Adhyaya 128

Verse 1

सूत उवाच । सत्यसन्धोपि हृष्टात्मा सतां दृष्ट्वा सुखान्विताम् । अभीष्टपतिना युक्तां कृतकृत्यो बभूव ह

சூதர் கூறினார்—சத்தியத்தில் உறுதியானவனாயிருந்தாலும் அவன் உள்ளம் மகிழ்ந்தது; நற்குணமுடைய பெண் இன்பமுடன், விரும்பிய கணவருடன் இணைந்திருப்பதைக் கண்டு அவன் கृतகೃತ்யனானான்।

Verse 2

ततस्तस्यैव लिंगस्य दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । दृढं पद्मासनं कृत्वा सम्यग्ध्यानपरायणः

அப்போது அதே லிங்கத்தின் தெற்கு மூர்த்தியைச் சரணடைந்து, உறுதியான பத்மாசனம் செய்து, முறையான தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்।

Verse 3

आत्मानमात्मनैवाथ ब्रह्मद्वारेण संस्थितः । ततो निःसारयामास पुलकेन समन्वितः

பின்பு ‘பிரம்மத்வாரம்’ எனும் வாயிலில் நிலைத்து, தன் உள்ளாற்றலாலேயே, புலகத்துடன், தன் ஆத்மாவை உடலிலிருந்து வெளியேற்றினான்।

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य चमत्कारपुरोद्भवाः । देवता दर्शनार्थाय प्राप्ता दृष्ट्वा कलेवरम्

அப்போது அந்த அதிசய நிகழ்வால் வியந்த பிராமணர்கள் தேவதரிசனத்திற்காக அங்கே வந்து, அவன் உடலைக் கண்டனர்।

Verse 5

अप्रियं तेजसा हीनं मृतमस्पृश्यतां गतम् । लिंगस्य नातिदूरस्थं दाह्यार्थं यत्नमास्थिताः

அருவருப்பானது, ஒளியற்றது, இறந்தது, தீண்டத்தகாதது எனக் கருதப்பட்ட அந்த உடலைக் கண்டு, லிங்கத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாத இடத்தில் தகனத்திற்காக முயன்றனர்।

Verse 6

यावद्गुर्वीं चितां कृत्वा तमन्वेष्टुं समुद्यताः । तावन्नष्टं शवं तच्च ज्ञायते नैव कुत्रचित्

அவர்கள் கனமான சிதையை அமைத்து அவனைத் தேடப் புறப்பட்ட அதே வேளையில், அந்தச் சவம் மறைந்தது; எங்கும் அது காணப்படவில்லை।

Verse 7

ततश्च विस्मयाविष्टास्तं प्रशंसासमन्वितैः । वचनैर्बहुशो भूयो विकथ्य च मुहुर्मुहुः

அப்போது அவர்கள் வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பல புகழ்ச்சிச் சொற்களால் அவரை மீண்டும் மீண்டும், முறைமுறை, இடையறாது போற்றிப் பேசினர்।

Verse 8

ततस्तस्योत्थलिंगस्य सर्वं पूजादिकं च यत् । सर्वे निरूपयामासुः सप्तविंशतिमध्यतः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் வெளிப்பட்ட (உத்தித) லிங்கத்திற்கான பூஜை முதலிய அனைத்துச் சடங்கு முறைகளையும் இருபத்தேழு வரிசைகளின் நடுவில், ஒழுங்கான முறையில் தெளிவாக வகுத்தனர்।

Verse 9

लिंगानां तद्भवेन्नित्यं सत्यसंधस्य भूपतेः । कामदं भक्तजंतूनां सर्वपातकनाशनम्

அந்த லிங்கம் சத்தியவிரதம் கொண்ட அரசனுக்குச் சதா நிலைத்த லிங்கமாக ஆனது; பக்த உயிர்களுக்கு அது வேண்டுதல்களை அளிப்பதும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும் ஆகும்।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । चमत्कारनरेंद्रस्य वंशे क्षीणे महामते । आनर्त्ताधिपतिः कोऽन्यस्तत्र राजा बभूव ह

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமதே! சாமத்கார நரேந்திரனின் வம்சம் அழிந்தபோது, அங்கே ஆனர்த்தத்தின் அதிபதியாக வேறு யார் அரசனானார்?

Verse 11

सूत उवाच । बृहद्बले हते भूपे संग्रामे द्विजसत्तमाः । पुत्रबंधुसमायुक्ताः सर्व लोकाः समाययुः

சூதன் கூறினான்—த்விஜசிரேஷ்டர்களே! போரில் அரசன் பிருஹத்பலன் கொல்லப்பட்டபோது, மகன்களும் உறவினரும் உடன் எல்லா மக்களும் அங்கே கூடினர்।

Verse 12

यत्रस्थः स महीपालः सत्यसंधस्तपोन्वितः । शोकोद्विग्नास्ततः प्राहुस्तं भूपं रहसि स्थितम्

அங்கே பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன், சத்தியநிஷ்டையுடன் தவவலிமை உடையவனாய் தங்கியிருந்தான். துயரால் கலங்கிய அவர்கள் தனிமையில் அமர்ந்திருந்த அந்த மன்னனிடம் கூறினர்.

Verse 13

क्षीणोऽयं तावको वंशो न कश्चिद्विद्यते यतः । दायादोऽपि कथं पृथ्वी संप्रतीयं भविष्यति

உமது வம்சம் சுருங்கிவிட்டது; எவரும் மீதமில்லை. வாரிசே இல்லாமல் இனிமேல் இந்த பூமி-அரசாட்சி எவ்வாறு நடைபெறும்?

Verse 14

अराजके नृपश्रेष्ठ मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते । राष्ट्रे चैव पुरे चैव ग्रामे चैव विशेषतः

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அரசன் இல்லையெனில் ‘மத்ஸ்ய நியாயம்’ நிலவும்—நாட்டிலும், நகரங்களிலும், குறிப்பாக கிராமங்களிலும்.

Verse 15

परदाररता ये च ये च तस्करवृत्तयः । सर्वे राजभयाद्राजन्मर्यादां पालयंति वै

பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டவரும், திருட்டுத் தொழில் உடையவரும்—இவர்கள் அனைவரும், அரசே, அரச தண்டனையின் பயத்தாலேயே ஒழுங்கைக் காக்கின்றனர்.

Verse 16

तस्मात्त्वं तप उत्सृज्य राज्यं पूर्वक्रमागतम् । कुरु राज्यं तथा दारान्पुत्रार्थं प्राप्य मा चिरम्

ஆகையால் தவத்தை விட்டு, முன்னோர் வழியாக வந்த அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆட்சி நடத்துங்கள்; புதல்வன் பெறுவதற்காக தாமதமின்றி மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 17

राजोवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा न राज्यं कर्तुमुत्सहे । न सुतानां न दाराणां संग्रहं च कथंचन

அரசன் கூறினான்—ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! நான் சன்னியாசம் கொண்டேன்; அரசை ஆளும் விருப்பம் இல்லை. மகன்களோ மனைவியோ பற்றிய பொறுப்பை எவ்விதத்திலும் ஏற்க விரும்பவில்லை.

Verse 18

तत्पुत्रार्थं प्रवक्ष्यामि युष्माकं स्वामिनः कृते । उपायं येन राजा स्यादानर्त्तो लोकपालकः

உங்கள் ஆண்டவருக்கு புத்ரப் பெறுதலுக்காக நான் ஒரு வழியைச் சொல்கிறேன்; அதனால் பாதுகாவலன் இன்றிய அரசனும் மீண்டும் மக்களைப் பேணும் காவலனாக ஆகுவான்.

Verse 19

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्रं निपातितम् । गर्भस्थमपि कार्त्स्न्येन कोपोपहतचेतसा

ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) கோபத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் க்ஷத்திரிய குலத்தை முழுவதுமாக வீழ்த்தினான்—கருவிலிருந்தவர்களையும் விடாமல்—

Verse 20

ततः क्षत्रियभार्याः प्रागृतुस्नानात्समाययुः । ब्राह्मणान्पुत्रजन्मार्थं न कामार्थं कथंचन

அப்போது க்ஷத்திரியர்களின் மனைவியர் முதலில் ருது-ஸ்நானம் செய்து, புத்ரப் பிறப்பிற்காக பிராமணர்களை அணுகினர்; காம இன்பத்திற்காக எவ்விதத்திலும் அல்ல.

Verse 21

ततः पुत्राः समुत्पन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । क्षेत्रजा भूमिपालानां संजाताश्च महीक्षितः

பின்னர் ஒளியும் வீரமும் உடைய மகன்கள் பிறந்தனர்—பூமிபாலர்களின் ‘க்ஷேத்ரஜ’ புதல்வர்களாக—அவர்களே பின்னர் அரசர்களாயினர்.

Verse 22

तस्माद्बृहद्बलस्यैता भार्यास्तिष्ठंति या जनाः । ब्राह्मणांस्ता उपागम्य ऋतुस्नाता यथोचितान्

ஆகையால் இங்கே தங்கியிருக்கும் ப்ருஹத்பலனின் மனைவியர், உரிய காலத்தில் (஋துவில்) நீராடி, முறையோடு பிராமணர்களை அணுகி தக்கவாறு நடக்க வேண்டும்।

Verse 23

लभिष्यंति च पुत्रांस्तास्तेभ्यः क्षत्रियपुंगवान् । ये भूमिं पालयिष्यंति पालयिष्यंति च प्रजाः

மேலும் அவர்கள் அவர்களால் புதல்வர்களைப் பெறுவர்—க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தோர்—அவர்கள் பூமியைப் பாதுகாத்து மக்களையும் காப்பர்.

Verse 24

तथाऽत्रास्ति शुभं कुण्डं वासिष्ठं पुत्रजन्मदम् । यत्र स्नाता ऋतौ नारी सद्यो गर्भवती भवेत् । अमोघरेताः कांता च स्नानादत्र प्रजायते

மேலும் இங்கே ‘வாசிஷ்ட குண்டம்’ எனும் மங்களக் குளம் உள்ளது; அது புதல்வப் பிறப்பை அருளும். உரிய காலத்தில் அங்கே நீராடும் பெண் உடனே கர்ப்பமாவாள்; மேலும் இங்கே நீராடுவதால் அமோக வீரியமுடைய அன்புக் கணவரும் பெறப்படுவான்.

Verse 25

ये पूर्वं क्षत्रिया जाता ब्राह्मणैः क्षत्रिणीषु च । ते सर्वे तत्प्रभावेन संजाता नात्र संशयः

முன்பு பிராமணர்களால் க்ஷத்திரியப் பெண்களில் பிறந்த க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரும் அந்த (தீர்த்தத்தின்) பிரபாவத்தாலேயே தோன்றினர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 26

ययायया द्विजो यश्च क्षत्रिण्याऽभूद्वृतः पुरा । तया सह समागत्य स्नातं मन्त्रपुरस्कृतम्

மேலும் எந்த எந்த க்ஷத்திரியப் பெண் முன்பு எந்த பிராமணனைத் தேர்ந்தெடுத்தாளோ, அவன் அவளுடன் வந்து இங்கே மந்திரங்களை முன்னிட்டு (மந்திரோச்சாரணத்துடன்) நீராடினான்.

Verse 27

सकृन्मैधुनसंसर्गात्ततस्तीर्थप्रभावतः । सर्वासां यत्सुता जाता दुहिता न कथंचन

ஒருமுறை தாம்பத்தியச் சேர்க்கை நிகழ்ந்ததும், அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவர்களெல்லோருக்கும் புதல்வர்களே பிறந்தனர்; எவ்விதத்திலும் புதல்விகள் பிறக்கவில்லை.

Verse 28

ये केचित्पुत्रदा मंत्राश्चातुश्चरणासंभवाः । ते सर्वेऽत्र वसिष्ठेन प्रयुक्ताः क्षत्त्रमिच्छता

எத்தகைய புத்ரதாயக மந்திரங்கள் உள்ளனவோ—நான்கு அங்கங்களுடைய புனித மரபிலிருந்து தோன்றியவை—அவை அனைத்தையும் இங்கே வசிஷ்டர், க்ஷத்திரிய வலிமை நிலைபெற வேண்டுமென்று விரும்பி, பயன்படுத்தினார்.

Verse 29

दंपत्योः स्नानमात्रेण जातेऽत्र स्यात्सुपुत्रकः । तस्मात्सुपुत्रदंनाम कुण्डमेतन्निगद्यते

இங்கே தம்பதியர் வெறும் நீராடுதலாலேயே நல்ல புதல்வன் பிறப்பான் என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே இந்தக் குண்டம் ‘சுபுத்ரதா’ எனப் பெயரிடப்படுகிறது.

Verse 30

तस्माद्भार्याः समस्तास्ता बृहद्बलसमुद्भवाः । अत्र स्नानं प्रकुर्वंतु यथोक्तविधिना जनाः

ஆகையால், பெரும் வலிமையிலிருந்து தோன்றிய அந்த எல்லாப் பெண்களும், மக்களே, சாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி இங்கே நீராடுங்கள்.

Verse 31

नैव किंचिदसत्यं स्यान्न च निंदाकरं तथा । श्रूयते च यतः श्लोकः पूर्वाचार्यैरुदाहृतः

இங்கே எதுவும் பொய்யல்ல; எவ்விதத்திலும் குற்றம்சாட்டத்தக்கதுமல்ல. ஏனெனில் முன்னோர் ஆசாரியர்கள் உரைத்த இந்தச் ச்லோகம் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 32

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्त्रमश्मनो लोहमुच्छ्रितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

நீரிலிருந்து அக்கினி தோன்றுகிறது; பிரம்மத்திலிருந்து க்ஷாத்திர வலிமை வெளிப்படுகிறது; கல்லிலிருந்து இரும்பு எடுக்கப்படுகிறது. ஆயினும் எங்கும் பரவும் தேஜஸ் தன் தன் ஆதியிடத்திலேயே அடங்குகிறது.

Verse 33

तच्छ्रुत्वा जनाः सर्वे सचिवानां वचोखिलम् । तदाचख्युर्द्रुतं गत्वा सत्यसंधस्य भूपतेः

அமைச்சர்களின் எல்லா வார்த்தைகளையும் கேட்ட மக்கள் அனைவரும் விரைந்து சென்று, சத்தியநிஷ்டையுடைய அரசனிடம் அந்த செய்தியை அறிவித்தனர்.

Verse 34

ततस्ताः सर्वशो दारा ब्राह्मणानतिसुन्दरान् । ऋतुस्नाताः समाजग्मुर्नृपपत्न्यः सुहर्षिताः

பின்னர், எல்லாவிதமாகவும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசமகளிர், ருது-ஸ்நானம் செய்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மிக அழகிய பிராமணர்களை அணுகினர்.

Verse 35

यत्र तत्पुत्रदं तीर्थं वसिष्ठेन विनिर्मितम् । तत्र स्नात्वा सकृत्संगं समासाद्य द्विजोद्भवम्

வசிஷ்டர் அமைத்த அந்த புத்திர-ப்ரத தீர்த்தம் உள்ள இடத்தில் நீராடி, ஒருமுறை இருபிறப்புடையவருடன் சங்கமம் அடைந்து—

Verse 36

सर्वास्ताः पुत्रवत्यश्च संजाता द्विजसत्तमाः । आसीत्तस्य नरेंद्रस्य शतं पंचभिरन्वितम्

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! அவர்கள் அனைவரும் புத்திரவதிகளாயினர். அந்த அரசனுக்கு நூறு மகன்கள், மேலும் ஐந்து கூடப் பிறந்தனர்.

Verse 37

तासां समभवद्विप्राः शतं पंचाधिकं तथा

அவர்களிடமிருந்து, ஓ பிராமணர்களே, நூற்றுக்கும் ஐந்தும் சேர்ந்து மொத்தம் நூற்று ஐந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 38

प्रत्येकं वरपुत्राणां वंशवृद्धिकरं परम् । आनंदजननं सम्यक्सर्वेषां राष्ट्रवासिनाम्

அந்த வரப்புதல்வர்களில் ஒவ்வொருவரும் அரசவம்ச வளர்ச்சிக்குப் பரம காரணமாகி, நாட்டில் வாழும் அனைவருக்கும் உண்மையிலே ஆனந்தத்தின் ஊற்றாக ஆனார்.

Verse 39

तत्र श्रेष्ठोऽभवत्पुत्रो य आनर्तपतिर्भुवि । अटोनाम सुविख्यातः सर्वशत्रुनिबर्हणः

அவர்களில் சிறந்த புதல்வன் பூமியில் ஆனர்த்த நாட்டின் அரசனானான்—‘அட’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்—அனைத்து பகைவரையும் அழிப்பவன்.

Verse 40

अटेश्वरैति ख्यातो येन देवोऽत्र निर्मितः । सुभक्त्या येन दृष्टेन वंशोच्छित्तिर्न जायते

அவன் இங்கே ‘அடேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்ற தெய்வத்தை நிறுவினான்; தூய பக்தியுடன் தரிசித்தால் வம்சச்சேதம் ஏற்படாது.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । कस्मात्तस्य कृतं नाम एतच्चाऽट इति स्मृतम् । अन्वयेन परित्यक्तं तस्मात्कीर्तय सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—“அவனுக்கு இந்தப் பெயர் எதனால் வழங்கப்பட்டது? மேலும் அவன் ‘அட’ என்று ஏன் நினைவுகூரப்படுகிறான்? இது வம்ச வழி பெயரிடுதலிலிருந்து விலகியது; ஆகவே கூறுவாயாக, ஓ சூதபுத்ரா.”

Verse 42

सचिवैर्ब्राह्मणैर्वापि तस्यैतन्नाम निर्मितम् । मात्रा वा तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

இந்தப் பெயர் அவன் அமைச்சர்களாலா, பிராமணர்களாலா, அல்லது தாயாலா அமைக்கப்பட்டது? எங்களுக்கு விளக்குங்கள்; எங்கள் ஆர்வம் மிகுதியாயுள்ளது.

Verse 43

सूत उवाच । न मात्रा तत्कृतं नाम न विप्रैः सचिवैर्नृप । तत्कृतं देवदूतेन व्योमस्थेन द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—அரசே, அந்தப் பெயரைத் தாய் அளிக்கவில்லை; பிராமணர்களும் அமைச்சர்களும் அளிக்கவில்லை. இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே, வானில் நிலைத்த தேவதூதன் அதை அருளினான்.

Verse 45

सा रूपयौवनोपेता रूपाढ्यं प्राप्य सद्द्विजम् । प्रस्थिता स्नातुकामाथ पुत्रतीर्थे मृगेक्षणा

அந்த மான்விழியாள், அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்; ஒளிமிக்க வடிவுடைய நல்ல பிராமணனைப் பெற்று, புத்திரதீர்த்தத்தில் நீராட விரும்பி புறப்பட்டாள்.

Verse 46

सहिता तेन विप्रेण कंदर्पप्रतिमेन च । अथ ताभ्यां महान्रामो मिथः संदर्शनात्स्थितः

கந்தர்ப்பனை ஒத்த அழகுடைய அந்தப் பிராமணனுடன் அவள் இருந்தாள்; ஒருவரையொருவர் கண்ட மாத்திரத்திலேயே இருவரிடமும் பேரன்பு எழுந்தது.

Verse 47

तादृङ्मात्रं सुकृच्छ्रेण प्राप्तं तीर्थं सुतप्रदम् । ततः स्नात्वा जले तस्मिन्निष्क्रांतौ तौ सुकामुकौ

மிகுந்த துன்பத்துடன் புத்திரம் அளிக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து, அதன் நீரில் நீராடினர்; பின்னர் ஆசை நிறைந்த இருவரும் நீரிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

Verse 48

व्रजमानौ च मार्गेऽपि कामधर्ममुपागतौ । अत्यौत्सुक्यात्सुसंहृष्टौ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

வழியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோதும் அவர்கள் இருவரும் காமநெறியில் விழுந்தனர். மிகுந்த ஆவலால் மகிழ்ந்து, வெட்கத்தை வெகுதூரம் தள்ளிவிட்டனர்.

Verse 49

यथा तथा प्रवक्ष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः । यया स भूपतिर्जातो दशार्णाधिपतेः सुता

எப்படி நடந்ததோ அப்படியே நான் கூறுவேன்; நீங்கள் உறுதியான, ஒருமுகமான மனத்துடன் கேளுங்கள்—தசார்ணாதிபதியின் மகளிடமிருந்து அந்த அரசன் எவ்வாறு பிறந்தான்.

Verse 50

तावदाकाशगा वाणी सहसा देवनिर्मिता । अटताराजमार्गेण विप्रेणानेन वै यतः

அப்பொழுதே ஆகாயத்தில் உலாவும், தேவரால் திடீரென உருவாக்கப்பட்ட தெய்வவாக்கு ஒலித்தது; ஏனெனில் இந்தப் பிராமணன் அரசவழியில் அலைந்து கொண்டிருந்தான்.

Verse 51

उत्पादितस्तु पुत्रोऽयमौत्सुक्याद्ब्राह्मणेन तु । अटाख्यो भूपतिस्तस्माल्लोके ख्यातो भविष्यति

இந்த மகன் பிராமணனின் ஆவலால் பிறந்தவன்; ஆகையால் அந்த அரசன் ‘அட’ என்ற பெயரால் உலகில் புகழ்பெறுவான்.

Verse 52

दीर्घायुर्बहुपुत्रश्च शत्रुंपक्षक्षयावहः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा अटाख्यः स बभूव ह

அவன் நீண்ட ஆயுளும், பல புதல்வர்களும் உடையவன்; பகைவர் படைகளை அழிப்பவனும் ஆவான். இக்காரணங்களாலே, ஓ பிராமணர்களே, அவன் ‘அட’ எனப் பெயர்பெற்றான்.

Verse 53

स्ववंशोद्धरचंद्रोऽत्र वांछितार्थप्रदोऽर्थिनाम् । तेनैतत्क्षेत्रमासाद्य स्थापितं लिंगमुत्तमम् । स्वनाम्ना ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वदेष्टप्रदं नृणाम्

இங்கே அவர் தம் வம்சத்தை உயர்த்தும் சந்திரனைப் போல ஆனார்; வேண்டுவோர்க்கு வேண்டிய பயனை அளிப்பவரானார். இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவர் சிறந்த சிவலிங்கத்தை நிறுவி, தம் பெயராலே அதனைப் பெயரிட்டார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே—அது மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்।

Verse 54

यस्तन्माघचतुर्दश्यां पूजयेच्छ्रद्धयान्वितः । न तस्य जायते किंचिद्दुःखं संतानसंभवम्

மாசி (மா஘) சதுர்தசியன்று பக்தியுடன் அந்த (லிங்கத்தை) வழிபடுவோர்க்கு, சந்தானத்தால் உண்டாகும் எந்தத் துயரும் பிறவாது।

Verse 55

अपि वर्षशतानारी स्नात्वा कुण्डे सुतप्रदे । अटेश्वरं ततः पश्येच्छिवभक्तिपरायणा

நூறு ஆண்டுகள் குழந்தையில்லாத பெண்ணாயினும், புத்திரம் அருளும் குண்டத்தில் நீராடி, பின்னர் சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு அடேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 56

सद्यः पुत्रमवाप्नोति वंशवृद्धिकरं परम् तत्प्रसादान्न संदेहः कार्तिकेय वचो यथा

அவள் உடனே ஒரு மகனைப் பெறுவாள்; அவன் வம்சவிருத்திக்கான உயர்ந்த காரணம். அவருடைய அருளால் இதில் ஐயமில்லை—இது கார்த்திகேயனின் வாக்கு।

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக ‘அடேஸ்வர உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயர்பெற்ற நூற்றிருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।