Adhyaya 56

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यापि नातिदूरस्थं सांबादित्यं सुरेश्वरम् । दृष्ट्वा कामानवाप्नोति सर्वान्मर्त्यो हृदि स्थितान्

சூதர் கூறினார்—அந்த இடத்திலிருந்து அதிகத் தூரமல்லாமல் தேவேசனான சாம்பாதித்யன் உள்ளான். அவனைத் தரிசித்தால் மனிதன் உள்ளத்தில் உள்ள எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 2

यस्तु माघस्य शुक्लायां सप्तम्यां रविवासरे । भक्त्या संपश्यते मर्त्यो नरकान्न स पश्यति

மாசி/மাঘ மாத சுக்லப் பக்ஷத்தின் சப்தமி ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பக்தியுடன் (அவரை) தரிசிப்பவன் நரகங்களைப் பார்க்கமாட்டான்.

Verse 3

आसीत्पूर्वं द्विजो नाम गालवः स महामुनिः । स्वाध्यायनिरतो नित्यं वेदवेदांगपारगः

முன்னொரு காலத்தில் ‘காலவ’ எனும் இருபிறப்புச் சேர்ந்த மகாமுனி இருந்தார். அவர் எப்போதும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்.

Verse 4

शुचिव्रतपरः शांतो देवद्विजपरायणः । कृतज्ञश्च सुशीलश्च यज्ञकर्मविचक्षणः

அவர் தூய விரதங்களில் உறுதியானவர், இயல்பில் அமைதியானவர், தேவர்களுக்கும் இருபிறப்பினருக்கும் அர்ப்பணித்தவர்; நன்றியுணர்வும் நற்குணமும் உடையவர், யாகக் கிரியைகளில் தேர்ந்தவர்.

Verse 5

तस्यैवं वर्तमानस्य संप्राप्तं पश्चिमं वयः । अपुत्रस्य द्विजश्रेष्ठास्ततो दुःखं व्यजायत

இவ்வாறு வாழ்ந்த அவருக்கு முதுமைக் காலம் வந்தடைந்தது; மேலும் மகன் இல்லாததால், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, அவருள் துயரம் எழுந்தது.

Verse 6

ततः सर्वं परित्यज्य गृहकृत्यं स भक्तिमान् । सूर्यमाराधयामास क्षेत्रेऽत्रैव समाहितः

அப்போது அந்த பக்தன் இல்லறக் காரியங்களை எல்லாம் விட்டு, இப்புனிதத் தலத்திலேயே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சூரியபகவானை ஆராதித்தான்।

Verse 7

वटवृक्षं समाश्रित्य श्रद्धया परया युतः । स्थापयित्वा रवेरर्चां यथोक्तां पंचरात्रिके

ஆலமரத்தின் அடியில் தஞ்சமடைந்து, உன்னதமான பக்தியுடன், பாஞ்சராத்திர விதிப்படி ரவி (சூரியன்) ஆராதனைக்கான திருவுருவை நிறுவினான்।

Verse 8

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते जलसंश्रयः । पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे निराहारो जितेन्द्रियः

மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் படுத்திருந்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரைச் சார்ந்தான்; கோடையில் பஞ்சாக்னி தவம் செய்தான்—உண்ணாவிரதமாய், புலன்களை வென்றவனாய்।

Verse 9

ततः पंचदशे वर्षे संप्राप्ते भगवान्रविः । वटवृक्षं समाश्रित्य समीपस्थमुवाच तम्

பின்னர் பதினைந்தாம் ஆண்டு வந்தபோது பகவான் ரவி தோன்றினார்; ஆலமரத்தருகே நின்று, அருகில் இருந்த அவனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 10

श्रीसूर्य उवाच । वरदोस्म्यद्य भद्रं ते वरं प्रार्थय गालव । अतिदुर्लभमप्याशु तव दास्याम्यसंशयम्

ஸ்ரீசூரியன் கூறினார்—இன்று நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. ஓ காளவா, வரம் வேண்டு; அது மிக அரிதானதாயினும், அதை நான் ஐயமின்றி விரைவில் உனக்குத் தருவேன்।

Verse 11

गालव उवाच । अपुत्रोऽहं सुरश्रेष्ठ पश्चिमे वयसि स्थितः । तस्माद्देहि सुतं मह्यं वंशवृद्धिकरं परम्

காலவன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! நான் புத்திரமற்றவன்; வயதின் இறுதிக்கட்டத்தில் உள்ளேன். ஆகவே என் குலம் செழிக்கச் செய்யும் உத்தம புத்திரனை எனக்கு அருள்வீராக.

Verse 15

सप्तम्यश्च द्विजश्रेष्ठ निराहारस्तु भक्तितः या । स प्राप्स्यति न संदेहः पुत्रं वंशविवर्धनम्

இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! யார் பக்தியுடன் சப்தமி நாளில் நிராஹார விரதம் அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் ஐயமின்றி குலம் வளர்க்கும் புத்திரனை அடைவார்.

Verse 16

एवमुक्त्वा च सप्ताश्वो विरराम दिवाकरः । गालवोऽपि प्रहृष्टात्मा जगाम निजमंदिरम्

இவ்வாறு கூறி ஏழு குதிரைகள் இழுக்கும் திவாகரன் (சூரியன்) அமைதியடைந்தான்; காலவனும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 17

नातिदीर्घेण कालेन ततस्तस्याभव तत्सुतः । यथोक्तस्तेन देवेन सर्वलक्षणलक्षितः

அதிக காலம் செல்லுமுன் அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்—அந்த தேவன் கூறியதுபோலவே—அவன் எல்லா மங்கள லக்ஷணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவன்.

Verse 18

ततश्चक्रे पिता नाम वटेश्वर इति स्वयम् । वटस्थेन यतो दत्तः संतुष्टेनांशुमालिना

பின்னர் தந்தை தானே அவனுக்கு ‘வடேஸ்வரன்’ என்று பெயரிட்டான்; ஏனெனில் ஆலமரத்தின் அருகில் தங்கி மகிழ்ந்த அಂஷுமாலி (சூரியன்) அவனை அருளியிருந்தான்.

Verse 19

वटेश्वरसुतान्दृष्ट्वा पौत्रांश्च द्विजसत्तमाः । गालवः सूर्यमापन्नः कृत्वा सुविपुलं तपः

ஓ த்விஜசத்தமர்களே! வடேஸ்வரனின் புதல்வர்களையும் பேரப்பிள்ளைகளையும் கண்டு, காளவன் மிகப் பெரும் தவம் செய்து சூரியலோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 20

वटेश्वरोऽपि संज्ञाय पित्रा संस्थापितं रविम् । तदर्थं कारयामास प्रासादं सुमनोहरम्

வடேஸ்வரனும், தன் தந்தை அங்கே ரவி (சூரியன்) தேவனை நிறுவியதை அறிந்து, அதற்காகவே மிக அழகிய ஆலயப் பிராசாதத்தை அமைத்தான்।

Verse 21

ततःप्रभृति लोके च स वटादित्यसंज्ञितः । पुत्रप्रदो ह्यपुत्राणां विख्यातो भुवनत्रये

அந்நாள்முதல் உலகில் அவர் ‘வடாதித்யன்’ எனப் பெயர் பெற்றார்; பிள்ளையில்லாதோர்க்குப் புதல்வன் அருள்பவன் எனத் திரிபுவனமெங்கும் புகழ்பெற்றார்।

Verse 22

सप्तम्यां सूर्यवारेण उपवासपरायणः । यस्तं पूजयते भक्त्या सप्तर्मार्द्वादश क्रमात् । स प्राप्नोति सुतं श्रेष्ठं स्ववंशस्य विवर्धनम्

சப்தமி திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடும் போது, உபவாசத்தில் நிலைத்து, முறையாக சப்தார்ச்சனமும் த்வாதசோபசார முறையும் கொண்டு பக்தியுடன் அவரை வழிபடுவான், தன் குலத்தை வளர்க்கும் சிறந்த புதல்வனைப் பெறுவான்।

Verse 23

निष्कामो वा नरो यस्तु तं पूजयति मानवः । स मोक्षमाप्नुयान्नूनं दुर्लभं त्रिदशैरपि

ஆனால் ஆசையற்ற மனத்துடன் பக்தியால் அவரை வழிபடும் மனிதன், தேவர்களுக்கும் அரிதான மோக்ஷத்தை நிச்சயமாக அடைவான்।

Verse 24

अथ गाथा पुरा गीता नारदेन सुरर्षिणा । दृष्ट्वा पुत्रप्रदं देवं वटादित्यं सुरेश्वरम्

அப்போது தேவரிஷி நாரதர் முன்னொரு காலத்தில் இக்காதையைப் பாடினார்—புத்திரம் அருளும் சுரேஸ்வரன் வட்டாதித்ய தேவனைத் தரிசித்து।

Verse 25

अपि वर्षशता नारी वंध्या वा दुर्भगापि वा । सांबसूर्यप्रसादेन सद्यो गर्भवती भवेत्

ஒரு பெண் நூறு ஆண்டுகளாகவும் வന്ധ்யையாக இருந்தாலும், அல்லது பிள்ளையில்லாதவளாகவும் துர்பாக்கியவளாகவும் இருந்தாலும்—சாம்பசூர்யனின் அருளால் உடனே கர்ப்பவதியாகிறாள்।

Verse 26

किं दानैः किं व्रतैर्ध्यानैः किं जपैः सोपवासकैः । पुत्रार्थं विद्यमानेऽथ सांबसूर्ये सुरेश्वरे

புத்திரப் பெறுதற்காக இங்கே தேவர்களின் ஆண்டவன் சாம்பசூர்யன் தானே இருப்பினும், தானம், விரதம், தியானம், உபவாசத்துடன் ஜபம்—இவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 27

वर्षमेकं नरो भक्त्या यः पश्येत्सूर्यवासरे । कृतक्षणोऽत्र पुत्रं स लभते चोत्तमं सुखम्

ஒருவன் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் பக்தியுடன் தரிசித்தால், இத்தலத்தில் தன் காலத்தைப் பயனாக்கி புத்திரனையும் உத்தம சுகத்தையும் பெறுவான்।

Verse 28

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं देवं यत्नतो द्विजाः । पश्येदात्महितार्थाय स्ववंशपरिवृद्धये

ஆகையால், ஓ த்விஜர்களே! தன்னல நலனுக்கும் தம் குல வளர்ச்சிக்கும், எல்லா முயற்சியுடனும் கவனமாக அந்த தேவனைத் தரிசிக்க வேண்டும்।