Adhyaya 26

Verse 1

। सूत उवाच । यत्पूर्वापरसीमान्तं तन्मया संप्रकीर्तितम् । दक्षिणोत्तरसंभूतं तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्

சூதர் கூறினார்—கிழக்கு மேற்குத் திசைகளின் எல்லைகளை நான் முறையாக எடுத்துரைத்தேன். இப்போது தெற்கு வடக்கு திசைகளின் விரிவையும் எல்லைவரையையும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

अस्ति भूभितले ख्याता मधुराख्या महापुरी । नानाविप्रसमाकीर्णा यमुनातटसंश्रया

பூமியில் ‘மதுரா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மாபெரும் நகரம் உள்ளது; அது பல பிராமணர்களால் நிரம்பி, யமுனைத் தட்டினைச் சார்ந்து அமைந்துள்ளது.

Verse 3

तस्यामासीद्द्विजश्रेष्ठो गोकर्ण इति विश्रुतः । वेदाध्ययनसंपन्नः सर्वशास्त्रविचक्षणः

அந்நகரில் ‘கோகರ್ಣன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு த்விஜச்ரேஷ்டன் வாழ்ந்தான்; வேதப் பயில்வில் நிறைவு பெற்றவன், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நுண்ணறிவு உடையவன்.

Verse 4

अथापरोऽस्ति तन्नामा तत्र विप्रो वयोऽन्वितः । सोऽपि च ब्राह्मणः श्रेष्ठः सर्वविद्यासु पारगः

அங்கே அதே பெயருடைய இன்னொரு பிராமணன் இருந்தான்; வயதில் முதிர்ந்தவன்; அவனும் சிறந்த பிராமணன், எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 5

कस्यचित्त्वथकालस्य यमः प्राह स्वकिंकरम् । ऊर्ध्वकेशं सुरक्ताक्षं कृष्णदन्तं भयानकम्

ஒரு காலத்தில் யமன் தன் பணியாளனிடம் கூறினான்—மேலெழுந்த கூந்தலுடன், தீவிரச் செந்நிறக் கண்களுடன், கருந்தந்தங்களுடன், அச்சமூட்டும் தோற்றமுடையவனாக இருந்த அவனிடம்.

Verse 6

अद्य गच्छ द्रुतं दूत मथुराख्यां महापुरीम् । आनयस्व द्विजश्रेष्ठं तस्यां गोकर्णसंज्ञकम्

இன்றே விரைந்து செல், தூதனே, மதுரா எனப்படும் மகாநகரத்திற்கு. அங்குள்ள பிராமணச் சிறந்தவன் ‘கோகರ್ಣன்’ என்பவனை இங்கே கொண்டு வா.

Verse 7

तस्यायुषः क्षयो जातो मध्याह्नेऽद्यतने दिने । त्याज्योऽन्योऽस्ति च तत्रैव चिरायुस्तादृशो द्विजः

இன்றைய நாளின் நண்பகலில் அவனுடைய ஆயுள் முடிவடைந்தது. ஆனால் அங்கே அதேபோன்ற நீண்ட ஆயுளுடைய மற்றொரு த்விஜன் இருக்கிறான்—அவனை விட்டுவிட வேண்டும்.

Verse 8

सूत उवाच । अथ दूतो द्रुतं गत्वा तां पुरीं यमशासनात् । विभ्रमादानयामास गोकर्णं च चिरायुषम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது தூதன் யமனின் ஆணையினால் விரைந்து அந்த நகரத்திற்குச் சென்று, தவறுதலாக நீண்ட ஆயுளுடைய கோகರ್ಣனை கொண்டு வந்தான்.

Verse 9

ततः कोपपरीतात्मा यमः प्रोवाच किंकरम् । दीर्घायुरेष आनीतो धिक्पाप किमिदं कृतम्

அப்போது கோபம் நிறைந்த யமன் பணியாளனிடம் கூறினான்—இவன் நீண்ட ஆயுளுடையவன்; சீ பாவியே! நீ என்ன செய்தாய்?

Verse 10

तस्मात्प्रापय तत्रैव यावदस्य च बन्धुभिः । नो गात्रं दह्यते शोकात्सुसमिद्धेन वह्निना

ஆகையால் இவனை உடனே அங்கேயே திருப்பி அனுப்பு; துயரால் எரியும் உறவினர் நன்றாக எரியும் தீயில் அவன் உடலைச் சுட்டுவிடுவதற்கு முன்.

Verse 11

ब्राह्मण उवाच । नाहं तत्र गमिष्यामि दिष्ट्या प्राप्तोस्मि तेंऽतिकम् । वांछमानः सदा मृत्युं दारिद्र्येण कदर्थितः

பிராமணன் கூறினான்—நான் மீண்டும் அங்கே செல்லமாட்டேன். நல்விதியால் உமது சன்னிதியில் வந்தடைந்தேன். வறுமையால் நொறுங்கி, எப்போதும் மரணத்தையே விரும்பினேன்.

Verse 12

यम उवाच । निमिषेणापि नो मर्त्यमानयामि महीतलात् । आयुःशेषेण विप्रेन्द्र पूर्णेनाथ त्यजामि न

யமன் கூறினான்—ஒரு நிமிடத்திற்குக் கூட நான் எந்த மானிடனையும் பூமித்தளத்திலிருந்து அழைத்துச் செல்லேன். ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஆயுள் மீதி முழுமையடையும் வரை நான் யாரையும் பிரியச் செய்யேன்.

Verse 13

तत एव हि मे नाम धर्मराज इति स्मृतम् । समत्वात्सर्वजंतूनां पक्षपातविवर्जनात्

அதனாலேயே எனக்கு ‘தர்மராஜன்’ என்ற பெயர் நினைவுகூரப்படுகிறது; எல்லா உயிர்களிடமும் சமநிலை உடையவன், பாகுபாடற்றவன் என்பதால்.

Verse 14

तस्माद्गच्छ गृहं विप्र यावद्गात्रं न दह्यते । बंधुभिस्तव शोकार्तैर्नाधुना तत्र ते स्थितिः

ஆகையால், ஓ பிராமணனே, உன் உடல் இன்னும் எரிக்கப்படாதிருக்கையில் வீட்டிற்குச் செல். உன் உறவினர் துயரால் வாடுகின்றனர்; இப்போது அங்கே நீ தங்குவது உரியது அல்ல.

Verse 15

प्रार्थयस्व मनोऽभीष्टं वरं ब्राह्मणसत्तम । न वृथा दर्शनं मे स्यात्कथंचिदपि देहिनाम्

ஓ பிராமணசத்தமனே, உன் மனம் விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள். எந்த நிலையிலும் உடலுடையோர்க்கு என் தரிசனம் வீணாகாதிருக்கட்டும்.

Verse 16

ब्राह्मण उवाच । अवश्यं यदि गंतव्यं मया देव गृहं पुनः । तन्ममाचक्ष्व पृच्छामि वरश्चैष भवेन्मम

பிராமணன் கூறினான்—ஹே தேவா! நான் நிச்சயமாக மீண்டும் என் இல்லத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமெனில், தயை செய்து இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; இதையே நான் வேண்டுகிறேன்—இதுவே எனக்கு வரமாகட்டும்.

Verse 17

एते ये नरका रौद्राः सेविताः पापकर्मभिः । दृश्यंते वद कः केन कर्मणा सेव्यते जनैः

இந்தக் கொடிய நரகங்கள் பாவச் செயல்களால் உண்டானவை—இங்கே காணப்படுகின்றன. சொல்லுங்கள்: எந்தச் செயலால் யார் எந்த நரகத்தை அனுபவிக்கிறார்?

Verse 18

यम उवाच । असंख्या नरका विप्र यथा प्राणिगणाः क्षितौ । कृत्स्नशः कथितुं शक्या नैववर्षशतैरपि

யமன் கூறினான்—ஹே விப்ரா! பூமியில் உயிர்கள் எண்ணற்றதுபோல் நரகங்களும் எண்ணற்றவை. அவற்றை முழுமையாகச் சொல்ல நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் இயலாது.

Verse 19

कीर्तयिष्यामि तेषां ते प्राधान्येन द्विजोत्तम । एकविंशतिसंख्या ये पापिलोककृते कृताः

ஹே த்விஜோத்தமா! அவற்றில் முதன்மையானவற்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—பாவிகளின் உலகிற்காக நிறுவப்பட்டவை, எண்ணிக்கையில் இருபத்தொன்று.

Verse 20

आद्योऽयं रौरवो नाम नरको द्विजसत्तम । प्रतप्ततैलकुंभेषु पच्यंते यत्र जंतवः

ஹே த்விஜசத்தமா! முதல் நரகம் ‘ரௌரவ’ எனப்படும். அங்கே உயிர்கள் கொதிக்கும் தீவெப்ப எண்ணெய் நிரம்பிய பாத்திரங்களில் வேகவைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 21

हा मातस्तात पुत्रेति प्रकुर्वंति सुदारुणम् । परपाकरताः क्षुद्राः परद्रव्या पहारकाः

“அம்மா! அப்பா! மகனே!” என்று அவர்கள் மிகக் கொடிய துயரில் அலறி அழுகின்றனர்—பிறருக்கு தீங்கு செய்வதில் மகிழும் சிறுமனத்தார், பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்போர்।

Verse 22

द्वितीय एष विप्रेंद्र महारौरवसंज्ञितः । कृतघ्नैः सेव्यते नित्यं तथा च गुरुतल्पगैः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இது இரண்டாம் நரகம்; ‘மஹாரௌரவம்’ எனப் பெயர்பெற்றது. நன்றிக்கெட்டோர் இதில் எப்போதும் தங்குவர்; குருவின் படுக்கையை மீறியவரும் அங்கேயே.

Verse 23

रोरूयमाणैर्दाहार्तैः पच्यमानै र्हविर्भुजा । खंडशः क्रियमाणैश्च तीक्ष्णशस्त्रैरनेकधा

அங்கே அவர்கள் உரக்கக் கதறி அழுகின்றனர்; எரிவேதனையால் துடிக்கின்றனர். ஹவியை உண்ணும் அக்னியால் ‘சுட்டுப் புழுங்கப்படுகின்றனர்’; கூரிய ஆயுதங்களால் பலவிதமாக துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுகின்றனர்.

Verse 24

तृतीयोंऽधतमोनाम नरकः सुभयावहः । अत्र ये पुरुषा यांति तांश्च वक्ष्यामि सुद्विज

மூன்றாம் நரகம் ‘அந்ததமஸ்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது மிகப் பயங்கரம். ஓ நல்ல பிராமணரே! அங்கே செல்லும் மனிதர்கள் யார் என்பதை நான் கூறுவேன்.

Verse 26

चतुर्थोऽयं प्रतप्ताख्यो नरकः संप्रकीर्तितः । अत्र ते यातनां भुक्त्वा तथा शुद्धा भवंति च

இது நான்காம் நரகம்; ‘பிரதாப்த’ (சுட்டெரித்தது) எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே வேதனை அனுபவித்த பின், கர்மம் குன்றுவதால் அவர்களும் தூய்மையடைகின்றனர்.

Verse 27

यैः कृता सततं निंदा गुरुदेवतपस्वि नाम् । तेषामुत्पाट्यते जिह्वा जाताजाताऽत्र भूरिशः

குரு, தெய்வம், தவசிகள் ஆகியோரைக் தொடர்ந்து நிந்தித்தவர்களின் நாக்கு இங்கே மீண்டும் மீண்டும், பலமுறை பறிக்கப்படுகிறது।

Verse 28

एषोऽन्यः पंचमो नाम सुप्रसिद्धो विदारकः । मित्रद्रोहरताश्चात्र च्छिद्यंते करपत्रकैः

இது மற்றொரு ஐந்தாம் நரகம்; ‘விதாரக’ எனப் புகழ்பெற்றது. இங்கே நண்பர் துரோகத்தில் ஈடுபட்டோர் கரபத்ரகமெனும் கை-இலைக் கத்திகளால் வெட்டப்படுகின்றனர்।

Verse 29

दुष्टेन चक्षुषा दृष्टाः परदारा नराधमैः । सुलोहास्याः खगास्तेषां हरंत्यत्र विलोचने

தீய பார்வையால் பிறருடைய மனைவிகளை நோக்கிய கீழ்மக்களின் கண்களை இங்கே இரும்பு அலகுடைய பறவைகள் கிழித்து எடுத்துச் செல்கின்றன।

Verse 30

प्राणांतिकं पुरा दत्तं यैर्दुःखं प्राणिनां नरैः । अपराधं विना तेऽत्र पच्यंते वालुकोत्करैः

குற்றமில்லாத உயிர்களுக்கு முன்பு உயிர் பறிக்கும் துன்பம் அளித்தவர்கள் இங்கே சூடான மணற்குவியல்களில் ‘சமைக்கப்படுகின்றனர்’.

Verse 31

बीभत्सुरिति विख्यातः सप्तमो नरकाधमः । मूत्रामेध्य समाकीर्णः समंतादतिगर्हितः

ஏழாவது, நரகங்களில் மிகக் கீழ்மையானது, ‘பீபத்ஸு’ எனப் பெயர்பெற்றது; அது சிறுநீர் மற்றும் அசுத்தத்தால் நிரம்பி, எங்கும் அருவருப்பாக உள்ளது।

Verse 32

राजगामि च पैशुन्यं यैः कृतं सुदुरात्मभिः । अमेध्यपूर्णवक्त्रास्ते धार्यंतेऽत्र नराधमाः

அரசரிடம் சென்று சேரும் பழித்தூற்றும் சாடியும் செய்த மிகத் தீயவர்கள்—அந்த இழிந்தோர் இங்கே அசுத்தம் நிரம்பிய வாயுடன் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 33

कुत्सितोनाम विख्यातो द्विजायं चाष्टमोऽधमः । श्लेष्ममूत्राभिसंपूर्णैस्तथा गन्धैश्च कुत्सितैः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! எட்டாவது இழிந்த நரகம் ‘குத்ஸித’ எனப் புகழ்பெற்றது; அது கபம்‑மூத்திரம் நிறைந்ததும், அருவருப்பான துர்நாற்றம் கமழ்வதும் ஆகும்।

Verse 34

गुरुदेवातिथिभ्यश्च स्वभृत्येभ्यो विशेषतः । अदत्त्वा भोजनं यैस्तु कृतं तेऽत्र व्यवस्थिताः

குரு, தேவர்கள், விருந்தினர், மேலும் குறிப்பாக தம் சார்ந்தோர்‑பணியாளர்களுக்கு உணவு அளிக்காமல் தாமே உண்டவர்கள்—அவர்கள் இங்கே தண்டனை அனுபவிக்க நிறுத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 35

एष दुर्गमनामा च नवमो द्विजसत्तम । तीक्ष्णकंटकसंकीर्णः सर्पवृश्चिकसंकुलः

ஓ த்விஜசத்தமரே! இது ஒன்பதாவது நரகம் ‘துர்கம’ என அழைக்கப்படுகிறது; இது கூர்மையான முள்ளுகளால் நிரம்பி, பாம்பு‑தேள்களால் களைகட்டியுள்ளது।

Verse 36

एकसार्थप्रयाताय क्षुत्क्षामायावसीदते । अदत्त्वा भोजनं यैश्च कृतं तेऽत्र व्यवस्थिताः

கூட்டமாகப் பயணிக்கும் கரவானுடன் சென்ற, பசியால் சோர்ந்து விழும் நிலையில் இருந்த பயணிக்குத் தானம் செய்யாமல் தாமே உண்டவர்கள்—அவர்கள் இங்கே தங்க வைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 37

दशमोऽयं सुविख्यातो नरको नामदुः सहः । तप्तलोहमयैः स्तंभैः समंतात्परिवारितः

இது பத்தாவது நரகம்; ‘துஃஸஹ’ என்று புகழ்பெற்றது. எங்கும் செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்புத் தூண்களால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 38

ये पापाः परदारेषु रक्ता मिष्टामिषेषु वा । तप्तलोहमयान्स्तंभांस्तेऽत्रालिंगंति मानवाः

பரஸ்திரீகளில் ஆசை கொண்ட பாவிகள், அல்லது இனிப்பும் மாமிசமும் மீது பற்றுள்ளோர்—இங்கே செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்புத் தூண்களை வலியுறுத்தி அணைக்கச் செய்யப்படுவர்.

Verse 39

एकादशोऽपरश्चायमाकर्षाख्यः प्रकीर्तितः । नरको विप्रशार्दूल तप्तसंदंशसंकुलः

ஓ பிராமணப் புலியே! இது மற்றொரு—பதினொன்றாவது—நரகம்; ‘ஆகர்ஷ’ என்று கூறப்படுகிறது. இது செம்மையாகக் காய்ந்த சண்டசங்களும் சிமிட்டுகளும் நிறைந்தது.

Verse 40

स्त्रीविप्रगुरुदेवानां वित्तं चाश्नंति ये नराः । संदंशैरपि कृष्यंते तत्र तप्तैः समंततः

பெண்கள், பிராமணர்கள், குருக்கள் அல்லது தேவர்களின் செல்வத்தை அனுபவிப்போரும் அபகரிப்போரும்—அங்கே எங்கும் செம்மையாகக் காய்ந்த சண்டசங்களால் இழுக்கப்படுவர்.

Verse 41

संदंशो द्वादशश्चायं तथाऽभक्ष्यप्रभक्षकाः । लोहदंतमुखैर्गृधैर्भक्ष्यंतेऽत्र नराधमाः

இது பன்னிரண்டாவது நரகம் ‘சண்டம்ஶ’. இங்கே உண்ணத் தகாததை உண்ணும் கீழ்மக்கள், இரும்புப் பற்களும் அலகும் உடைய கழுகுகளால் விழுங்கப்படுவர்.

Verse 42

एष त्रयोदशोनाम सुविख्यातो नियंत्रकः । समंतात्कृमिभिर्व्याप्तस्तथा च दृढबन्धनैः

இது பதின்மூன்றாம் நரகம்; ‘நியந்திரக’ எனப் புகழ்பெற்றது. எங்கும் புழுக்களால் நிறைந்து, உறுதியான தளராத கட்டுகளாலும் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 43

न्यासापहारकाः पापास्तत्र बद्धाश्च बंधनैः । कृमिवृश्चिक कीटाद्यैर्भक्ष्यते द्विजसत्तम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசத்தை அபகரிக்கும் பாவிகள் அங்கே சங்கிலிக் கட்டுகளில் கட்டப்படுவர்; புழுக்கள், தேள்கள் மற்றும் பிற கொட்டும் பூச்சிகள் அவர்களைத் தின்றுவிடும்.

Verse 44

तथा चतुर्दशोनाम नरकोऽधोमुखः स्थितः । नरकाणां समस्तानामेष रौद्रतमाकृतिः

அதேபோல் பதினான்காம் நரகம் ‘அதோமுக’ எனப்படும்; அங்கே மனிதர் முகம் கீழாகத் தலைகீழாக வைக்கப்படுவர். எல்லா நரகங்களிலும் இதுவே மிகக் கொடூரமான வடிவம் உடையது.

Verse 45

अत्र चाधोमुखा बद्धा वृक्षशाखावलंबिताः । पच्यंते वह्निनाऽधस्ताद्ब्रह्मघ्ना ये च मानवाः

இங்கே முகம் கீழாகக் கட்டப்பட்டு, மரக் கிளைகளில் தொங்கவிடப்பட்டு, பிராமணனை கொன்ற மனிதர்கள் கீழிருந்து எழும் தீயால் சுட்டுப் ‘புழுங்கப்படுவர்’.

Verse 46

यूकामत्कुणदंशाद्यैः संकीर्णोऽयं द्विजोत्तम । नरको भीषणो नाम ख्यातः पञ्चदशो महान्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இவ்விடம் பேன், படுக்கைப்பூச்சி, கொசு முதலியவற்றால் நெருக்கமாக நிறைந்துள்ளது. இந்த மகத்தான பதினைந்தாம் நரகம் ‘பீஷண’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 47

कूटसाक्ष्यरतानां च तथैवानृतवादिनाम् । अत्राश्रयो मया दत्तस्तथान्येषां कुकर्मिणाम्

பொய்ச் சாட்சியத்தில் ஈடுபடுவோரும் எப்போதும் பொய் பேசுவோரும்—மேலும் பிற தீவினையாளரும்—இங்கே நான் அவர்களுக்காக அடைப்பு நிலையெனும் தங்குமிடத்தை நியமித்தேன்।

Verse 49

एष षोडश उद्दिष्टो नरको नाम क्षुद्रदः । युधार्तैर्मानवैर्व्याप्तः समंताद्द्विजसत्तम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! இது பதினாறாம் நரகம்; ‘க்ஷுத்ரத’ எனப் பெயரிட்டு கூறப்படுகிறது; போர்த் துயரால் வாடும் மனிதர்களால் இது எங்கும் நிறைந்துள்ளது।

Verse 50

तथा सप्तदशश्चायं क्षाराख्यो नरकः स्मृतः । सुक्षारेण समाकीर्णः सर्वप्राणिभयावहः

அதேபோல் இது பதினேழாம் நரகம்; ‘க்ஷார’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; கூர்மையான எரியும் க்ஷாரத்தால் இது பரவி, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுகிறது।

Verse 51

व्रतभंगकरा ये च ये च पाषण्डिनो नराः । तेऽत्रागत्य शितैः शस्त्रैः पिष्यंते पापकृत्तमाः

விரதங்களை முறிப்போரும், பாஷண்டராகி தர்மத்தை அழிக்கும் வழிகளைப் பின்பற்றுவோரும்—அந்தப் பெரும் பாவிகள் இங்கே வந்து கூரிய ஆயுதங்களால் நசுக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 52

एष चाष्टादशो नाम कथितश्च निदाघकः । ज्वलितांगारसंकीर्णो दुःसेव्यः सर्वदेहिनाम्

இது பதினெட்டாம் நரகம்; ‘நிதாகக’ எனப் பெயரிட்டு கூறப்படுகிறது; எரியும் அங்காரங்களால் நிரம்பி, எல்லா உடலுடையோருக்கும் தாங்கமுடியாதது।

Verse 53

दूषयंति च ये शास्त्रं काव्यं विप्रं च कन्यकाम् । अंगारांतः स्थितातेऽत्र ध्रियंते मानवा द्विज

ஓ இருபிறப்பே! சாஸ்திரம், காவியம், பிராமணன், கன்னி ஆகியவற்றை மாசுபடுத்துவோர் இங்கு எரியும் அங்காரங்களுக்குள் அடைக்கப்படுவர்।

Verse 54

एकोनविंशतिश्चायं प्रख्यातः कूटशाल्मलिः । सुतीक्ष्णकंटकाकीर्णः समंताद्द्विजसत्तम ।ा

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இது பத்தொன்பதாம் நரகம்; ‘கூடசால்மலி’ எனப் புகழ்பெற்றது; எங்கும் மிகக் கூர்மையான முள்ள்களால் நிரம்பியது।

Verse 56

एष विंशतिमो नाम नरको द्विजसत्तम । असिपत्रवनाख्यश्च कष्टसेव्यो दुरात्मभिः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இது இருபதாம் நரகம்; ‘அசிபத்ரவனம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; மிகக் கடினமான வேதனை, தீயோர்க்கே உரியது।

Verse 57

अत्र यांति नरा विप्र पररंध्रनिरीक्षकाः । कूटकर्मरता ये च शास्त्रविक्रयकारकाः

ஓ பிராமணரே! பிறரின் குறைகளை உளவு பார்க்கும்வோர், வஞ்சகச் செயல்களில் ஈடுபடுவோர், சாஸ்திரங்களை விற்பனைப் பொருளாக்குவோர் இங்கு வருகின்றனர்।

Verse 58

एकविंशतिमा चैषा नाम्ना वैतरणी नदी । सर्वैरेव नरैर्गम्या धर्मपापानुयायिभिः

இது இருபத்தொன்றாவது—‘வைதரணி’ எனப்படும் நதி; தர்மத்தைப் பின்பற்றியவரும் பாவத்தைத் தொடர்ந்தவரும் ஆகிய எல்லா மனிதரும் அதனை அணுகவே வேண்டும்।

Verse 59

मृत्युकाले समुत्पन्ने धेनुं यच्छंति ये नराः । तस्या लांगूलमाश्रित्य तारयंति सुखेन च

மரணவேளை வந்தபோது யார் பசு தானம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் அந்தப் பசுவின் வாலைப் பற்றிக் கொண்டு எளிதில் கரை சேர்வர்।

Verse 60

अदत्त्वा गां च ये मर्त्या म्रियंते द्विजसत्तम । तीर्त्वा हस्तादिभिर्दुर्गा त इमां संतरंति च

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, பசு தானம் செய்யாமல் இறப்போர் கை கால் முதலியவற்றால் தாமே அந்தக் கடின ஓட்டத்தைப் போராடி கடக்கின்றனர்।

Verse 61

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तम । विस्तरेण तव प्रीत्या स्वरूपं नरकोद्भवम्

ஓ இருபிறப்பில் உயர்ந்தவரே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் உன் மீது அன்பினால் நான் விரிவாகச் சொன்னேன்—நரகத்தில் தோன்றும் வேதனைகளின் இயல்பையும்.

Verse 62

तस्माद्गच्छ गृहं शीघ्रं यावद्गात्रं न दह्यते । बन्धुभिस्तव शोकार्तैर्गृहीत्वा वांछितं धनम्

ஆகையால் உன் உடல் எரிக்கப்படுவதற்கு முன் விரைவாக வீட்டிற்குச் செல்; துயருற்ற உறவினர் நீ விரும்பிய செல்வத்தை எடுத்துக் கொள்வர்।

Verse 63

ब्राह्मण उवाच । यदि देव मया सम्यग्गंतव्यं निजमंदिरम् । तद्ब्रूहि कर्मणा येन नरकं याति नो नरः

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவா, நான் முறையாக என் இல்லத்திற்குத் திரும்ப வேண்டுமெனில், சொல்லுங்கள்; எந்த நடத்தையால் மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்லான்?

Verse 64

यम उवाच । तीर्थयात्रापरो नित्यं देवतातिथिपूजकः । ब्रह्मण्यश्च शरण्यश्च न याति नरकं नरः

யமன் கூறினான்—எவன் எப்போதும் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு, தேவதைகளைப் பூஜித்து, அதிதிகளைச் சத்கரித்து, பிராமணநிஷ்டனாகவும் பிறர்க்கு அடைக்கலமாவானோ—அவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்।

Verse 65

परोपकारसंयुक्तो नित्यं जपपरायणः । स्वाध्यायनिरतश्चैव न याति नरकं द्विज

ஓ த்விஜனே! பரோபகாரத்தில் இணைந்து, தினமும் ஜபத்தில் பராயணனாய், ஸ்வாத்யாயத்தில் நிரந்தரம் ஈடுபடுவான்—அவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்।

Verse 66

वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च । यः करोति नरो नित्यं नरकं न स पश्यति

எவன் தினமும் கிணறு, படிக்கிணறு, குளம் முதலியவற்றை அமைத்து, தேவதைகளுக்கான ஆலயங்களையும் கட்டுவானோ—அவன் நரகத்தைப் பார்க்கான்।

Verse 67

हेमंते वह्निदो यः स्यात्तथा ग्रीष्मे जलप्रदः । वर्षास्वाश्रयदो यश्च नरकं न स पश्यति

எவன் குளிர்காலத்தில் தீ/வெப்பம் அளித்து, கோடையில் நீர் வழங்கி, மழைக்காலத்தில் தங்குமிடம் தருவானோ—அவன் நரகத்தைப் பார்க்கான்।

Verse 68

व्रतोपवाससंयुक्तः शांतात्मा विजितेंद्रियः । ब्रह्मचारी सदा ध्यानी नरकं याति नो नरः

விரதமும் உபவாசமும் உடையவனாய், அமைதியான மனத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவனாய், பிரம்மச்சாரியாக, எப்போதும் தியானத்தில் நிலைப்பவனாய் இருப்பவன்—நரகத்திற்குச் செல்லான்।

Verse 69

अन्नप्रदो नरो यः स्याद्विशेषेण तिलप्रदः । अहिंसानिरतश्चैव नरकं न स पश्यति

அன்னதானம் செய்பவன்—சிறப்பாக எள்ளுதானம் செய்பவன்—அஹிம்சையில் நிலைத்திருந்தால், அவன் நரகத்தை காணான்.

Verse 70

वेदाध्ययनसंपन्नः शास्त्रासक्तः सुमृष्टवाक् । धर्माख्यानपरो नित्यं नरकं न स पश्यति

வேதஅಧ್ಯயனத்தில் தேர்ந்தவன், சாஸ்திரங்களில் ஈடுபட்டவன், செம்மையான வாக்குடையவன், நித்யம் தர்மகதை-போதனையில் நிலைத்தவன்—அவன் நரகத்தை காணான்.

Verse 71

ब्राह्मण उवाच । एतन्मूर्खोऽपि जानाति शुभकर्मकरः पुमान् । न याति नरकं स्वर्गे तथा पापक्रियारतः

பிராமணன் கூறினான்: இதை மூடனும் அறிவான்—சுபகர்மம் செய்பவன் நரகத்திற்குச் செல்லான், ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்; பாபகர்மத்தில் ஈடுபடுவனுக்கு விளைவு எதிர்மாறாகும்.

Verse 72

तस्मादशुभकर्मापि कर्मणा येन पातकम् । स्वल्पेनापि निहन्त्याशु याति स्वर्गं नरस्ततः

ஆகையால் அசுபகர்மங்களால் மாசடைந்தவனாயினும், ஏதோ ஒரு கர்மத்தால் பாவத்தை விரைவில்—சிறிதளவு முயற்சியால்கூட—அழித்துவிட்டால், அவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்.

Verse 73

तन्मेब्रूहि सुरश्रेष्ठ व्रतं नियममेव वा । तीर्थं वा जपहोमं वा सर्वलोकसुखावहम्

தேவர்களில் சிறந்தவனே! எனக்குச் சொல்வாயாக—அனைத்து லோகங்களுக்கும் சுக-கல்யாணம் அளிக்கும் விரதமோ நியமமோ, அல்லது தீர்த்தமோ, ஜப-ஹோமமோ.

Verse 74

यम उवाच । अत्र ते सुमहद्गुह्यं कीर्तयिष्ये द्विजोत्तध । गोपनीयं प्रयत्नेन वचनान्मम सर्वदा

யமன் கூறினான்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவனே! இங்கே நான் உனக்கு மிகப் பெரிய மறைபொருளை உரைப்பேன். என் இவ்வசனங்களை எப்போதும் முயற்சியுடன் மறைத்து பாதுகாத்து வை.

Verse 75

महापातकयुक्तोऽपि पुरुषो येन कर्मणा । अनुष्ठितेन नो याति नरकं क्लेशकारकम्

மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்ட மனிதனும், எந்தக் கர்மத்தை விதிப்படி அனுஷ்டிக்கிறானோ, அவன் துன்பம் தரும் நரகத்திற்குச் செல்லான்.

Verse 76

आनर्तविषये रम्यं सर्वतीर्थमयं शुभम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं महापातकनाशनम्

ஆனர்த்த நாட்டில் ஒரு இனிய, மங்களமான க்ஷேத்திரம் உள்ளது—ஹாடகேஸ்வரனிடமிருந்து தோன்றியது—அது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சக்தியையும் கொண்டது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 77

तत्रैकमपि मासार्धं यो भक्त्या पूजयेद्धरम् । स सर्वपापयुक्तोऽपि शिवलोके महीयते

அங்கே யார் பக்தியுடன் அரைமாதமாவது ஹரனை (இறைவனை) வழிபடுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களும் உடையவராயினும் சிவலோகத்தில் பெருமை பெறுவார்.

Verse 78

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा त्वमाराधय शंकरम् । येन गच्छसि निर्वाणं दशभिः पुरुषैः सह

ஆகையால் நீ விரைந்து அங்கே சென்று சங்கரனை ஆராதனை செய்; அதனால் நீ பத்து ஆண்களுடன் சேர்ந்து நிர்வாணம் (மோட்சம்) அடைவாய்.

Verse 79

सूत उवाच । उपदेशं समाकर्ण्य स यदा प्रस्थितो गृहम् । धर्मराजस्य संहष्टो मधुरां नगरीं प्रति

சூதர் கூறினார்—உபதேசத்தை கேட்டபின் அவர் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, தர்மராஜனின் ஆணையால் மதுரா நகரை நோக்கி அனுப்பப்பட்டார்।

Verse 80

तावद्द्वितीयं गो कर्णं दूत आदाय संगतः । दर्शयामास धृत्वाग्रे धर्मराजस्य सत्वरम्

அவ்வேளையில் தூதன் இரண்டாம் கோகர்ணனை அழைத்து வந்து, விரைவாக தர்மராஜன் முன்னிலையில் நிறுத்திக் காட்டினான்।

Verse 81

ततः प्रोवाच तं दूतं धर्मराजः प्रहर्षितः । गोकर्णं पुरतो दृष्ट्वा द्वितीयं प्रस्थितं गृहम्

பின்னர் தர்மராஜன் மகிழ்ந்து, முன்னிலையில் நின்ற இரண்டாம் கோகர்ணனைப் பார்த்து, புறப்பட்ட அந்த தூதனிடம் கூறினார்।

Verse 82

यस्मात्कालात्ययं कृत्वाऽनीतोऽयं ब्राह्मणस्त्वया । तस्मादेनमपि क्षिप्रं द्वितीयेन समं त्यज

நீ காலத்தைத் தாண்டி இந்தப் பிராமணனை கொண்டு வந்ததால், இவனையும் இரண்டாமவனுக்கு சமமாக உடனே விடுவி।

Verse 83

ततस्तौ तत्क्षणान्मुक्तौ गोकर्णौ ब्राह्मणौ समम् । स्वंस्वं कलेवरं प्राप्य सहसाथ समन्वितौ

அப்பொழுதே கோகர்ணர் எனும் இரு பிராமணரும் ஒன்றாக விடுதலை பெற்றனர்; தத்தம் உடலை மீண்டும் பெற்று உடனே முழுமையடைந்தனர்।

Verse 84

ततः स कथयामास गोकर्णः प्रथमो द्विजः । यमोपदेशसंजुष्टो द्वितीयाय सविस्तरम्

அதன்பின் முதல் இருபிறப்பன் கோகர்ணன், யமனின் உபதேசத்தால் செழுமைபெற்று, இரண்டாவனுக்கு அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 85

ततो गृहं परित्यज्य गोकर्णौ द्वावपि स्थितौ । देवतायतनैर्व्याप्तं क्षेत्रं दृष्ट्वाऽखिलं ततः

பின்னர் வீட்டைத் துறந்து கோகர்ணர் எனப்படும் அந்த இருவரும் அங்கேயே தங்கினர். தேவர்களின் ஆலயங்கள் நிறைந்த அந்த முழுக் க்ஷேத்திரத்தைக் கண்டு அதன் புனிதத்தைக் உணர்ந்தனர்।

Verse 86

लिंगे संस्थापिते ताभ्यां सीमांते दक्षिणोत्तरे । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं संप्राप्य तपसि द्रुतम्

அந்த இருவரும் தெற்கு-வடக்கு எல்லையில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினர். பின்னர் ஹாடகேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து விரைவில் தவத்தில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 87

ततः शिवं समाराध्य तपः कृत्वा यथोचितम् । सशरीरौ दिवं प्राप्तौ तत्प्रभावाद्विजोत्तमाः

பின்னர் சிவனை முறையாக வழிபட்டு, விதிப்படி தவம் செய்து, அதன் மகிமையால் அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பர்கள் உடலோடு விண்ணுலகை அடைந்தனர்।

Verse 88

ताभ्यां मार्गचतुर्दश्यां कृष्णायां जागरः कृतः । यः करोति नरो भक्त्या स गच्छति शिवालयम्

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று அவர்கள் இருவரும் இரவு விழிப்பை அனுஷ்டித்தனர். பக்தியுடன் அத்தகைய விழிப்பை செய்பவன் சிவலோகத்தை அடைவான்।

Verse 89

अपुत्रो लभते पुत्रान्धनार्थी धनमाप्नुयात् । निष्कामस्तु पुनर्मोक्षं नरो याति न संशयः

மகப்பேறு இல்லாதவன் மக்களைப் பெறுவான்; செல்வம் நாடுபவன் செல்வம் அடைவான். ஆனால் ஆசையற்றவன் மோட்சத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 90

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं सीमांतं द्विजसत्तमाः । क्षेत्रस्यास्य प्रमाणं च विस्तरेण चतुर्दिशम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இத்தலத்தின் எல்லைகளையும் நான்கு திசைகளிலும் அதன் விரிவையும் நான் விரிவாக முழுமையாக உரைத்தேன்.

Verse 91

अत्रांतरे नरा ये च निवसंति द्विजोत्तमाः । कृषिकर्मोद्यताश्चापि यांति ते परमां गतिम् । किं पुनर्नियतात्मानः शांता दांता जितेंद्रियाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இத்தலத்திற்குள் வாழ்பவர்கள் வெறும் வேளாண் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் பரமகதியை அடைகிறார்கள்; அப்படியிருக்க, தன்னடக்கம் கொண்டோர், அமைதியுடையோர், தமனமுடையோர், இந்திரியஜயிகள்—அவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 92

अपि कीटपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । तस्मिन्क्षेत्रे मृता यांति स्वर्गलोकं न संशयः

பூச்சி-வண்ணத்துப்பூச்சி முதலியவை, மாடுகள், பறவைகள், மிருகங்களும்—அத்தலத்தில் இறந்தால்—சுவர்க்கலோகத்தை அடைகின்றன; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 93

किं पुनर्ये नरास्तत्र कृत्वा प्रायोपवेशनम् । संन्यस्ताः श्रद्धयोपेता हृदयस्थे जनार्दने

அப்படியிருக்க, அங்கே பிராயோபவேசனம் (உபவாசத்துடன் உடலைத் துறத்தல்) மேற்கொண்டு—துறவுபூண்டோர், பக்திச் சிரத்தையுடையோர், இதயத்தில் உறையும் ஜனார்தனனைத் தாங்கியோர்—எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்!

Verse 94

तस्मात्सर्व प्रयत्नेन तत्क्षेत्रं सेव्यमेव हि । विशेषेण कलौ प्राप्ते युगे पापसमावृते

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நிச்சயமாகச் சேவித்து அணுக வேண்டும்—பாவம் சூழ்ந்த கலியுகம் வந்த இந்நேரத்தில் விசேஷமாக।

Verse 95

नास्तिका भिन्नमर्यादा ये च विप्रस्य घातकाः । ते सर्वेऽत्र नरा नित्यमारुहंति पतंति च

நாத்திகர், தர்மமரியாதையை மீறுவோர், பிராமணனைத் தீங்குசெய்வோர்—இத்தகையோர் அனைவரும் இங்கே எப்போதும் உயர்ந்து மீண்டும் வீழ்ந்து, மீள்மீள் வீழ்ச்சியை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 96

वापीकूपतडागेषु यत्रयत्र जलं द्विजाः । तत्रतत्र नरः स्नातः सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! படிக்கட்டு கிணறு, கிணறு, குளம் ஆகியவற்றில் எங்கெங்கும் நீர் உள்ளதோ, அங்கங்கே மனிதன் நீராடினால் அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 97

किं य्रज्ञैः किं वृथा दानैः क व्रतैः किं जपैरपि । वरं तत्र कृतो वासः क्षेत्रे स्वर्गमभीप्सुभिः

யாகங்களால் என்ன பயன்? வீணான தானங்களால் என்ன? விரதங்களால் என்ன, ஜபங்களாலும் என்ன? சொர்க்கத்தை விரும்புவோர்க்கு அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வாசிப்பதே மேலானது।

Verse 98

एतत्पवित्रमायुष्यं मांगल्यं पापनाशनम् । हाटकेश्वरजक्षेत्रमाहात्म्यं शृण्वतां सदा

ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திர மஹாத்மியத்தை எப்போதும் கேட்போர்க்கு இது தூய்மையளிப்பதும், ஆயுளை வளர்ப்பதும், மங்களகரமும், பாவநாசகமும் ஆகும்।