Adhyaya 13

Verse 1

। सूत उवाच । एवं निवेद्य पुत्राणां स राज्यं पृथिवीपतिः । पुरं च तद्द्विजातिभ्यः प्रदाय स्वयमेव हि

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்த பூமிபதி தன் புதல்வர்க்கு அரசை ஒப்படைத்து, தானே அந்த நகரத்தை இருபிறப்போர்க்கு (பிராமணர்க்கு) தானமாக அளித்தான்.

Verse 2

तत आराधयामास देवदेवं महेश्वरम् । कृत्वा तदाऽश्रमं तत्र श्रद्धया परया युतः

அதன்பின் பரம பக்தியுடன், அங்கே ஆசிரமம் அமைத்து, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை வழிபட்டான்.

Verse 3

स बभूव फलाहारो यावद्वर्षशतं नृपः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं समाहितः

அந்த அரசன் நூறு ஆண்டுகள் பழங்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தான்; பின்னர் அதே காலம் தியானத்தில் ஒன்றியவனாய் உதிர்ந்த இலைகளை உணவாக்கினான்.

Verse 4

ततः परं जलाहारो जातो वर्षशतं हि सः । वायुभक्षस्ततोऽभूत्स यावद्वर्षशतं परम्

அதன்பின் நூறு ஆண்டுகள் நீரையே உணவாகக் கொண்டான்; பின்னர் மேலும் நூறு ஆண்டுகள் வாயுவையே ஆதாரமாகக் கொண்ட ‘வாயுபக்ஷன்’ ஆனான்.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य वर्षशते गते । चतुर्थे वायुभक्षस्य दर्शने समुपस्थितः

அப்போது அவன்மேல் திருப்தியுற்ற மகாதேவன், நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், வாயுவை உணவாகக் கொண்ட தவத்தின் நான்காம் நிலையில், கண்முன் தரிசனமாகத் தோன்றினார்।

Verse 6

प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि मत्तः प्रार्थय वांछितम् । अहं ते संप्रदास्यामि दुर्लभं त्रिदशैरपि

சிவன் கூறினார்—“நான் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன். என்னிடமிருந்து நீ விரும்பும் வரத்தை வேண்டு; தேவர்களுக்கே அரிதானதையும் நான் உனக்குத் தருவேன்।”

Verse 7

राजोवाच । एतत्पुण्यतमं क्षेत्रं नानातीर्थसमाश्रयम् । हाटकेश्वरमाहात्म्यात्सर्वपापक्षयापहम्

அரசன் கூறினான்—“இது மிகப் புண்ணியமான க்ஷேத்திரம்; பல தீர்த்தங்களின் அடைக்கலம். ஹாடகேஸ்வரரின் மஹிமையால் இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.”

Verse 8

तस्मात्तव निवासेन भूयान्मेध्यतमं पुनः । एतन्मे वांछितं देव देहि तुष्टिं गतो यदि

“ஆகையால் நீங்கள் இங்கே வாசம் செய்வதால் இது மேலும் உத்தமமாகப் பரிசுத்தமாகட்டும். தேவா, இதுவே என் விரும்பிய வரம்—நீங்கள் திருப்தியடைந்தால் அருளுங்கள்।”

Verse 9

मयैतदग्र्यं निर्माय ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । पुरं शर्वाऽमराधीश श्रद्धापूतेन चेतसा

“ஹே சர்வா, அமரர்களின் அதிபதியே! நான் இந்த உத்தம நகரை அமைத்து, பக்தியால் பரிசுத்தமான மனத்துடன், இதை பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தேன்।”

Verse 10

तस्मिंस्त्वया सदा वासः कर्तव्यो मम वाक्यतः । निश्चलत्वेन येन स्याद्गणैः सर्वैः समन्वितम्

ஆகையால் என் வாக்கின்படி நீ அங்கேயே எப்போதும் அசையாத உறுதியுடன் வாசம் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுது அது உன் எல்லா கணங்களுடனும் என்றும் இணைந்திருக்கும்.

Verse 11

भगवानुवाच । अचलोऽहं भविष्यामि स्थानेऽत्र तव भूमिप । अचलेश्वर इत्येव नाम्ना ख्यातो जगत्त्रये

பகவான் கூறினார்—ஓ பூமிபா! உன் இந்த இடத்திலே நான் அசையாதவனாய் தங்குவேன்; ‘அசலேஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெறுவேன்.

Verse 12

यो मामत्र स्थितं मर्त्यो वीक्षयिष्यति भक्तितः । भविष्यंत्यचलास्तस्य सर्वदैव विभूतयः

பக்தியுடன் என்னை இங்கே நிலைத்திருப்பவனாகக் காணும் மனிதனுக்கு, அவனுடைய செல்வங்களும் தெய்வீக விபூதிகளும் எப்போதும் அசையாமல் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 13

माघशुक्लचतुर्दश्यां मम लिंगस्य यो नरः । श्रद्धया परया युक्तः कर्ता यो घृतकंबलम्

மாசி (மாஹ) மாதத்தின் சுக்ல சதுர்தசியன்று, பரமச் சிரத்தையுடன் என் லிங்கத்திற்கு நெய்-கம்பளத்தை (கிருத-கம்பலம்) அர்ப்பணிக்கும் மனிதன்…

Verse 14

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धके यौवनेऽपि वा । तद्यास्यति क्षयं तस्य तमः सूर्योदये यथा

குழந்தைப் பருவம், இளமை அல்லது முதுமையில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும் அது அவனுக்கு அழிந்துபோகும்; சூரியோதயத்தில் இருள் நீங்குவது போல.

Verse 15

तस्मात्स्थापय मे लिंगं त्वमत्रैव महीपते । अहं येन करोम्येव तत्र वासं सदाचलः

ஆகையால், ஓ மஹீபதே, என் லிங்கத்தை இங்கேயே நிறுவு. அந்தப் புண்ணியச் செயல் மூலமாக நான் அங்கே என்றும் அசையாது நிலைத்து வாசம் செய்வேன்.

Verse 16

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा चकाराशु प्रासादं सुमनोहरम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தேவேசர் பின்னர் கண்களுக்கு எட்டாதவாறு மறைந்தார். அரசனும் உடனே மிக மனோகரமான பிராசாத-ஆலயத்தை கட்டுவித்தான்.

Verse 19

ततः संचिंतयामास भूपालः किं महेश्वरः । सांनिध्यं निश्चलो भूत्वा लिंगेऽत्रैव करिष्यति

அப்போது பூபாலன் சிந்தித்தான்—மஹேஸ்வரர் எவ்வாறு அசையாது இருந்து இங்கேயே இந்த லிங்கத்தில் தம் சாந்நித்யத்தை நிறுவுவார்?

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे जाता वाणी गगनगोचरा । हर्षयन्ती महीपालं चमत्कारं सुनिस्वना

இந்நேரத்தில் ஆகாயத்தில் உலாவும் ஒரு வாணி எழுந்தது—மிக இனிய ஒலியுடனும் அதிசயத்துடனும்—அரசனை மகிழ்வித்தது.

Verse 21

मा त्वं भूमिपशार्दूल कार्यचिन्तां करिष्यसि । अस्मिन्वासं सदात्रैव लिंगे कर्तास्मि नित्यशः

ஓ பூமிபசார்தூலா, இந்தக் காரியத்தைப் பற்றி கவலைப்படாதே. இங்கேயே இந்த லிங்கத்தில் நான் என்றும் நித்தியமாக உறுதியாக வாசம் செய்வேன்.

Verse 22

तथान्यदपि ते वच्मि प्रत्ययार्थं वचो नृप । तच्छ्रुत्वा निर्वृतिं गच्छ वीक्षस्वैव च यत्नतः

அரசே! உன் உறுதிக்காக இன்னும் சில வாக்குகளைச் சொல்கிறேன். அவற்றைக் கேட்டு அமைதியுடன் சென்று, முயற்சியுடன் நீயே கவனமாகக் காண்பாய்.

Verse 23

सदा मे निश्चला छाया लिंगस्यास्य भविष्यति । एकैव पृष्ठदेशस्था न दिक्संस्था भविष्यति

என் இந்த லிங்கத்தின் நிழல் எப்போதும் அசையாமல் இருக்கும். அது ஒரே இடத்தில், அதன் பின்புறத்தில் நிலைத்து இருந்து, திசைகளின்படி மாறாது.

Verse 24

सूत उवाच । ततः स वीक्षयामास तां छायां लिंगसंभवाम् । तद्रूपां निश्चलां नित्यं तद्दिक्संस्थे दिवाकरे

சூதர் கூறினார்—அப்போது அவன் லிங்கத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த நிழலைக் கண்டான். சூரியன் பல திசைகளில் இருந்தபோதும், அது அதே வடிவில் எப்போதும் அசையாமல் இருந்தது.

Verse 25

ततो हर्षं परं गत्वा प्रणिपत्य च तं भुवि । कृतकृत्यमिवात्मानं स मेने पार्थिवोत्तमः

அப்போது அவன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, தரையில் விழுந்து அவரை வணங்கினான். அந்தச் சிறந்த அரசன் தன்னை கೃತகೃತ்யன்—வாழ்வின் நோக்கம் நிறைவேறியது போல—எண்ணினான்.

Verse 26

अद्यापि दृश्यते छाया तादृग्रूपा सदा हि सा । तस्य लिंगस्य विप्रेन्द्रा जाता विस्मयकारिणी

இன்றும் அந்த நிழல் அதேபோல எப்போதும் காணப்படுகிறது. ஓ விப்ரேந்திரர்களே! அது அந்த லிங்கத்தின் வியப்பூட்டும் அதிசயமாக விளங்குகிறது.

Verse 27

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यस्य स्याद्भुवि भो द्विजाः । न स पश्यति तां छायामेषोऽन्यः प्रत्ययः परः

ஓ இருபிறப்பினரே! பூமியில் ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணம் நியதியானவன் அந்த நிழலைக் காணான்; இதுவே மற்றொரு உயர்ந்த சான்று.

Verse 28

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सर्वदैव व्यवस्थितः । अचलेश्वररूपेण चमत्कारपुरांतिके

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பகவான் அங்கே எப்போதும் நிலைத்திருந்து, சமத்காரபுரத்தின் அருகே அசலேஸ்வர ரூபமாக விளங்குகிறார்.

Verse 29

निश्चलत्वेन देवेशोह्यष्टषष्टिषु मध्यमः । क्षेत्राणां वसते तत्र तस्य वाक्यान्महेश्वरः

‘அசையாமை’ காரணமாக தேவேசன் அறுபத்தெட்டு க்ஷேத்திரங்களில் ‘மத்திய’ எனக் கணிக்கப்படுகிறான்; மகேஸ்வரன் வாக்கின்படி அங்கே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 30

तेन तत्पावनं क्षेत्रं सर्वेषामिह कीर्तितम् । कामदं मुक्तिदं चैव जायते सर्वदेहिनाम्

ஆகையால் அந்தப் புனித க்ஷேத்திரம் இங்கே அனைவராலும் போற்றப்படுகிறது; அது எல்லா உடலுடையோருக்கும் இச்சைநிறைவும், மேலும் மோக்ஷமும் அளிக்கிறது.

Verse 31

तथान्यदपि यद्वृत्तं वृत्तांतं तत्प्रभावजम् । तदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः

மேலும் நிகழ்ந்த பிறவற்றையும்—அதன் சக்தியால் தோன்றிய அந்த வரலாற்றையும்—இப்போது நான் உரைப்பேன்; கேளுங்கள், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே!

Verse 32

अचलेश्वरमाहात्म्यात्तस्मिन्क्षेत्रे नरा द्रुतम् । वांछितं मनसः सर्वे लभंते सकलं फलम्

அசலேஸ்வரரின் மஹிமையால் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் மனிதர்கள் விரைவில் மனம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற்று, முழு பலனையும் அடைகின்றனர்।

Verse 33

स्वर्गमेके परे मोक्षं धनधान्यसुतांस्तथा । यो यं काममभिध्याय पूजयेदचलेश्वरम् । तंतं स लभते मर्त्यः स्वल्पायासेन च द्रुतम्

சிலர் ஸ்வர்க்கத்தை நாடுவர்; சிலர் மோக்ஷத்தை; சிலர் செல்வம், தானியம், புத்திரர் முதலியவற்றை. எவன் எந்த ஆசையை மனத்தில் தியானித்து அசலேஸ்வரரை வழிபடுகிறானோ, அவன் சிறு முயற்சியிலேயே விரைவில் அதையே அடைகிறான்।

Verse 34

अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षः सर्वे पापनरा भुवि । स्वर्गं यांति तथा मोक्षं प्राप्नुवन्ति च सम्मुखम्

அப்போது ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தரிசனம் கிடைத்தவுடன், பூமியில் உள்ள பாவிகள் அனைவரும் ஸ்வர்க்கம் சென்று, நேரடியாக மோக்ஷத்தையும் அடைகின்றனர்।

Verse 35

ततः क्रोधं च कामं च लोभं द्वेषं भयं रतिम् । मोहं च व्यसनं दुर्गं मत्सरं रागमेव च

பின்னர் அவன் கோபம், காமம், பேராசை, வெறுப்பு, பயம், இன்பவாசனை; மயக்கம், அழிவுக்குக் காரணமான தீய பழக்கம், கடக்க அரிய தடையம், பொறாமை, ஆசை ஆகிய அனைத்தையும் அழைத்தான்।

Verse 36

सर्वान्मूर्तान्समाहूय ततः प्रोवाच सादरम् । स्वयमेव सहस्राक्षो रहस्ये द्विजसत्तमाः

அந்த உருவமுற்ற சக்திகள் அனைத்தையும் அழைத்தபின், ஸஹஸ்ராக்ஷன் தானே—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே—ரகசியமாக அவர்களிடம் மரியாதையுடன் உரைத்தான்।

Verse 37

नरो वा यदि वा नारी चमत्कारपुरं प्रति । यो गच्छति धरापृष्ठे युष्माभिर्वार्य एव सः

ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும்—பூமியில் சமத்காரபுரம் நோக்கிச் செல்பவரை நீங்கள் நிச்சயமாகத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 38

तत्रैव वसमानोऽपि यो गच्छेदचलेश्वरम् । मद्वाक्यात्स विशेषेण सर्वैर्वार्यः प्रयत्नतः

அங்கேயே வசிப்பவராக இருந்தாலும் அசலேஸ்வரரிடம் (வழிபாட்டிற்காக) சென்றால், என் ஆணையின்படி நீங்கள் அனைவரும் சிறப்பாக முழு முயற்சியுடன் அவரைத் தடுக்க வேண்டும்.

Verse 39

ते तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा शक्रस्य शासनात् । चक्रुस्ततः समुच्छिन्नं तन्माहात्म्यं गतं भुवि

அவர்கள் ‘ததாஸ்து’ என்று உறுதி செய்து, சக்ரனின் ஆணையின்படி சென்று; அந்த மாஹாத்மியத்தைத் துண்டித்துப் போட்டு, பூமியில் அதன் புகழ் மறையுமாறு செய்தனர்.

Verse 40

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । अचलेश्वरदेवस्य तस्मिन्क्षेत्रे निवासिनः

இவ்வாறு பாவநாசகமான இந்த முழு வரலாற்றையும் உங்களுக்குச் சொன்னேன்—அந்த க்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் அசலேஸ்வர தேவனைப் பற்றியும் (அங்குள்ளவர்களைப் பற்றியும்).