயரங்களிலிருந்தும் அவள் உடனே விடுதலை பெறுகிறாள்.

Verse 3

तत्रैवास्ति जयानाम पार्वत्याः किंकरी द्विजाः । तया तत्र कृतं कुण्डं गौरीकुण्डसमीपतः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அங்கேயே பார்வதீ தேவியின் பணிப்பெண் ‘ஜயா’ என்ற பெயருடன் இருக்கிறாள். அவளால் அங்கே கௌரீகுண்டத்தின் அருகில் ஒரு குண்டம் அமைக்கப்பட்டது.

Verse 4

या तत्र कुरुते स्नानं तृतीयादिवसेऽबला । सुतसौभाग्यसंपन्ना सा भवेत्पतिवल्लभा

அங்கே திதி த்ருதியை முதலான நாட்களில் நீராடும் பெண், புத்திரப் பேறும் நல்வாழ்வும் பெற்று, கணவருக்கு மிகவும் பிரியமானவளாக ஆகிறாள்.

Verse 5

तथान्यदपि तत्रास्ति विजयाकुण्डमुत्तमम् । तत्र स्नाताऽपि वंध्या स्त्री जायते पुत्रसंयुता

அதேபோல் அங்கே ‘விஜயா-குண்டம்’ எனும் மற்றொரு சிறந்த குளமும் உள்ளது. அங்கே நீராடினால் வന്ധ்யையான பெண்ணும் புத்ரவதியாகிறாள்।

Verse 6

न च पश्यति पुत्राणां कदाचिद्व्यसनं द्विजाः । न वियोगं न दुःखं च स्वप्नांते च कदाचन

ஓ த்விஜர்களே, புத்ரர்களுக்கு எப்போதும் துன்பம் வருவதை ஒருவர் காணார்; பிரிவும் இல்லை, துக்கமும் இல்லை—கனவின் முடிவிலும் கூட ஒருபோதும் இல்லை।

Verse 7

काकवंध्याऽपि या नारी तत्र स्नानं समाचरेत् । सा पुत्रान्विविधांल्लब्ध्वा स्वर्गलोके महीयते

‘காகவந்த்யா’ எனக் கூறப்படும் பெண்ணும் அங்கே ஸ்நானம் செய்தால், பலவகை புத்ரர்களைப் பெற்று ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । एतेषां सूत तीर्थानां तीर्थमस्ति सुसिद्धिदम् । क्वचित्किंञ्चिद्भवेत्सिद्धिर्यत्र स्नानाच्छरीरजा

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, இத்தீர்த்தங்களில் சிறந்த சித்தியை அளிக்கும் தீர்த்தம் ஏதேனும் உள்ளதா? எங்கேனும் ஸ்நானத்தால் உடலால் உண்டாகும் சித்தியும் தோன்றுமா?

Verse 9

सूत उवाच । सप्तविंशतिलिंगानि यानि संति द्विजोत्तमाः । तेषां मध्येऽभवत्सिद्धिरेकस्मिन्निखिला द्विजाः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, இங்கே இருபத்தேழு லிங்கங்கள் உள்ளன. ஓ பிராமணர்களே, அவற்றில் ஒன்றினாலேயே முழுமையான சித்தி கிடைக்கிறது।

Verse 10

एकस्य सत्त्वयुक्तस्य वीरव्रतयुतस्य च । आश्विनस्य चतुर्दश्यां कृष्णायां द्विजसत्तमाः

அந்த ஒரே லிங்கத்திற்காக—சத்துவம் நிறைந்தும் வீர விரதம் தாங்கியும் உள்ளவன், ஆஸ்வின மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே—

Verse 11

अर्धरात्रे विधानेन तेषां पूजां करोति यः । प्रागुक्तं जपनं भक्त्या स क्रमात्साधकोत्तमः

விதிப்படி அர்த்தராத்திரியில் அவர்களின் பூஜையைச் செய்து, முன் கூறிய ஜபத்தை பக்தியுடன் மேற்கொள்வவன்—மெல்ல மெல்ல சாதகர்களில் சிறந்தவனாகிறான்।

Verse 12

अंगन्यासं विधायोच्चैः क्षुरिकासूक्तमुच्चरत् । तेषामग्रे पुनः सम्यक्पूजयित्वा च शंकरम्

அங்கந்யாசம் செய்து, க்ஷுரிகா-ஸூக்தத்தை உரத்த குரலில் உச்சரித்து, பின்னர் அவர்களின் முன்னிலையில் சங்கரனை முறையாக மீண்டும் பூஜித்து—

Verse 13

पृथगेकैकशो भक्त्या पूजयेद्दिक्पतींश्च वै

பின்னர் தனித்தனியாக, ஒன்றொன்றாக, பக்தியுடன் திசைகளின் அதிபதிகளையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 14

अथाऽगत्य गणेशो वै विकरालो भयानकः । लंबोदरो वै नग्नश्च कृष्णदन्तसमुद्भवः

அதன்பின் கணேசரும் அங்கு வந்தார்—விகராளமும் பயங்கரமும் ஆன ரூபத்துடன்; லம்போதரன், நிர்வாணன், கருநிறத் தந்தங்களுடன் வெளிப்பட்டார்।

Verse 15

खड्गहस्तोऽब्रवीद्युद्धं प्रकुरुष्व मया समम् । मुक्त्वैतत्कपटं भूमौ यदि वीरोऽसि सात्त्विकः

வாளை கையில் ஏந்தி அவன் கூறினான்—“என்னுடன் சமப் போரில் போர் செய். நீ சாத்த்விக வீரன் என்றால், இந்தக் கபடத்தை நிலத்தில் எறிந்து விடு.”

Verse 16

ततस्तत्कर्षणाच्चापि यस्तेनाशु प्रताड्यते । स तेनैव शरीरेण नीयते तेन तत्पदम्

பின்பு அந்த இழுத்துச் செல்லுதலினாலும், யார் அந்த சக்தியால் விரைவில் தாக்கப்படுகிறாரோ, அவர் அதே காரணத்தால்—அதே உடலோடு—அந்த பரம பதத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்.

Verse 17

यत्र स्थाने जरामृत्युर्न शोकश्च कदाचन । तथा चित्रेश्वरीपीठे सिद्धिरेकस्य कीर्तिता

எந்த இடத்தில் முதுமை இல்லை, மரணம் இல்லை, எந்நேரமும் துயரமும் இல்லை—அத்தகைய சித்ரேஸ்வரீ பீடத்தில் ஒப்பற்ற (அத்விதீய) சித்தி புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 19

माघकृष्णचतुर्दश्यां यः पीठं तत्र पूजयेत् । आगमोक्तविधानेन सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

மாசி (மாஹ) மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, அங்கே அந்த பீடத்தை யார் வழிபடுகிறாரோ—ஆகமங்களில் கூறிய விதிப்படி, நிறைந்த பக்தி-நம்பிக்கையுடன்—

Verse 20

सिद्धिमूल्ये न गृह्णातु कश्चिच्चेदस्ति सात्त्विकः । ततश्च याचते यश्च प्रगृह्णाति च सद्द्विजाः

உண்மையில் சாத்த்விகன் என்றால், சித்தி அளிப்பதற்காக எந்த ‘விலையும்’ ஏற்கக் கூடாது. பின்னர் அதை கேட்பவர்களும், அதை ஏற்றுக்கொள்வவர்களும்—அந்த பெயரளவான சத்-த்விஜர்கள்—

Verse 21

स तमादाय निर्याति यत्र देवो महेश्वरः । हाटकेश्वरजं लिंगं चित्रशर्मप्रतिष्ठितम्

அவன் அவனை அழைத்துக்கொண்டு, தேவன் மகேஸ்வரன் உறையும் இடத்திற்குச் செல்கிறான்—அங்கே சித்ரசர்மன் பிரதிஷ்டை செய்த ‘ஹாடகேஸ்வர’ என்னும் லிங்கம் நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 22

तस्य स्थानस्य मध्यस्थो यस्तं पूजयते नरः । शिवरात्रौ निशीथे च पुष्पलक्षणभक्तितः । सुसिद्धिमाप्नुयात्तूर्णं स शरीरेण तत्क्षणात्

அந்த புனிதத் தலத்தின் நடுவில் நின்று, சிவராத்திரியின் நிசீதக் காலத்தில் உண்மை பக்தியின் இலக்கணமுள்ள மலர்களை அர்ப்பணித்து அவரை வழிபடுகிறவன்—அதே கணத்தில், உடலோடு, விரைவில் உயர்ந்த சித்தியை அடைகிறான்.

Verse 23

सिद्धिस्थानानि सर्वाणि तस्मिन्क्षेत्रे स्थितानि वै । वीरव्रतप्रयुक्तानां मानवानां द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் உண்மையாகவே எல்லா ‘சித்தி-ஸ்தலங்களும்’ உள்ளன; அவை வீர விரதத்தில் ஈடுபட்ட மனிதர்களுக்குப் (பலன் தருவன).

Verse 24

ऋषय ऊचुः । तामसो यस्त्वया प्रोक्तः सिद्धिमार्गो महामते । अनर्हो ब्राह्मणेन्द्राणां श्रोत्रियाणां विशेषतः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதியே! நீங்கள் உரைத்த சித்திக்கான தாமஸ மார்க்கம், பிராமணர்களில் முதன்மையானோருக்கும், குறிப்பாக ஸ்ரோத்ரிய பண்டிதர்களுக்கும், ஏற்றதல்ல.

Verse 25

शुद्धान्तः करणैः सूत भूतहिंसाविवर्जितैः । यथा संप्राप्यते मोक्षो ब्राह्मणैः सुचिरादपि

ஓ சூதரே! தூய உள்ளக்கருவிகளுடன், உயிர்களுக்கு வன்முறை செய்யாமல்—நீண்ட காலம் எடுத்தாலும்—பிராமணர்கள் மோட்சத்தை எவ்வாறு அடைகிறார்கள் என்பதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 26

तत्त्वं ब्रूहि महाभाग मोक्षोपायं द्विजन्मनाम्

ஓ மகாபாகனே! தத்துவத்தைத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக—இருபிறப்போர்க்கு மோக்ஷ வழியை அறிவிப்பாயாக।

Verse 27

सूत उवाच । रुद्रैर्दशभिः संयुक्तमानंदेश्वरकं तथा । स्नात्वा तदग्रतः कुण्डे शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

சூதர் கூறினார்—பத்து ருத்ரர்களுடன் இணைந்த ஆனந்தேஸ்வரகனை அணுகி, அதன் முன் உள்ள குண்டத்தில் சாஸ்திர விதிப்படி நீராட வேண்டும்।

Verse 28

संसिद्धिमाप्नुयान्मर्त्यो दुर्लभां त्रिदशैरपि । माघमासे नरः स्नात्वा विश्वामित्रह्रदे नरः

மனிதன் முழு சித்தியை அடைவான்—தேவர்களுக்கும் அரிதானது; மாக மாதத்தில் விஸ்வாமித்ர ஹ்ரதத்தில் நீராடினால்।

Verse 29

प्रत्यूषे तिलपात्रं च ब्राह्मणाय निवेदयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्म लोके महीयते

விடியற்காலையில் பிராமணருக்கு எள்ளுப் பாத்திரம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 30

यद्यपि स्याद्दुराचारः सर्वाशी सर्वविक्रयी । सुपर्णाख्यस्य देवस्य पुरतः श्रद्धयाऽन्वितः

அவன் தீயொழுக்கமுடையவனாக, எதையும் உண்ணுபவனாக, எதையும் விற்பவனாக இருந்தாலும்; நம்பிக்கையுடன் ‘சுபர்ண’ எனப்படும் தேவனின் முன் நின்றால்।

Verse 31

प्रायोपवेशनं कृत्वा ह्युपवासपरो नरः । यस्त्यजेन्मानवः प्राणान्न स भूयोऽभिजायते

பிராயோபவேசன விரதம் கொண்டு நோன்பில் நிலைத்து உயிரைத் துறப்பவன் மீண்டும் பிறவி எடுக்கான்.

Verse 32

एवं सिद्धित्रयं प्रोक्तं ब्राह्मणानां हितावहम् । सात्त्विकं ब्राह्मणश्रेष्ठाः शंसितं त्रिदशैरपि

இவ்வாறு பிராமணர்களுக்கு நலமளிக்கும் மூவகைச் சித்தி கூறப்பட்டது; ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, இது சாத்த்விகமானது; தேவர்களாலும் போற்றப்படுகிறது.

Verse 33

अन्यानि तत्र तीर्थानि देवतायतनानि च । तानि स्वर्गप्रदान्याहुर्मुनयः शंसितव्रताः

அங்கே இன்னும் பல தீர்த்தங்களும் தேவர்களின் ஆலயங்களும் உள்ளன; விரதத்தில் புகழ்பெற்ற முனிவர்கள் அவை ஸ்வர்கம் அளிப்பவை எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 34

एतद्वः सर्वमाख्यातं क्षेत्रमाहात्म्यमुत्तमम् । हाटकेश्वरदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

இவை அனைத்தும் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—ஹாடகேஸ்வர தேவனின் திருக்க்ஷேத்திரத்தின் உத்தம மஹிமை; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 35

योऽत्र सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वा पश्यति भक्तितः । सर्वाण्यायतनान्येव स पापोऽपि विमुच्यते

இங்கே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, பக்தியுடன் எல்லா ஆலயங்களையும் தரிசிப்பவன், பாவியாயினும் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 36

एतत्खंडं पुराणस्य प्रथमं परिकीर्तितम् । कार्तिकेयप्रणीतस्य सर्वपापहरं शुभम्

புராணத்தின் இக்கண்டம் முதலாவதாகப் புகழப்படுகிறது; கார்த்திகேயர் இயற்றியது, மங்களமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது.

Verse 37

यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । इह भुक्त्वा सुविपुलान्भोगान्याति त्रिविष्टपम्

இதை பக்தியுடன் பாராயணம்/கீர்த்தனம் செய்பவனும், ஒருமனத்துடன் கேட்பவனும்—இவ்வுலகில் பெரும் போகங்களை அனுபவித்து இறுதியில் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவான்.

Verse 38

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वदानैश्च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति शृण्वञ्छ्रद्धासमन्वितः

எல்லாத் தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும், எல்லாத் தானங்களின் பயனும்—நம்பிக்கையுடன் கேட்பவன் அதே பயனை அடைவான்.

Verse 39

श्रुत्वा पुराणमेतद्धि जन्मकोटिसमुद्भवात् । पातकाद्विप्रमुच्येत कुलानामुद्धरेच्छतम्

இந்தப் புராணத்தைச் செவிமடுத்தால், கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விரைவில் விடுபட்டு, தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளையும் உயர்த்துவான்.

Verse 40

ततो व्यासः पूजनीयो वस्त्रदानादिभूषणैः । गोभूहिरण्यनिर्वापैर्दानैश्च विविधैरपि

ஆகையால் வியாசரைப் போற்ற வேண்டும்—வஸ்திரதானம் முதலிய அலங்காரங்களால், மேலும் பசு, நிலம், பொன்-நிக்ஷேபம் மற்றும் பலவகை தானங்களாலும்.

Verse 41

तेन संपूजितो व्यासः कृष्णद्वैपायनः मनुः । साक्षात्सत्यवतीपुत्रो येन व्यासः सुपूजितः

அவ்வித முறையால் முனிவர் கிருஷ்ணத்வைபாயன வ்யாசர் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார். அவர் சாக்ஷாத் சத்யவதியின் புதல்வர்; அவரால் வ்யாசருக்கு சிறந்த பூஜை நிகழ்கிறது.

Verse 42

एकमप्यक्षरं यस्तु गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा ह्यनृणी भवेत्

குரு சீடனுக்கு ஒரு எழுத்தையேனும் உபதேசித்தால், அந்தக் கடனிலிருந்து முழுதும் விடுபடச் செய்யும் செல்வம் பூமியில் இல்லை; தானம் கொடுத்தாலும் நி஋ணன் ஆக முடியாது.

Verse 43

एतत्पवित्रमायुष्यं धन्यं स्व स्त्ययनं महत् । यच्छ्रुत्वा सर्वदुःखेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

இது புனிதமானது, ஆயுளை வளர்ப்பது, மங்களகரமானது, தன் நலனுக்குப் பெரும் வரம். இதைச் செவிமடுத்தால் எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 154

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये चित्रेश्वरीपीठक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக ‘சித்ரேஸ்வரீபீட க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 154ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.