Adhyaya 53

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवोज्जयनीपीठमस्ति कामप्रदं नृणाम् । प्रभूताश्चर्यसंयुक्तं बहुसिद्धनिषेवितम्

சூதர் கூறினார்—அங்கேயே உஜ்ஜயினியின் புனித பீடம் உள்ளது; அது மனிதர்க்கு வேண்டிய பயனை அளிப்பது. அது பல அதிசயங்களால் நிறைந்ததும், பல சித்தர்களால் சேவிக்கப்படுவதும் ஆகும்।

Verse 2

यस्य मध्यगतो नित्यं स्वयमेव महेश्वरः । महाकालस्वरूपेण स तिष्ठति द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! அதன் நடுவில் மகேஸ்வரன் தாமே நித்தமும் வீற்றிருக்கிறார்; மகாகால ரூபமாக அங்கே நிலைபெற்றுள்ளார்।

Verse 3

वैशाख्यां यो नरस्तत्र कृत्वा श्राद्धं समाहितः । ततः पश्यति देवेशं महाकाल इति स्मृतम् । पूजयेद्दक्षिणां मूर्तिं समाश्रित्य द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! வைசாக மாதத்தில் யார் அங்கே ஒருமனத்துடன் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் பின்னர் ‘மகாகாலன்’ எனப் புகழப்படும் தேவேசனை தரிசிக்கிறார். தெற்குநோக்கிய மூர்த்தியைச் சரணடைந்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 4

दश पूर्वान्दशातीतानात्मानं च द्विजोत्तमाः । पुरुषान्स समुद्धृत्य शिवलोके महीयते

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அவன் தன்னுடன் பத்து முன்னோர், பத்து பின்வரும் தலைமுறையினரையும் உயர்த்தி சிவலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 5

यो यं काममभिध्याय तत्र पीठं प्रपूजयेत् । संपूज्य योगिनीवृंदं कन्यकावृन्दमेव च

எவன் எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து அங்கே அந்த பீடத்தை வழிபட்டு, யோகினிகளின் கூட்டத்தையும் கன்னியர் குழுவையும் முறையாகப் பூஜித்தாலோ—

Verse 6

स तत्कृत्स्नमवाप्नोति यदपि स्यात्सुदुर्लभम् । तत्र वैशाखमासस्य पौर्णमास्यां समाहितः

அவன் அனைத்தையும் பெறுவான்—அது மிக அரிதானதாக இருந்தாலும்—குறிப்பாக அங்கே வைசாக மாதப் பௌர்ணமியில் மனம் ஒருமித்து நிலைத்திருக்கும் போது।

Verse 7

श्रद्धायुक्तो नरो यो वा उपवासपरः शुचिः । करोति जागरं तस्य पुरतः श्रद्धयान्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

நம்பிக்கையுடன், தூய்மையுடன், நோன்பில் நிலைத்து, அவரின் முன்னிலையில் பக்தியுடன் இரவு முழுதும் விழித்திருப்பவன், முதுமை மரணம் அற்ற பரம பதத்தை அடைவான்।

Verse 8

किं व्रतैः किं वृथा दानैः किं जपैर्नियमेन वा । महाकालस्य ते सर्वे कलां नार्हंति षोडशीम्

விரதங்களால் என்ன பயன்? வீணான தானங்களால் என்ன? ஜபமும் நியமமும் என்ன? அவை அனைத்தும் சேர்ந்தாலும் மகாகாலனின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 9

सूत उवाच । तत्रैवास्ति महाभागा भ्रूणगर्तेति विश्रुता । गर्ता सुविपुलाकारा सर्वपातकनाशिनी

சூதர் கூறினார்—அங்கேயே ‘ப்ரூணகர்த்தா’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாபுண்ணிய தீர்த்தம் உள்ளது. அது மிகப் பெரும் குழி; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 10

ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः सौदासो यत्र पार्थिवः । स्त्रीहत्यया विनिर्मुक्तः सुषेणो वसुधाधिपः

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் அரசன் சௌதாசன் பிராமணஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்; பூமியாதிபதி சுஷேணனும் ஸ்த்ரீஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 11

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथं तस्य सौदासस्य महीपतेः । ब्रह्मण्यस्यापि संजाता तदस्माकं प्रकीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தவனாக இருந்தும் அரசன் சௌதாசனுக்கு பிராமணஹத்தி பாவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 12

श्रूयते स महीपालो ब्राह्मणानां हिते रतः । कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्मघ्नः सोऽभवत्कथम्

அந்த அரசன் பிராமணர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன் என்று கேட்டோம். அப்படியிருக்க, செயல், மனம் அல்லது வாக்கு—எதனால்—அவன் பிராமணஹந்தகனானான்?

Verse 13

विमुक्तश्च कथं भूयो भ्रूणगर्तामुपाश्रितः । सापि गर्ता कथं जाता सर्वं नो वद विस्तरात्

விடுதலை பெற்ற பின் அவன் மீண்டும் ‘ப்ரூணகர்த்தா’வை எவ்வாறு அடைக்கலமாகக் கொண்டான்? அந்தக் குழி எவ்வாறு தோன்றியது? அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 14

सूत उवाच । यदा लिंगस्य पातोऽभूद्देवदेवस्य शूलिनः । तदा स लज्जयाविष्टो लिंगाभावाद्द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி சிவனின் லிங்கம் வீழ்ந்தபோது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, லிங்கமின்மையால் அவர் வெட்கத்தில் ஆழ்ந்தார்।

Verse 15

कृत्वाऽतिविपुलां गर्तां प्रविवेश ततः परम् । न कस्यचित्तदात्मानं दर्शयामास शूलधृक्

மிகப் பெரும் குழியை அமைத்து, சூலதாரி அதில் நுழைந்தார்; அதன் பின் அவர் யாருக்கும் தம்மை வெளிப்படுத்தவில்லை।

Verse 16

एवं सा तत्र संजाता गर्ता ब्राह्मणसत्तमाः । यथा तस्यां विपाप्माभूत्सौ दासस्तद्वदाम्यहम्

இவ்வாறு அங்கே அந்தக் குழி தோன்றியது, ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே; அதே இடத்தில் சௌதாசன் எவ்வாறு பாவமற்றவனானான் என்பதை இப்போது நான் கூறுகிறேன்।

Verse 17

आसीन्मित्रसहोनाम राजा परमधार्मिकः । सौदासस्तत्सुतः साक्षात्सूर्यवंशसमुद्भवः

மித்ரசஹன் என்னும் மிகுந்த தர்மநெறியுடைய அரசன் இருந்தான்; அவனுடைய மகன் சௌதாசன் நேரடியாக சூரியவம்சத்தில் பிறந்தவன்.

Verse 18

तेनेष्टं विपुलैर्यज्ञैः सुवर्णवरदक्षिणैः । असंख्यातानि दानानि प्रदत्तानि महात्मना

அந்த மகாத்மா பெரும் யாகங்களைச் செய்து, பொன்னால் சிறந்த தக்ஷிணைகளை அளித்தான்; மேலும் எண்ணற்ற தானங்களையும் வழங்கினான்।

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य सत्रे द्वादशवार्षिके । वर्तमाने यथान्यायं विधिदृष्टेन कर्मणा

அப்போது ஒரு காலத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்திர யாகம் முறையின்படி நடைபெற்று, விதிநியமங்களின்படி கர்மங்கள் யதாவிதமாகச் செய்யப்படுகின்றன.

Verse 20

क्रूराक्षः क्रूरबुद्धिश्च राक्षसौ बलवत्तरौ । यज्ञविघ्नाय संप्राप्तौ संप्राप्ते रजनीमुखे

இரவு நெருங்கியபோது, மிகுந்த வலிமையுடைய கிரூராக்ஷன், கிரூரபுத்தி என்ற இரு ராட்சசர்கள் யாகத்தைத் தடுக்க எண்ணி அங்கே வந்தனர்.

Verse 21

राक्षसैर्बहुभिः सार्धं तथान्यैर्भूतसंज्ञितैः । पिशाचैश्च दुराधर्षैर्यज्ञविध्वंसतत्परैः

பல ராட்சசர்களுடன், ‘பூதம்’ என அழைக்கப்படும் பிற உயிர்களும், அணுக இயலாத கொடிய பிசாசுகளும் இருந்தனர்; அனைவரும் யாகநாசத்திலே முனைந்தனர்.

Verse 22

अथ ते राक्षसाः सर्वे किंचिच्छिद्रमवेक्ष्य च । विविशुर्यज्ञवाटं तं प्रसर्पन्तः समंततः

அப்போது அந்த ராட்சசர்கள் அனைவரும் சிறிய ஓர் இடைவெளியைப் பார்த்து, எல்லாத் திசைகளிலும் ஊர்ந்து வந்து யாகவேலிக்குள் நுழைந்தனர்.

Verse 23

निघ्नन्तो ब्राह्मणश्रेष्ठान्भक्षयन्तो हवींषि च । तथा यानि विचित्राणि यज्ञार्थे कल्पितानि च

அவர்கள் சிறந்த பிராமணர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தினர்; ஹவிஸ்ஸை விழுங்கினர்; யாகத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட பலவகை விசித்திரப் பொருட்களையும் ஏற்பாடுகளையும் அழித்தனர்.

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे तत्र हाहाकारो महानभूत् । भक्ष्यमाणेषु विप्रेषु राक्षसैर्बलवत्तरैः

அந்த நொடியில் அங்கே பேரலறல் எழுந்தது; மிக வலிமைமிக்க ராட்சசர்கள் பிராமண முனிவர்களை விழுங்கத் தொடங்கினர்.

Verse 25

ततो मैत्रसहिः क्रुद्धस्त्यक्त्वा दीक्षाव्रतं नृपः । आदाय सशरं चापं ध्वंसयामास वीक्ष्य तान्

அப்போது கோபமுற்ற மைத்ரசஹி மன்னன் தீட்சை விரதத்தை விட்டு, அம்புகளுடன் வில்லெடுத்து, அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அழிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 26

कृतरक्षो वसिष्ठेन स्वयमेव पुरोधसा । क्रूराक्षं सूदयामास राक्षसैर्बहुभिः सह

தன் புரோகிதரான வசிஷ்டர் தாமே ரட்சாவிதி செய்து காத்தபின், மன்னன் பல ராட்சசர்களுடன் கூடிய க்ரூராக்ஷனை வதைத்தான்.

Verse 27

क्रूरबुद्धिरथो वीक्ष्य हतं श्रेष्ठं सहोदरम् । तं च पार्थिवशार्दूलमगम्यं ब्रह्मतेजसा

பின்னர் க்ரூரபுத்தி, தன் சிறந்த மூத்த சகோதரன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, பிரம்மதேஜஸால் அணுக இயலாத அந்த அரசப் புலியையும் கண்டான்.

Verse 28

हतशेषान्समादाय राक्षसान्बलसंयुतः । पलायनं भयाच्चक्रे क्षतांगस्तस्य सायकैः

மீதமிருந்த ராட்சசர்களை ஒன்றுசேர்த்து, வலிமையுடன் இருந்த அவன் அச்சத்தால் ஓடினான்; அந்த மன்னனின் அம்புகளால் அவன் உடல் காயமடைந்தது.

Verse 29

ततस्तद्वैरमाश्रित्य भ्रातुर्ज्येष्ठस्य राक्षसः । छिद्रमन्वेषयामास तद्वधाय दिवानिशम्

பின்பு அந்த ராட்சசன் மூத்த அண்ணனிடத்துக் கொண்ட பகையைப் பற்றிக் கொண்டு, அவனை வதைக்க நாள் இரவு இடைவிடாது ஏதாவது குறை (சித்ரம்) தேடினான்।

Verse 30

एवं सवीक्षमाणस्य तस्य च्छिद्रं महात्मनः । समाप्तिमगमद्विप्राः सत्रं तद्द्वादशाब्दिकम्

இவ்வாறு அந்த மகாத்மனில் குறை காண நெருங்கிக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த போதிலும், ஓ விப்ரர்களே, பிராமணர்கள் அந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்ர யாகத்தை முறையாக நிறைவு செய்து முடிவுக்கு கொண்டுவந்தனர்।

Verse 31

न सूक्ष्ममपि संप्राप्तं छिद्रं तेन दुरात्मना । वसिष्ठविहिता रक्षा सत्रे तस्य महीपतेः

அந்த துராத்மனுக்கு மிக நுண்ணிய குறையும் கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில் வசிஷ்டர் விதித்த காவல் அந்த மன்னனின் சத்ர யாகத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தது।

Verse 32

अथासौ ब्राह्मणान्सर्वान्विसृज्याहितदक्षिणान् । कृतांजलिपुटो भूत्वा वसिष्ठमिदमब्रवीत्

பின்பு அவர் எல்லாப் பிராமணர்களுக்கும் உரிய தக்ஷிணை அளித்து விடைபெறச் செய்தார்; கைகூப்பி வசிஷ்டரிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 33

स्वहस्तेन गुरोद्याहं त्वां भोजयितुमुत्सहे । क्रियतां तत्प्रसादो मे भुक्त्वाद्य मम मन्दिरे

குருதேவரே! இன்று என் கைகளால் உமக்கு உணவு அளிக்க நான் விரும்புகிறேன். என்மேல் அருள் புரிந்து—இன்று என் இல்லத்தில் உணவு ஏற்றருளுங்கள்।

Verse 34

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय वसिष्ठो मुनिसत्तमः । क्षालितांघ्रिः स्वयं तेन निविष्टो भोजनाय वै

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே ஆகுக’ என்று உறுதி செய்து முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் ஒப்புக் கொண்டார். அரசன் தானே அவருடைய பாதங்களைத் துவைத்து, பின்னர் அவர் உணவுக்காக அமர்ந்தார்.

Verse 35

कूरबुद्धिरथो वीक्ष्य तदर्थं चामिषं शुभम् । सुसंस्कृतं विधानेन सूपकारैर्द्विजोत्तमाः

பின்னர் அந்த மந்தபுத்தியுடையவன், அந்த நோக்கத்திற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட நல்வகை மாம்சத்தைப் பார்த்தான்—விதிப்படி திறமையான சமையலர்களால் நன்கு சமைக்கப்பட்டதை—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் தன் சூழ்ச்சியைத் தொடங்கினான்.

Verse 36

उखां कृत्वा ततस्तादृक्तत्प्रमाणामतर्किताम् । महामांसाभृतां कृत्वा तां जहारामिषान्विताम्

அப்போது அவன் அதே அளவுடைய, யாருக்கும் சந்தேகம் எழாத ஒரு பானையைச் செய்ய வைத்தான். அதில் பெருமளவு மாம்சத்தை நிரப்பி, மாம்சம் நிறைந்த அந்தப் பானையை எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 37

अथासौ मुनिशार्दूलो भुंजानो बुबुधे हि तत् । महामांसमिति क्रुद्धस्तत्र प्रोवाच मन्युमान्

அப்போது அந்த முனிவருள் புலி, உண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் உணர்ந்தான்—‘இது பெருமாம்சம்!’ என்று. கோபமும் சினமும் நிறைந்து அங்கே பேசினான்.

Verse 38

महामांसाशनं यस्मात्कारितोऽहं त्वयाधम । रक्षोवद्राक्षसस्तस्मात्त्वमद्यैव भविष्यसि

‘அட பாதகனே! நீ என்னை பெருமாம்சம் உண்ணச் செய்தாய்; ஆகவே நீ இன்றே ராட்சச இயல்புடைய ராட்சசனாக ஆகிவிடுவாய்.’

Verse 39

ततः संशोधयामास तस्य मांसस्य चागमम् । निपुणं सूपकारांस्तान्दृष्ट्वा राजा पृथक्पृथक्

அப்போது அரசன் அந்த மாம்சத்தின் தோற்றத்தை நன்கு விசாரித்தான். திறமையான சமையல்காரர்களைக் கண்டு, அவர்களை ஒருவரொருவராகத் தனித்தனியே விசாரித்தான்.

Verse 40

तेऽब्रुवन्नैतदस्माभिः श्रपितं मांसमीदृशम् । श्रद्धीयतां महीपाल नान्येन मनुजेन वा

அவர்கள் கூறினர்—“இத்தகைய சமைத்த மாம்சத்தை நாங்கள் செய்யவில்லை. ஓ மஹீபாலா, நம்புங்கள்; எங்களைத் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் இதைச் செய்யவில்லை.”

Verse 41

राक्षसं वा पिशाचं वा दानवं वा विना विभो । एतज्ज्ञात्वा ततो नाथ यद्युक्तं तत्समाचर

ஓ விபோ, ராக்ஷசன் அல்லது பிசாசு அல்லது தானவன் இன்றி இது நிகழாது. ஓ நாதா, இதை அறிந்து தகுந்ததைச் செய்க.

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तस्य नारदो मुनिसत्तमः । समागत्याब्रवीत्सर्वं तद्राक्षसविचेष्टितम्

அந்நேரத்தில் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் வந்து, “இவை அனைத்தும் ராக்ஷசனின் சூழ்ச்சிச் செயல்” என்று முழுவதும் விளக்கினார்.

Verse 43

तच्छ्रुत्वा कोपमापन्नः स राजा शप्तुमुद्यतः । वसिष्ठं स्वकरे कृत्वा जलं सौदासभूपतिः । शापोद्यतं च तं दृष्ट्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्

அதைக் கேட்ட அரசன் கோபத்தில் மூழ்கி சாபம் இடத் தயாரானான். சௌதாச மன்னன் வசிஷ்டரை மனத்தில் நினைத்து தன் கையில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு சாபம் உரைக்கத் தயார் நின்றான்; அவன் சாபம் இடத் துணிந்ததைப் பார்த்த நாரதர் அவனிடம் பேசினார்.

Verse 44

निघ्नन्तो वा शपन्तो वा द्विषन्तो वा द्विजातयः । नमस्कार्या महीपाल तथापि स्वहितेच्छुना । गुरुरेष पुनर्मान्यस्तव पार्थिवसत्तम

ஓ மஹீபாலா! இருபிறப்பினர் அடித்தாலும், சபித்தாலும், பகைத்தாலும், தன் நலத்தை நாடுபவன் அவர்களை வணங்கவே வேண்டும். ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! இந்த குரு உன்னால் மீண்டும் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்.

Verse 45

तस्मान्नार्हसि शप्तुं त्वं प्रतिशापेन सन्मुनिम् । निषिद्धः स तथा भूपस्ततस्तत्सलिलं करात् । पादयोः कृत्स्नमुपरि प्रमुमोच ततः परम्

ஆகையால் நீ எதிர்சாபம் செய்து அந்த நல்ல முனிவரைச் சபிக்கத் தகுதியற்றவன். இவ்வாறு தடுக்கப்பட்ட அரசன், தன் கையிலிருந்த அந்த நீரை விடுத்து, பின்னர் அதை முழுவதுமாகத் தன் இரு பாதங்களின் மேல் ஊற்றினான்.

Verse 46

अथ तौ चरणौ तस्य तप्त शापोदकप्लुतौ । दग्धौ कृष्णत्वमापन्नौ तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः

அப்போது சாபத்திற்காகக் காய்ச்சப்பட்ட நீரில் நனைந்த அவனுடைய இரு பாதங்களும் சுட்டெரிந்து, அந்தக் கணமே கருமை அடைந்தன, ஓ இருபிறப்பினரில் சிறந்தவர்களே!

Verse 47

कल्माषपाद इत्युक्तस्ततःप्रभृति स क्षितौ । भूपालो द्विजशार्दूला ना्म्ना तेन विशेषतः

அதன் பின்பு பூமியில் அந்த அரசன் ‘கல்மாஷபாதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டான், ஓ இருபிறப்பினருள் புலிகளே! அந்தப் பெயராலேயே அவன் சிறப்பாகப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 48

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे विप्रो वसिष्ठो लज्जयान्वितः । ज्ञात्वा दत्तं वृथा शापं तस्य भूमिपतेस्तदा

சூதர் கூறினார்—இந்நேரத்தில் பிராமணர் வசிஷ்டர் வெட்கம் நிறைந்து, அந்த அரசனுக்குத் தாம் அளித்த சாபம் வீணானது என்பதை அப்போது உணர்ந்தார்.

Verse 49

उवाच व्यर्थः शापोऽयं तव दत्तो मया नृप । न च मे जायते वाक्यमसत्यं हि कथंचन

அவன் கூறினான்—ஓ அரசே! நான் உனக்குத் தந்த இந்தச் சாபம் வீணாயிற்று. ஆயினும் என் வாயிலிருந்து எவ்விதத்திலும் பொய்வாக்கு எழாது.

Verse 50

तस्मात्त्वं राक्षसो भूत्वा कञ्चित्कालं नृपो त्तम । स्वरूपं लप्स्यसे भूयो यस्मिन्काले शृणुष्व तम्

ஆகையால், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ சில காலம் ராட்சசனாக இருப்பாய். பின்னர் மீண்டும் உன் உண்மைச் சொரூபத்தை அடைவாய்—அது எப்போது, எவ்வாறு என்பதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 51

यदा त्वं क्रूरबुद्धिं तं राक्षसं निहनिष्यसि । तदा त्वं लप्स्यसे मोक्षं राक्षसत्वात्सुदारुणात्

நீ அந்தக் கொடிய எண்ணமுடைய ராட்சசனை வதம் செய்தபோது, மிகக் கொடுமையான ராட்சச நிலையிலிருந்து விடுபட்டு மோட்சத்தை அடைவாய்.

Verse 52

सूत उवाच । एतस्मिन्नन्तरे राजा यातुधानो बभूव सः । ऊर्ध्वकेशो महाकायः कृष्णदन्तो भया नकः

சூதர் கூறினார்—அந்த இடைவெளியில் அந்த அரசன் யாதுதானன் (ராட்சசன்) ஆனான். முடி நிமிர்ந்தது; பெருந்தேகம்; கருந்தந்தங்கள்; பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டினான்.

Verse 53

ततो जघान विप्रेन्द्रान्राक्षसं भावमाश्रितः । यज्ञान्विध्वंसयामास मुनीनामाश्रमानपि

பின்னர் ராட்சசப் பண்பை ஏற்று அவன் சிறந்த பிராமணர்களை கொன்றான். யாகங்களை அழித்தான்; முனிவர்களின் ஆசிரமங்களையும் நாசம் செய்தான்.

Verse 54

कस्यचित्त्वथ कालस्य क्रूर बुद्धिः स राक्षसः । ज्ञात्वा तं राक्षसीभूतमेकदाऽयुधवर्जितम्

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அந்த கொடிய புத்தியுள்ள அரக்கன், அந்த அரசன் அரக்கனாக மாறிவிட்டதையும், ஒருமுறை ஆயுதங்கள் இல்லாமல் இருப்பதையும் அறிந்தான்.

Verse 55

भ्रातुर्वधकृतं वैरं स्मरमाणस्ततः परम् । तद्वधार्थं समायातो राक्षसैर्बहुभिर्वृतः

தன் சகோதரனைக் கொன்ற பகையை நினைவுகூர்ந்து, அவனைக் கொல்வதற்காகப் பல அரக்கர்களால் சூழப்பட்டு அங்கு வந்தான்.

Verse 56

ततस्तं वेष्टयित्वापि समंताद्राक्षसो नृपम् । प्रोवाच वचनं क्रुद्धो नादेनापूरयन्दिशः

பிறகு அந்த அரக்கன் அரசனை நாலாபுறமும் சூழ்ந்துகொண்டு, கோபத்துடன் திசைகளை அதிரவைக்கும் கர்ஜனையுடன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 57

त्वया यो निहतोऽस्माकं ज्येष्ठो भ्राता सुदुर्मते । वसिष्ठस्य बलाद्यज्ञे तस्याद्य फलमाप्नुहि

'அடே கெட்ட புத்தியுள்ளவனே! வசிஷ்டரின் வலிமையால் யாகத்தில் எங்கள் மூத்த சகோதரனை நீ கொன்றாய், அந்தச் செயலின் பலனை இன்று அனுபவி.'

Verse 58

राजोवाच । यद्ब्रवीषि दुराचार कर्मणा तत्समाचर । शारदस्येव मेघस्य गर्जितं तव निष्फलम्

அரசன் கூறினான்: 'ஓ தீயவனே! நீ சொல்வதை செயலால் செய்து காட்டு. சரத் கால மேகத்தைப் போல உனது கர்ஜனை பயனற்றது.'

Verse 59

एवमुक्त्वा समादाय ततो वृक्षं स पार्थिवः । प्राद्रवत्संमुखं तस्य गर्जमानो यथा घनः

இவ்வாறு கூறி அந்த அரசன் ஒரு மரத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவன் எதிரே நேராக ஓடினான்; இடிமேகம்போல் கர்ஜித்தான்.

Verse 60

सोऽपि वृक्षं समुत्पाट्य क्रोधसंरक्तलोचनः । त्रिशंखां भृकुटीं कृत्वा तस्याप्यभिमुखं ययौ

அவனும் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், புருவங்களை மூன்று மடிப்பாகச் சுருக்கி, அவன் எதிரே முன்னேறினான்.

Verse 61

कृतवन्तौ वने तत्र बहुवृक्षक्षयावहम्

அந்த காட்டில் அவர்கள் இருவரும் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தினர்; பல மரங்கள் வீழ்ந்து நாசமாயின.

Verse 62

अथ तं श्रांतमालोक्य कूरबुद्धिं महीपतिः । प्रगृह्य पादयोर्वेगाद्भ्रामयामास पुष्करे

பின்னர் அந்த மந்தபுத்தி கொண்டவன் சோர்ந்ததைப் பார்த்த அரசன், அவன் கால்களைப் பிடித்து வேகமாக தாமரை நிறைந்த நீரில் சுழற்றினான்.

Verse 63

ततश्चास्फोटयामास भूमौ कोपसमन्वितः । चक्रे चामिषखण्डं स पिष्ट्वापिष्ट्वा मुहुर्मुहुः

பின்னர் கோபம் நிறைந்து அவனை தரையில் அடித்தெறிந்தான்; மீண்டும் மீண்டும் நசுக்கி மாமிசக் கட்டிகளாக ஆக்கினான்.

Verse 64

तस्मिंस्तु निहते शूरे राक्षसे स महीपतिः । राक्षसत्वाद्विनिर्मुक्तो लेभे कायं नृपोद्भवम्

அந்த வீர ராட்சசன் கொல்லப்பட்டபோது, அந்த மன்னன் ராட்சசத்திலிருந்து விடுபட்டு அரசகுலத்தார்க்கு ஏற்ற தன் உடலை மீண்டும் பெற்றான்।

Verse 65

ततस्ते राक्षसाः शेषाः समंतात्तं महीपतिम् । परिवार्य महावृक्षैर्जघ्नुः पाषाणवृष्टिभिः

அப்போது மீதமிருந்த ராட்சசர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் அந்த மன்னனைச் சூழ்ந்து, பெரிய மரங்களை எறிந்து, கற்கள் மழையாய் பொழிந்து தாக்கினர்।

Verse 66

ततस्तानपि भूपालो जघान प्रहसन्निव । वृक्षहस्तस्तु विश्रब्धो लीलया द्विजसत्तमाः

அப்போது அரசன் அவர்களையும் சிரிப்பதுபோல் அடித்து வீழ்த்தினான்; கையில் ஒரு மரத்தை ஏந்தி, அச்சமின்றி அமைதியுடன், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அதை விளையாட்டுபோல் செய்தான்।

Verse 67

ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः । राक्षसानां वधं कृत्वा लब्ध्वा देहं पुरातनम्

பின்னர் அவன் தன் நகரத்தை அடைந்தான்; மகிழ்ச்சியால் அவன் உடலில் ரோமங்கள் சிலிர்த்தன. ராட்சசர்களை வதைத்து, தன் பழைய உடலை மீண்டும் பெற்றான்।

Verse 68

ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम् । ब्रह्महत्योद्भवैश्चिह्नैरन्यैरपि पृथग्विधैः

அப்போது அவர்கள் அவனைத் தெய்வீக ஒளியற்றவனாக, துர்நாற்றம் சூழ்ந்தவனாக, பிரம்மஹத்த்யையால் உண்டான குறிகளாலும் பிற பலவகை மாசுகளாலும் குறியிடப்பட்டவனாகக் கண்டனர்।

Verse 69

दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे । नोपसर्पंति भूपालं पापस्पर्शभयान्विताः

அவரை அந்நிலையில் கண்ட அவரது அமைச்சர்கள், மகன்கள், பேரன்கள் முதலியோர் பாபஸ்பரிசப் பயத்தால் அரசனை அணுகவில்லை।

Verse 70

ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् । कर्तुं सार्धमिहास्माभिर्ब्रह्महत्या न्वितो यतः

அவர்கள் கூறினர்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ இங்கே எங்களுடன் சேர்ந்து பழகத் தகுதியற்றவன்; ஏனெனில் நீ பிரம்மஹத்த்யா பாபத்தால் மாசுற்றவன்।

Verse 71

तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर । अशुद्धं शुद्धिमायाति येन गात्रमिदं तव

ஆகையால் வசிஷ்டரை அழைத்து பிராயச்சித்தம் செய்; அதனால் உன் இந்த அசுத்த உடல் தூய்மையை அடையும்।

Verse 72

ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । समाहूयाब्रवीद्वाक्यं दूरस्थो विनयान्वितः

அப்போது அந்த அரசன் விரைவாக முனிவர்களில் தலைசிறந்த வசிஷ்டரை அழைத்து, தூரத்தில் நின்று பணிவுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 73

तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया । मुक्तशापोऽस्मि संजातः परं शृणु वचो मुने

ஓ விப்ரரே! உங்கள் அருளால் அந்த ராக்ஷசன் என்னால் வதைக்கப்பட்டான். நான் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டேன்; இனி, ஓ முனியே, என் அடுத்த வார்த்தைகளை கேளுங்கள்।

Verse 74

मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः । भाराक्रांतानि गात्राणि सर्वाण्येवाचलानि च

என் உடலிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் துர்நாற்றம் எழுகிறது; பாரத்தால் நசுங்கிய என் அங்கங்கள் அனைத்தும் அசையாதவையாகிவிட்டன।

Verse 75

तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे । मंत्रिणोऽपि तथा पुत्रा न स्पृशंति यतोऽद्य माम्

இது என்ன, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா? என் தேஜஸ் மிகுந்த அளவில் குறைந்துவிட்டது; அதனால் இன்று என் அமைச்சர்களும் மகன்களும் கூட என்னைத் தொடுவதில்லை।

Verse 76

वसिष्ठ उवाच । राक्षसत्वं प्रपन्नेन त्वया पार्थिवसत्तम । ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः । तेषां त्वं पार्थिवश्रेष्ठ संस्पृष्टो ब्रह्महत्यया

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! ராக்ஷச நிலைக்கு வீழ்ந்த நீ பல பிராமணர்களை அழித்தாய்; யாகங்களையும் சிதைத்தாய்; ஆகவே, ஓ நரேந்திரச்ரேஷ்டா, நீ பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தால் தீண்டப்பட்டுள்ளாய்।

Verse 77

राजोवाच । तदर्थं देहि मे विप्र प्रायश्चित्तं विशुद्धये । येन निर्मुक्तपापोऽहं राज्यं प्राप्नोमि चात्मनः

அரசன் கூறினான்—ஆகையால், ஓ விப்ரரே! என் சுத்திக்காக எனக்கு பிராயச்சித்தத்தை அருளுங்கள்; அதனால் நான் பாவமின்றி விடுபட்டு என் அரசுரிமையையும் ஆத்ம நலனையும் மீண்டும் பெறுவேன்।

Verse 78

वसिष्ठ उवाच । अत्रार्थे तीर्थयात्रां त्वं कुरु पार्थिव सत्तम । निर्ममो निरहंकारस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

வசிஷ்டர் கூறினார்—இந்த நோக்கத்திற்காக, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ தீர்த்தயாத்திரை செய்; பற்றும் அகங்காரமும் நீங்கினால் அப்போது நீ சித்தியும் சுத்தியும் அடைவாய்।

Verse 79

ततः स पार्थिवश्रेष्ठः संयतात्मा जितेंद्रियः । प्रयागादिषु तीर्थेषु स्नानं चक्रे समा हितः

அப்போது அந்த அரசருள் சிறந்தவன், தன்னடக்கம் கொண்டு இந்திரியங்களை வென்று, பிரயாகம் முதலான தீர்த்தங்களில் அமைந்த மனத்துடன் நீராடினான்.

Verse 80

न नश्यति स दुर्गंधो न च तेजः प्रवर्धते । न कायो लघुतां याति नालस्येन विमुच्यते

அந்த துர்நாற்றம் நீங்காது; ஆன்மத் தேஜஸும் பெருகாது; உடல் இலகுவாகாது; சோம்பலிலிருந்தும் விடுதலை இல்லை.

Verse 81

ततः संभ्रममाणश्च कदाचि द्द्विजसत्तमाः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे स्नानार्थं समुपागतः

பின்னர், ஓ த்விஜசிறந்தோர்களே, ஒருமுறை கலக்கமுற்று பதறியவனாய், நீராடுவதற்காக சமத்காரபுரத் தலத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 82

सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो निशीथे तमसावृते । गर्तायां पतितोऽकस्मात्पूर्णायां पयसा नृपः

மிகவும் களைத்தவனாய், பசி தாகத்தால் வாடி, இருள் சூழ்ந்த நள்ளிரவில் அந்த அரசன் திடீரென நீர் நிறைந்த குழியில் விழுந்தான்.

Verse 83

कृच्छ्रात्ततो विनिष्क्रांतस्तीर्थात्तस्मान्महीपतिः । यावत्पश्यति चात्मानं द्वादशार्कसमप्रभम्

பின்னர் அந்த மன்னன் பெருந்துயருடன் அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து வெளியேறி, தன்னைப் பன்னிரண்டு சூரியர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசிப்பதாகக் கண்டான்.

Verse 84

दुर्गंधेन परित्यक्तं सोद्यमं लघुतां गतम् । दृष्ट्वा च चिंतयामास नूनं मुक्तोऽस्मि पातकात्

துர்நாற்றம் நீங்கி, உற்சாகம் நிறைந்து, உடல் இலகுவானதைத் தானே கண்டு அவன் சிந்தித்தான்—“நிச்சயமாக நான் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டேன்।”

Verse 85

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । हर्षयन्ती महीपालं विमुक्तं ब्रह्महत्यया

அதே நேரத்தில் ஓர் அசரீரி வாக்கு ஒலித்தது; பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுபட்ட அரசனை அது மகிழ்வித்தது.

Verse 86

विमुक्तोऽसि महाराज सांप्रतं पूर्वपातकैः । तीर्थस्यास्य प्रभावेन तस्माद्गच्छ निजं गृहम्

“மகாராஜா! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் நீ இப்போது முன்னைய பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டாய்; ஆகவே உன் இல்லத்திற்குச் செல்.”

Verse 87

अत्र संनिहितो नित्यं भ्रूणरूपेण शंकरः । कृष्णपक्षे विशेषेण चतुर्दश्यां महीपते

“இங்கே சங்கரன் கருவுருவில் எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார்; அரசே, கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று சிறப்பாக.”

Verse 88

यदा प्रपतितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । द्विजशापेन गर्तैषा तदानेन विनिर्मिता

“இருபிறப்பாளரின் சாபத்தால் தேவர்களின் தேவனாகிய சூலியின் லிங்கம் விழுந்தபோது, அந்நேரமே இந்தக் குழி உருவானது.”

Verse 89

लज्जितेन स्ववासार्थं महद्दुःखयुतेन च । सतीवियोगयुक्तेन भ्रूणत्वं प्रगतेन च

வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு வாழ்விடத்தை நாடி, பேர்துயரால் நிறைந்தான். சதீப் பிரிவால் துன்புற்று கருவின் நிலையிலே புகுந்தான்…

Verse 90

सर्वपापहरा तेन गर्तेयं पृथि वीपते । भ्रूणगर्तेति विख्याता तस्य नामा जगत्त्रये

ஆகையால், ஓ பூமிபதி, இந்தக் குழி எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் ஒன்றாயிற்று. மூவுலகிலும் இதன் பெயர் ‘ப்ரூணகர்த்த’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विररामांऽतरिक्षगा । सोऽपि पार्थिवशार्दूलः प्रहृष्टः स्वपुरं ययौ

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி ஆகாயத்தில் ஒலித்த அந்த வாக்கு அமைதியடைந்தது. அரசர்களில் புலியானவன் மகிழ்ந்து தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 92

ततस्तं पापनिर्मुक्तं तेजसा भास्करोपमम् । दृष्ट्वा पुत्रास्तथा मर्त्याः प्रणेमुस्तुष्टिसंयुताः

பின்னர் அவனைப் பாவமின்றி, சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் விளங்குவதாகக் கண்டு, அவன் மகன்களும் மக்களும் நிறைவு-மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கினர்.

Verse 93

सोऽपि ब्राह्मणशार्दूलो वसिष्ठस्तं महीपतिम् । समभ्येत्य ततः प्राह हर्षगद्गदया गिरा

அப்போது பிராமணர்களில் புலியான வசிஷ்டர் அந்த அரசனை அணுகி, மகிழ்ச்சியால் தழுதழுக்கும் குரலில் உரைத்தார்.

Verse 94

दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र पापाद्ब्रह्मवधोद्भवात् । दिष्ट्या त्वं तेजसा युक्तः पुनः प्राप्तो निजं पुरम्

நல்வாழ்த்தால், அரசே, பிரம்மஹத்தையால் உண்டான பாவத்திலிருந்து நீ விடுபட்டாய். நல்வாழ்த்தால், ஒளியுடன் கூடி மீண்டும் உன் சொந்த நகரை அடைந்தாய்.

Verse 95

तस्मात्कीर्तय भूपाल कस्मिंस्तीर्थे समागतः । त्वं मुक्तः पातकाद्घोराद्ब्रह्महत्यासमुद्भवात्

ஆகையால், பூபாலனே, நீ எந்தத் தீர்த்தத்துக்கு வந்தாய் என்று கூறு; அதனால் பிரம்மஹத்தையால் எழும் அந்தக் கொடியப் பாவத்திலிருந்து நீ விடுதலை பெற்றாய்.

Verse 96

ततः स कथयामास भ्रूणगर्तासमुद्भवम् । वृत्तांतं तस्य विप्रर्षेरनुभूतं यथा तथा

பின்னர், அந்தப் பிராமண ரிஷி அனுபவித்ததுபோலவே, ‘ப்ரூணகர்த்த’ எவ்வாறு தோன்றியது என்பதையும் அதன் நிகழ்வுகளையும் அவன் கூறினான்.

Verse 97

ततस्ते मंत्रिणो वृद्धाः स च राजा मुनीश्वरः । पुत्रं प्रतर्दनंनाम राज्ये संस्थाप्य तत्क्षणात्

பின்னர், வயதான அமைச்சர்களும், ஞானத்தில் முனிவர்களில் முதன்மையான அந்த அரசனும், ‘ப்ரதர்தனன்’ என்ற தன் மகனை உடனே அரசில் அமர்த்தினர்.

Verse 98

भ्रूणगर्तां समासाद्य तामेव द्विजसत्तमाः । तपश्चेरुर्महादेवं ध्यायमाना दिवा निशम्

அந்தப் ப்ரூணகர்த்தத்தை அடைந்து, சிறந்த இருபிறப்பினர் மகாதேவனைத் தியானித்தபடி பகலும் இரவும் தவம் செய்தனர்.

Verse 99

गताश्च परमां सिद्धिं कालेनाल्पेन दुर्लभाम् । भ्रूणरूपधरं देवं पूजयित्वा महेश्वरम्

சிறிது காலத்திலேயே அவர்கள் அரிதாகக் கிடைக்கும் பரம சித்தியை அடைந்தனர்—ப்ரூணரூபம் தாங்கிய மகேஸ்வரனை வழிபட்டு।

Verse 100

ततःप्रभृति सा गर्ता प्रख्याता धरणीतले । भ्रूणगर्तेति विप्रेंद्राः सर्वपातकनाशिनी

அதன்பின், ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, அந்தக் குழி பூமியில் ‘ப்ரூணகர்த்த’ எனப் புகழ்பெற்றது—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 101

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशा परान्

அங்கே கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று யார் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக பித்ருக்களைத் தரிப்பார்—முன்னோர் பத்து, பின்வோர் பத்து.

Verse 102

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत् । स्नानं च ब्राह्मणश्रेष्ठा दानं वापि स्वशक्तितः

ஆகையால் அங்கே எல்லா முயற்சியுடனும் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; மேலும், ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, நீராடலும் தம் திறனுக்கேற்ப தானமும் செய்ய வேண்டும்.