Adhyaya 197

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नागरो द्विजसत्तमाः । विश्वावसुरिति ख्यातो वेदवेदांगपारगः

சூதர் கூறினார்—அதே காலத்தில், ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! ‘விஸ்வாவசு’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு நாகர பிராமணர் இருந்தார்; அவர் வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்.

Verse 2

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । परावसुरिति ख्यातस्तस्य प्राणसमः सदा

அவர் முதுமைப் பருவத்தை அடைந்தபோது அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் ‘பராவசு’ எனப் புகழ்பெற்றவன், எப்போதும் அவருக்கு உயிரைப் போலப் பிரியமானவன்.

Verse 3

स वेदाध्ययनं चक्रे यौवने समुपस्थिते । वयस्यैः संमतैः सार्धं सदा हास्य परायणैः

இளமை வந்தபோது அவன் வேதப் பயில்வை மேற்கொண்டான்—தன் வயதினரான, மனம் ஒத்த நண்பர்களுடன்; அவர்கள் எப்போதும் நகைச்சுவை-விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य माघमास उपस्थिते । रात्रौ सोऽध्ययनं चक्र उपाध्यायगृहं गतः

பின்னர் ஒரு காலத்தில், மாக மாதம் வந்தபோது, அவன் இரவில் ஆசானின் இல்லத்திற்குச் சென்று படிப்பை மேற்கொண்டான்।

Verse 5

निशीथे स समुत्थाय सर्वैर्मि त्रैश्च रक्षितः । वेश्यागृहं समासाद्य प्रसुप्तो वेश्यया सह

நள்ளிரவில் அவன் எழுந்தான்; எல்லா தோழர்களாலும் காக்கப்பட்டவனாய் வेश्यையின் இல்லத்தை அடைந்து, அவளுடன் படுத்து உறங்கினான்।

Verse 6

जलपूर्णं समाधाय जलपात्रं समीपगम् । निजाचमनयोग्यं च जलपानार्थमेव च

அவன் அருகில் நீர் நிரம்பிய பாத்திரத்தை வைத்தான்—தன் ஆச்சமனத்திற்கும், நீர் அருந்துவதற்குமே உரியதாக।

Verse 7

निशाशेषे तु संप्राप्ते स पिपासासमाकुलः । निद्रालस्यसमोपेतः शय्यां त्यक्त्वा समुत्थितः

இரவு கிட்டத்தட்ட முடிவடைந்தபோது, தாகத்தால் கலங்கியவனாய், தூக்கமும் சோம்பலும் நிறைந்தவனாய், படுக்கையை விட்டு எழுந்தான்।

Verse 8

वेश्याया मद्यपात्रं तु ह्यधस्तात्सं व्यवस्थितम् । तदादाय पपौ मद्यं जलभ्रांत्या यदैव सः

ஆனால் கீழே வेश्यையின் மதுப் பாத்திரம் வைக்கப்பட்டிருந்தது; அதை எடுத்துக் கொண்டு நீர் என மயங்கி மதுவை அருந்தினான்।

Verse 9

तदा मद्यं परिज्ञाय पात्रं त्यक्त्वा सुदुःखितः । वैराग्यं परमं गत्वा प्रलापानकरो द्बहून्

அது மதுவென்று அறிந்தவுடன் அவன் பாத்திரத்தைத் தள்ளிவிட்டு மிகுந்த துயருற்றான். பரம வைராக்யம் கொண்டு பல புலம்பல்கள் உரைத்தான்.

Verse 10

अहो निद्रान्वितेनाद्य किं मया विकृतं कृतम् । यदद्य मद्यमापीतं जलभ्रांत्या विगर्हितम्

“அய்யோ! நித்திரையால் மயங்கி இன்று நான் எத்தகைய கொடுஞ்செயல் செய்தேன்! நீர் என எண்ணி நிந்தைக்குரிய மதுவை அருந்தினேன்.”

Verse 11

किं करोमि क्व गच्छामि कथं शुद्धिर्भवेन्मम । प्रायश्चित्तं करिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

“நான் என்ன செய்வேன், எங்கே போவேன்? எனக்கு எவ்வாறு சுத்தி உண்டாகும்? மிகக் கடினமாயினும் நான் பிராயச்சித்தம் செய்வேன்.”

Verse 12

एवं निश्चित्य मनसा प्रभाते समुपस्थिते । शंखतीर्थं समासाद्य कृत्वा स्नानं तथा परम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து விடியற்காலம் வந்தபோது அவன் சங்கதீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கு மிகச் சிறந்த சுத்திகர ஸ்நானம் செய்தான்.

Verse 13

सशिखं वपनं पश्चात्कारयित्वा त्वरावितः । गतश्च तिष्ठते यत्र ब्रह्मघोषपरायणः

பின்னர் சிகையை வைத்துக்கொண்டு அவன் மொட்டையடித்துக் கொண்டான்; அதன்பின் வேதஒலி (பிரஹ்மகோஷ) பாராயணத்தில் ஈடுபட்டவர் தங்கியிருந்த இடத்துக்கு விரைந்து சென்றான்.

Verse 14

उपाध्यायः सशिष्यश्च ब्रह्मस्थानं समाश्रितः । स गत्वा दूरतः स्थित्वा संनिविष्टो यथान्त्यजः

உபாத்யாயர் சீடனுடன் பிரம்மஸ்தானத்தில் தங்கினார். அவன் அங்கே சென்று தூரத்தில் நின்று, தன் குற்றத்தால் தாழ்ந்து, அந்த்யஜன் போல அமர்ந்தான்.

Verse 15

श्मश्रुमूर्धजहीनस्तु यदा मित्रैर्विलोकितः । तदा हास्याद्धतो मूर्ध्नि हस्ताग्रैश्च मुहुर्मुहुः

நண்பர்கள் அவனைத் தாடியும் தலைமுடியும் இன்றிக் கண்டதும் சிரித்தனர்; கேலியாக மீண்டும் மீண்டும் விரல் நுனிகளால் அவன் தலையின் உச்சியைத் தட்டினர்.

Verse 16

उपाध्यायस्तु तं दृष्ट्वा दीनं बाष्पपरिप्लुतम् । श्मश्रुमूर्धजसंत्यक्तं ततः प्रोवाच सादरम्

ஆசிரியர் அவனைத் துயருற்றவனாக, கண்ணீரால் நனைந்தவனாக, தாடி தலைமுடி துறந்தவனாகக் கண்டு, அன்புடன் மரியாதையாகப் பேசினார்.

Verse 17

किमद्य वत्स दूरे त्वमुपविष्टस्तु दैन्यधृक् । एहि मे संनिधौ ब्रूहि पराभूतोऽसि केन वा

“குழந்தையே, இன்று என்ன நடந்தது? இவ்வளவு தாழ்வுடன் தூரத்தில் ஏன் அமர்ந்திருக்கிறாய்? என் அருகே வா; சொல்லு—உன்னை யார் அவமதித்தார்?”

Verse 18

परावसुरुवाच । अयोग्योऽहं गुरो जातः सेवायास्तव सांप्रतम् । वेश्याया मंदिरस्थेन ज्ञात्वा निजकमंडलुम्

பராவசு கூறினான்—“குருதேவா, இப்போது நான் உங்கள் சேவைக்கு தகுதியற்றவனாகிவிட்டேன். வेश्यையின் இல்லத்தில் இருந்தபோது என் சொந்த கமண்டலு தொடர்பாக (குற்றம்) அறிந்தேன்.”

Verse 19

वेश्याया मद्यपात्रं तु मद्यपूर्णं प्रगृह्य च । तस्माद्देहि विभो मह्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये

வெசியையின் மதுவால் நிரம்பிய மதுப் பாத்திரத்தை நான் எடுத்தேன். ஆகவே, ஓ விபோ, என் தூய்மைக்காக எனக்கு பிராயச்சித்தம் அருள்வாயாக.

Verse 20

धर्मद्रोणेषु यत्प्रोक्तं तत्करिष्याम्यसंशयम्

தர்ம நூல்களில் கூறப்பட்டதையே நான் ஐயமின்றி செய்வேன்.

Verse 21

अथ तं बटवः प्रोचुर्वयस्यास्तस्य ये स्थिताः । हास्यं कृत्वा प्रकामाश्च वेश्या या गुरुसंनिधौ

அப்போது அருகில் நின்ற அவனுடைய நண்பன் சிறுவர்கள் மிகுந்த கேலிசெய்து, குருவின் சந்நிதியில் இருந்த அந்த வெசியைப் பற்றி அவனிடம் பேசினர்.

Verse 22

या एषा नृपतेः कन्या ख्याता रत्नावती जने । अस्याः स्तनौ गृहीत्वा त्वमधरं पिबसि द्रुतम् । ततस्ते स्याद्विशुद्धिश्च नान्यथा प्रभविष्यति

இவள் அரசனின் மகள்; மக்களிடையே ‘ரத்னாவதி’ எனப் புகழ்பெற்றவள். அவளின் மார்புகளைப் பற்றிக் கொண்டு நீ விரைவில் அவளின் உதடுகளைப் பருகு; அப்போதுதான் உனக்கு தூய்மை உண்டாகும், வேறு வழியில்லை.

Verse 23

परावसुरुवाच । न वयस्या नर्मकालो विषमे मम संस्थिते । ममोपरि यदि स्नेहो वालमित्रत्वसंभवः । तदानीय द्विजानन्यान्वदध्वं निष्कृतिं मम

பராவசு கூறினான்— நண்பர்களே, நான் கடும் இடர்நிலையில் உள்ளேன்; இது நகைச்சுவைக்கான நேரமல்ல. சிறுவயது நட்பால் உங்களுக்கென்மேல் அன்பு இருந்தால், பிற பிராமணர்களை அழைத்து வந்து என் விடுதலைக்கான பிராயச்சித்த முறையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 24

अथ ते नर्ममुत्सृज्य तद्दुःखेन च दुःखिताः । विश्वावसुं समासाद्य तद्वृत्तांतमथाब्रुवन्

அப்போது அவர்கள் நகைச்சுவையை விட்டுவிட்டு, அவன் துயரத்தால் தாமும் துயருற்றனர். விஸ்வாவசுவை அணுகி நடந்த அனைத்தின் முழு வரலாறையும் கூறினர்.

Verse 25

सोऽपि तेषां समाकर्ण्य तत्कर्णकटुकं वचः । सभार्यः प्रययौ तत्र यत्र पुत्रो व्यवस्थितः

அவர்களின் காதுக்கு கடுமையாகவும் கசப்பாகவும் இருந்த சொற்களை கேட்டவுடன், அவனும் மனைவியுடன் சேர்ந்து, மகன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 26

दुःखेन महता युक्तः स्खलमानः पदेपदे । वृद्धभावात्तथा शोकात्पुत्राकृत्यसमुद्भवात्

அவன் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினான்—முதுமையாலும், மகனின் தீச்செயலால் எழுந்த சோகத்தாலும்.

Verse 27

ततस्तौ प्रोचतुः पुत्रं बाष्पगद्गदया गिरा । दंपती बहुशोकार्तौ हा पुत्र किमिदं कृतम् । सोऽपि सर्वं समाचख्यौ ताभ्यां वृतांतमात्मनः

பின்னர் மிகுந்த சோகத்தில் வாடிய தம்பதியர் கண்ணீரால் குரல் தடுக்க, மகனிடம்—“அய்யோ மகனே! இது என்ன செய்தாய்?” என்று கூறினர். அவனும் தன்னிடம் நடந்த அனைத்தின் முழு வரலாறையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 28

प्रायश्चित्तं करिष्यामि तस्मादात्मविशुद्धये । ततो विश्वावसुर्विप्रान्स्मार्ताञ्छ्रुतिसमन्वितान् । तदर्थमानयामास वेदविद्याविचक्षणान्

அவன் கூறினான்—“ஆகையால் என் ஆத்ம சுத்திக்காக நான் பிராயச்சித்தம் செய்வேன்.” பின்னர் விஸ்வாவசு, அதற்காக ஸ்ருதி ஆதாரமுடைய, ஸ்மிருதி நெறிகளில் வல்ல, வேதவித்தையில் தேர்ந்த பிராமணர்களை அழைத்து வந்தான்.

Verse 29

ततः परावसुस्तेषां पुरः स्थित्वा कृतांजलिः । प्रोवाच स्वादितं मद्यं मया रात्रावजानता । वेश्या भांडं समादाय ज्ञात्वा निजकमंडलुम्

அப்போது பராவசு அவர்களின் முன் கைகூப்பி நின்று கூறினான்— “இரவில் அறியாமலே நான் மதுவைச் சுவைத்தேன். ஒரு வேசியாள் ஒரு பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அது என் சொந்த கமண்டலு என்று அறிந்து…”

Verse 31

एवमुक्तास्ततस्तेन विप्रास्ते स्मृतिवादिनः । धर्मशास्त्रं समालोक्य ततः प्रोचुश्च तं द्विजाः

அவன் இவ்வாறு கூறியபின், ஸ்மிருதி வாதிகளான அந்தப் பிராமணர்கள் தர்மசாஸ்திரத்தை நோக்கி ஆராய்ந்து, பின்னர் அந்தத் த்விஜனிடம் கூறினர்.

Verse 32

अतिमानादतिक्रोधात्स्नेहाद्वा यदि वा भयात् । प्रायश्चित्तमनर्हं तु ददत्तत्पापमश्नुते

அதிக அகந்தை, மிகுந்த கோபம், பாசம் அல்லது பயம் காரணமாக—தகுதியில்லாதவருக்கு பிராயச்சித்தம் விதிப்பவன், அதே பாவத்தைத் தானே அடைகிறான்.

Verse 33

प्रायश्चित्तं प्रदास्यामस्तस्माद्युक्तं वयं तव । यदि शक्नोषि तत्कर्तुं तत्कुरुष्व समाहितः

ஆகையால் உனக்குத் தகுந்த பிராயச்சித்தத்தை நாங்கள் விதிப்போம். அதைச் செய்ய இயன்றால், மனம் ஒருமித்து அமைதியுடன் அதைச் செய்.

Verse 34

परावसुरुवाच । करोमि वो न चेद्वाक्यं तत्पृच्छामि कुतो द्विजाः । नाहं केनापि संदृष्टो मद्यपानं समाचरन्

பராவசு கூறினான்— “உங்கள் சொல்லை நான் நிறைவேற்றுவேன்; ஆனால், ஓ த்விஜர்களே, கேட்கிறேன்—இது எவ்வாறு அறியப்பட்டது? மதுபானம் செய்தபோது என்னை யாரும் காணவில்லை.”

Verse 35

तस्माद्ब्रूत यथार्हं मे प्रायश्चित्तं विशुद्धये । अपि प्राणहरं रौद्रं नो चेत्पापमवाप्स्यथ

ஆகையால் என் தூய்மைக்குத் தகுந்த பிராயச்சித்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அது கடுமையும் உயிர் பறிப்பதுமானதாயினும் சரி; இல்லையெனில் உங்களுக்கு பாவம் ஏற்படும்.

Verse 36

ब्राह्मणा ऊचुः । बुध्यमानो द्विजो यस्तु मद्यपानं समाचरेत् । तावन्मात्रं हिरण्यं च तप्तं पीत्वा विशुध्यति

பிராமணர்கள் கூறினர்—அறிந்தே ஒரு த்விஜன் மதுபானம் செய்தால், அதே அளவு உருகிய சூடான பொன்னைக் குடித்தால் அவன் தூய்மையடைவான்.

Verse 37

अज्ञानतो यदा पीतं मद्यं विप्रेण कर्हिचित् । अग्नितुल्यं घृतं पीत्वा तावन्मात्रं विशुध्यति

ஆனால் ஒரு வேளையில் ஒரு பிராமணன் அறியாமையால் மதுவைக் குடித்திருந்தால், அதே அளவு தீயைப் போன்ற சூடான நெய்யைக் குடித்து தூய்மையடைவான்.

Verse 38

एवं ते सर्वमाख्यातं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । यदि शक्तोषि चेत्कर्तुं कुरुष्व त्वं द्विजोत्तम

இவ்வாறு தூய்மைக்கான முழுப் பிராயச்சித்தமும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. அதைச் செய்ய வல்லவனாயின், ஓ த்விஜர்களில் சிறந்தவனே, அதை நிறைவேற்று.

Verse 39

परावसुरुवाच । गंडूषमेकं मद्यस्य मया पीतं द्विजोत्तमाः । तावन्मात्रं पिबाम्येव घृतं वह्निसमं कृतम्

பராவசு கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நான் மதுவை ஒரு வாய்நிறை (கண்டூஷம்) மட்டுமே குடித்தேன். ஆகவே அதே அளவு தீயைப் போன்ற சூடான நெய்யையே குடிப்பேன்.

Verse 40

युष्मदादेशतोऽद्यैव स्वशरीरविशुद्धये । विश्वावसुश्च तच्छ्रुत्वा वज्रपातोपमं वचः

“உங்கள் ஆணையின்படி, இன்றே, என் உடல் சுத்திக்காக…” என்று. அந்தச் சொற்களை கேட்ட விஸ்வாவசுவுக்கு இடியடி போன்ற தாக்கம் ஏற்பட்டது।

Verse 41

विप्राणां चाथ पुत्रस्य तदोवाच सुदुःखितः । कृत्वाश्रुमोक्षणं भूरि बाष्पगद्गदया गिरा

அப்போது அவர் மிகுந்த துயரத்துடன் பிராமணர்களிடமும் தன் மகனிடமும் பேசினார். பெரிதும் கண்ணீர் சிந்தி, அழுகையால் தடுக்கப்பட்ட குரலில் சொன்னார்।

Verse 42

सर्वस्वमपि दास्यामि पुत्रस्यास्य विशुद्धये । प्रायश्चित्तं समाचर्तुं न दास्यामि कथंचन

“இந்த மகனின் சுத்திக்காக என் அனைத்தையும் கூட அளிப்பேன்; ஆனால் பிராயச்சித்தம் செய்ய அவனுக்கு நான் எவ்விதத்திலும் அனுமதி தரமாட்டேன்।”

Verse 43

अश्राद्धेयो विपांक्तेयः सपुत्रो वा भवाम्यहम् । स्थानं वा संत्यजाम्येतत्पुत्र मैवं समाचर

“நான் மகனுடன் சேர்ந்து ஸ்ராத்தத்திற்கு தகுதியற்றவனாகவும், பிராமணப் பந்தியில் அமரத் தகுதியற்றவனாகவும் ஆகலாம்; அல்லது இவ்விடத்தை விட்டுவிடலாம். மகனே, இப்படிச் செய்யாதே।”

Verse 44

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पितुर्विघ्नकरं परम् । प्रायश्चित्तस्य सस्नेहं पुत्रो वचनमब्रवीत्

தந்தையின் சொற்கள் பிராயச்சித்தத்திற்கு பெரும் தடையாக இருப்பதை கேட்ட மகன், அன்புடன் பிராயச்சித்தம் குறித்து பேசினான்।

Verse 45

त्यज तात मम स्नेहं मा विघ्नं मे समाचर । प्रायश्चित्तं करिष्यामि निश्चयोऽयं मया कृतः

மகன் கூறினான்—தந்தையே, என்மீது உள்ள பாசத்தை விட்டு விடுங்கள்; எனக்கு இடையூறு செய்யாதீர்கள். நான் பிராயச்சித்தம் செய்வேன்—இந்த உறுதியை நான் எடுத்துள்ளேன்.

Verse 46

मातोवाच । यदि पुत्र त्वया कार्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । तदहं पतिना सार्धं प्रवेक्ष्यामि पुरोऽनलम्

தாய் கூறினாள்—மகனே, தூய்மைக்காக நீ பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டுமெனில், நான் உன் தந்தையுடன் சேர்ந்து உனக்கு முன்பே அந்த ஜ்வலிக்கும் தீயில் நுழைவேன்.

Verse 47

त्वां द्रष्टुं नैव शक्रोमि पिबंतमग्निवद्घृतम् । पश्चात्प्राणपरित्यक्तं सत्येना त्मानमालभे

தீயைப் போல நெய் அருந்தும் உன்னை நான் பார்க்கத் தாங்க முடியாது. நீ உயிர் நீத்த பின், சத்தியத்தின் வலிமையால் நானும் என் உயிரைத் துறப்பேன்.

Verse 48

पितोवाच । युक्तं पुत्रानया प्रोक्तं मात्रा तव हितं तथा । ममापि संमतं ह्येतत्करिष्यामि न संशयः

தந்தை கூறினார்—மகனே, உன் தாய் சொன்னது பொருத்தமானதே; அது உன் நலனுக்கே. எனக்கும் அது உடன்பாடு; நானும் அதைச் செய்வேன்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 49

तच्छ्रुत्वा तं समायाता वृत्तांतं दुःखसंयुताः

அந்த நிகழ்வை கேட்டதும் அவர்கள் துயரால் நிறைந்து அங்கே வந்து கூடினர்.

Verse 51

पुत्रं प्रबोधयामासुः प्रायश्चित्तनिवृत्तये । तदा न शक्नुवंति स्म निवर्तयितुमं जसा

பிராயச்சித்தத்தை நிறுத்துமாறு அவர்கள் மகனை அறிவுறுத்தினர்; ஆயினும் அப்போதும் அவனை எளிதில் திருப்ப முடியவில்லை।

Verse 52

तावुभौ च पितापुत्रौ प्राणत्यागकृतादरौ

அவ்வாறு தந்தையும் மகனும் இருவரும் உயிர்துறப்பதில் உறுதியான விருப்பத்துடன் முனைந்தனர்।

Verse 53

ततो वास्तुपदं जग्मुः सर्वज्ञो यत्र तिष्ठति । भर्तृयज्ञो महाभागः सर्वसंदेह वारकः

பின்னர் அவர்கள் வாஸ்துபதத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே அனைத்தறிவுடைய மகாபாக்யசாலி பர்த்ருயஜ்ஞன் இருந்தான்—அவன் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்குபவன்।

Verse 54

तस्य सर्वं समाचख्युः परावसुसमुद्भवम् । वृत्तांतं मद्यपानोत्थं यन्मित्रैस्तस्य कीर्तितम्

அவர்கள் அவனிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தனர்—பராவசுவிலிருந்து எழுந்த முழு நிகழ்ச்சி, மதுபானத்தால் உண்டான அந்தச் சம்பவம், அவன் நண்பர்கள் கூறியபடியே।

Verse 55

प्रायश्चित्तं तु हास्येन यच्च स्मार्तैः प्रकीर्तितम् । विश्वावसोश्च संकल्पं वह्निसाधनसंभवम्

ஸ்மார்த்தர்கள் ஏளனமாகக் கூறிய பிராயச்சித்தத்தையும் அவர்கள் தெரிவித்தனர்; மேலும் அக்னிசாதனத்தால் எழுந்த விஸ்வாவசுவின் சங்கல்பத்தையும் கூறினர்।

Verse 56

सपत्नीकस्य मित्राणां यच्च दुःखमुपस्थितम् । निवेद्य तत्तथा प्रोचुर्भू योऽपिविनयान्वितम्

மனைவியருடன் கூடிய நண்பர்களுக்கு ஏற்பட்ட துயரத்தையும் அவர்கள் அறிவித்தனர்; பின்னர் பணிவுடன் மீண்டும் உரைத்தனர்।

Verse 57

अतीतं वर्तमानं च भविष्यद्वापि यद्भवेत् । न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सर्वं जानीमहे वयम्

கடந்தது, நிகழ்வது, இனி வரப்போவது எதுவாயினும்—உமக்கு எதுவும் அறியாததல்ல; உம்மை நாம் அனைத்தறிவோன் என அறிவோம்।

Verse 58

एतच्च नगरं सर्वं विश्वावसुकृतेऽधुना । संशयं परमं प्राप्तं तेन प्राप्तास्तवांतिकम्

இப்போது விஶ்வாவசு செய்த செயலால் இந்த முழு நகரமும் பெரும் ஐயத்தில் ஆழ்ந்தது; ஆகவே உமது சன்னிதிக்கு வந்தோம்।

Verse 59

तस्माद्ब्रूहि महाभाग यद्यस्त्यपरमेव हि । प्रायश्चित्तं द्विजस्यास्य मद्यपानविशुद्धये

ஆகவே, ஓ மகாபாகா, ஏதேனும் உயர்ந்த தீர்வு இருந்தால் கூறுங்கள்—இந்த இருபிறப்பாளனை மதுபானக் குற்றத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்தும் பிராயச்சித்தம் எது?

Verse 60

न ते ह्यविदितं किंचित्तव वेदसमुद्भवम् । भर्तृयज्ञो विहस्योच्चैस्ततो वचनमब्रवीत्

வேதத்தில் தோன்றிய எதுவும் உமக்கு அறியாததல்ல. அப்போது பர்த்ருயஜ்ஞன் உரக்கச் சிரித்து இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்।

Verse 61

ब्राह्मणस्यास्य शुद्ध्यर्थमप्ययुपायः सुखावहः । विद्यमानोऽपि नास्त्येव मतिरेषा स्थिता मम

இந்தப் பிராமணனின் சுத்திக்காக இன்பம் தரும் ஒரு வழி நிச்சயமாக உள்ளது; இருப்பினும் அது இருந்தும் இல்லாததுபோல்—இதுவே என் உறுதியான கருத்து.

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः पूर्वापरविरोधे नवाक्यमेतन्महामते । कथमस्ति कथं नास्ति तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि । विस्मयोऽयं महाञ्जातः सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மகாமதி! இது புதிய சொல்; முன்-பின் கூறியவற்றுக்கு முரணாகத் தோன்றுகிறது. எப்படி உள்ளது, எப்படி இல்லை? ஆகவே நீங்கள் விளக்க வேண்டும். எல்லா த்விஜர்களுக்கும் பெரும் வியப்பு ஏற்பட்டது.

Verse 63

भर्तृयज्ञ उवाच । जपच्छिद्रं तपश्छिद्रं यच्छिद्रं यज्ञकर्मणि । सर्वं भवति निश्छिद्रं यस्य चेच्छंति ब्राह्मणाः

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—ஜபத்தில் உள்ள குறை, தவத்தில் உள்ள குறை, யாகக் கிரியையில் உள்ள எந்தக் குறையும்—பிராமணர்கள் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவருக்கெல்லாம் அவை அனைத்தும் குறையற்றதாக ஆகின்றன.

Verse 64

अच्छिद्रमिति यद्वाक्यं वदंति क्षितिदेवताः । विशेषान्नागरोद्भूतास्तत्तथैव न चान्यथा

‘குறையற்றது’ என்று க்ஷிதிதேவர்கள் (பிராமணர்கள்) கூறுவர்; ஆனால் நாகர மரபில் தோன்றியோர் ஒரு விசேஷம்—ஆகவே அது அப்படியே, வேறல்ல.

Verse 65

तथा च ब्रह्मशालायां संस्थितैर्यदुदाहृतम् । नान्यथा तत्परिज्ञेयं हास्येनापि स्मृतिं विना

மேலும் பிரம்மசாலையில் கூடியவர்கள் உரைத்ததை அதே பொருளிலேயே அறிய வேண்டும்; வேறாக அல்ல. அது நகைச்சுவையாகச் சொன்னதாயினும், ஸ்மிருதி ஆதாரம் இன்றி ஏற்கக் கூடாது.

Verse 66

स एष हास्यभावेन प्रोक्तो मित्रैः परावसुः

இந்த பராவசுவை அவன் நண்பர்கள் நகைச்சுவை மனநிலையுடன் கூறினர்.

Verse 67

रत्नवत्याः स्तनौ गृह्य यद्यास्वादयतेऽधरम् । तद्भविष्यति मे शुद्धिर्मद्यपान समुद्भवा

அவன் ரத்னவதியின் மார்புகளைப் பற்றிக் கொண்டு அவள் அதரத்தைச் சுவைத்தால், மதுபானத்தால் எனக்குண்டான அசுத்தம் நீங்கிச் சுத்தமாகும்.

Verse 68

तदुपायो मया प्रोक्तो विप्रस्यास्य सुखावहः । पराशरमतेनैव करोति यदि शुध्यति

இந்தப் பிராமணனின் நலனுக்காக நான் இந்தப் பரிகாரத்தைச் சொன்னேன்; பராசரர் கருத்துப்படி செய்தால் அவன் சுத்தமடைவான்.

Verse 69

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येतच्छुणुते राजा वाक्यमीर्ष्यापरायणः । तत्सर्वेषां वधं कुर्याद्विप्राणामन्यथा भवेत्

பிராமணர்கள் கூறினர்—பொறாமையில் மூழ்கிய அரசன் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டால், எங்கள் எல்லாப் பிராமணர்களையும் கொல்லக்கூடும்; இல்லையெனில் முடிவு வேறாகும்.

Verse 70

तस्मात्करोतु चाभीष्टमेष विप्रः परावसुः । मातापितृसमोपेतो वयं यास्यामहे गृहम्

ஆகவே இந்தப் பிராமணன் பராவசு விரும்பியதைச் செய்யட்டும்; நாங்கள் தாய் தந்தையுடன் வீட்டிற்குச் செல்வோம்.

Verse 71

भर्तृयज्ञ उवाच । स राजा नीतिमान्विज्ञः सर्वधर्मपरायणः । भक्तो देवद्विजानां च सर्वशास्त्र विचक्षणः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அந்த அரசன் நீதிமான், அறிவுடையவன், எல்லா தர்மங்களிலும் பற்றுடையவன். தேவர்கள் மற்றும் த்விஜர்களின் பக்தன்; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 72

तस्मान्मया समं सर्वे नागरायांतु तद्ग्रहे

ஆகையால் என்னுடன் நகரத்தார் அனைவரும் நகரிலுள்ள அவன் இல்லத்திற்குச் செல்லட்டும்.

Verse 73

मध्यगं पुरतः कृत्वा तद्वक्त्रेण च तत्पुरः । कथयंतु च वृत्तांतं मद्यपान समुद्भवम्

அவனை நடுவில் நிறுத்தி முன்னே கொண்டு வந்து, அரசன் முன்னிலையில் அவன் வாயாலேயே மதுபானத்தால் ஏற்பட்ட நிகழ்வை முழுதும் சொல்லச் செய்யுங்கள்.

Verse 74

परावसोश्च यत्प्रोक्तं वयस्यैर्हास्यमाश्रितैः । पराशरसमुत्थं च यद्वाक्यं तत्स्मृतेः परम्

பராவசுவிடம் அவன் நண்பர்கள் நகைச்சுவையாகச் சொன்னதும், பராசரரிடமிருந்து தோன்றிய வாக்கியமும்—அவை வெறும் நினைவைக் காட்டிலும் மேலான, ஆதாரமானவை.

Verse 75

तच्छ्रुत्वा यदि भूपाल ईर्ष्या लोभसमन्वितः । भविष्यति ततोऽहं तं धारयिष्यामि सत्पथे

இதை கேட்டபின் அரசன் பொறாமையும் பேராசையும் கொண்டவனாகினால், நான் அவனை அடக்கி நல்வழியில் நிலைநிறுத்துவேன்.

Verse 76

सूतौवाच । ततस्ते नागराः सर्वे सन्तोषं परमं गताः । साधुवादैः समभ्यर्च्य भर्तृयज्ञं पृथग्विधैः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த நகரவாசிகள் அனைவரும் பரம திருப்தியை அடைந்தனர். பலவகை ‘சாது சாது’ எனும் வாழ்த்தொலிகளாலும் ஆசிவாக்குகளாலும் பர்த்ருயஜ்ஞரைப் போற்றி வணங்கினர்.

Verse 77

तेनैव सहितं तूर्णं मध्ये कृत्वा च मध्यगम् । गर्त्तातीर्थसमुद्भूतं वेदवेदांगपारगम्

அவரைத் தங்களுடன் சேர்த்து விரைவாகத் தங்கள் நடுவில் அமர்த்தி அவர்கள் முன்னே சென்றனர். கர்த்தா-தீர்த்தத்துடன் தொடர்பாகத் தோன்றிய, வேதமும் வேதாங்கங்களும் கரை கடந்த பண்டிதரை அவர்கள் முன்னே கொண்டு வந்தனர்.

Verse 78

स्मृतिज्ञं लक्षणज्ञं तमाहिताग्निं यशस्विनम् । यष्टारं बहुयज्ञानां भर्तृयज्ञमते स्थितम्

அவர் ஸ்மிருதி நூலறிஞர், நற்குறி அறிஞர், ஆஹிதாக்னி (நித்திய அக்னி தாங்கியவர்) மற்றும் புகழ்மிக்கவர். பல யாகங்களைச் செய்தவர்; பர்த்ருயஜ்ஞரின் யாகநெறியில் நிலைத்தவர்.

Verse 79

आनर्तेनापि भूपेन स्वर्गभ्रष्टेन वै पुरा । कर्णोत्पलाजनित्रेण यश्च पूर्वं चिरन्तनः

முன்னொரு காலத்தில் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த ஆனர்த்த நாட்டின் அரசனும் இந்தப் பழம்புகழ் பெற்ற, வணக்கத்திற்குரிய பெரியவரை மதித்து/நிறுவினார்; இவர் கர்ணோத்பலாஜனித்ரா குலத்தில் பிறந்தவர்.

Verse 80

चमत्कारपुरे न्यस्तः स्थानेऽस्मिन्विप्रगौरवात् । येन सिध्यंति कार्याणि सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

பிராமணர்களின் மரியாதைக்காக இவ்விடத்திலேயே சமத்காரபுரத்தில் அவர் நிறுவப்பட்டார். அவரால் எல்லா த்விஜர்களின் காரியங்களும் நிறைவேறுகின்றன.

Verse 81

तथा चैव तु चान्यानि चमत्कारपुरस्य च । हरिभद्राभिधानं तं भर्तृयज्ञसमन्वितम्

அவ்வாறே சமத்காரபுரத்துடன் தொடர்புடைய பிற வரலாறுகளிலும் அவர் ‘ஹரிபத்ர’ என்ற நாமத்தால் போற்றப்படுகிறார்—பர்த்ருயஜ்ஞ விரதத்துடன் கூடியவர்.

Verse 82

कृत्वा ते नागराः सर्वे राजद्वारमुपागताः । परावसुं समादाय मातापितृसमन्वितम्

அவ்வாறு செய்து முடித்த பின், அந்த நகரவாசிகள் அனைவரும் அரசவாயிலுக்கு வந்தனர்; தாய் தந்தையுடன் கூடிய பராவசுவையும் அழைத்து வந்தனர்.

Verse 83

अथ द्वाःस्थो द्रुतं गत्वा भूपतेस्तान्न्यवेदयत् । ब्राह्मणान्भर्तृयज्ञेन हरिभद्रेण संयुतान्

அப்போது வாயிற்காவலன் விரைந்து சென்று அரசனிடம் அறிவித்தான்—“பர்த்ருயஜ்ஞத்துடன் தொடர்புடைய ஹரிபத்ரருடன் பிராமணர்கள் வந்துள்ளனர்.”

Verse 84

आनर्तोऽपि च ताञ्छ्रुत्वा राजद्वारसमागतान् । पुरोधसा समायुक्तः संमुखं प्रययौ तदा

அவர்கள் அரசவாயிலுக்கு வந்த செய்தி கேட்டு, ஆனர்த்த அரசனும் அரசகுருவுடன் அப்போது நேரில் சென்று அவர்களை எதிர்கொண்டான்.

Verse 85

दत्त्वार्घं मधुपर्कं च विष्टरं गां तथा नृपः । प्रथमं भर्तृयज्ञाय हरिभद्राय वै ततः

அரசன் அர்க்யம், மதுபர்க்கம், ஆசனம், மேலும் ஒரு பசுவையும் அளித்தான்—முதலில் பர்த்ருயஜ்ஞத்தை அனுஷ்டிப்பவர் ஹரிபத்ரருக்கு; பின்னர் மற்றவர்களுக்கு.

Verse 86

चतुर्णां मुद्गहस्तानां तथान्येषां द्विजन्मनाम् । आद्यऋग्यजुःसाम्नां च प्रगृह्याशीर्वचः परम्

நான்கு ‘முத்கஹஸ்த’ பிராமணர்களிடமிருந்தும், பிற இருபிறப்பினரிடமிருந்தும்—ரிக், யஜுர், சாம வேத மரபுகளில் சிறந்தவர்களிடமிருந்தும்—அவன் பரம ஆசீர்வாத வாக்குகளைப் பெற்றான்.

Verse 88

तथा तेषूपविष्टेषु सर्वेषु पृथिवीपतिः । उपविश्य धरापृष्ठे कृतांजलिर भाषत

அவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறு அமர்ந்தபோது, பூமியின் அதிபதியான அரசனும் தரையில் அமர்ந்து, கைகூப்பி பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 89

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यन्मे गृहमुपागतः । सर्वोऽयं नागरो लोको भर्तृयज्ञसमन्वितः

“நான் பாக்கியவான்; அருள்பெற்றவன்—நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்ததனால். இந்த முழு நாகர மக்கள் சமூகம் ‘பர்த்ரு-யஜ்ஞ’ அனுஷ்டானத்தில் ஒன்றுபட்டு நிற்கிறது.”

Verse 90

तदादिशतु मां लोको यत्कृत्यं प्रकरोमि वः । अदेयमपि यच्छामि गृहायातस्य सांप्रतम्

“சபை எனக்கு ஆணையிடுக—உங்களுக்காக நான் செய்ய வேண்டிய கடமை எது? இப்போது நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்ததால், கொடுக்கத் தகாததாயினும் நான் அளிப்பேன்.”

Verse 91

अगम्यमपि यास्यामि करिष्येऽकृत्यमेव च । तच्छ्रुत्वा हरिभद्रः स समुत्थाय त्वरान्वितः

“அணுக இயலாத இடத்திற்கும் நான் செல்வேன்; செய்யத் தகாததாயினும் செய்வேன்.” இதைக் கேட்ட ஹரிபத்ரன் அவசரத்துடன் உடனே எழுந்தான்.

Verse 92

पप्रच्छाद्यांस्तदर्थं च बह्वृचांस्तदनंतरम् । अध्वर्यूंश्चैव छांदोग्याननुज्ञातश्च तैस्तदा

அவன் அந்தக் காரியத்தைப் பற்றி பஹ்வ்ருசர்களில் சிறந்தவர்களை வினவினான். பின்னர் அத்வர்யுக்களையும் சாந்தோக்யர்களையும் ஆலோசித்து, அவர்களின் அனுமதி பெற்றபின் முன்னே சென்றான்.

Verse 93

प्राणरुद्रान्वदंत्वाद्या जीवसूक्तं च बह्वृचाः । एषां चैव पृथिव्यादिसवनं यत्पुरा कृतम्

“முன்னோர்கள் பிராண-ருத்ரங்களை ஓதட்டும்; பஹ்வ்ருசர்கள் ஜீவ-ஸூக்தத்தை ஓதட்டும். மேலும் இவ்விதிகளுக்காக முன்பு செய்ததுபோல ‘பிருதிவி முதலிய’ ஸவனமும் நடத்தப்படட்டும்.”

Verse 94

पठन्त्वध्वर्यवः सर्वे छांदोग्याश्च पृथक्पृथक् । मधुच्युतेन संयुक्तं प्रपठन्तु च सिद्धये

“அனைத்து அத்வர்யுக்களும் சாந்தோக்யர்களும் தத்தம் முறையின்படி தனித்தனியாக ஓதட்டும். நிறைவேற்றத்திற்காக ‘மதுச்யுத’ உடன் இணைத்து ஓதட்டும்.”

Verse 95

भर्तृयज्ञमतेनैवं तेन प्रोक्ता द्विजोत्तमाः । पप्रच्छुश्चैव तत्सर्वं यत्प्रोक्तं तेन धीमता

இவ்வாறு பர்த்ரு-யஜ்ஞத்தின் மரபின்படி அந்த ஞானி த்விஜோத்தமர்களுக்கு உபதேசித்தான். அவன் கூறிய அனைத்தையும் பற்றியும் அவர்கள் வினவினர்.

Verse 96

ततः पाठावसाने तु मध्यगः प्राह सादरम् । परावसुसमुद्भूतं वृत्तांतं तस्य भूपतेः

பின்னர் பாராயணம் முடிந்தபோது, நடுவில் அமர்ந்திருந்தவர் மரியாதையுடன் கூறினார்—பராவசுவிலிருந்து எழுந்த அந்த அரசனின் வரலாற்றை.

Verse 97

सभामंडपमासाद्य सर्वान्समुपवेशयत् । वरासनेषु हैमेषु यथावदनुपूर्वशः

சபாமண்டபத்தை அடைந்து, அவர் அனைவரையும் முறையாக வரிசைப்படி சிறந்த பொன் ஆசனங்களில் அமர்த்தினார்।

Verse 98

भर्तृयज्ञेन चानीता यथा सर्वे द्विजातयः । तच्छ्रुत्वा पार्थिवो हृष्टः कृतांजलिपुटोऽब्रवीत्

பர்த்ருயஜ்ஞன் அவளையும் எல்லா த்விஜர்களையும் இவ்வாறு கொண்டு வந்தான் என்று கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்து, கைகூப்பி உரைத்தான்।

Verse 99

धन्योहं कृतपुण्योऽस्मि यस्य मे नागरैर्द्विजैः । विप्रत्रयप्ररक्षार्थं प्रसादोऽयं महान्कृतः

நான் பாக்கியவான், புண்ணியவான்; ஏனெனில் நாகர த்விஜர்கள் எனக்காக மூன்று பிராமணர்களின் பாதுகாப்பிற்காக இந்த மகத்தான அருளைச் செய்துள்ளனர்।

Verse 100

धन्या मे कन्यका चेयं रक्षयिष्यति च स्वयम् । ब्राह्मणत्रितयं ह्येतन्मरणे कृतनिश्चयम्

என் இந்த மகளும் பாக்கியவள்; மரணத்தைத் தீர்மானித்துள்ள அந்த மூன்று பிராமணர்களை அவள் தானே காப்பாள்।

Verse 101

अथाऽसावानयामास तां कन्यां तत्क्षणाद्द्विजाः । उपविष्टं सभामध्ये ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत्

பின்னர் அவர் உடனே அந்த கன்னியை அழைத்து வந்து, சபையின் நடுவில் அமர்ந்து, பிராமணர்களிடம் அந்த நிகழ்வை அறிவித்தார்।

Verse 102

एषा कन्या मयानीता युष्मद्वाक्याद्द्विजोत्तमाः । भर्तृयज्ञेन यत्प्रोक्तं तत्करोतु च स द्विजः

அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்கள் சொற்படி நான் இந்தப் பெண்ணை அழைத்து வந்துள்ளேன். பர்த்ருயக்ஞர் கூறியதை அந்த அந்தணர் செய்யட்டும்.

Verse 103

ततस्तत्र समानीय ब्राह्मण तं परावसुम् । भर्तृयज्ञ इदं वाक्यं कन्यायाः पुरतोऽब्रवीत्

பிறகு அந்தப் பராவசு என்ற அந்தணரை அங்கே அழைத்து வந்து, பர்த்ருயக்ஞர் அப்பெண்ணின் முன்னிலையில் இந்த வார்த்தையைக் கூறினார்.

Verse 104

इमां त्वं कन्यकां चित्ते जननीं यदि मन्यसे । अधरास्वादनं कुर्वंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

உன் மனதில் இந்தப் பெண்ணைத் தாயாகக் கருதினால், இவள் இதழ்களைச் சுவைக்கும்போது நீ சித்தியை அடைவாய்.

Verse 105

अनुरागपरो भूत्वा यद्यास्वादनतत्परः । भविष्यति ततो रक्तं तव वक्त्रे परावसो

பராவசுவே! காமத்திற்கு ஆட்பட்டு சுவைக்க முற்பட்டால், உன் வாயில் இரத்தம் தோன்றும்.

Verse 106

शुद्धस्य त्वथ दुग्धं च भविष्यति न संशयः

ஆனால் நீ தூய்மையானவனாக இருந்தால், சந்தேகമില്ലாமல் பால் தோன்றும்.

Verse 107

स्तनाभ्यां तव हस्ताभ्यां स्पर्शात्क्षीरं भवेद्यदि । तत्ते शुद्धिः परिज्ञेया रक्तं वा न भविष्यति

உன் கைகளின் தொடுதலால் அவளின் மார்புகளில் பால் பெருகினால், உன் தூய்மை உறுதியாக அறியப்பட வேண்டும்; இரத்தம் தோன்றாது.

Verse 108

एवमुक्त्वाथ तं कन्यां ततः प्रोवाच स द्विजः । एनं त्वं पुत्रवत्पश्य पुत्रि ब्राह्मणसत्तमम्

இவ்வாறு அந்த கன்னியிடம் கூறிய பின் அந்தத் த்விஜன் மீண்டும் சொன்னான்—மகளே, இந்த உயர்ந்த பிராமணனை மகனெனக் கருது.

Verse 109

येन शुद्धिमवाप्नोति त्वदोष्ठास्वादने कृते । स्पर्शिताभ्यां स्तनाभ्यां च प्रायश्चित्तं यतः स्मृतम्

உன் உதடுகளைச் சுவைத்தும், மார்புகளைத் தொட்டும் பின், இதனால் அவன் தூய்மையை அடைகிறான்; ஏனெனில் இதற்குப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டதாக ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன.

Verse 110

एतदस्य द्विजेंद्रस्य वयस्यैर्हास्यसंयुतैः । येन शुद्धिमवाप्नोति नो चेन्मृत्युमवाप्स्यति

சிரிப்புடன் இருந்த அவன் நண்பர்கள் இந்தப் பிராமணத் தலைவனுக்கு இதையே விதித்தனர்—இதனால் அவன் தூய்மை பெறுவான்; இல்லையெனில் மரணத்தை அடைவான்.

Verse 111

सूत उवाच । सा तथेति प्रतिज्ञाय सव्रीडं तमुवाच ह । एहि वत्स कुरुष्व त्वं प्रायश्चित्तं विशुद्धये

சூதர் கூறினார்—அவள் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக்கொண்டு, வெட்கத்துடன் அவனிடம் சொன்னாள்—வா வத்ஸா, முழுத் தூய்மைக்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்.

Verse 112

मातृभावं समाधाय मया त्वं कल्पितः सुतः । सोऽपि तां मातृवन्मत्वा तस्याः सांनिध्यमागतः

தாய்மையுணர்வை ஏற்று நான் உன்னை மகனாக நியமித்தேன்; அவனும் அவளைத் தாயெனக் கருதி அவளின் சன்னிதிக்கு வந்தான்.

Verse 113

स्पृष्टवांश्च स्तनौ तस्याः सर्वलोकस्य पश्यतः । स्पृष्टाभ्यां च स्तनाभ्यां च तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः

அனைவரும் பார்க்கும்படி அவன் அவளின் மார்பகங்களைத் தொட்டான்; அவை தொட்ட அதே கணமே, ஓ சிறந்த பிராமணர்களே—

Verse 114

क्षीरधारे विनिष्क्रांते कुन्देंदुहिमसंनिभे

உடனே குந்தமலர், நிலவு, பனிபோல் வெண்மையான பால் ஓடை வெளிப்பட்டது.

Verse 115

अथौष्ठास्वादनं यावत्तस्याः स कुरुते द्विजः । तावत्क्षीरं विनिष्क्रांतं तादृग्रूपं तदाननात्

பின்னர் அந்தப் பிராமணன் அவளின் உதடுகளைச் சுவைத்த காலமெல்லாம், அதே தன்மையுடைய பால் அவளின் வாயிலிருந்து தொடர்ந்து வெளிவந்தது.

Verse 116

एतस्मिन्नंतरे सर्वैस्ताला दत्ता द्विजातिभिः । राज्ञाऽयं ब्राह्मणः शुद्धो वदमानैर्मुहुर्मुहुः

இதற்கிடையில் எல்லா இருபிறப்பினரும் மீண்டும் மீண்டும் கைதட்டி—“அரசரின் ஆணையால் இப் பிராமணன் தூய்மையடைந்தான்!” என்று கூறினர்.

Verse 117

सोऽपि प्रदक्षिणीकृत्य तां च कन्यां मुहुर्मुहुः । नमस्कृत्य क्षमस्वेति त्वं मातः पुत्रवत्सले

அவனும் அந்தக் கன்னியை மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணம் செய்து, வணங்கி— “அம்மையே, புத்ரவத்ஸலையே, என்னை மன்னித்தருள்வாய்” என்றான்.

Verse 118

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यमानर्तो विस्मयान्वितः । शशंस भतृयज्ञं तं प्रायश्चित्तप्रदायकम्

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து வியப்பில் ஆழ்ந்த ஆனர்த்தன், பாவநிவாரணப் பிராயச்சித்தம் அளிக்கும் அந்தப் பஹ்த்ரி-யாகத்தைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 119

अहोऽतीव सुभा ग्योऽहं यस्य मे गृहमागताः । ईदृशा ब्राह्मणाः सर्वे चमत्कारपुरोद्भवाः

அஹோ! நான் மிகுந்த பாக்கியசாலி; ஏனெனில் அதிசயத்திலிருந்து தோன்றியவர்களாய், தம் இருப்பிலேயே வியப்பை அளிக்கும் இத்தகைய பிராமணர்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளனர்.

Verse 120

तथा चैतादृशी कन्या ह्यसामान्यप्रवर्तिनी । रत्नावती महाभागा सत्यशौचसमन्विता

அதேபோல் இந்த ரத்னாவதி கன்னியும் சாதாரணமாக நடப்பவள் அல்ல; மிகப் பாக்கியவதி, சத்தியமும் தூய்மையும் உடையவள்.

Verse 121

तथाऽयं नैव सामान्यो ब्राह्मणश्च परावसुः । यश्चेदृशीं समासाद्य कन्यां नो विकृतः स्थितः

அதேபோல் இந்தப் பிராமணன் பராவசுவும் சாதாரணன் அல்ல; இத்தகைய கன்னியைச் சந்தித்தும் அவன் மனம் மாறாது, உறுதியாகவே நிலைத்தான்.

Verse 122

एवमुक्त्वा विसृज्याथ तान्विप्रान्पार्थिवोत्तमाः । तां च कन्यां समादाय ततश्चांतःपुरं ययौ

இவ்வாறு கூறி, சிறந்த அரசன் அந்தப் பிராமணர்களை விடுத்து, அந்தக் கன்னியைக் கைப்பற்றி பின்னர் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 123

अथ ते नागराः सर्वे मर्यादां चक्रिरे ततः । अद्यप्रभृति या वेश्या स्थानेऽस्मिन्वासमेष्यति

அப்போது நகரத்தார் அனைவரும் ஒரு ஒழுங்கை நிறுவினர்— “இன்றுமுதல் எந்த வेश्यையும் இவ்விடத்தில் குடியிருக்க வந்தால்—”

Verse 124

तया नैव गृहे धार्यं सुरामांसं कथंचन । दूषयंति सदा दुष्टा नागराणां सुतानिह

அவளால் வீட்டில் எவ்விதத்திலும் மதுவும் மாம்சமும் வைத்திருக்கக் கூடாது; ஏனெனில் அத்தகைய தீய பெண்கள் இங்கு நகராரின் புதல்வர்களை எப்போதும் கெடுப்பர்।

Verse 125

अथ व्यवस्थामुत्क्रम्य या हि तद्धारयिष्यति । सा दण्ड्यास्माच्च निर्वास्या प्रेत्य स्यात्पापभागिनी

இந்த ஒழுங்கை மீறி அவற்றை வைத்திருக்கும் எந்தப் பெண்ணும் தண்டிக்கப்படுவாள்; நம்மிடமிருந்து வெளியேற்றப்படுவாள்; மேலும் மரணத்திற்குப் பின் பாவப் பங்காளியாக ஆவாள்।

Verse 126

औदुम्बर्या मध्यगेन दत्तं तालत्रयं तदा

அப்போது நடுவில் இருந்த உதும்பர (அத்தி) மரத்துடன் கூடிய மூன்று தாளை மரங்களின் தொகுதி அந்நேரம் அளிக்கப்பட்டது/ஒதுக்கப்பட்டது।

Verse 197

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये परावसुप्रायश्चित्तविधानवृत्तांतवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பராவசுவின் பிராயச்சித்த விதான வ்ருத்தாந்த வர்ணனம்’ எனும் 197ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.