Adhyaya 264

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कार्तिकेयश्च पार्वत्याः प्राणेभ्यश्चातिवल्लभः । संक्रीडति समीपस्थो नानाचेष्टाभिरुद्यतः

பிரம்மா கூறினார்—கார்த்திகேயன் பார்வதிக்கு தன் உயிர்மூச்சுகளிலும் மிகப் பிரியமானவன். அருகிலேயே இருந்து பலவிதச் செயல்களால் உற்சாகமுடன் விளையாடுகிறான்।

Verse 2

रक्तकांतिर्महातेजाः षण्मुखोऽद्भुत विक्रमः । क्वचिद्गायति चात्यर्थं क्वचिन्नृत्यति स्वेच्छया

அவன் செம்மை ஒளியுடன், பேர்தேஜஸுடன், ஆறுமுகனாய் அற்புத வீரத்துடன் விளங்குகிறான். சிலவேளை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பாடுகிறான்; சிலவேளை தன் விருப்பப்படி நடனம் செய்கிறான்।

Verse 3

मातरं पितरं दृष्ट्वा विनयावनतः क्वचित् । क्वचिच्च गंगापुलिने सिकतालेपनाकृतिः

சிலவேளை தாய் தந்தையைக் கண்டவுடன் பணிவுடன் தலைவணங்கிப் பணிகிறான்; சிலவேளை கங்கைக் கரையில் மணலைப் பூசி வடிவங்கள் செய்து விளையாடுகிறான்।

Verse 4

गणैः सह विचिन्वानो विविधान्वनभूरुहान् । एवं प्रक्रीडितस्तस्य दिवसाः पंच जज्ञिरे

தன் கணங்களுடன் சேர்ந்து காட்டின் பலவகை மரங்களையும் செடிகளையும் நோக்கி ஆராய்ந்து சுற்றித் திரிந்தான்; இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ஐந்து நாட்கள் கடந்தன।

Verse 5

ततो देवा महेन्द्राद्यास्तारकत्रासविद्रुताः । स्तुवन्तः शंकरं सर्वे तारकस्य जिघृक्षया

அப்போது மகேந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தாரகனின் அச்சத்தால் தப்பி வந்து, தாரகனைப் பிடித்து அடக்க விரும்பி அனைவரும் சங்கரனைப் போற்றித் துதித்தனர்।

Verse 6

चक्रुः कुमारं सेनान्यं जाह्नव्यां स्वगणैः सुराः । सस्वनुर्देववाद्यानि पुष्पवर्षं पपात ह

ஜாஹ்னவி (கங்கை) கரையில் தேவர்கள் தங்கள் கணங்களுடன் கூடி குமாரனை சேனாதிபதியாக நியமித்தனர்; தேவவாத்தியங்கள் முழங்கின, மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 7

वह्निस्तु स्वां ददौ शक्तिं हिमवान्वाहनं ददौ । सर्वदेवसमुद्भूतगणकोटिसमावृतः

அக்னி தன் சக்தியை (சக்தியாயுதத்தை) அளித்தான்; ஹிமவான் ஒரு வாகனத்தைத் தந்தான்; எல்லாத் தேவர்களிலிருந்தும் தோன்றிய கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்டு அவர் ஒளிவீசினார்।

Verse 8

प्रणम्य मुनिसंघेभ्यः प्रययौ रिपुविग्रहे । ताम्रवत्यां नगर्यां च शंखं दध्मौ प्रतापवान्

முனிவர்க் கூட்டத்தாரை வணங்கி, அவன் பகைவருடன் போருக்குப் புறப்பட்டான். தாம்ரவதீ நகரில் அந்தப் பெருந்திறலான் சங்கம் ஊதினான்॥

Verse 9

ततस्तारकसैन्यस्य दैत्यदानवकोटयः । समाजग्मुस्तस्य पुराच्छंखनादभयातुराः

அப்போது அந்த நகரிலிருந்து தாரகன் சேனையைச் சேர்ந்த தைத்தியர்-தானவர் கோடிகள், சங்கநாதத்தின் அச்சத்தால் கலங்கி ஒன்று கூடினர்॥

Verse 10

स्ववाहनसमारूढाः संयता बलदर्पिताः । देवाः सर्वेऽपि युयुधुः स्कन्दतेजोपबृंहिताः

தத்தம் வாகனங்களில் ஏறி, ஒழுக்கமுடன் வலிமைத் திமிருடன், ஸ்கந்தனின் தேஜஸால் உறுதிபெற்று எல்லாத் தேவரும் போரிட்டனர்॥

Verse 11

तदा दानवसैन्यानि निजघान च सर्वशः । विष्णुचक्रेण ते छिन्नाः पेतुरुर्व्यां सहस्रशः

அப்போது தானவர் சேனைகள் எங்கும் தாக்கப்பட்டன; விஷ்ணுவின் சக்கரத்தால் வெட்டப்பட்ட அவர்கள் ஆயிரமாயிரமாக மண்ணில் விழுந்தனர்॥

Verse 12

ततो भग्नाश्च शतशो दानवा निहतास्तदा । नद्यः शोणितसंभूता जाता बहुविधामुने

அப்போது நூற்றுக்கணக்கான தானவர் சிதறி வீழ்ந்து கொல்லப்பட்டனர். முனிவரே, இரத்தத்திலிருந்து பிறந்த பலவகை நதிகள் ஓடத் தொடங்கின॥

Verse 13

तद्भग्नं दानवबलं दृष्ट्वा स युयुधे रणे । बभंज सद्यो देवेशो बाणजालैरनेकधा

ஏற்கெனவே சிதைந்த அசுரப் படையைக் கண்டு அவர் போர்க்களத்தில் போரிட்டார். உடனே தேவேசன் அம்புகளின் வலையால் அவர்களை பலவிதமாக நொறுக்கினான்.

Verse 14

शक्तिनायुध्य गंगिन्याश्चिक्षेप कृष्णप्रेरिताः । सरथं च सयंतारं चक्रे तं भस्मसात्क्षणात्

கிருஷ்ணன் தூண்டுதலால் தெய்வப் படைகள் சக்திகளையும் ஆயுதங்களையும் எறிந்தன; கணநேரத்தில் அவனை—ரதமும் சாரதியும் உடன்—சாம்பலாக்கின.

Verse 15

शेषाः पातालमगमन्हतं दृष्ट्वाऽथ तारकम् । ततो देवगणाः सर्वे शसंसुस्तस्य विक्रमम्

தாரகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு மீதமிருந்த பகைவர்கள் பாதாளத்திற்குத் தப்பினர். பின்னர் எல்லா தேவர்களும் அவன் வீரப் பராக்கிரமத்தைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 16

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिस्तथाऽभवत् । ते लब्धविजयाः सर्वे महेश्वरपुरोगमाः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மழையும் பொழிந்தது. மகேஸ்வரன் முன்னணியில் அனைவரும் வெற்றி பெற்று மகிழ்ந்தனர்.

Verse 17

सिषिचुः सर्वदेवानां सेनापत्ये षडाननम् । ततः स्कंदं समालिंग्य पार्वती हर्षगद्गदा

அவர்கள் ஆறுமுகனை எல்லாத் தேவர்களின் சேனைகளுக்கும் சேனாதிபதியாக அபிஷேகம் செய்தனர். பின்னர் மகிழ்ச்சியால் குரல் தழுதழுக்க பார்வதி ஸ்கந்தனை அணைத்தாள்.

Verse 18

मांगल्यानि तदा चक्रे स्वसखीभिः समावृता । एवं च तारकं हत्वा सप्तमेऽहनि बालकः

தன் தோழியரால் சூழப்பட்டவளாய் அவள் அப்போது மங்களச் சடங்குகளைச் செய்தாள். இவ்வாறு தாரகனை வதைத்து, தெய்வக் குழந்தை ஏழாம் நாளில் காரியம் நிறைவேற்றினான்.

Verse 19

मंदराचलमासाद्य पितरौ संप्रहर्षयन् । उवाच सकलं स्कन्दः परमानंदनिर्भरः

மந்தராசலத்தை அடைந்து பெற்றோரை மகிழ்வித்துப், பரமானந்தம் நிறைந்த ஸ்கந்தன் அனைத்தையும் முழுமையாக உரைத்தான்.

Verse 20

काले दारक्रियां तस्य चिन्तयामास शंकरः । स उवाच प्रसन्नात्मा गांगेयममितद्युतिम्

காலம் வந்தபோது சங்கரன் அவனுடைய திருமணச் சடங்கை எண்ணினார். அமைதியான மனத்துடன் அளவற்ற ஒளியுடைய கங்காபுத்ரனை அவர் உரைத்தார்.

Verse 21

प्राप्तः कालस्तव विभो पाणिग्रहणसंमतः । कुरु दारान्समासाद्य धर्मस्ते पुंससंमतः

விபோ! உமக்கு பாணிகிரஹணத்திற்குரிய காலம் வந்தது. மனைவியை ஏற்று இல்லற தர்மத்தை நிலைநிறுத்து; இது உமது நிலையிற்கேற்ற தர்மம்.

Verse 23

क्रीडस्व विविधैर्भोगैर्विमानैः सह कामिकैः । तच्छ्रुत्वा भगवान्स्कन्दः पितरं वाक्यमब्रवीत् । अहमेव हि सर्वत्र दृश्यः सर्वगणेषु च । दृश्यादृश्यपदार्थेषु किं गृह्णामि त्यजामि किम्

“பலவகை இன்பங்களோடு, தெய்வ விமானங்களோடு, அன்புத் துணையருடன் விளையாடு.” இதைக் கேட்ட பகவான் ஸ்கந்தன் தந்தையிடம் கூறினான்—“நானே எங்கும் நிறைந்துள்ளேன்; எல்லாக் கணங்களிலும் வெளிப்படுகிறேன். காண்பதும் காணாததும் ஆகியவற்றில் நான் எதை ஏற்க, எதைத் துறக்க?”

Verse 24

याः स्त्रियः सकला विश्वे पार्वत्या ताः समा हि मे । नराः सर्वेऽपि देवेश भवद्वत्तान्विलोकये

உலகிலுள்ள எல்லா பெண்களும் எனக்குப் பார்வதியையே ஒத்தவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்; தேவேசா, எல்லா ஆண்களையும் நான் உம்மைப் போலவே காண்கிறேன்.

Verse 25

त्वं गुरुर्मां च रक्षस्व पुनर्नरकमज्जनात् । येन ज्ञातमिदं ज्ञानं त्वत्प्रसादादखंडितम्

நீங்களே என் குரு; தேவேசா, மீண்டும் நரகத்தில் மூழ்குவதிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள். உமது அருளால் இந்த அகண்ட ஞானம் அறியப்பட்டது; அது அழியாதிருக்கட்டும்.

Verse 26

पुनरेव महाघोरसंसाराब्धौ निमज्जये । दीपहस्तो यथा वस्तु दृष्ट्वा तत्करणं त्यजेत्

நான் மீண்டும் அந்த மிகக் கொடிய சம்சாரக் கடலில் மூழ்காதிருக்கட்டும்; விளக்கை கையில் வைத்துக் கொண்டு பொருளைக் கண்டவுடன் தேடுதலை விட்டுவிடுவது போல.

Verse 27

तथा ज्ञानमधिप्राप्य योगी त्यजति संसृतिम् । ज्ञात्वा सर्वगतं ब्रह्म सर्वज्ञ परमेश्वर

அவ்வாறே ஞானத்தை முழுமையாக அடைந்த யோகி சம்சாரப் பிறவிச்சுழலை விட்டு விடுகிறான். அனைத்தையும் அறியும் பரமேச்வரா, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பிரம்மத்தை உணர்ந்து அவன் விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 28

निवर्त्तंते क्रियाः सर्वा यस्य तं योगिनं विदुः । विषये लुब्धचित्तानां वनेऽपि जायते रतिः

யாரிடத்தில் எல்லா செயல்களும் அடங்கிவிடுகின்றனவோ, அவரையே யோகி என்று அறிகின்றனர். ஆனால் புலன்விஷயங்களில் பேராசை கொண்ட மனத்தார்க்கு காட்டிலும் பற்றுதல் எழுகிறது.

Verse 29

सर्वत्र समदृष्टीनां गेहे मुक्तिर्हि शाश्वती । ज्ञानमेव महेशान मनुष्याणां सुदुर्लभम्

எங்கும் சமநோக்குடையோர்க்கு இல்லறத்தில் இருந்தாலும் முக்தி நித்தியமானது. ஓ மகேசானே, மனிதர்க்கு ஞானமே மிக அரிது.

Verse 30

लब्धं ज्ञानं कथमपि पंडितो नैव पातयेत् । नाहमस्मि न माता मे न पिता न च बांधवः

எவ்வாறு பெற்ற ஞானமாயினும், பண்டிதன் அதை ஒருபோதும் சிதைய விடக்கூடாது. ‘நான் (தேக-அஹம்) அல்ல; “என் தாய்” அல்ல, “என் தந்தை” அல்ல, “உறவினர்” என்பதும் என்னை வரையறுக்காது’ என அறிக.

Verse 31

ज्ञानं प्राप्य पृथक्भावमापन्नो भुवनेष्वहम् । प्राप्यं भागमिदं दैवात्प्रभावात्तव नार्हसि

ஞானம் பெற்ற பின், இவ்வுலகங்களில் நான் உலகியலான அடையாளத்திலிருந்து பிரிந்த நிலையை அடைந்தேன். இது விதியால் வந்த பங்கு; உமது பேராற்றலால் இது மாறாதபடி—என்னை வீழ விடாதீர்.

Verse 32

वक्तुमेवंविधं वाक्यं मुमुक्षोर्मे न संशयः । यदाग्रहपरा देवी पुनःपुनरभाषत

முமுக்ஷுவிற்கு இத்தகைய சொற்கள் உரியவையே—எனக்கு இதில் ஐயமில்லை. அப்போது தேவி தன் உறுதியில் நிலைத்து மீண்டும் மீண்டும் உரைத்தாள்.

Verse 33

तदा तौ पितरौ नत्वा गतोऽसौ क्रौञ्चपर्वतम् । तत्राश्रमे महापुण्ये चचार परमं तपः

அப்போது அவன் தந்தை-தாயிருவரையும் வணங்கி க்ரௌஞ்ச மலைக்குச் சென்றான். அங்கே அந்த மகாபுண்ணிய ஆசிரமத்தில் அவன் உன்னத தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 34

जजाप परमं ब्रह्म द्वादशाक्षरबीजकम् । पूर्वं ध्यानेन सर्वाणि वशीकृत्येन्द्रियाणि च

அவன் பரம்பிரம்மமான பன்னிரண்டு அక్షர-பீஜ மந்திரத்தை ஜபித்தான். முதலில் தியானத்தால் எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி வைத்தான்.

Verse 35

ममतां संवियुज्याथ ज्ञानयोगमवाप्तवान् । सिद्धयस्तस्य निर्विघ्ना अणिमाद्या यदाऽगताः

மமதை மற்றும் ‘என்னுடையது’ என்ற உணர்வை நீக்கி அவன் ஞானயோகத்தை அடைந்தான். அப்போது அணிமா முதலான சித்திகள் தடையின்றி தானே வந்து சேர்ந்தன.

Verse 36

तदा तासां गणा क्रुद्धो वाक्यमेतदुवाच ह । ममापि दु्ष्टभावेन यदि यूयमुपागताः

அப்போது அவர்களின் கணநாயகன் கோபமுற்று இவ்வாறு சொன்னான்—“தீய எண்ணத்துடன் என்னிடமும் நீங்கள் வந்திருந்தால்…”।

Verse 37

तदास्मत्समशांतानां नाभिभूतिं करिष्यथ । एवं ज्ञात्वा महेशोऽपि यतो ज्ञानमहोदयम्

“அப்போது எங்களைப் போன்ற அமைதியுடையவர்களை நீங்கள் வெல்ல முடியாது.” என்று அறிந்து மகேசனும் ஞானத்தின் மகோதயத்தை நோக்கி திரும்பினார்.

Verse 38

मत्तोऽपि ज्ञानयोगेनस्कन्दोऽप्यधिकभावभृत् । विस्मयाविष्टहृदयः पार्वतीमनुशिष्टवान्

ஞானயோகத்தால் என்னையும் மிஞ்சிய ஆன்மிகத் தீவிரத்தைத் தாங்கிய ஸ்கந்தன், வியப்பால் நிறைந்த உள்ளத்துடன் பார்வதியை உபதேசித்தான்.

Verse 39

पुत्रशोकपरां चोमां शुभैर्वाक्यामृतैर्हरः । चातुर्मासस्य माहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

மகன் இழப்பின் துயரால் கலங்கிய உமையை ஹரி இனிய அமுதமொழிகளால் ஆறுதல் கூறி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சாத்துர்மாஸ்யத்தின் மகிமையை உரைத்தார்।

Verse 40

महेश्वरो वा मधुकैटभारिर्हृद्याश्रितो ध्यानमयोऽद्वितीयः । अभेदबुद्ध्या परमार्तिहंता रिपुः स एवातिप्रियो भवेत्ततः

மகேஸ்வரனாக இருந்தாலும், மதுகைடபரை வதைத்தவனாக இருந்தாலும்—இதயத்தில் உறையும், தியானமயமான, இரண்டற்ற ஒருவனை—அபேத புத்தியால் தரிசித்தால் அவன் உச்ச துயரை அழிப்பவன் ஆகிறான்; ஆகவே பகைவனும் மிகப் பிரியனாகிறான்।

Verse 41

सूत उवाच । एतद्वः कथितं विप्राश्चातुर्मास्यसमुद्भवम् । माहात्म्यं विस्तरेणैव किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! சாத்துர்மாஸ்யத்திலிருந்து தோன்றிய இந்த மகிமையை நான் உங்களுக்கு விரிவாகச் சொன்னேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 264

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तारकासुरवधो नाम चतुःषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில் உள்ள சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தின் ‘தாரகாசுரவதம்’ எனும் 264ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।