Adhyaya 37

Verse 2

। सूत उवाच । अथापश्यत्स विप्राणां वृन्दं वृन्दारकोपमम् । संनिविष्टं धरापृष्ठे लीलाभाजि द्विजोत्तमाः । एके वेदविदस्तत्र वेदव्याख्यानतत्पराः । परस्परं सुसंक्रुद्धा विवदंति जिगीषवः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அவர் தேவர்களின் கூட்டத்தைப் போன்ற பிராமணர்களின் பெருங்கூட்டத்தைக் கண்டார்; ஓ இருமுறை பிறந்த சிறந்தவர்களே, அவர்கள் அந்த விளையாட்டு-இடத்தில் பூமியின் மேல் அமர்ந்திருந்தனர். அங்கே சிலர் வேதம் அறிந்தோர், வேத விளக்கத்தில் ஈடுபட்டோர்; ஆனால் ஒருவரோடு ஒருவர் கடும் சினத்துடன் வாதாடினர், ஒவ்வொருவரும் வெற்றி பெற ஆவலுடன்.

Verse 3

यज्ञविद्याविदोऽन्येऽपि यज्ञाख्यानपरायणाः । तत्र विप्राः प्रदृश्यंते शतशो ब्रह्मवादिनः

மற்றவர்களும் யாகவித்தையை அறிந்தோர்; யாகங்களின் ஆக்யானங்களில் ஈடுபட்டோர். அங்கே பிரம்மவாதிகளான நூற்றுக்கணக்கான விப்ரர்கள் காணப்பட்டனர்.

Verse 4

अन्ये ब्राह्मणशार्दूला वेदांगेषु विचक्षणाः । प्रवदंति च संदेहान्वृन्दानामग्रतः स्थिताः

வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த புலிகளெனும் பிராமணர்கள், குழுக்களின் முன்நிலையில் நின்று தங்கள் சந்தேகங்களை வெளிப்படையாக விவாதித்தனர்.

Verse 5

वेदाभ्यासपराश्चान्ये तारनादेन सर्वशः । नादयंतो दिशां चक्रं तत्र सम्यग्द्विजोत्तमाः

மற்ற சிறந்த த்விஜர்கள் வேதப் பயிற்சியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, ‘தார’ நாதத்தை எங்கும் ஒலிக்கச் செய்து அங்கே திசைச் சக்கரமெங்கும் முழங்கச் செய்தனர்.

Verse 6

अन्ये कौतूहलाविष्टाः संचरान्विषमान्मिथः । पप्रच्छुर्जहसुश्चान्ये ज्ञात्वा मार्गप्रवर्तिनम्

மற்றவர்கள் ஆர்வத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சீரற்ற பாதைகளில் இங்கும் அங்கும் நடமாடினர்; சிலர் கேள்வி கேட்டனர், சிலர் வழி நடத்துபவரை அறிந்து சிரித்தனர்.

Verse 7

स्मृतिवादपराश्चान्ये तथान्ये श्रुतिपाठकाः । संदेहान्स्मृतिजानन्ये पृच्छंति च परस्परम्

சிலர் ஸ்மிருதி வாதத்தை விளக்குவதில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் ஸ்ருதி பாராயணத்தில் இருந்தனர்; ஸ்மிருதி அறிந்தோர் தங்கள் சந்தேகங்களை ஒருவருக்கொருவர் கேட்டனர்.

Verse 8

कीर्तयंति तथा चान्ये पुराणं ब्राह्मणोत्तमाः । वृद्धानां पुरतस्तत्र सभामध्ये व्यवस्थिताः

அவ்வாறே மற்ற உயர்ந்த பிராமணர்களும் அங்கே மூத்தோரின் முன்னிலையில் சபையின் நடுவில் அமர்ந்து அந்தப் புராணத்தைப் பாராயணம் செய்து கீர்த்தித்தனர்।

Verse 9

अथ तान्स मुनिर्दृष्ट्वा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । अभिवाद्य ततः प्राह सादरं विनयान्वितः

பின்னர் முனிவர், விரதத்தில் உறுதியான அந்தப் பிராமணர்களைக் கண்டு மரியாதையுடன் வணங்கி, பணிவோடு அவர்களிடம் கூறினார்।

Verse 10

मम बुद्धिः समुत्पन्ना शम्भोरायतनं प्रति । कर्तुं ब्राह्मणशार्दूलास्तस्मात्स्थानं प्रदर्श्यताम्

எனக்கு சம்புவின் ஆலயத்தை அமைக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானம் எழுந்துள்ளது; ஆகவே, ஓ பிராமணச் சிங்கங்களே, தகுந்த இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள்।

Verse 11

तवाहं देवदेवस्य शम्भोः प्रासादमुत्तमम् । विधायाराधयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम्

உமக்காக நான் தேவர்களின் தேவனான சம்புவுக்கு சிறந்த கோயிலை அமைத்து, காளைச் சின்னம் கொண்ட அந்த ஆண்டவனையே வழிபடுவேன்।

Verse 12

स एवं जल्पमानोऽपि मुहुर्मुहुरतंद्रितः । न तेषामुत्तरं लेभे शुभं वा यदि वाशुभम्

அவர் சோர்வின்றி மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினாலும், அவர்களிடமிருந்து நல்லதோ கெட்டதோ எந்தப் பதிலும் பெறவில்லை।

Verse 13

ततः कोपपरीतात्मा समुनिस्तान्द्विजोत्तमान् । शशाप तारशब्देन यथा शृण्वंति कृत्स्नशः

அப்போது கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் அந்த முனிவர், கூர்மையான ‘தார’ ஒலியுடன் அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பினரைச் சபித்தார்; அது அனைவருக்கும் தெளிவாகக் கேட்கப்பட்டது.

Verse 14

दुर्वासा उवाच । विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनोद्भवः । एते मदावलिप्तानामेत एव सतां दमाः

துர்வாசர் கூறினார்—கல்வி அகந்தை, செல்வ அகந்தை, மூன்றாவதாக உயர்குலப் பெருமையால் எழும் அகந்தை—இவையே அகந்தையர்களை மாசுபடுத்தும் மயக்கங்கள்; ஆனால் சத்புருஷருக்கு இவையே அடக்கத்தின் சாதனங்களாகின்றன.

Verse 15

तत्र येऽपि हि युष्माकं मदा एव व्यवस्थिताः । यतस्ततोऽन्वयेऽप्येवं भविष्यति मदान्विताः

மேலும் உங்களில் யார் இத்தகைய அகந்தைகளிலேயே நிலைத்திருக்கிறார்களோ—அவர்கள் எங்கே சென்றாலும், அவர்களின் வம்சத்திலும் இதே நிலை எழும்; அவர்கள் அகந்தையால் குறியிடப்படுவார்கள்.

Verse 16

सदा सौहृदनिर्मुक्ताः पितरोऽपि सुतैः सह । भविष्यंति पुरे ह्यस्मिन्किं पुनर्बांधवादयः

இந்த நகரத்தில் தந்தைகளும் மகன்களுடன் கூட எப்போதும் நல்லிணக்கமின்றி இருப்பார்கள்; பிற உறவினர்கள் முதலியோரைக் குறித்து என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 17

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो निवृत्तस्तदनन्तरम् । अपमानं परं प्राप्य ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் உடனே விலகினார். மேலும் சிறந்த இருபிறப்பினர், பிராமணர்களால் மிகுந்த அவமதிப்பு அடைந்து, அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 18

अथ तन्मध्यगो विप्र आसीद्वृद्धतमः सुधीः । सुशील इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

அப்போது அவர்களிடையே மிக முதியதும் ஞானமிக்கதுமான ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; ‘சுசீலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு கற்றவர்.

Verse 19

स दृष्ट्वा तं मुनिं क्रुद्धं गच्छंतमपमानितम् । सत्वरं प्रययौ पृष्ठे तिष्ठ तिष्ठेति च ब्रुवन्

அவமதிக்கப்பட்டு கோபமுற்ற அந்த முனிவர் புறப்பட்டுச் செல்லக் கண்டவுடன், அவர் விரைந்து பின்னால் சென்று, “நிறுத்துங்கள், நிறுத்துங்கள்” என்று கூவினார்.

Verse 20

अथासाद्य गतं दूरं प्रणिपत्य मुनिं च सः । प्रोवाच क्षम्यतां विप्र विप्राणां वचनान्मम

பின்னர் தொலைவிற்கு சென்றிருந்த முனிவரை அணுகி அவர் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, “ஓ பிராமணரே, எங்கள் பிராமணர்களின் சொற்களால் ஏற்பட்டதற்கு தயை செய்து மன்னியுங்கள்” என்றார்.

Verse 21

एतैः स्वाध्यायसंपन्नैर्न श्रुतं वचनं तव । नोत्तरं तेन संदत्तं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

சுவாத்யாயத்தில் நிறைந்த இவர்களும் உங்கள் சொற்களைச் செவிமடுக்கவில்லை; உங்களுக்கு பதிலும் அளிக்கவில்லை; இதுவே உண்மை என்று நான் கூறுகிறேன்.

Verse 22

तस्माद्भूमिर्मया दत्ता शंभुहर्म्यकृते तव । अस्मिन्स्थाने द्विजश्रेष्ठ प्रासादं कर्तुमर्हसि

ஆகையால் சம்புவின் ஆலய-மாளிகை கட்டுவதற்காக நான் உமக்கு நிலத்தை அளித்தேன். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இவ்விடத்திலேயே பிராசாதத்தை அமைக்கத் தகுதியுடையீர்.

Verse 23

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुर्वासा हर्षसंयुतः । क्षितिदानोद्भवां चक्रे स्वस्ति ब्राह्मणसत्तमाः । प्रासादं निर्ममे पश्चात्तस्य वाक्ये व्यवस्थितः

அவ்வசனத்தை கேட்டுத் துயர்வாசர் மகிழ்ச்சியுடன் நிலதானத்தால் உண்டான மங்கள ஆசீர்வாதத்தை வழங்கினார். பின்னர் தம் வாக்கில் நிலைத்து அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் பின்பு தேவாலயப் பிராசாதத்தை அமைத்தார்.

Verse 24

अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा । देवतायतनार्थाय दत्ता तस्मै तपस्विने

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள், தேவதையின் ஆலயம் அமைப்பதற்காக சுசீலன் அந்தத் தபஸ்விக்கு நிலத்தைத் தானமாக அளித்ததை அறிந்தனர்.

Verse 25

सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः

அந்த இருபிறப்பினர் பிராமணர்கள் அனைவரும் கோபம் கொண்டு சுசீலனை எதிர்த்தனர்.

Verse 26

ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना । वयं तस्मै त्वया दत्ता प्रासादार्थं वसुन्धरा

பின்பு அவர்கள் அவனிடம் சென்று கூறினர்—“அந்த துராத்மா எங்களைச் சபித்தான்; நீயோ அவனுக்கே பிராசாதம் கட்டுவதற்காக இந்த நிலத்தைத் தானமாக அளித்தாய்.”

Verse 27

तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि । सुशीलोऽपि हि दुःशीलो नाम्ना संकीर्त्यसे बुधैः

“ஆகையால் நீயும் எங்கள் சமுதாயத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுவாய். பெயரால் சுசீலன் என்றாலும், அறிவோர் உன்னை ‘துசீலன்’ என்றே கூறுவார்கள்.”

Verse 28

एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् । नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि

சிவாலயம் கட்டுகிற அந்தத் தபஸ்வியும் தீயவன். நூறு நூறு ஆண்டுகளிலும் அவனுக்கு சித்தி உண்டாகாது.

Verse 29

तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः । ततः संपश्यतां चास्य कीर्तिर्नास्य तु दुर्मतेः

உலகில் உண்மைக் கீர்த்தி செய்தவர்களை மக்கள் போற்றிப் பாடுவர்; ஆனால் அனைவரும் பார்த்தாலும் இந்தத் துர்மதிக்கு நிலையான கீர்த்தி இல்லை.

Verse 30

एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति । प्रासादो नाममात्रेण न संपूर्णः कदाचन

உன் பெயராலேயே இது ‘துஃசீல’ என்று அழைக்கப்படும். இந்தப் பிராசாதம் பெயருக்கே பிராசாதம்; ஒருபோதும் முழுமை பெறாது.

Verse 31

यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः । मदैस्त्रिभिः समायुक्ताः सर्वान्वयसमन्विताः

ஏனெனில் அவன் எங்களைத் த்விஜர்களைச் சௌஹார்த்தத்திலிருந்து விலக்கினான்—நாம் உயர்ந்த குலவரிசையுடன், மூன்று வகை மதங்களால் (அகந்தைகளால்) கூடியிருந்தபோதும்—ஆகையால் (இவ்விளைவு ஏற்படும்).

Verse 32

तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक् । तप्तं तप्तं तपो येन संप्रयास्यति संक्षयम्

ஆகையால் இந்தப் பாபாத்மாவும் கோபத்தின் பங்காளியாகும்; அவன் மீண்டும் மீண்டும் செய்த தவம் இறுதியில் அழிந்து போகும்.

Verse 33

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः । दुःशीलं संपरित्यज्य प्रविष्टाः स्वपुरे ततः

இவ்வாறு கூறிய பின், கோபத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய அந்தப் பிராமணர்கள் துஃசீலனைத் துறந்து, பின்னர் தங்கள் நகரில் நுழைந்தனர்.

Verse 34

दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च । देवशर्मा यथापूर्वं संत्यक्तः पुरवासिभिः

துஃசீலனும் அந்த நகரத்திற்கு வெளியே அவனுடைய வீட்டை வைத்தான்; தேவசர்மா முன்புபோலவே நகரவாசிகளால் கைவிடப்பட்டவனாக இருந்தான்.

Verse 35

तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः । बाह्याः क्रियासु सर्वासु सर्वेषां पुरवासिनाम्

அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவர்களும் ‘வெளியோர்’ என அறிவிக்கப்பட்டனர்; நகரவாசிகளின் எல்லா சடங்குகளிலும் வழக்கங்களிலும் அவர்கள் அனைவராலும் சமூகத்துக்கு வெளியானவர்களாகவே கருதப்பட்டனர்.

Verse 36

सूत उवाच । एवं तेषु द्विजेंद्रेषु शापं दत्त्वा गतेषु च । दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு அந்தத் த்விஜேந்திரர்கள் சாபம் அளித்து சென்ற பின், கோபத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய துர்வாசர் துஃசீலனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 37

मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये । आथर्वणास्तथा चान्ये वेदत्रयसमुद्भवाः

என்னால் மந்திரங்கள் சித்தியை அடைந்துள்ளன; அவை பகைவரை அழிப்பதில் வல்லவை—ஆதர்வண மந்திரங்களும், திரிவேதத்திலிருந்து தோன்றிய பிற மந்திரங்களும்.

Verse 38

तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम् । नाशमद्य नयिष्यामि यथा शत्रोर्हि दुष्टकः

ஆகையால் இன்று நான் இந்த முழு நகரத்தையும்—மிருகங்களும் பறவைகளும் உடனாக—தீய பகைவரை அழிப்பதுபோல் அழிவுக்குக் கொண்டு செல்வேன்।

Verse 39

दुःशील उवाच । नैतद्युक्तं नरश्रेष्ठ तव कर्तुं कथंचन । ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः

துஃசீலன் கூறினான்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே! நீ இதை எவ்விதத்திலும் செய்வது பொருத்தமல்ல; இது பிராமணர்களுக்காகச் செய்யப்படும் செயல், குறிப்பாக ஒரு பிராமணனைப் பற்றியது।

Verse 40

निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् । पूजनीयाः सदा विप्रा दिव्यांल्लोकानभीप्सुभिः

அவர்கள் அடித்தாலும், சபித்தாலும், கடுமையாகப் பேசினாலும்—தெய்வலோகங்களை நாடுபவர்கள் பிராமணர்களை எப்போதும் வணங்கி மதிக்க வேண்டும்।

Verse 41

ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम् । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

பிராமணர்களால் வெல்லப்பட்டும் தன்னை வெற்றியாளன் என எண்ணுகிறவன், தாமிஸ்ரம் முதலான கொடிய நரகங்களில் வேதனைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 42

आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै । य इच्छेद्वसतिं स्वर्गे शाश्वतीं द्विजसत्तम

ஆகையால், ஓ த்விஜசத்தமா! விண்ணுலகில் நிலையான வாசம் விரும்புபவன், பிராமணனால் ஏற்படும் தன் அவமானத்தையும் தோல்வியையும் கூட பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 43

एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः । मंत्रास्ते तत्कथं नाशं त्वमेतेषां करिष्यसि

இந்த உயர்ந்த பிராமணர்களின் பரம புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த மந்திரங்கள் சித்தி பெற்றன; அப்படியிருக்க, நீ இவர்களையோ இத்தலத்தையோ எவ்வாறு அழிக்க முடியும்?

Verse 44

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணஹந்தகன், மதுபானி, திருடன், நம்பிக்கைத் துரோகி—இவர்களுக்கு சத்புருஷர்கள் பரிகாரம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் கृतக்ஞனுக்கு எந்தப் பரிகாரமும் இல்லை.

Verse 45

तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः । क्षमां कुरु मुनिश्रेष्ठ कृपां कृत्वा ममोपरि

ஆகையால் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் இருப்போர் கோபம் கொள்ள வேண்டாம். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, என்மேல் கருணை செய்து மன்னியருளுங்கள்.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय तत्र कृत्वावसत्तपः । प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

சூதர் கூறினார்—அவன் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக்கொண்டு அங்கே தங்கி தவம் செய்தான். தேவர்களுக்கும் அரிதான பரம சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 47

दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

பூமியில் ‘துஃசீல’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த ஆலயமும் புகழடைந்தது; அதை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 48

तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः । यः पश्यति क्षणं ध्यात्वा नरकं स न पश्यति

அதன் நடுவில் அமைந்த லிங்கத்தை சுக்லாஷ்டமி நாளில் ஒருவர் கணமளவு தியானித்து தரிசித்தால், அவர் நரகத்தை காணார்.