Adhyaya 32

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्योऽस्ति द्विजश्रेष्ठास्तस्मिन्क्षेत्रे शुभावहे । सप्तर्षीणां सुविख्यात आश्रमः सर्वकामदः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! அந்த மங்களகரமான க்ஷேத்திரத்தில் இன்னொரு புண்ணியஸ்தலம் உள்ளது—சப்தரிஷிகளின் புகழ்பெற்ற ஆசிரமம்; அது எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 2

तत्र श्रावणमासस्य पंचदश्यां समाहितः । यः करोति नरः स्नानं स लभेद्वांछितं फलम्

அங்கே ஸ்ராவண மாதத்தின் பஞ்சதசி (பௌர்ணமி) நாளில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி ஸ்நானம் செய்பவன் விரும்பிய பலனை அடைவான்.

Verse 3

कन्दमूलफलैः शाकैर्यस्तत्र श्राद्धमाचरेत् । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

அங்கே கந்தம், மூலம், பழம், கீரை முதலியவற்றால் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் ஆகிய யாகங்களின் முழுப் பலனை அடைவான்.

Verse 4

पंचम्यां शुक्लपक्षे तु मासि भाद्रपदे द्विजाः । यस्तान्पूजयते भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । विधिनानेन विप्रेन्द्राः सर्वानेव यथाक्रमम्

ஓ த்விஜர்களே! பாத்ரபத மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ பஞ்சமி நாளில், பக்தியுடன் மலர், தூபம், அனுலேபனம் முதலியவற்றால், இவ்விதிப்படி வரிசையாக அவர்களையெல்லாம் வழிபடுகிறவன்—(மிகுந்த பலன் பெறுவான்).

Verse 5

ॐ अत्रये नमः । ॐ वसिष्ठाय नमः । ॐ कश्यपाय नमः । ॐ भरद्वाजाय नमः । ॐ गौतमाय नमः । ॐ कौशिकाय नमः । ॐ जमदग्नये नमः । ॐ अरुंधत्यै नमः । पूजामंत्रः । जह्नुकन्यापवित्रांगा गृहीतजपमालिकाः । गृह्णंत्वर्घं मया दत्तमृषयः सर्वकामदाः

‘ஓம் அத்ரயே நமः। ஓம் வசிஷ்டாய நமः। ஓம் கஷ்யபாய நமः। ஓம் பரத்வாஜாய நமः। ஓம் கௌதமாய நமः। ஓம் கௌசிகாய நமः। ஓம் ஜமதக்னயே நமः। ஓம் அருந்தத்யை நமः।’—இவை பூஜா மந்திரங்கள். ‘ஜஹ்னு-கன்னி (கங்கை)யால் புனிதமான உடலுடையவர்களே, ஜபமாலையைத் தாங்கிய ரிஷிகளே! நான் அளித்த அர்க்யத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் ரிஷிகளே!’

Verse 6

ऋषय ऊचुः । तत्र सप्तर्षिभिस्तीर्थं कस्मिन्काले व्यवस्थितम् । विस्तरात्सूतज ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—அவ்விடத்தில் சப்தரிஷிகளால் அந்தத் தீர்த்தம் எந்தக் காலத்தில் நிறுவப்பட்டது? ஓ சூதபுத்திரா, விரிவாகச் சொல்வாயாக; எங்கள் ஆர்வம் மிகுந்தது.

Verse 7

सूत उवाच । अनावृष्टिः पुरा जाता लोके द्वादशवार्षिकी । सर्वोषधिक्षयो जातस्ततो लोकाः क्षयार्दिताः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் உலகில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையின்மை ஏற்பட்டது. எல்லா மூலிகைகளும் பயிர்களும் அழிந்தன; அதனால் மக்கள் சிதைவும் துன்பமும் அடைந்தனர்.

Verse 8

अस्थिशेषा निरुत्साहास्त्यक्तधर्मव्रतक्रियाः । अभक्ष्यभक्षणपरास्तथैवापेयपायिनः

அவர்கள் எலும்பே மிச்சமாய், உற்சாகமின்றி, தர்மம், விரதம், நித்யக் கிரியைகளை விட்டனர். உண்ணத் தகாததை உண்டனர்; குடிக்கத் தகாததையும் குடித்தனர்.

Verse 9

त्यजंति मातरः पुत्रान्कलत्राणि तथा नराः । भृत्यान्स्वानपि वित्तेशाः का कथान्यसमुद्भवान्

தாய்மார்கள் மகன்களை விட்டனர்; ஆண்கள் மனைவியரையும் கைவிட்டனர். செல்வர்கள் தம் பணியாளர்களையும் விட்டனர்—பிறர் வீட்டாரைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 10

संत्यक्तान्यग्निहोत्राणि ब्राह्मणैर्याजकैरपि । व्रतानि व्रतिभिर्दांतैरपि वृद्धतमैर्द्विजाः

யாஜகப் பிராமணர்களும் அக்னிஹோத்ரத்தை விட்டனர். விரதம் காக்கும் கட்டுப்பாட்டாளர்கள்—மிக முதிய த்விஜர்களும் கூட—தம் விரதநியமங்களை கைவிட்டனர்.

Verse 11

दृश्यते चैव यत्रैव सस्यं वापि कथंचन । ह्रियते लज्जया हीनैस्तत्र क्षुत्क्षामकैर्नरैः

எங்கே எங்கே சிறிதளவாவது தானியப் பயிர் காணப்பட்டதோ, அங்கே பசியால் மெலிந்த, வெட்கமற்ற மனிதர்கள் அதை எடுத்துச் சென்றனர்.

Verse 12

एवमन्नक्षये जाते पीडिते धरणीतले । सप्तर्षयः क्षुधाविष्टा बभ्रमुस्तत्रतत्र च

இவ்வாறு அன்னம் தீர்ந்து பூமித்தளம் துன்புற்றபோது, பசியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சப்தரிஷிகள் இடமிடமாக அலைந்தனர்.

Verse 13

अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपः सुमहातपाः । भरद्वाजस्तथा चान्यो गौतमः संशितव्रतः । कौशिको जमदग्निश्च तथैवारुंधती सती

அத்திரி, வசிஷ்டர், மஹாதபஸ்வி காச்யபர்; பரத்வாஜர், உறுதியான விரதமுடைய கௌதமர்; கௌசிகர், ஜமதக்னி, மேலும் சதியான அருந்ததி.

Verse 14

अथ तेषां समस्तानां चंडाभूत्परिचारिका । पशुवक्त्रस्तथा भृत्यो विनयेन समवितः

அப்போது அவர்களெல்லாரின் முன்னும் ஒரு சண்டாளப் பெண் பணிவிடைப் பெண்ணாகத் தோன்றினாள்; மேலும் விலங்கு முகமுடைய ஒரு பணியாளனும்—இருவரும் பணிவுடன் இருந்தனர்.

Verse 15

ततस्ते विषयं प्राप्ता वृषादर्भिमहीपतेः । क्षुत्क्षामा मुनयोऽत्यर्थं देशे चानर्तसंज्ञके

பின்னர் அவர்கள் வೃಷாதர்பி அரசனின் நாட்டை அடைந்தனர்; பசியால் மிகுந்த மெலிவுற்ற முனிவர்கள் ‘அனர்த்த’ எனப்படும் தேசத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 17

ततस्तैः पतितो भूमौ दृष्टो मृतकुमारकः । मंत्रयित्वा मिथः पश्चाद्गृहीतो भक्षणाय च

அப்போது அவர்கள் தரையில் விழுந்திருந்த இறந்த சிறுவனை கண்டனர். தங்களுக்குள் ஆலோசித்து, பின்னர் அவனை—even உண்ணுவதற்காகவும்—எடுத்து சென்றனர்.

Verse 18

अपचन्यावदग्नौ तं क्षुधया परिपीडिताः । वृषादर्भिर्नृपः प्राप्तः श्रुत्वा तेषां विचेष्टितम्

பசியால் வாடிய அவர்கள் அவனை நெருப்பில் சமைக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் அந்தக் கொடிய செயலைக் கேட்டு அரசன் வृषாதர்பி அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 19

वृषादर्भिरुवाच । किमिदं गर्हितं कर्म क्रियते मुनिसत्तमाः । राक्षसानामयं धर्मो महामांसस्य भक्षणम्

வृषாதர்பி கூறினான்—“முனிவரே! இத்தகைய பழிக்கத்தக்க செயல் ஏன் செய்யப்படுகிறது? பெருமாம்சம் உண்ணுதல் ராக்ஷசர்களின் தர்மமே.”

Verse 20

सोऽहं सस्यं प्रदास्यामि ग्रामान्व्रीहीन्यवानपि । मम वाक्यादसंदिग्धं त्यजर्ध्वं मृतबालकम्

“நான் உங்களுக்கு தானியம் அளிப்பேன்—கிராமங்களும், நெல்லும், யவமும் கூட. என் சொல்லில் ஐயமின்றி நம்புங்கள்; இந்த இறந்த குழந்தையை விட்டுவிடுங்கள்.”

Verse 21

ऋषय ऊचुः । प्रायश्चित्तं समादिष्टं महामांसस्य भक्षणात् । प्रतिग्रहस्य भूपाला दापत्कालेऽपि नो नृप

ரிஷிகள் கூறினர்—“பெருமாம்சம் உண்டதற்குப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும், அரசே, ஆபத்துக் காலத்திலும் எங்களுக்கு பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) உரியதல்ல.”

Verse 22

पश्चात्तपश्चरिष्यामो महामांससमुद्भवम् । पातकं नाशयिष्यामो भक्षयामो वयं ततः

பின்னர் நாம் பெருமாம்சம் உண்டதனால் உண்டான பாவத்தை அகற்றத் தவம் செய்வோம். அந்தப் பாவத்தை அழித்த பின், அதன் பின்னரே நாம் உண்போம்.

Verse 23

वृषादर्भि रुवाच । प्रतिग्रहो द्विजातीनां प्रोक्ता वृत्तिरनिंदिता । ग्राह्यो मत्तस्ततः सर्वैर्नात्र कार्या विचारणा

விருஷாதர்பி கூறினார்—இருபிறப்போர்க்கு பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) குற்றமற்ற வாழ்வாதாரமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் என்னிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இங்கே ஆலோசனை வேண்டாம்.

Verse 24

ऋषय ऊचुः । राज प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः । स दूराद्ब्राह्मणैस्त्याज्यो विशेषात्कृतिभिर्नृप

ரிஷிகள் கூறினர்—அரசே, பிரதிக்ரஹம் கொடியது; சுவையில் தேன் போல இனிமை, ஆனால் விஷத்துக்கு ஒப்பானது. ஆகவே பிராமணர்கள் அதைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்; குறிப்பாக அறிவும் சாதனையும் உடையோர், அரசே.

Verse 25

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दश ध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

ஒரு ‘சக்ரீ’ பத்து கொலைஞர்களுக்கு ஒப்பான்; ஒரு ‘த்வஜீ’ பத்து சக்ரீகளுக்கு ஒப்பான்; ஒரு வेश्यை பத்து த்வஜீகளுக்கு ஒப்பாள்; ஒரு அரசன் பத்து வेश्यைகளுக்கு ஒப்பான்.

Verse 26

दशसूनासहस्रेण तुल्यो राजप्रतिग्रहः । कस्तस्य प्रतिगृह्णाति लोभाढ्यो ब्राह्मणो यथा

அரசரிடமிருந்து பெறும் பிரதிக்ரஹம் பத்து கொலைஞர்களின் ஆயிரமடிக்கு ஒப்பானது. அத்தகைய தானத்தை யார் ஏற்றுக்கொள்வார்—பேராசையால் நிறைந்த பிராமணன் தவிர?

Verse 27

रौरवादिषु सर्वेषु नरकेषु स पच्यते । तस्माद्गच्छ गृहे भूप स्वस्ति तेऽस्तु सदैव हि

அவன் ரௌரவ முதலிய எல்லா நரகங்களிலும் வேதனைப்பட்டு எரிக்கப்படுகிறான். ஆகவே, அரசே, இல்லத்திற்குச் செல்; உனக்கு எப்போதும் நலம் உண்டாகுக.

Verse 28

वयमन्यत्र यास्यामो ग्रहीष्यामो न ते धनम् । एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः

நாங்கள் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்; உன் செல்வத்தை ஏற்கமாட்டோம். இவ்வாறு கூறி, புகழப்பட்ட விரதமுடைய அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் புறப்படத் தயாரானார்கள்.

Verse 29

परित्यज्य कुमारं तं मृतं तमपि भूमिपम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं समुद्दिश्य ततो ययुः

அந்த இறந்த இளவரசனையும்—அந்த அரசனையும் கூட—விட்டுவிட்டு, சமத்காரபுரம் என்னும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நோக்கி அவர்கள் புறப்பட்டனர்.

Verse 30

सोऽपि राजा ततस्तैस्तु भर्त्सितोऽतिरुषान्वितः । जिज्ञासार्थं ततस्तेषां चक्रे कर्म द्विजोत्तमाः

அந்த அரசனும்—அவர்களால் கண்டிக்கப்பட்டு மிகுந்த கோபம் கொண்டவனாய்—அந்த உயர்ந்த பிராமணர்களைச் சோதிக்க ஒரு செயலைத் திட்டமிட்டான்.

Verse 31

ततः सुवर्णपूर्णानि विधायोदुम्बराणि च । तेषां मार्गाग्रतो भूमौ समंतादथ चाक्षिपत्

பின்னர் தங்கம் நிரம்பிய உதும்பரப் பாத்திரங்களைச் செய்து, அவர்களின் பாதையின் முன்பாக நிலத்தில் சுற்றிலும் வீசி எறிந்தான்.

Verse 32

सूत उवाच । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा पतितानि धरातले । उदुम्बराणि संदृष्ट्वा जगृहुः क्षुधयार्दिताः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த முனிவர்கள் தரையில் விழுந்திருந்த உதும்பரப் பாத்திரங்களைப் பார்த்து, பசியால் வாடி அவற்றை எடுத்துக் கொண்டனர்.

Verse 33

अथ तानि समालक्ष्य गुरूणि मुनिसत्तमाः । अत्रिरेकं परिस्फोट्य सुवर्णं वीक्ष्य चाब्रवीत्

பின்னர் முனிவர்களில் சிறந்தோர் அந்த கனமான பழங்களைப் பார்த்தனர்; அத்ரி ஒன்றை உடைத்து, உள்ளே பொன் இருப்பதைக் கண்டு கூறினார்.

Verse 34

अत्रिरुवाच । नास्माकं मुनयोऽज्ञानं नास्माकं गृहबुद्धयः । हैमानिमान्विजानंतो ग्रहीष्याम उदुम्बरान्

அத்ரி கூறினார்—நாங்கள் முனிவர்கள் அறியாமையுடையோர் அல்லோம்; இல்லறப் பற்றில் எங்கள் மனம் இல்லை. இவை பொன்னெனத் தோன்றும் மாயை என அறிந்து, உதும்பரப் பழங்களையே ஏற்றுக் கொள்வோம்.

Verse 35

तस्मादेतानि संत्यज्य हेमगर्भाणि दूरतः । उदुम्बराणि यास्यामः फलानि विगतस्पृहाः

ஆகையால் பொன் நிறைந்த இவற்றைத் தூரமாகத் தள்ளி, ஆசை நீங்கி உதும்பரப் பழங்களிடம் நாம் செல்வோம்.

Verse 36

सार्वभौमो महीपाल एकोऽन्यश्च निरीहकः । सुभगस्तु तयोर्नित्यं भूयाद्भूयो निरीहकः

ஒருவன் உலகமெங்கும் ஆளும் மன்னனாக, பூமியைப் பாதுகாப்பவனாக இருக்கலாம்; மற்றொருவன் முயற்சியற்ற, ஆசையற்றவனாக இருக்கலாம். ஆனால் இருவரிலும் மீண்டும் மீண்டும் பாக்கியவன் ஆசையற்றவனே.

Verse 37

धर्मार्थमपि विप्राणां संचयोऽर्थस्य गर्हितः । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

தர்மத்திற்காகவே ஆனாலும் பிராமணர்கள் செல்வம் சேர்த்தல் கண்டிக்கத்தக்கது. சேற்றை கழுவுவதற்கும் மேலாக, தொலைவில் இருந்து அதைத் தொடாமலிருப்பதே சிறந்தது.

Verse 38

त्यजतः संचयान्सर्वान्यांति हानिमुपद्रवाः । न हि सर्वार्थवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

எல்லாச் சேமிப்பையும் துறப்பவனுக்கு துன்பங்கள் வலுவிழந்து அகலும். எல்லாச் செல்வமும் உடையவனாக இருந்தும் பேரிடரற்றவன் யாரும் காணப்படுவதில்லை.

Verse 39

निर्धनत्वं तथा राज्यं तुलायां धारयेद्बुधः । अकिंचनत्वमधिकं जायते संमतिर्मम

அறிவுடையவன் வறுமையும் அரசாட்சியும் தராசில் எடையிட்டு நோக்கட்டும். என் உறுதியான கருத்து—எதையும் உடையாத நிலையே மேலான நன்மை.

Verse 40

कश्यप उवाच । अनर्थोऽयं मुने प्राप्तो यदर्थस्य परिग्रहः । अर्थैश्वर्यविमूढात्मा श्रेयसा मुच्यते हि सः

காச்யபர் கூறினார்—முனிவரே, செல்வத்தைப் பற்றிக் கொள்ளுதல் ஏற்பட்டதே ஒரு துரதிருஷ்டம். செல்வமும் அதிகாரமும் மயக்கும் மனம், உயர்ந்த நன்மையான ‘ஶ்ரேயஸ்’ மூலமே விடுதலை பெறும்.

Verse 41

अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च । तस्मादर्थं प्रयत्नेन श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

செல்வச் செழிப்பு மயக்கத்தை உண்டாக்கும்; மயக்கம் நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்லும். ஆகவே உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவன் முயன்று செல்வத்தைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.

Verse 42

योर्थेन साध्यते धर्मः क्षयिष्णुः स प्रकीर्तितः । यः पुनस्तपसा साध्यः स मोक्षायेति मे मतिः

செல்வத்தால் நிறைவேறும் தர்மம் அழிவுடையது எனப் புகழப்படுகிறது. ஆனால் தவத்தால் நிறைவேறும் தர்மமே என் கருத்தில் மோட்சம் அளிப்பதாகும்.

Verse 43

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे तथा पुंसस्तृष्णैका तरुणायते

பரத்வாஜர் கூறினார்—மனிதன் முதிரும்போது முடியும் முதிர்கிறது, பற்களும் முதிர்கின்றன; கண்களும் காதுகளும் சிதைகின்றன; ஆனால் தृष்ணை மட்டும் எப்போதும் இளமையாகவே நிற்கிறது.

Verse 44

सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रं संचारयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रं च वांछयात्मा नयत्यसौ

ஊசி துணியில் நூலை எவ்வாறு செலுத்துகிறதோ, அதுபோல ஆசையால் இயக்கப்படும் ஆத்மா சம்சார நூலை இழுத்துச் செல்கிறது.

Verse 45

यथा शृंगं हि कायेन वर्द्धमानेन वर्धते । तद्वत्तृष्णापि वित्तेन वर्द्धमानेन वर्द्धते

உடல் வளர வளர கொம்புகள் வளர்வதுபோல், செல்வம் பெருகப் பெருக தृष்ணையும் பெருகுகிறது.

Verse 46

अनंतपारा दुष्पूरा तृष्णा दुःखशतावहा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

தृष்ணைக்கு கரை இல்லை; அது நிறைவேற அரிது; நூற்றுக்கணக்கான துயரங்களைத் தரும்; அது அதர்மம் நிறைந்தது; ஆகவே அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 47

गौतम उवाच । संतुष्टः केन चाल्योऽस्ति फलैरपि विवर्जितः । सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः

கௌதமர் கூறினார்—திருப்தியுள்ளவனை யார் கலக்க முடியும்? பலன்கள் இல்லையெனினும். ஆனால், ஓ த்விஜர்களே, இந்திரிய ஆசைச் சஞ்சலத்தால் அனைவரும் துன்பத்தில் அலைகிறார்கள்.

Verse 48

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मास्तृतेव भूः

யாருடைய மனம் திருப்தியோடு இருக்கிறதோ, அவருக்கு எங்கும் செல்வமே. செருப்பால் பாதம் மூடப்பட்டவனுக்கு, பூமி தோலால் விரிக்கப்பட்டதுபோல்.

Verse 49

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानामितश्चेतश्च धावताम्

திருப்தி எனும் அமுதால் நிறைந்த, அமைதியான மனத்தாரின் இன்பம்—செல்வ ஆசையால் அலைபவர்க்கு எங்கே? அவர்களின் மனம் இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறது.

Verse 50

असंतोषः परं दुःखं संतोषः परमं सुखम् । सुखार्थी पुरुषस्तस्मात्संतुष्टः सततं भवेत्

அதிருப்தி மிகுந்த துயரம்; திருப்தி மிகுந்த இன்பம். ஆகவே இன்பம் நாடும் மனிதன் எப்போதும் திருப்தியுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 51

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिध्यति । तथान्यो जायते पुंसस्तत्क्षणादेव कल्पितः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஆசை கொண்ட மனிதனின் ஆசை நிறைவேறினாலும், அதே கணத்தில் அவனுள் புதிதாய் கற்பிக்கப்பட்ட இன்னொரு ஆசை பிறக்கிறது.

Verse 52

न जातु कामी कामानां सहस्रैरपि तुष्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव वांछा तस्य विवर्धते

காமத்தில் மூழ்கியவன் ஆயிரம் இன்பங்களாலும் ஒருபோதும் திருப்தியடையான்; ஹவிசால் ஊட்டப்படும் தீ போல அவன் ஆசை மேலும் மேலும் பெருகும்।

Verse 53

कामानभिलषन्मोहान्न नरः सुखमाप्नुयात् । श्येनालयतरुच्छायां व्रजन्निव कपिञ्जलः

காம ஆசையால் மயங்கிய மனிதன் இன்பம் அடையான்; கழுகு குடியிருக்கும் மரத்தின் நிழலில் ஓய்வெடுக்கச் செல்லும் காடை போல।

Verse 54

नित्यं सागरपर्यन्तां यो भुङ्क्ते पृथिवीमिमाम् । तुल्याश्मकाश्चनश्चैव स कृतार्थो महीपतेः

நாள்தோறும் கடல் எல்லையுடைய இப்பூமியை அரசன் அனுபவித்தாலும், அவனுக்கு கல்லும் பொன்னும் ஒன்றெனத் தோன்றினாலே அவன் உண்மையில் நிறைவு பெற்றவன்।

Verse 55

जमदग्निरुवाच । योऽर्थं प्राप्याधमो विप्रः शोचितव्येपि हृष्यति । न च पश्यति मन्दात्मा नरकं चा कुतोभयः

ஜமதக்னி கூறினார்—செல்வம் பெற்ற கீழ்மையான பிராமணன், வருந்த வேண்டியவற்றிலும் மகிழ்கிறான்; அந்த மந்தமானவன் நரகத்தை காணான், அப்படியிருக்க அவனுக்கு அச்சம் எங்கிருந்து?

Verse 56

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

தானம் பெறத் தகுதியிருந்தும் அதை ஏற்காமல் விலகி நிற்பவர்களுக்கும், தானம் அளிப்போருக்கு கிடைக்கும் அதே உலகங்களே கிடைக்கும்।

Verse 57

अरुन्धत्युवाच । बिसतंतुर्यथाऽनन्तो नालमासाद्य संस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यन्ता स्थिता देहे शरीरिणाम्

அருந்ததி கூறினாள்—தாமரைத்தந்தி தண்டில் நிலைத்திருந்தும் முடிவில்லாததுபோல் தோன்றுவது போல, தாகமும் ஆதியுமின்றி அந்தமுமின்றி உடலுடையோரின் உடல்களில் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 58

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । याऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

தீயமதியோர்க்கு விடுதல் அரிதான, முதுமையிலும் பழுதுபடாத, உயிரை முடிக்கும் நோயான அந்தத் தாகத்தைத் துறந்தால் இன்பம் கிடைக்கும்.

Verse 60

पशुमुख उवाच यदाचरन्ति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

பசுமுகன் கூறினான்—எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்துள்ள அறிஞர்கள் எதைச் செய்கிறார்களோ, தன் உண்மையான நலனை நாடும் ஞானியும் அதையே செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

चमत्कारपुरेक्षेत्रे विविशुस्ते ततः परम् । ददृशुः सहसा प्राप्तं परिव्राजं शुनोमुखम्

பின்னர் அவர்கள் சாமத்காரபுரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்தனர். அங்கே திடீரென வந்தடைந்த சுனோமுகன் எனும் பரிவ்ராஜகனை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 63

तेनैव सहितास्तत्र गत्वा किञ्चिद्वनान्तरम् । दृष्टवन्तस्ततो हृद्यं सरः पंकजशोभितम्

அவனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் சிறிது தூரம் காட்டினுள் சென்றனர்; அப்போது தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய ஏரியை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 64

ततो बुभुक्षयाविष्टा बिसान्यादाय भूरिशः । तीरे निक्षिप्य सरसश्चक्रुः पुण्यां जल क्रियाम्

அப்போது பசியால் வாடிய அவர்கள் பல மிருணாளங்களை (தாமரைத் தண்டுகளை) சேகரித்து, ஏரிக்கரையில் வைத்து, புண்ணியமான ஜலக் கிரியையைச் செய்தனர்।

Verse 65

अथोत्तीर्यजलात्सर्वे ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यन्त इदं वचनमब्रुवन्

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் நீரிலிருந்து வெளியேறி ஒருவரோடு ஒருவர் கூடி நின்றனர். அந்த மிருணாளங்கள் காணாமல், இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்।

Verse 66

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं निर्दयात्मना । मृणालानि समस्तानि स्थानादस्माद्धृतानि च

ரிஷிகள் கூறினர்—பசியால் வதங்கும் எங்களிடமிருந்து, எந்தக் கருணையற்றவன் இவ்விடத்திலிருந்து எல்லா மிருணாளங்களையும் எடுத்துச் சென்றான்?

Verse 67

ते शंकमाना अन्योन्यमृषयः शंसितव्रताः । प्रचक्रुः शपथान्रौद्रानात्मनः प्रविशुद्धये

விரதப் புகழ்பெற்ற அந்த ரிஷிகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகித்து, தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தவும் குற்றமின்மையைத் தெளிவுபடுத்தவும் கடுமையான சபதங்களை உரைத்தனர்।

Verse 68

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः सदा सोऽस्तु न्यासलोभं करोतु वा । कूटसाक्षित्वमभ्ये तु बिसस्तैन्यं करोति यः

காச்யபர் கூறினார்—யார் மிருணாளத் திருட்டு செய்கிறாரோ, அவர் எப்போதும் சர்வபக்ஷனாக (அசுத்தம்கூட உண்ணுபவனாக) ஆகட்டும்; அல்லது ந்யாசலோபம் (ஒப்படைக்கப்பட்டதை அபகரிக்கும் ஆசை) அவரை ஆட்கொள்ளட்டும்; மேலும் கூட்டு-சாட்சியம் (பொய் சாட்சி) என்ற பாவமும் அவருக்கு உண்டாகட்டும்।

Verse 69

धर्मं करोतु दंभेन राजानं चोपसेवताम् । मधुमांसं सदाश्नातु बिसस्तैन्यं करोति यः

யார் பிசு (தாமரைத் தண்டு) திருடுகிறாரோ, அவர் வஞ்சகத்துடன் ‘தர்மம்’ செய்வாராக; லாபத்திற்காக அரசனைச் சேவிப்பாராக; எப்போதும் தேன் மற்றும் மாம்சம் உண்ணுவாராக।

Verse 70

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु दिवा वाप्यथ पर्वणि । अतिथिः स्यात्ततोऽन्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

வசிஷ்டர் கூறினார்—யார் பிசு திருடுகிறாரோ, அவர் ஒழுங்கற்ற காலத்தில்—பகலில் அல்லது பண்டிகை நாளில்—மைதுனம் செய்வாராக; பின்னர் பிறர்மீது சார்ந்து முரண்படும் ‘அதிதி’யாக இருப்பாராக।

Verse 71

भरद्वाज उवाच । योधिगम्य गुरोः शास्त्रं निष्क्रयं न प्रयच्छति । तस्यैनसा स युक्तोस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

பரத்வாஜர் கூறினார்—குருவிடமிருந்து சாஸ்திரம் கற்றும் உரிய நிஷ்க்ரயம்/தக்ஷிணை அளிக்காதவனுடைய பாவத்துடன் அவன் இணைக்கப்படுவானாக—யார் பிசு திருடுகிறாரோ।

Verse 72

नृशंसोऽस्तु स सर्वत्र समृद्ध्या चाप्यहंकृतः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

யார் பிசு திருடுகிறாரோ, அவர் எங்கும் கொடூரனாக இருப்பாராக; செல்வம் இருந்தும் அகந்தையுடையவனாக இருப்பாராக; பொறாமையும் புறங்கூறலும் உடையவனாகவும் இருப்பாராக।

Verse 73

विश्वामित्र उवाच । एकाकी मृष्टम श्नातु प्रशंस्यादथ चात्मनः । वेदविक्रयकर्तास्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—யார் பிசு திருடுகிறாரோ, அவர் தனியாகச் சுவையான உணவு உண்ணுவாராக; தன்னைத் தானேப் புகழ்வாராக; மேலும் வேதத்தை விற்பவராக ஆகுவாராக।

Verse 74

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषली पतिः । अस्तु वार्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ஜமதக்னி கூறினார்—தாமரைத் தண்டைத் திருடுபவன் தன் மகளை முதியவர்க்கு அளிக்கட்டும்; அவன் தாழ்ந்த குலப் பெண்ணின் கணவனாகட்டும்; என்றும் வட்டிக்காரனாக இருக்கட்டும்।

Verse 75

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरो तु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

கௌதமர் கூறினார்—கொடுக்கப்படாததை எடுத்தலும், குதிரை வாணிபமும் நிகழலாம்; ஆனால் குருவை நிந்திப்பவன் தாமரைத் தண்டு திருடியவனைப் போலப் பெரும் குற்றவாளி।

Verse 76

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

அத்திரி கூறினார்—தர்மம் குறித்து சூத்ரனை வினவுபவன் தீய மனத்தவன்; அவன் எப்போதும் தாய் தந்தையை அவமதிப்பவனைப் போல, தாமரைத் தண்டு திருடியவனாகக் கருதப்படுவான்।

Verse 77

प्रतिश्रुत्य न यो दद्याद्ब्राह्मणाय गवादिकम् । तस्यैनसा स युज्येत बिसस्तैन्यं करोति यः

பிராமணருக்கு பசு முதலியவற்றை அளிப்பேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து அளிக்காதவன் அந்தப் பாவத்தால் கட்டுப்படுவான்; அவன் தாமரைத் தண்டு திருடியவனைப் போலக் கருதப்படுவான்।

Verse 78

अरुंधत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

அருந்ததி கூறினார்—பெண் முதலில் கணவனுக்குப் போஜனமும் படுக்கை இடமும் ஏற்பாடு செய்யட்டும்; தீய ஒழுக்கமுடையவளாய் தாமரைத் தண்டைத் திருடுபவள் நிந்தைக்குரியவள்।

Verse 79

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

சண்டன் கூறினான்—எவள் கணவனுக்கு எதிராக இருந்து, தர்மத்தை வெறுத்து, சாது நிந்தையில் ஈடுபட்டு, தாமரை நாரளவுக்கேனும் திருடுகிறாளோ, அவள் பாவினி என அறியப்படுவாள்।

Verse 80

पशुमुख उवाच । स्वामिद्रोहरतो नित्यं स भूयात्पापकृन्नरः । साधु द्वेषपरश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

பசுமுகன் கூறினான்—எவன் எப்போதும் தன் ஆண்டவனுக்கு துரோகம் செய்ய எண்ணுகிறானோ, அவன் பாவகரன் ஆவான். அதுபோல சாது வெறுப்புடன் தாமரைத் தண்டுகளைத் திருடுபவனும் பாவம் செய்பவன்.

Verse 81

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

சுனோமுகன் கூறினான்—இல்லறத்தான் நீதிமுறையுடன் வேதங்களைப் படிக்கட்டும்; விருந்தினருக்கு அன்பானவனாக இருக்கட்டும்; இடையறாது உண்மை பேசட்டும்; ஆனால் தாமரைத் தண்டுகளைத் திருடுபவன் தர்மத்திலிருந்து வீழ்வான்।

Verse 82

ऋषय ऊचुः । इष्ट एव द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । बिसस्तैन्यं हि चास्माकं तन्नूनं भवता कृतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ எடுத்த சபதம் இருபிறப்போர்க்கு ஏற்றதே; ஆனால் எங்கள் தாமரைத் தண்டுகளைத் திருடியது நிச்சயமாக நீயே—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 83

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वो द्विजाः । धर्मान्वै श्रोतुकामेन मां जानीत पुरंदरम्

சுனோமுகன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரே, உங்கள் தாமரைத் தண்டுகள் அனைத்தையும் நான் எடுத்தேன்; ஆனால் தர்மத்தைச் செவிமடுக்க விரும்பியதாலேயே இவ்வாறு செய்தேன்—என்னை புரந்தரன் என அறியுங்கள்।

Verse 84

युष्माकं परितुष्टोऽस्मि लोभाभावाद्द्विजोत्तमाः । तस्मात्स्वर्गं मया सार्द्धं शीघ्रमागम्यतामिति ।ा

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, பேராசை இல்லாததால் நான் உங்கள்மேல் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். ஆகவே என்னுடன் உடனே ஸ்வர்க்கத்துக்கு வாருங்கள்—என்று அவர் கூறினார்।

Verse 85

ऋषय ऊचुः । मोक्षमार्गं समासक्ता न वयं स्वर्गलिप्सवः । तस्मात्तपश्चरिष्यामः सरसीह विमुक्तये

ரிஷிகள் கூறினர்—நாங்கள் மோக்ஷ மார்க்கத்தில் பற்றுடையோர்; ஸ்வர்க்கத்தை நாடுவோர் அல்லோம். ஆகவே ஓ சக்ரா, இந்த சரஸில் விடுதலைக்காக தவம் செய்வோம்।

Verse 86

पूर्णा सागरपर्यंतां चरित्वा पृथिवी मिमाम् । प्राणयात्रां प्रकुर्वाणा मृणालैर्मुनिसत्तमाः । तस्माद्गच्छ तव श्रेयो भूयादस्मात्समागमात्

சுற்றிய கடல் வரை இந்தப் பூமியையெல்லாம் சுற்றி, முனிவர்சிறந்தோர் தாமரைத் தண்டுகளால் உயிர் யாத்திரையைத் தாங்கி தொடர்ந்து செல்கின்றனர். ஆகவே நீ புறப்படு; எங்களுடன் ஏற்பட்ட இந்தச் சந்திப்பால் உனக்கு பெருநன்மை உண்டாகுக।

Verse 87

शक्र उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्यात्कदाचिदपि सुव्रताः । तस्माद्गृह्णीत यच्चित्ते सदाभीष्टं व्यवस्थितम्

சக்ரன் கூறினான்—ஓ சிறந்த விரதமுடையோரே, என் தரிசனம் உங்களுக்கு எப்போதும் வீணாகாதிருக்கட்டும். ஆகவே உங்கள் உள்ளத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும் விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்।

Verse 88

ऋषय ऊचुः आश्रमोऽयं सुविख्यातो भूयाच्छक्र महीतले । नाम्नास्माकं तथा नृणां सर्वपातकनाशनः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சக்ரா, இந்த ஆசிரமம் பூமியில் மிகவும் புகழ்பெறுக. மேலும் எங்கள் பெயரால் அழைக்கப்பட்டு, மக்களுக்கு எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பதாக ஆகுக।

Verse 89

वयं स्थास्यामहे नित्यमत्रैव सुरसत्तम । तपोऽर्थं भावितात्मानो यावन्मोक्षगतिर्ध्रुवा

தேவர்களில் சிறந்தவரே! தவத்திற்காக மனம் பக்குவமடைந்து நாங்கள் இங்கேயே எப்போதும் தங்குவோம்; உறுதியான மோக்ஷகதி கிடைக்கும் வரை।

Verse 90

इन्द्र उवाच । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यात आश्रमो वो भविष्यति । तथा कामप्रदश्चैव लोकानां संभविष्यति

இந்திரன் கூறினான்—உங்கள் ஆசிரமம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெறும்; மேலும் மக்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிப்பதாகவும் விளங்கும்।

Verse 91

यो यं काममभिध्याय श्राद्धमत्र करिष्यति । श्रावणे पौर्णमास्यां च स तं सर्वमवा प्स्यति

எவர் எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து இங்கே சிராத்தம் செய்வாரோ—சிறப்பாக ஸ்ராவணப் பௌர்ணமியில்—அவர் அந்தப் பலனை முழுவதும் பெறுவார்।

Verse 92

निष्कामो वा नरो यस्तु श्राद्धं दानमथापि वा । प्रकरिष्यति मोक्षं स समवाप्स्यत्यसंशयम्

அல்லது ஆசையற்ற மனிதன் இங்கே சிராத்தமோ தானமோ செய்தால், அவர் ஐயமின்றி மோக்ஷத்தை அடைவார்।

Verse 93

ये चात्र देहं त्यक्ष्यंति युष्माकं चाश्रमे शुभे । अपि पापसमायुक्तास्ते यास्यंति परां गतिम्

மேலும் உங்கள் இந்த மங்களமான ஆசிரமத்தில் இங்கே உடலைத் துறப்போர், பாவம் சேர்ந்தவராயினும், பரமகதியை அடைவர்।

Verse 94

इंगुदैर्बदरैर्वापि बिल्वैर्भल्लातकैरपि । पितॄनुद्दिश्य यः श्राद्धं करिष्यति समाहितः

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் பித்ருக்களை நோக்கி இங்குத, இலந்தை, வில்வம் அல்லது பல்லாதகப் பழங்களால் சிராத்தம் செய்பவன் உரிய புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 95

स यास्यति परां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि । सर्वपापविनिर्मुक्तः स्तूयमानश्च किंनरैः

அவன் தேவர்களுக்கும் அரிதான பரமசித்தியை அடைவான்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு கின்னரர்களால் புகழப்படுவான்.

Verse 96

जगामादर्शनं तेऽपि स्थितास्तत्र द्विजोत्तमाः

அவனும் கண்முன்னிருந்து மறைந்தான்; அங்கு அந்த உத்தம த்விஜர்கள் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 97

ततः काले गते तेऽपि कृत्वा तीव्रं महत्तपः । संप्राप्ताः परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

பின்னர் காலம் கடந்தபின் அவர்களும் கடும் மகத்தான தவம் செய்து, மூப்பு-மரணம் அற்ற பரம நிலையைக் அடைந்தனர்.

Verse 98

तैस्तत्र स्थापितं लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । तस्य संदर्शनादेव नरः पापाद्विमुच्यते

அவர்கள் அங்கு தேவர்தேவன் சூலினின் லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதைக் காண்பதாலேயே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 99

यस्तल्लिंगं पुनर्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । अर्चयेत्स ध्रुवं मुक्तिं प्राप्नोति द्विजसत्तमाः

எவன் மீண்டும் பக்தியுடன் அந்த லிங்கத்தை மலர்கள், தூபம், அனுலேபனங்களால் அர்ச்சிக்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக முக்தியை அடைகிறான், ஓ த்விஜசத்தமர்களே।

Verse 100

एतत्पवित्र मायुष्यं सर्वपातकनाशनम् । सप्तर्षोणां समाख्यातमाश्रमस्यानुकीर्तनम्

இந்தப் புனிதக் கதை ஆயுளை வளர்க்கும்; எல்லாப் பாபங்களையும் அழிக்கும்; இது சப்தரிஷிகளின் ஆசிரமத்தின் புகழ்பெற்ற வர்ணனை ஆகும்।