Adhyaya 211

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । राज्ञो दारिद्र्यदोषस्य कुष्ठव्याधेश्च कारणम् । कथयित्वा पुनः प्राह नारदो मुनिसत्तमः

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசனின் வறுமைத் தோஷத்திற்கும் குஷ்ட நோயிற்கும் காரணத்தை விளக்கி, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 2

नारद उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं राजन्कुष्ठस्य कारणम् । दारिद्र्यस्य च यत्सम्यग्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

நாரதர் கூறினார்—அரசே, தெய்வக் கண்களால் முறையாக அறிந்து, குஷ்டத்தின் காரணமும் வறுமையின் காரணமும் ஆகிய இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன।

Verse 3

अधुना संप्रवक्ष्यामि यथा तव पराभवः । शत्रुभ्यः संप्रजातोऽत्र द्विजानामपमानतः

இப்போது நான் விளக்குகிறேன்—இங்கு பகைவர்களால் உனக்கு ஏற்பட்ட தோல்வி எவ்வாறு வந்தது; இருமுறை பிறந்தோர் (பிராமணர்) அவமதிக்கப்பட்டதாலேயே அது உண்டாயிற்று।

Verse 4

आनर्ताधिपतिर्योऽत्र कश्चिद्राज्येऽभिषिच्यते । स पूर्वं गच्छति ग्रामं नागराणां प्रभक्तितः

இங்கு ஆனர்த்தத்தின் ஆளுநராக அரசாபிஷேகம் பெறுபவர் யாராயினும், அவர் முதலில் பக்தி-மரியாதையுடன் நாகரர் கிராமத்திற்குச் செல்கிறார்।

Verse 5

त्वया तत्कल्पितं राजन्नैव दत्तं प्रमादतः । पराभूता द्विजास्ते च याचमाना मुहुर्मुहुः

அரசே! முன் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட தானத்தை நீ அலட்சியத்தால் அளிக்கவில்லை. அந்தப் பிராமணர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி அவமதிக்கப்பட்டனர்.

Verse 6

तथा कोपवशाद्यानि शासनानि द्विजन्मनाम् । लोपितानि त्वयान्यानि पितृपैतामहानि च

அதேபோல் கோபவசத்தால் நீ இருமுறை பிறந்தோரின் சாசனங்களையும் தானப்பத்திரங்களையும் நீக்கினாய்; தந்தை-தாத்தையரிடமிருந்து வந்த பாரம்பரிய நிதானங்களையும் அழித்தாய்.

Verse 7

तेन तेऽत्र पराभूतिः संजाता शत्रुसंभवा । एवं ज्ञात्वा द्विजेद्राणां शास नानि प्रयच्छ भोः

அதனால் பகைவரால் இங்கே உனக்குப் பராஜயம் ஏற்பட்டது. இதை அறிந்து, அரசே, இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையோரின் உரிய சாசனங்களையும் தானங்களையும் மீண்டும் அளி.

Verse 8

गृहीतानि च यान्येव तेषां मोक्षं समाचर । तच्छ्रुत्वा पार्थिवः सोऽथ शंखतीर्थे प्रभक्तितः

மேலும் நீ அவர்களிடமிருந்து கைப்பற்றிய அனைத்தையும் விடுவித்து முறையாக அவர்களுக்கே மீளளி. இதைக் கேட்ட அந்த அரசன் பக்தியுடன் சங்கதீர்த்தத்தில் அதையே நடைமுறைப்படுத்தினான்.

Verse 9

स्नात्वा विप्रान्समा हूय मध्यगेन समन्वितान् । शंखादित्यस्य पुरतः प्रक्षाल्य चरणौ नृप

நீராடிய பின் அந்த அரசன் தலைவருடன் கூடிய பிராமணர்களை அழைத்தான். சங்காதித்யரின் முன்னிலையில் அவர்களின் பாதங்களைத் துவைத்தான், அரசே.

Verse 10

ददौ च शासनशतं प्रक्षाल्य चरणांस्ततः । षड्विंशत्यधिकं राजा नागराणां महात्मनाम्

பின்னர் அரசன் அவர்களின் திருவடிகளைத் துவைத்து, நாகரக் குலத்தின் மகாத்மா பிராமணர்களுக்கு நூறு அல்ல, நூற்று இருபத்தாறு சாசனப் பத்திரங்களை அளித்தான்।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे तत्र शत्रवो ये च संस्थिताः । सर्वे मृत्युं समापन्ना ब्राह्मणानां प्रसादतः

அவ்விடையில் அங்கே இருந்த பகைவர்கள் அனைவரும் பிராமணர்களின் அருள்-பிரசாதத்தால் மரணத்தை அடைந்தனர்।

Verse 12

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं शंखतीर्थसमुद्भवम् । प्रभावं पार्थिवश्रेष्ठ किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—சங்கதீர்த்தத்திலிருந்து எழும் இந்த மகிமை அனைத்தையும் உனக்கு உரைத்தேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 211

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘சங்கதீர்த்தமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 211ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।