Adhyaya 187

Verse 1

सूत उवाच । चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततो यज्ञसमुद्भवे । ऋत्विग्भिर्याज्ञिकं कर्म प्रारब्धं तदनंतरम्

சூதர் கூறினார்—நான்காம் நாள் வந்தபோது, தொடங்கப்பட்ட அந்த யாகத்தில் ரித்விக்கள் உடனே யாகக் கிரியைகளை ஆரம்பித்தனர்.

Verse 2

सोमपानादिकं सर्वं पशोर्हिंसादिकं तथा । पशोर्गुदं समादाय प्रस्थाता च व्यधारयत्

சோமபானம் முதலிய எல்லா விதிகளும், மேலும் மிருகத்துடன் தொடர்பான வதை முதலிய செயல்களும் நடைபெற்றன. பிரஸ்தாதா மிருகத்தின் குடல்களை எடுத்துக் கொண்டு விதிப்படி தனியாக வைத்தார்.

Verse 3

एकांते सदसो मध्ये होमार्थं द्विजसत्तमाः । तस्मिन्व्याकुलतां याते ब्राह्मणः कश्चिदागतः

தனிமையான இடத்தில், யாகசாலையின் நடுவில், சிறந்த இருமுறை பிறந்தோர் ஹோமத்திற்குத் தயாராக இருந்தனர். அச்சமயம் அங்கு பரபரப்பு எழ, ஒரு பிராமணன் வந்தடைந்தான்.

Verse 4

युवा तत्र प्रविष्टस्तु मांस भक्षणलालसः । ततो गुदं पशोर्दृष्ट्वा भक्षयामास चोत्सुकं

ஒரு இளைஞன் மாமிசம் உண்ணும் ஆசையுடன் அங்கே நுழைந்தான். பின்னர் விலங்கின் குடலைக் கண்டு ஆர்வத்துடன் அதை உண்ணத் தொடங்கினான்.

Verse 5

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः प्रस्थाता तस्य संनिधौ । भक्षमाणं समालोक्य तं शशाप ततः परम्

அந்நேரத்தில் யாகத்தின் பிரஸ்தாதா (ஆசாரியர்) அவன் அருகே வந்தார். அவன் உண்ணுவதைக் கண்டு உடனே அவனைச் சபித்தார்.

Verse 6

धिग्धिक्पापसमाचार होमार्थं यद्गुदं धृतम् । तत्त्वया दूषितं लौल्याद्यज्ञविघ्नकरं कृतम्

சீ சீ, பாவச் செயலாளனே! ஹோமத்திற்காக வைத்திருந்த வெல்லத்தை நீ பேராசையால் தீட்டாக்கி, யாகத்திற்கு தடையாக ஆக்கிவிட்டாய்.

Verse 7

उच्छिष्टेन मया होमः कर्तव्यो नैव सांप्रतम् । राक्षसानामिदं कर्म यत्त्वया समनुष्ठितम्

இப்போது தீட்டானதைக் கொண்டு நான் ஹோமம் செய்ய இயலாது. நீ செய்தது ராட்சசர்களின் செயல் போன்றதே.

Verse 8

तस्मात्त्वं मम वाक्येन राक्षसो भव मा चिरम्

ஆகையால் என் வாக்கினால் நீ தாமதமின்றி ராட்சசனாக ஆகுக.

Verse 9

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यूर्ध्वकेशोऽभवद्धि सः । रक्ताक्षः शंकुकर्णश्च कृष्णदन्तोऽतिभैरवः

அதே கணத்தில் அவன் ரோமாஞ்சமுற்று ஊர்த்வகேசனானான்—செந்நேத்திரன், சங்கு போன்ற காதுடையவன், கருந்தந்தன், மிகப் பயங்கரன்।

Verse 10

लम्बोष्ठो विकरालास्यो मांसमेदोविवर्जितः । त्वगस्थिस्नायुशेषश्च ।चामुण्डाकृतिरेव च

தொங்கும் உதடுகளும், விரிந்த கொடூர வாயும் உடையவன்; மாம்சமும் கொழுப்பும் இன்றித்—தோல், எலும்பு, நரம்புகள் மட்டும் மீதமாய்—சாமுண்டை போன்ற பேயுருவை எடுத்தான்।

Verse 11

स च विश्वावसुर्नाम पुलस्त्यस्य सुतो मुनिः । मंत्रपूतस्य मांसस्य भक्षणार्थं समागतः

அவன் புலஸ்த்யரின் புதல்வன், விஸ்வாவசு என்னும் முனிவன்; மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட மாம்சத்தை உண்ணும் பொருட்டு அங்கு வந்தான்।

Verse 12

वेदवेदांगतत्त्वजः पौत्रस्तु परमेष्ठिनः । तं दृष्ट्वा राक्षसाकारं वित्रेसुः सर्वतो द्विजाः

அவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் சார்ந்த தத்துவத்தை அறிந்தவன், பரமேஷ்டியின் பேரன்; ஆனால் அவனை ராட்சச வடிவில் கண்டதும் எங்கும் இருந்த த்விஜர்கள் அஞ்சினர்।

Verse 13

राक्षोघ्नानि च सूक्तानि जजपुश्चापरे तथा । केचिच्छरणमापन्ना विष्णो रुद्रस्य चापरे

சிலர் ராட்சசநாசக ஸூக்தங்களை ஜபித்தனர்; மற்றவர்களும் அதுபோல மந்திரங்களை உச்சரித்தனர்; சிலர் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தனர், சிலர் ருத்ரனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 14

पितामहस्य चान्ये तु गायत्र्याः शरणं गताः । रक्षरक्षेति जल्पन्तो भयसंत्रस्तमानसाः

சிலர் பிதாமகர் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்; சிலர் காயத்ரீ தேவியைச் சரணடைந்தனர். அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவர்கள் ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அலறினர்।

Verse 15

सोऽपि दृष्ट्वा तदात्मानं गतं राक्षसतां द्विजाः । बाष्पपूर्णेक्षणो दीनः पितामहमुपाद्रवत्

தன்னை ராட்சச நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதாகக் கண்ட அந்த பிராமணன் மிகுந்த துயருற்றான். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சரணடைய பிதாமகர் பிரம்மாவிடம் ஓடினான்।

Verse 16

स प्रणम्य ततो वाक्यं कृतांजलिरुवाच तम्

அவன் வணங்கி, கைகூப்பி, பின்னர் அவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 17

पौत्रोऽहं तव देवेश पुलस्त्यस्य सुतो द्विजः । नीतो राक्षसतामद्य प्रस्थात्रा कोपतो विभो

தேவேசா! நான் உமது பேரன்—புலஸ்த்யரின் மகனான பிராமணன். விப்போ! இன்று பிரஸ்தாத்ரியின் கோபத்தால் நான் ராட்சச நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன்।

Verse 18

जिह्वालौल्येन देवेश पशोर्गुदमजानता । भक्षितं तन्मया देव होमार्थं यत्प्रकल्पितम्

தேவேசா! நாவின் ஆசையால், அது மிருகத்தின் மலவாயென்று அறியாமல், தேவரே, ஹோமத்திற்காகத் தயாரித்ததையே நான் உண்டேன்।

Verse 19

तस्मान्मानुषताप्राप्त्यै मम देहे दयां कुरु । राक्षसत्वं यथा याति तथा नीतिर्विधीयताम्

ஆகையால் என்மேல் கருணை புரியுங்கள்; நான் மீண்டும் மனித நிலையைக் பெறும்படியாக. இந்த ராட்சச இயல்பு நீங்கும் வழிமுறையை விதித்து அருளுங்கள்.

Verse 20

तच्छ्रुत्वा जल्पितं तस्य दयां कृत्वा पितामहः । प्रतिप्रस्थातरं सामवाक्यमेतदुवाच ह

அவனுடைய வேண்டுதலைக் கேட்ட பிதாமகர் கருணையால் உருகினார். பின்னர் பிரஸ்தாத்ரனை சமாதானப்படுத்தும் இனிய சாமவாக்கியங்களால் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 21

बालोऽयं मम पौत्रस्तु कृत्याकृत्यं न वेत्ति च । तस्मात्त्वं राक्षसं भावं हरस्वास्य द्विजोत्तम

இவன் என் பேரன்; இன்னும் சிறுவன்; செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என்பதைக் அறியான். ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, இவனுடைய ராட்சசப் பண்பை அகற்றுங்கள்.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा स मुनिः प्राह प्रायश्चित्तं मखे तव । अनेन जनितं देव गुदं दूषयता विभो

அதைக் கேட்ட முனிவர் கூறினார்—ஓ தேவா, உமது யாகத்தில் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டிய குற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இவன் பலியின் குதப்பகுதியை (யாகத்திற்குரிய பகுதியை) மாசுபடுத்தினான், ஓ விபோ.

Verse 23

तस्मादेष मया शप्तो यज्ञविघ्नकरो मम । नाहमस्य हरिष्यामि राक्षसत्वं कथंचन

ஆகையால் என் யாகத்திற்கு இடையூறு செய்தவனென இவனை நான் சபித்தேன். எந்த விதத்திலும் இவனுடைய ராட்சச நிலையைக் நான் நீக்கமாட்டேன்.

Verse 24

नर्मणापि मया प्रोक्तं कदाचिन्नानृतं वचः

நான் நகைச்சுவையில்கூட எந்த நேரத்திலும் பொய்வாக்கு உரைத்ததில்லை.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । प्रायश्चित्तं करिष्येऽहं यज्ञस्यास्य प्रसिद्धये । दक्षिणा गौर्यथोक्ता च कृत्वा होमं विधानतः । त्वमस्य राक्षसं भावं हरस्व मम वाक्यतः

பிரம்மா கூறினார்—இந்த யாகம் புகழுடன் நிறைவேற நான் பிராயச்சித்தம் செய்வேன். மேலும் கூறியபடி கௌரிக்கு தக்ஷிணை அளித்து, விதிப்படி ஹோமத்தை நிறைவு செய்து, என் ஆணையால் இவனின் ராக்ஷஸப் பண்பை நீக்குவாயாக.

Verse 26

सोऽब्रवीच्छीतलो वह्निर्यदि स्यादुष्णगुः शशी । तन्मे स्यादन्यथा वाक्यं व्याहृतं प्रपितामह

அவன் கூறினான்—அக்னி குளிர்ந்ததாகவும், சந்திரன் வெப்பம் தருவதாகவும் ஆனால் மட்டுமே, ஓ பிரபிதாமஹா, நான் உரைத்த வாக்கு வேறாகும்.

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा चैव तु निश्चितम् । विश्वावसुं विधिः प्राह ततो राक्षसरूपिणम्

அவனது சொற்களை கேட்டுப் பொருளை உறுதியாக அறிந்த விதாதா பிரம்மா, அப்போது ராக்ஷஸ ரூபம் கொண்ட விஸ்வாவசுவிடம் கூறினார்.

Verse 28

त्वं वत्सानेन रूपेण तिष्ठ तावद्वचो मम । कुरुष्व ते प्रयच्छामि येन स्थानमनुत्तमम्

என் வாக்கின்படி நீ இப்போது கன்றுமுக ரூபத்திலேயே நிலைத்திரு. நான் சொல்வதுபோல் செய்; அதனால் உனக்கு ஒப்பற்ற பதவியை அளிப்பேன்.

Verse 29

चमत्कारपुरस्यास्य पश्चिमस्थानमाश्रिताः । सन्त्यन्ये राक्षसास्तत्र मर्यादायां व्यवस्थिताः

இந்த சமத்காரபுரத்தின் மேற்கு பகுதியில் மற்ற ராட்சசர்கள் வசிக்கின்றனர்; அவர்கள் அங்கே மரியாதை எல்லைக்குள் நிலைத்து இருக்கின்றனர்।

Verse 31

तत्र प्रभुत्वमातिष्ठ नागराणां हिते स्थितः । राक्षसा बहवः संति कूष्मांडाश्च पिशाचकाः

அங்கே நகரமக்களின் நலனில் நிலைத்து அதிகாரத்தை ஏற்று. அங்கே பல ராட்சசர்கள் உள்ளனர்; கூஷ்மாண்டர்களும் பிசாசுகளும் உள்ளனர்।

Verse 32

ये चान्ये राक्षसाः केचिद्दुष्टभावसमाश्रिताः । तत्र गच्छंति ये सर्वे निगृह्णंति च तत्क्षणात्

தீய எண்ணத்தைப் பற்றிய வேறு ராட்சசர்கள் யாராயினும்—அங்கே சென்றவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கணமே அடக்கப்படுவர்।

Verse 33

भूताः प्रेताः पिशाचाश्च कूष्मांडाश्च विशेषतः । नागरं तु पुरो दृष्ट्वा तद्भयाद्यांति दूरतः

பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், குறிப்பாக கூஷ்மாண்டர்கள்—நாகரனை முன்னே கண்டவுடன் அவன் பயத்தால் தொலைவில் ஓடிவிடுவர்।

Verse 34

तद्गच्छ पुत्र तत्र त्वं सर्वेषामधिपो भव । राक्षसानां मया दत्तं तव राज्यं च सांप्रतम्

ஆகையால், மகனே, அங்கே செல்; அங்கே நீ அனைவருக்கும் அதிபதியாகு. ராட்சசர்களின் அரசாட்சியை இப்போது நான் உனக்குத் தந்தேன்।

Verse 35

राक्षस उवाच । आधिपत्ये स्थितस्यैवं राक्षसानां पितामह । किं मया तत्र भोक्तव्यं तेभ्यो देयं च किं वद

ராக்ஷசன் கூறினான்— ஓ ராக்ஷசர்களின் பிதாமஹா! நான் இவ்வாறு ராக்ஷசர்களின் ஆட்சியில் நிலைபெற்றபோது, அங்கே நான் என்னை அனுபவித்து உண்ண வேண்டும்? அவர்களுக்கு என்ன தானம் செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள்।

Verse 36

राज्ञा चैव यतो देयं भृत्यानां भोजनं विभो । तन्ममाचक्ष्व देवेश दयां कृत्वा ममोपरि

ஓ விபோ! அரசன் தன் பணியாளர்களுக்கும் சார்ந்தோருக்கும் உணவு அளிப்பது கடமையாதலால், ஓ தேவேசா! என்மேல் கருணை செய்து இதைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 37

न करोति च यो राजा ।भृत्यवर्गस्य पोषणम् । रौरवं नरकं याति स एवं हि श्रुतं मया

தன் பணியாளர் கூட்டத்தைக் காப்பாற்றி போஷிக்காத அரசன் ‘ரௌரவ’ என்னும் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—என்று நான் கேட்டேன்।

Verse 38

ब्रह्मोवाच । यच्छ्राद्धं दक्षिणाहीनं तिलैर्दर्भैर्विवर्जितम् । तत्सर्वं ते मया दत्तं यद्यपि स्यात्सुतीर्थगम्

பிரம்மா கூறினார்— தக்ஷிணை இன்றியும், எள்ளும் தர்ப்பையும் இன்றியும் செய்யப்படும் எந்தச் சிராத்தமாயினும், அது சிறந்த தீர்த்தத்தில் செய்யப்பட்டதாயினும், அதன் முழுப் பலனையும் நான் உனக்குக் கொடுத்தேன்।

Verse 39

यच्छ्राद्धं सूकरः पश्येन्नारी वाथ रजस्वला । कौलेयकोऽथ वालेयस्तत्सर्वं ते भविष्यति

எந்தச் சிராத்தத்தைப் பன்றி பார்க்கிறதோ, அல்லது மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள பெண் பார்க்கிறாளோ, அல்லது நாய் (தாழ்ந்த இனமாயினும் தெருநாயாயினும்) பார்க்கிறதோ—அதன் குறை அனைத்தும் உனக்கே வந்து சேரும்।

Verse 40

विधिहीनं तु यच्छ्राद्धं दर्भेर्वा मूलवर्जितैः । वितस्तेरधिकैर्वापि तत्सर्वं ते भविष्यति

விதிமுறையின்றி செய்யப்படும் சிராத்தமும், வேர் இல்லாத தர்பையால் செய்யப்படுவதும், விதிக்கப்பட்ட ‘விதஸ்தி’ அளவை மீறிச் செய்யப்படுவதும்—அவை அனைத்தின் குறையும் உன் சிராத்தத்திற்கே சேரும்.

Verse 41

तिलं वा तैलपक्वं वा शूकधान्यमथापि वा । न यत्र दीयते श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

எந்த சிராத்தத்தில் எள்ளும், எண்ணெயில் சமைத்த உணவும், அல்லது தோலுடன் கூடிய தானியம் (சூகதான்யம்) அர்ப்பணிக்கப்படவில்லையோ—அச் சிராத்தம் உனக்குக் குறையுடையதாகும்.

Verse 42

अस्नातैर्यत्कृतं श्राद्धं यच्चाधौतांबरैः कृतम् । तैलाभ्यंगयुतैश्चैव तत्ते सर्वं भविष्यति

குளிக்காமல், அல்லது துவைக்காத ஆடையுடன், மேலும் எண்ணெய் மசாஜ் செய்த எண்ணெய் பூசப்பட்ட நிலையில் செய்யப்படும் சிராத்தம்—அதன் குறை அனைத்தும் உன் சிராத்தத்திற்கே சேரும்.

Verse 43

यद्वा माहिषिको भुंक्ते श्वित्री वा कुनखोऽपि वा । कुष्ठी वाथ द्विजो भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

அல்லது மாஹிஷிகன், சுவித்ரி (வெள்ளைக் குஷ்டம்), குநகன் (நக நோய்), அல்லது குஷ்டரோகி—இவர் சிராத்த உணவை உண்டால், அந்தக் குறை உன் சிராத்தத்திற்கே சேரும்.

Verse 44

हीनांगो वाऽथ यद्भुंक्तेऽधिकांगो वाथ निंदितः । महाव्याधिगृहीतो वा चौरो वार्द्धुषिकोऽपि वा । यत्र भुंक्तेऽथवा श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

சிராத்தத்தில் உறுப்புக் குறைபாடு உள்ளவர், அல்லது கூடுதல் உறுப்பு உள்ளவர், அல்லது பழிக்கப்பட்டவர், அல்லது கடும் நோயால் பிடிக்கப்பட்டவர், அல்லது திருடன், அல்லது வட்டிக்காரன்—இவர் உண்டால் அந்தக் குறை உன் சிராத்தத்திற்கே சேரும்.

Verse 45

श्यावदन्तस्तु यद्भुंक्ते यद्भुंक्ते वृषलीपतिः । विनग्नो वाथ यद्भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

சிராத்தத்தில் கருந்த பற்கள் உடையவன் உண்டாலும், சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன் உண்டாலும், அல்லது முறையற்றவாறு அரைநிர்வாணமாக/நிர்வாணமாக ஒருவர் உண்டாலும்—அந்தத் தோஷம் உன் சிராத்தத்திற்கே சேரும்.

Verse 46

यो यज्ञो दक्षिणाहीनो यश्चाशौचयुतैः कृतः । ब्रह्मचर्यविहीनस्तु तत्फलं ते भविष्यति

தக்ஷிணை இன்றி செய்யப்படும் யாகமும், அசௌசத்தால் மாசுற்றவர்களால் செய்யப்படும் யாகமும், பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கமின்றி செய்யப்படும் யாகமும்—அவற்றின் பலன், ஓ அழைக்கப்படுபவனே, உன் பங்காக வந்து சேரும்.

Verse 47

यस्मिन्नैवातिथिः पूज्यः श्राद्धे वा यज्ञकर्मणि । संप्राप्ते वैश्वदेवांते तत्ते सर्वं भविष्यति

எந்த சிராத்தம் அல்லது யாகக் கிரியையில் வந்த விருந்தினர் போற்றப்படாமல் விடப்படுகிறாரோ—விசேடமாக வைஶ்வதேவ இறுதி ஆஹுதிக்காலத்தில்—அதன் முழுப் புண்ணியமும் உனதே ஆகும்.

Verse 48

आवाहनात्परं यत्र मौनं न श्राद्धदश्चरेत् । ब्राह्मणो वाऽथ भोक्ता च तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ஆவாஹனத்திற்குப் பிறகு சிராத்த விதியில் விதிக்கப்பட்ட மௌனம் காக்கப்படாவிட்டால்—பிராமணன் செய்தாலும் அல்லது உண்பவன் செய்தாலும்—அந்தச் சிராத்தம் உனதே ஆகும்.

Verse 49

मृन्मयेषु च पात्रेषु यः श्राद्धं कुरुते नरः । भिन्नपात्रेषु वा यच्च तत्ते सर्वं भविष्यति

மண் பாத்திரங்களில் சிராத்தம் செய்பவனும், உடைந்த/பிளந்த பாத்திரங்களில் சிராத்தம் செய்பவனும்—அதன் அனைத்தும் உன் பங்காக வந்து சேரும்.

Verse 50

प्रत्यक्षलवणं यत्र तक्रं वा विकृतं भवेत् । जातीपुष्पप्रदानं च तत्ते सर्वं भविष्यति

எங்கே முறையற்ற விதத்தில் வெளிப்படையாக உப்பு பரிமாறப்படுகிறதோ, அல்லது தக்ரம் (மோர்) கெட்டுப்/மாறுபட்டு அளிக்கப்படுகிறதோ, மேலும் அந்தச் சூழலில் தகாதவாறு ஜாதி (மல்லிகை) மலர்கள் வழங்கப்படுகிறதோ—அவை அனைத்தும் உனக்கே உரியதாகும்।

Verse 51

यजमानो द्विजो वाथ ब्रह्मचर्यविवर्जितः । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं त्रिपात्रेण विवर्जितम्

யஜமானன்—த்விஜனாக இருந்தாலும் வேறொருவராக இருந்தாலும்—பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கமின்றி இருந்தால், திரிபாத்திர விதானமற்ற அந்தச் சிராத்தம் நான் உனக்குக் கொடுத்ததெனக் கருதப்படும்।

Verse 52

आयसेन तु पात्रेण यत्रान्नं च प्रदीयते । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं तथान्यदपि हीयते

எங்கே இரும்புப் பாத்திரத்தில் அன்னம் வழங்கப்படுகிறதோ, அந்தச் சிராத்தம் நான் உனக்குக் கொடுத்ததெனக் கருதப்படும்; அதுபோல மற்ற புண்ணியங்களும் குறையும்।

Verse 53

मंत्रक्रियाभ्यां यत्किचिद्रात्रौ दत्तं हुतं तथा । सक्रांतिसोमपर्वभ्यां व्यति रिक्तं तु कुत्सितम्

மந்திரமும் கிரியையும் உடன் இரவில் எதுவாயினும் தானமாகவோ ஹோமமாகவோ செய்யப்படின்—அது சங்க்ராந்தி மற்றும் சோமபர்வ நாட்களைத் தவிர்ந்ததாக இருந்தால்—அது நிச்சயமாகக் கண்டிக்கத்தக்கதாகும்।

Verse 54

इत्युक्त्वा विररामाशु ब्रह्मा लोकपितामहः । राक्षसः सोऽपि तत्रापि लेभे स्थानं तु राक्षसम्

இவ்வாறு கூறி உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா உடனே மௌனமானார்; அந்த ராக்ஷசனும் அங்கேயே ராக்ஷச நிலையைக் பெற்றான்।

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठ नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये राक्षसप्राप्यश्राद्धवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீ-ஸஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில் உள்ள ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான “ராக்ஷஸப் பிராப்ய ஸ்ராத்த வர்ணனம்” எனும் நூற்றெண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।