Adhyaya 29

Verse 1

। सूत उवाच । एवं सर्वेषु तीर्थेषु संस्थितेषु द्विजोत्तमाः । तत्क्षेत्रं ख्यातिमापन्नं समस्ते धरणीतले

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நிறுவப்பட்டபோது, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்தக் க்ஷேத்திரம் முழு பூமியெங்கும் புகழடைந்தது।

Verse 2

समस्तेभ्यस्ततोऽदूरान्मुनयः शंसितव्रताः । संश्रयंति ततो भूपास्तपोऽर्थं जरयाऽन्विताः

அவற்றிலிருந்து அதிகத் தொலைவில் அல்லாமல், புகழப்பட்ட விரதமுடைய முனிவர்கள் தங்குகின்றனர்; அங்கேயே முதுமையால் சோர்ந்த அரசர்களும் தவத்திற்காகத் தஞ்சமடைகின்றனர்।

Verse 3

तथा ते लिंगिनो दान्ताः सिद्धिकामाः समंततः । समाश्रयंति तत्क्षेत्रं सवर्तीर्थसमा श्रयम्

அவ்வாறே லிங்கதாரிகளான தாந்த தபஸ்விகள் சித்தி வேண்டி எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்து, எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் ஒப்பான அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாகக் கொள்கின்றனர்.

Verse 4

तत्र सिद्धेश्वरंनाम लिंगमस्ति द्विजोत्तमाः । सर्वसिद्धिप्रदं नृणां स्वयं सिद्धिप्रदायकम्

அங்கே, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, ‘சித்தேஸ்வர’ எனும் லிங்கம் உள்ளது; அது மனிதர்க்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும், தானே சித்தி-தாதாவாக விளங்கும்.

Verse 5

निर्विद्य भूतले शर्वः सर्वव्यापी सदा शिवः । हाटकेश्वरसंज्ञेऽस्मिन्क्षेत्रे देवः स्वयं स्थितः

எங்கும் நிறைந்த சதாக் சிவனான சர்வன், பூமியுலகில் விரக்தி கொண்டதுபோல், ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தாமே தேவனாகத் தங்கி உள்ளார்.

Verse 6

लिंगरूपेण भगवान्प्रादुर्भूतः स्वयं हरः । स्मरणाद्दर्शनाच्चैव सर्वसिद्धिप्रदः सदा

பகவான் ஹரன் தாமே லிங்கரூபமாக வெளிப்பட்டார்; அவரை நினைத்தாலே, தரிசித்தாலே, அவர் எப்போதும் எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வார்.

Verse 7

सिद्धेनाराधितो यस्मात्तस्मात्सिद्धेश्वरः स्मृतः । तस्यैव वरदानाद्धि अत्रैवावस्थितो हरः

ஒரு சித்தனால் அவர் ஆராதிக்கப்பட்டதனால், அவர் ‘சித்தேஸ்வரன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்; அந்தப் பக்தனின் வரத்தினாலேயே ஹரன் இங்கேயே தங்கி உள்ளார்.

Verse 8

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या शुचिः स्पृशति वा नरः । वांछितं लभते सद्यो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

யார் உண்மையான பக்தியுடன் அவரை தரிசிக்கிறாரோ, அல்லது தூய்மையுடன் அவரைத் தொடுகிறாரோ, அவர் விரும்பிய பலனை உடனே பெறுவார்; அது மிக அரிதானதாயினும்.

Verse 9

तत्र सिद्धिं गताः पूर्वं शतशः पुरुषा भुवि । दर्शनात्स्पर्शनाच्चान्ये प्रणामादपरे नराः

அங்கே முன்னாளில் பூமியில் நூற்றுக்கணக்கானோர் சித்தியை அடைந்தனர்; சிலர் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும் மூலம், மற்றவர்கள் எளிய நமஸ்காரத்தால்.

Verse 10

दक्षिणामूर्तिमासाद्य मन्त्रं तस्य षडक्षरम् । यो जपेच्छ्रद्धयोपेतस्तस्यायुः संप्रवर्धते

தக்ஷிணாமூர்த்தியை அணுகி, நம்பிக்கையுடன் அவரது ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிப்பவரின் ஆயுள் மிகுதியாக வளர்கிறது.

Verse 11

यावत्संख्यं जपेन्मत्रं तावत्संख्यान्यहानि सः । आयुषः परतो मर्त्यो जीवते नात्र संशयः

எத்தனை முறை மந்திரத்தை ஜபிக்கிறானோ, அத்தனை நாட்கள் அவனுக்கு கூடுதலாகும்; மானவன் நியத ஆயுளைத் தாண்டியும் வாழ்வான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

ऋषय ऊचुः अत्याश्चर्यमिदं सूत यत्त्वया परिकीर्तितम् । आयुषोऽप्यधिकं मर्त्यो जीवते यदि मानवः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! நீ கூறியது மிக அதிசயமானது; மனிதன் மானவனாய் இருந்தும் ஆயுளைத் தாண்டி வாழ முடியுமா?

Verse 13

सूत उवाच अत्र वः कीर्तयिष्यामि स्वयमेव मया श्रुतम् । वदतस्तत्समुद्दिश्य यद्वत्सस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் நான் தானே கேட்டதை உங்களுக்குக் கூறுவேன்; யத்வத்ஸனின் புதல்வனான அந்த மகாத்மாவை நோக்கி சொல்லப்பட்டதைத் துல்லியமாக உரைப்பேன்।

Verse 14

पुरा मे वसमानस्य पुरतोऽत्र पितुर्गृहे । आयातः स मुनिस्तत्र वत्सो नाम महाद्युतिः

ஒரு காலத்தில், நான் இங்கே என் தந்தையின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தபோது, என் முன்னே அங்கே ‘வத்ஸ’ எனப்படும் பேரொளி கொண்ட முனிவர் வந்தார்।

Verse 15

वहमानो युवावस्थां द्वादशार्कस मद्युतिः । अंगैः सर्वैस्तु रूपाढ्यः कामदेव इवापरः

அவர் இளமை மலர்ச்சியைத் தாங்கி, பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்தார்; எல்லா அங்கங்களிலும் அழகால் நிறைந்தவர்—மற்றொரு காமதேவன் போல் இருந்தார்।

Verse 16

मत्पित्रा स तदा दृष्टस्ततो भक्त्याऽभिवादितः । अर्घ्यं दत्त्वा ततः प्रोक्तो विश्रांतो विनयेन च

என் தந்தை அப்போது அவரைக் கண்டு பக்தியுடன் வணங்கினார். அர்க்யம் அளித்து, பணிவுடன் ஓய்வெடுக்குமாறு வேண்டினார்।

Verse 17

स्वागतं तव विप्रेंद्र कुतस्त्वमिह चागतः । आदेशो दीयतां मह्यं किं करोमि यथोचितम्

‘வருக, ஓ விப்ரேந்திரரே! நீங்கள் எங்கிருந்து இங்கே வந்தீர்கள்? எனக்கு ஆணையிடுங்கள்—முறையாக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’

Verse 18

वत्स उवाच । तवाश्रमपदे सूत चातुर्मास्यसमुद्भवम् । कर्तुमिच्छाम्यनुष्ठानं शुश्रूषां चेत्करोषि मे

வத்ஸன் கூறினான்—ஓ சூதா! உன் ஆசிரமத் தலத்தில் நான் சாத்துர்மாஸ்யம் தொடர்பான விரத-அனுஷ்டானத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன். நீ எனக்கு சுஷ்ரூஷை செய்தால், இங்கேயே இதைத் தொடங்கலாம்.

Verse 19

लोमहर्षण उवाच । एवं विप्र करिष्यामि तवादेशमसंशयम् । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यस्त्वं मे गृहमागतः

லோமஹர்ஷணன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! அப்படியே செய்வேன்; உமது ஆணையை ஐயமின்றி நிறைவேற்றுவேன். நீர் என் இல்லத்திற்கு வந்ததால் நான் பாக்கியவான், அருள்பெற்றவன்.

Verse 20

एवमुक्ताथ मामाह स पिता द्विजसत्तमाः । त्वया वत्सस्य कर्तव्या शुश्रूषा नित्यमेव हि

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், என் தந்தை—மிகச் சிறந்த பிராமணர்—என்னிடம் கூறினார்: ‘வத்ஸனுக்கு நீ தினந்தோறும் சுஷ்ரூஷை செய்யவேண்டும்.’

Verse 21

ततोऽहं विनयोपेतस्तस्य कृत्यानि कृत्स्नशः । करोमि स च मे रात्रौ चित्राः कीर्तयते कथाः

பின்னர் நான் பணிவுடன் அவனுடைய எல்லாப் பணிகளையும் முழுமையாகச் செய்தேன்; அவன் இரவில் எனக்கு வியப்பூட்டும் கதைகளைப் பாடி உரைத்தான்.

Verse 22

राजर्षीणां पुराणानां देवदानवरक्षसाम् । द्वीपानां पर्वतानां च स्वयं दृष्ट्वा सहस्रशः

அவன் அரசரிஷிகள், புராண வரலாறுகள், தேவர்கள்-தானவர்கள்-ராக்ஷசர்கள், மேலும் தீவுகள் மற்றும் மலைகள் பற்றியும் கூறினான்—அவற்றை அவன் தானே ஆயிரமாயிரம் முறை கண்டிருந்தான்.

Verse 23

एकदा तु मया पृष्टः कथांते प्राप्य कौतुकम् । विस्मयाविष्टचित्तेन स द्विजो द्विजसत्तमाः

ஒருமுறை கதையின் முடிவில் ஆர்வம் எழ, வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன் நான் அந்தப் பிராமணரை வினவினேன்—அவர் இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்.

Verse 24

भगवन्सुकुमारं ते शरीरं प्रथमं वयः । द्वीपानां च करोषि त्वं कथा श्चित्राः पृथक्पृथक्

ஓ பகவனே! உமது உடல் இளமையும் மென்மையும் உடையது, முதற் யௌவன மலர்போல்; ஆயினும் நீர் தீவுகளின் பல அதிசயக் கதைகளை ஒன்றொன்றாக உரைக்கிறீர்.

Verse 25

कथं सर्वं धरापृष्ठं ससमुद्रं निरीक्षितम् । स्वल्पेन वयसा तात विस्तरतो वद

அன்புத் தாதா! இத்தனை இளமையில் கடல்களுடன் கூடிய முழு பூமிப்பரப்பையும் நீர் எவ்வாறு கண்டீர்? தயை செய்து விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 26

त्वया ये कीर्तिता द्वीपाः समुद्राः पर्वतास्तथा । मनसापि न शक्यास्ते गन्तुं मर्त्यैः कथंचन

நீர் புகழ்ந்து உரைத்த தீவுகள், கடல்கள், மலைகள்—அவற்றை மனிதர்கள் எவ்விதத்திலும், மனத்தால்கூட, அடைய இயலாது.

Verse 27

अत्र कौतूहलं जातमश्रद्धेयं वचस्तथा । श्रुत्वा श्रद्धेयवाक्यस्य तस्मात्सत्यं प्रकीर्तय

இங்கே பெரும் ஆர்வம் எழுந்துள்ளது; உமது சொற்களும் நம்ப இயலாதவையாகத் தோன்றுகின்றன; ஆகவே நம்பத்தகுந்த வாக்குடைய நீர் தயை செய்து உண்மையைத் தெளிவாகப் பிரகடனம் செய்யும்.

Verse 28

तपसः किं प्रभावोऽयं किं वा मंत्रपराक्रमः । येन पृथ्वीतलं कृत्स्नं त्वया दृष्टं मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே! இது தவத்தின் மகிமையா, அல்லது மந்திரத்தின் பராக்கிரமமா—இதனால் நீர் முழு பூமித்தளத்தையும் கண்டீர்?

Verse 29

किं वा देवप्रसादस्तु तवौषधिकृतोऽथवा । तच्च पुण्यतमं तात त्वं मे ब्रूहि सविस्तरम्

அல்லது இது தேவர்களின் அருளா, அல்லது ஏதோ புனித மூலிகையின் விளைவா? தாதா! அந்த மிகப் புண்ணியமான காரணத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்.

Verse 30

अथ मां स मुनिः प्राह विहस्य मुनिसत्तमाः । सत्यमेतत्त्वया ज्ञातं मम मंत्रपराक्रमम्

அப்போது அந்த முனி புன்னகையுடன் என்னிடம் கூறினார், முனிசிறந்தவர்களே—‘நீ உண்மையையே அறிந்தாய்; இது என் மந்திரத்தின் பராக்கிரமமே.’

Verse 31

सदाहमष्टसंयुक्तं सहस्रं शिवसन्निधौ । जपामि शिवमंत्रस्य षडक्षरमितस्य च

நான் எப்போதும் சிவன் சன்னிதியில் எட்டுடன் கூடிய ஆயிரம் முறை ஜபிக்கிறேன்; மேலும் சிவமந்திரத்தின் ஆறெழுத்தளவையும் ஜபிக்கிறேன்.

Verse 32

त्रिकालं तेन मे जातं सुस्थिरं यौवनं मुने । अतीतानागतं ज्ञानं जीवितं च सुखोदयम्

அந்த சாதனையால், முனியே, என் இளமை மூன்று காலங்களிலும் உறுதியாக நிலைத்தது; கடந்த-வருங்கால அறிவும், இன்பம் தரும் வாழ்வும் உண்டாயின.

Verse 33

मम वर्षसहस्राणि बहूनि प्रयुतानि च । संजातानि महाभाग दृश्यते प्रथमं वयः

ஓ மகாபாகனே! எனக்கு பல ஆயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் எண்ணற்ற பிரயுதங்களும் கடந்துவிட்டன; ஆயினும் என் வயது இன்னும் முதல் யௌவனம்போலவே தோன்றுகிறது।

Verse 34

अत्र ते कीर्तयिष्यामि विस्तरेण महामते । यथा सिद्धिर्मया प्राप्ता प्रसादाच्छंकरस्य च

ஓ மகாமதியே! இங்கே நான் விரிவாகக் கூறுவேன்—சங்கரனின் அருளால் எனக்கு சித்தி எவ்வாறு கிடைத்ததென்று।

Verse 35

अहं हि ब्राह्मणो नाम्ना वत्सः ख्यातो महीतले । नानाशास्त्रकृताभ्यासः पुराऽसं वेदपारगः

நான் உண்மையில் ஒரு பிராமணன்; பூமியில் ‘வத்ஸ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். முன்பு பல சாஸ்திரங்களைப் பயின்று, வேதங்களில் பாரங்கதனாக இருந்தேன்।

Verse 36

एतस्मिन्नेव काले तु मेनका च वराप्सराः । वसंतसमये प्राप्ता मर्त्यलोके यदृच्छया

அதே நேரத்தில், வசந்த காலத்தில், சிறந்த அப்சரை மேனகா தற்செயலாக மத்தியலோகத்திற்கு வந்தடைந்தாள்।

Verse 37

सा गता भ्रममाणाथ काम्यकंनाम तद्वनम् । मत्तकोकिलनादाढ्यं मनोज्ञद्रुमसं कुलम्

அவள் அலைந்து திரிந்து ‘காம்யக’ எனப்படும் அந்த வனத்திற்குச் சென்றாள்; அது மயங்கிய குயில்களின் குரலால் நிறைந்ததும், இனிய மரங்களால் அடர்ந்ததும் ஆகும்।

Verse 38

यत्रास्ते मुनिशार्दूलो देवरात इति स्मृतः । व्रतस्वाध्यायसंपन्नस्तपसा ध्वस्तकिल्विषः

அங்கே ‘தேவராதன்’ எனப் புகழப்படும் முனிசார்தூலன் வாசமிருந்தான்; விரதமும் சுவாத்யாயமும் நிறைந்தவன், தவத்தால் பாவங்கள் எரிந்து நீங்கியவன்।

Verse 39

उपविष्टो नदीतीरे देवतार्च्चापरा यणः । श्रद्धया परया युक्त एकाकी निर्जने वने

அவன் நதிக்கரையில் அமர்ந்து தேவாராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தான்; பரமச் சிரத்தையுடன், தனிமையான காட்டில் ஒருவனாக இருந்தான்।

Verse 40

अथ सा पश्यतस्तस्य विवस्त्रा प्राविशज्जलम् । दिव्यरूपसमोपेता घर्मार्ता वरवर्णिनी

அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவள்—ஆடை இன்றி—நீரில் இறங்கினாள்; தெய்வீக வடிவம் கொண்டவள், வெப்பத்தால் துன்புற்றவள், மிக அழகியவள்।

Verse 41

अथ तस्य मुनींद्रस्य रेतश्चस्कन्द तत्क्षणात् । दृष्ट्वा तां चारुसर्वांगीं जलमध्यं समाश्रिताम्

அப்போது அந்த முனிவரின் வீரியம் உடனே சிந்தியது; நீரின் நடுவில் தங்கிய, அழகிய அங்கங்களையுடைய அவளைப் பார்த்தவுடன்।

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता सारंगी सुपिपा सिता । जलमिश्रं तया रेतः पीतं सर्वमशेषतः

அந்நேரத்தில் மிகுந்த தாகத்துடன் ஒரு மான் பெண் வந்தடைந்தாள்; நீருடன் கலந்த அந்த வீரியத்தை அவள் முழுவதும், எஞ்சாமல், குடித்தாள்।

Verse 43

अथ साऽपि दधे गर्भं मानुषं वै प्रभावतः । अमोघरेतसो मासे सुषुवे दशमे ततः

அப்போது அவளும் அதே பிரபாவத்தால் மனிதக் கருவைத் தாங்கினாள். அமோக வீரியத்தின் வல்லமையால் பத்தாம் மாதத்தில் அவள் பெற்றெடுத்தாள்.

Verse 44

जनयामास दीप्तांगी कन्यां पद्मदलेक्षणाम् । तस्मिन्नेव जले पुण्ये देवराताश्रमं प्रति

அதே புண்ணிய நீரிலே, ஒளிவீசும் அங்கங்களும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் உடைய ஒரு கன்னியை அவள் பெற்றெடுத்தாள்; தேவராதரின் ஆசிரமத்துடன் தொடர்புற்றவளாய் அவள் தோன்றினாள்.

Verse 45

अथ तां स मुनिर्ज्ञात्वा स्वज्ञानेन स्ववीर्यजाम् । कृपया परयाविष्टो जग्राह च पुपोष च

அப்போது முனிவர் தம் ஞானத்தால் அவள் தமது வீரியத்திலிருந்து பிறந்தவள் என அறிந்தார். பேரருளால் நிறைந்து அவளை ஏற்று வளர்த்தார்.

Verse 46

स्नेहेन महता युक्तः कृतकौतुकमंगलः । रक्षमाणो वने चैनां श्वापदेभ्यः प्रयत्नतः

மிகுந்த அன்புடன் இருந்து, அவளுக்காக மங்கல ரட்சைச் சடங்குகளைச் செய்து, காட்டில் கொடிய விலங்குகளிடமிருந்து அவளை முயன்று காத்தார்.

Verse 47

आजहार सुमृष्टानि तत्कृते सुफलानि सः । स्वयं गत्वा सुदूरं च कानने श्वापदाकुले

அவளுக்காகவே அவர் நன்கு தேர்ந்தெடுத்த சிறந்த கனிகளை கொண்டு வந்தார்; கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த காட்டிற்குள் தாமே வெகுதூரம் சென்று.

Verse 48

तत्रस्था ववृधे सा च नाम्ना ख्याता मृगावती । शुक्लपक्षे यथा व्योम्नि कलेव शशलक्ष्मणः

அங்கேயே தங்கி அவள் வளர்ந்து ‘மிருகாவதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்—சுக்கிலப் பக்கத்தில் வானில் சந்திரக் கலை வளர்வதுபோல।

Verse 49

अथ सा भ्रममाणेन मया दृष्टा मृगेक्षणा । ततोऽहं कामबाणेन तत्क्षणात्ताडितो हृदि

பின்னர் நான் அலைந்து திரிந்தபோது அந்த மான்-கண் கொண்டவளைக் கண்டேன்; அக்கணமே காமதேவனின் அம்பு என் இதயத்தைத் துளைத்தது।

Verse 50

विज्ञाय च कुमारीं तां सवर्णां चारुहासिनीम् । आदरेण गृहं गत्वा स मुनिर्याचितस्ततः

அவள் சமமான நிலையுடைய, இனிய புன்னகையுடைய கன்னி என்று அறிந்து, அவர் மரியாதையுடன் (முனியின்) இல்லத்திற்குச் சென்று, பின்னர் முனிவரை வேண்டினார்।

Verse 51

प्रयच्छैनां मम ब्रह्मन्पत्न्यर्थं निज कन्यकाम् । यथात्मा पोषयिष्यामि भोजनाच्छादनादिभिः

“ஓ பிரம்மன் முனிவரே! உங்கள் சொந்த மகளைக் எனக்கு மனைவியாக அளியுங்கள். உணவு, ஆடை முதலிய அனைத்துத் தேவைகளாலும் நான் அவளை என்னைப் போலவே பேணுவேன்.”

Verse 52

ततस्तेन प्रदत्ता मे तत्क्षणादेव सुन्दरी । विधिना शास्त्रदृष्टेन नक्षत्रे भग दैवते

அப்போது உடனே அவர் அந்த அழகியவளைக் எனக்கு அளித்தார்—சாஸ்திரம் கூறும் முறையின்படி, பக தெய்வம் ஆளும் நக்ஷத்திரத்தில்।

Verse 53

ततः कतिपयाहस्य मयोढा सा सुविस्मिता । सखीजनसमायुक्ता फलार्थं निर्गता वने

பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து, என்னுடன் மணமுடித்த அவள் இன்னும் வியப்புடன் தோழியருடன் சேர்ந்து பழங்கள் சேகரிக்க வனத்திற்குப் புறப்பட்டாள்।

Verse 54

अथ वीरुधसंछन्ने वने तस्मि न्सुसंस्थिते । तया न्यस्तं पदं मूर्ध्नि तृणाच्छन्नस्य भोगिनः

அப்போது கொடிகளால் அடர்ந்த அந்த வனத்தில் நன்றாக உள்ளே சென்ற அவள், புல்லால் மறைந்திருந்த பாம்பின் தலையின் மீது தன் பாதத்தை வைத்தாள்।

Verse 55

सा दष्टा सहसा तेन पतिता वसुधातले । विषार्दिता गतप्राणा तत्क्षणादेव भामिनी

அது திடீரென அவளை கடித்தது; அவள் தரையில் விழுந்தாள். விஷ வேதனையால் துன்புற்ற அந்த ஒளிமிகு பெண் அந்தக் கணமே உயிர் நீத்தாள்।

Verse 56

अथ सख्यः समागत्य तस्या दुःखेन दुःखिताः । शशंसुस्ता यथावृत्तं रुदन्त्यो मम सूतज

அப்போது அவளுடைய தோழியர் வந்து, அவளின் துயரால் துயருற்று, அழுதபடியே—ஓ தேரோட்டியின் மகனே—நடந்ததை முழுவதும் எனக்கு அப்படியே கூறினர்।

Verse 57

ततोऽहं सत्वरं गत्वा दृष्ट्वा तां पतितां भुवि । विलापान्कृतवान्दीनो रुदितं करुणस्वरम्

அதன்பின் நான் விரைந்து அங்கே சென்று, அவள் மண்ணில் விழுந்திருப்பதைக் கண்டு துயருற்று, இரக்கக் குரலில் புலம்பி அழுதேன்।

Verse 58

इयं मे सुविशालाक्षी मनःप्राणसमा प्रिया । मृता भूमौ यया हीनो नाहं जीवितुमुत्सहे

அகன்ற கண்களை உடையவளும், என் மனதிற்கும் உயிருக்கும் இணையானவளுமான என் காதலி இதோ தரையில் இறந்து கிடக்கிறாள்; இவள் இல்லாமல் நான் உயிர்வாழ விரும்பவில்லை.

Verse 59

सोऽहमद्य गमिष्यामि परलोकं सहानया । प्रियारहितहर्म्यस्य जीवितस्य च किं फलम्

ஆகையால், இன்று நானும் இவளுடன் பரலோகம் செல்வேன். காதலி இல்லாத மாளிகைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் என்ன பயன்?

Verse 60

पुत्रपौत्रवधूभिश्च भृत्यवर्गयुतस्य च । पत्नीहीनानि नो रेजुर्गृहाणि गृहमेधिनाम्

மகன்கள், பேரன்கள், மருமகள்கள் மற்றும் வேலைக்காரர்கள் இருந்தபோதிலும், மனைவி இல்லாத இல்லறத்தானின் வீடு பிரகாசிப்பதில்லை.

Verse 61

यदीयं कर्णनेत्रांता तन्वंगी मधुरस्वरा । न जीवति पृथुश्रोणी मरिष्येऽ हमसंशयम्

காதுகள் வரை நீண்ட கண்களையும், மெல்லிய உடலையும், இனிய குரலையும், அகன்ற இடுப்பையும் கொண்ட இவள் உயிர் பிழைக்கவில்லை என்றால், நான் இறப்பது உறுதி.

Verse 62

एवं विलपमानस्य मम सूत कुलोद्वह । आगताः सुहृदः सर्वे रुरुदुस्तेऽपि दुःखिताः

குலத்தில் சிறந்தவரான சூதரே! நான் இவ்வாறு அழுது புலம்பிக் கொண்டிருந்தபோது, என் நண்பர்கள் அனைவரும் வந்தார்கள்; அவர்களும் துயருற்று அழுதார்கள்.

Verse 63

रुदित्वा सुचिरं तत्र तैः समं महतीं चिताम् । कृत्वा तां संनिधायाथ प्रदत्तो हव्यवाहनः

அங்கே நீண்ட நேரம் அவர்களுடன் அழுது, நான் ஒரு பெரிய சிதையை அமைத்தேன். அவளை அதில் வைத்தபின், ஹவ்யவாஹகமான அக்னி ஏற்றப்பட்டது.

Verse 64

तत आदाय मां कृच्छ्रान्निन्युश्च स्वगृहं प्रति । रुदन्तं प्रस्खलन्तं च मुह्यमानं पदेपदे

பின்னர் அவர்கள் மிகுந்த சிரமத்துடன் என்னை எடுத்துக்கொண்டு தங்கள் வீட்டை நோக்கி அழைத்துச் சென்றனர். நான் அழுதபடியே தடுமாறி, ஒவ்வொரு அடியிலும் மயங்கினேன்.

Verse 65

ततो निशावशेषेऽहमुत्थाय त्वरयाऽन्वितः । कांतादुःखपरीतात्मा गतोऽरण्यं तदेव हि

பின்னர் இரவு சிறிதே மீதமிருக்கையில் நான் அவசரமாக எழுந்தேன். காதலியின் துயரால் நிறைந்த மனத்துடன் நான் மீண்டும் அதே காட்டிற்குச் சென்றேன்.

Verse 66

कामेनोन्मत्ततां प्राप्तो भ्रममाण इतस्ततः । विलपन्नेव दुःखार्तो वने जनविवर्जिते

காமவேதனையால் பித்துற்றவனாய் நான் இங்கும் அங்கும் அலைந்தேன். மனிதர் இல்லாத காட்டில் துயரால் வாடி இடையறாது புலம்பினேன்.

Verse 67

क्व गतासि विशालाक्षि विजनेऽस्मिन्विहाय माम् । नाहं गृहं गमिष्यामि मम दुःखाय निर्दयः

ஓ விசாலநேத்திரி! இந்த வெறிச்சோடிய இடத்தில் என்னை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? நான் வீட்டிற்குத் திரும்பமாட்டேன்; கொடிய விதி எனக்கு துயரமே அளித்தது.

Verse 68

एषोऽरुणकरस्पर्शात्स्वाभां त्यजति चंद्रमाः । निशाक्षये निरुत्साहो यथाहं विधिना कृतः

விடியற்கதிர் தொடுதலால் சந்திரன் தன் ஒளியைத் துறக்கிறான்; அதுபோல இரவு முடிவில் நானும் உற்சாகமற்றவனாகிறேன்—இவ்வாறு விதி என்னை ஆக்கியது.

Verse 69

अयं तनुः समायाति सविता रक्तमंडलः । निगदिष्यति मे वार्तां नूनं कच्चित्त्वदुद्भवाम्

இப்போது செம்மண்டலத்துடன் மென்மையான தோற்றமுடைய சூரியன் அருகே வருகின்றான். நிச்சயம் அவன் எனக்கு ஏதோ செய்தி சொல்வான்—உன்னைப் பற்றியதாய் ஏதாவது நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

Verse 70

गगनं व्यापयन्सूर्यः संतापयति मां भृशम् । बाह्ये चाभ्यंतरे कामः कथं वक्ष्यामि जीवितम्

வானமெங்கும் பரவி நிற்கும் சூரியன் என்னை மிகுந்து சுடுகிறது. ஆசை வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் வாட்டுகிறது—நான் வாழ்வதைப் பற்றி எப்படிச் சொல்வேன்?

Verse 71

करींदः स्वयमभ्येति तत्कुचाभौ समुद्वहन् । कुम्भौ गत्वा तु पृच्छामि यदि शंसति तां प्रियाम्

ஒரு யானைத் தலைவன் தானே முன்வந்து, அவன் நெற்றிக் கும்பங்கள் அவளின் மார்புகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன. அந்தக் கும்பங்களருகே சென்று நான் கேட்கிறேன்—என் பிரியையை அவன் காட்ட முடியுமா?

Verse 72

एवं प्रलपमानस्य मम मोहो महानभूत् । भास्करांशुप्रतप्तस्य मदनाकुलितस्य च

இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த எனது மயக்கம் மிகுந்தது; சூரியக் கதிர்களால் சுடப்பட்டும், மன்மதனால் கலங்கியுமிருந்தேன்.

Verse 73

यंयं पश्यामि तत्राहं भ्रममाणो महावने । वृक्षं वा प्राणिनो वापि तंतं पृच्छामि मोहतः

அந்த மாபெரும் வனத்தில் அலைந்தபோது, நான் எவரை எங்கு கண்டேனோ—மரம் ஆனாலும் உயிரினம் ஆனாலும்—மயக்கத்தால் அவரவரிடமும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்।

Verse 74

त्वद्दंतमुसलप्रख्यं यस्या ऊरुयुगं गज । तां बालां वद चेद्दृष्टा दयां कृत्वा ममोपरि

ஓ யானையே! உன் தந்தங்களின் உலக்கை போன்ற வலிமையை ஒத்த தொடைஇணை உடைய அந்த இளம்பெண்ணை நீ கண்டிருந்தால், என்மேல் கருணை கொண்டு அவளைப் பற்றி சொல்।

Verse 75

त्वया जंबूक चेद्दृष्टा बिंबाफलनिभाधरा । दयिता मम तद्ब्रूहि श्रेयस्ते भविता महत्

ஓ நரியே! பிம்பப் பழம் போன்ற உதடுகள் உடைய என் காதலியை நீ கண்டிருந்தால் சொல்லு; உனக்கு மிகுந்த நன்மை உண்டாகும்।

Verse 76

अथवा बिल्व शंस त्वं यदि बिल्वोपमस्तनी । भ्रममाणा वने दृष्टा मम प्राणसमा प्रिया

அல்லது, ஓ வில்வ மரமே! வில்வப் பழம் போன்ற மார்பகங்கள் உடைய, வனத்தில் அலைந்து திரியும் என் உயிர்சமமான பிரியையை நீ கண்டிருந்தால் எனக்குச் சொல்।

Verse 77

त्वत्पुष्पसदृशांगी सा मम भार्या मनस्विनी । स त्वं चंपक जानीषे यदि त्वं शंस मे द्रुतम्

ஓ சம்பக மரமே! அவளின் அங்கங்கள் உன் மலர்களைப் போன்றவை; அவள் என் உறுதியான மனம் கொண்ட மனைவி. நீ அவளை அறிந்திருந்தால், விரைவாக எனக்குச் சொல்।

Verse 78

मधूक तव पुष्पेण दयितायाः समौ शुभौ । कपोलौ पांडुरच्छायौ दृष्ट्वा त्वां स्मृतिमागतौ

ஏ மதூக மரமே! உன் மலரைப் பார்த்தவுடன் என் பிரியையின் இரண்டு மங்களமான கன்னங்கள்—வெண்மையான ஒளியுடன் அழகியவை—நினைவிற்கு வருகின்றன; உன்னை கண்டதும் அந்த நினைவு மீண்டும் எழுந்தது।

Verse 79

कदलीस्तंभ सुव्यक्तं प्रियायाश्च सुकोमलौ । ऊरू त्वत्तोऽपि तन्वंग्याः सत्येनात्मानमालभे

ஏ வாழைத்தண்டு! அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய பிரியையின் மிக மென்மையான தொடைகள் உன்னைவிடவும் மென்மையானவை என்று தெளிவாக உணர்கிறேன்; இந்த உண்மையால் நான் சத்தியமாக என்னைத் தொடுகின்றேன்।

Verse 80

भोभो मृग न मे भार्या त्वया दृष्टाऽत्र कानने । त्वत्समे लोचने स्पष्टे कज्जलेन समावृते

ஓ ஓ மானே! இந்த காட்டில் நீ என் மனைவியைப் பார்க்கவில்லையா? அவளுடைய கண்கள் உன்னுடையவை போலத் தெளிவும் ஒளியும் உடையவை; ஆனால் மையால் சூழப்பட்டவை।

Verse 82

कांतायाः पुरतो नित्यं विधत्तेंऽगं कलापकृत् । विहंगयोनि जातोऽपि वृद्ध्यर्थं पुष्पधन्वनः

தன் காதலியின் முன்னிலையில் மயில் எப்போதும் தோகையை விரித்து உடலைக் காட்டுகிறது; பறவையினத்தில் பிறந்ததாயினும், அது புஷ்பதன்வன் (காமதேவன்) வளர்ச்சிக்காகவே இவ்வாறு செய்கிறது।

Verse 83

योऽयं संदृश्यते हंसो हंसीमनुस्मरत्यसौ । गतिस्तादृङ्न चाप्यस्य मत्प्रियायाश्च यादृशी

இங்கே காணப்படும் இந்த அன்னம் தன் அன்னப்பெண்ணை நினைக்கிறது; ஆனால் இதன் நடை என் பிரியையின் நடையைப் போன்றதல்ல।

Verse 84

एक एव सुधन्योऽयं चक्रवाको विहंगमः । मुहूर्तमपि योऽभीष्टां न त्यजेच्चक्रवाकिकाम्

இந்தத் தனித்த சக்கரவாகப் பறவை உண்மையிலே பாக்கியவான்; ஒரு நொடியினும் தன் விரும்பிய சக்கரவாகியை விட்டுப் பிரியான்.

Verse 85

य एष श्रूयते रावो विभ्रमं जनयन्मम । किंवा पिकसमुत्थो ऽयं किं वा मे दयितोद्भवः

இப்போது கேட்கும் இந்தக் குரல் என் உள்ளத்தில் குழப்பம் எழுப்புகிறது—இது குயிலிலிருந்து எழுந்ததா, அல்லது என் பிரியையிடமிருந்தே தோன்றியதா?

Verse 86

मां दृष्ट्वाऽयं मृगो याति तं मृगी याति पृष्ठतः । धावमाना ममाप्येवमनुयाति पुरा प्रिया

என்னைப் பார்த்ததும் இந்த மான் ஓடுகிறது; அதன் பின்னால் மான்பெண் செல்கிறது; அதுபோலவே என் பிரியையும் ஒருகாலத்தில் ஓடிவந்து என்னைத் தொடர்ந்து வந்தாள்.

Verse 87

वारणोऽयं प्रियां कांतामनुरागानुयायिनीम् । स्पर्शयत्यग्रहस्तेन मम संस्मारयन्प्रियाम

இந்த யானை அன்பால் பின்தொடரும் தன் பிரிய காந்தையைத் துதிக்கையின் நுனியால் தொடுகிறது—அது எனக்கு என் பிரியையை நினைவூட்டுகிறது.

Verse 88

हा प्रिये मृगशावाक्षि तप्तकांचनसंनिभे । कथं मां न विजानासि भ्रमंतमिह कानने

அய்யோ பிரியே! மான்குட்டி போன்ற கண்களையுடையவளே, காய்ந்த பொன்னென ஒளிர்வளே—இந்தக் காட்டில் நான் அலைகிறேன்; இருந்தும் நீ என்னை எவ்வாறு அறியாமல் இருக்கிறாய்?

Verse 89

क्व सा भक्तिः क्व सा प्रीतिः क्व सा तुष्टिः क्व सा दया । निगदन्तं सुदीनं मां संभाषयसि नो यतः

அந்த பக்தி எங்கே, அந்த பிரீதி எங்கே, அந்த திருப்தி எங்கே, அந்த தயை எங்கே—மிகவும் துயருற்று நான் புலம்பினாலும், நீ என்னோடு ஏன் பேசவில்லை?

Verse 90

एवं प्रलपमानस्य मम प्राप्ताः सुहृज्जनाः । अन्वेषंतः पदं तत्र वनेषु विषमेषु च

நான் இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருந்தபோது, என் நலன் நாடும் நண்பர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்; அவர்கள் காடுகளிலும் கடினமான வழிகளிலும் அந்த அடையாளத்தைத் தேடி வந்தனர்.

Verse 91

ततस्तैः कोपरक्ताक्षैः प्रोक्तोऽहं सूतनंदन । भर्त्सद्भिः परुषैर्वाक्यैर्धिक्त्वां काममयाधुना

அப்போது கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவர்கள்—ஓ சூதநந்தனே—என்னை கடுமையான கண்டனச் சொற்களால் கூறினர்: “சீ! இப்போது நீ காமத்தில் மூழ்கியவன்.”

Verse 92

त्वं किं शोचसि मूढात्मन्नशोच्यं जीवितं नृणाम् । यतस्त्वामपि शोचंतं शोचयिष्यंति चापरे

ஓ மடையனே, நீ ஏன் வருந்துகிறாய்? மனிதரின் வாழ்க்கை வருந்தத் தக்கதல்ல; நீ வருந்தினாலும், ஒருநாள் பிறரும் உனக்காகவே வருந்துவார்கள்.

Verse 93

यूयं वयं तथा चान्ये संजाताः प्राणिनो भुवि । सर्व एव मरिष्यामस्तत्र का परिदेवना

நீங்கள், நாங்கள், மேலும் பூமியில் பிறந்த பிற உயிர்கள் அனைவரும்—எல்லோரும் நிச்சயமாக இறப்போம்; அப்படியிருக்க, அழுகைக்கு என்ன இடம்?

Verse 94

अदर्शनात्प्रिया प्राप्ता पुनश्चादर्शनं गता । न सा तव न तस्यास्त्वं वृथा किमनुशोचसि

காணாமையாலே நீ பிரியையை ‘அடைந்தாய்’; மீண்டும் அவள் காணாமற்போனாள். அவள் உன்னுடையவள் அல்ல, நீ அவளுடையவன் அல்ல—வீணாக ஏன் வருந்துகிறாய்?

Verse 95

नायमत्यंतसंवासः कस्यचित्केनचित्सह । अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्यैर्वृथा जनैः

யாருக்கும் யாருடனும் நிரந்தர வாசம் இல்லை. தன் உடலுடனே நிலையான துணை இல்லை—அப்படியிருக்க மற்ற நிலையற்ற மக்களுடன் எப்படிச் சாத்தியம்?

Verse 96

मृतं वा यदि वा नष्टं योतीतमनुशोचति । स दुःखेन लभेद्दुःखं द्वावनर्थो प्रपद्यते

இறந்ததையோ, இழந்ததையோ, கடந்ததையோ நினைத்து தொடர்ந்து வருந்துபவன், துக்கத்தால் துக்கமே அடைந்து இரட்டைப் பேராபத்தில் விழுகிறான்.

Verse 97

एवं संबोधयित्वा मां गृहीत्वा ते मुहुर्जनैः । निन्यु र्गृहं ततः सर्वे वनात्तस्मात्सुदारुणात्

இவ்வாறு என்னை அறிவுறுத்தி ஆறுதல் கூறி, அவர்கள் பலமுறை என்னைத் தாங்கிக் கொண்டு, அந்த மிகக் கொடிய காட்டிலிருந்து அனைவரும் என்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 98

ततो मम गृहस्थस्य स्मरमाणस्य तां प्रियाम् । उत्पन्नः सुमहान्कोपः सर्पान्प्रति महामते

பின்னர் நான்—இல்லறத்தான்—அந்தப் பிரியையை நினைத்தபோது, ஓ மஹாமதே, பாம்புகளின் மீது எனக்குள் மிகப் பெரிய கோபம் எழுந்தது.

Verse 99

ततः कोपपरीतेन प्रतिज्ञातं मया स्फुटम् । सर्पानुद्दिश्य यत्सर्वं तन्निबोधय दारुणम्

அப்போது கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் தெளிவாக ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தேன். பாம்புகளை நோக்கி நான் உரைத்த அந்தக் கொடிய சங்கல்பம் முழுவதையும் கேள்।

Verse 100

अद्यप्रभृति चेन्नाहं सर्पं दृष्टिवशं गतम् । निहन्मि दण्डघातेन तत्पापं स्याद्ध्रुवं मम

இன்றுமுதல் என் பார்வைக்குள் வரும் எந்தப் பாம்பையும் நான் தண்டப் பிரஹாரத்தால் கொல்லாவிட்டால், அந்தப் பாவம் உறுதியாக எனக்கே ஆகும்।

Verse 101

यच्च निक्षेपहर्तॄणां यच्च विश्वासघातिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருளைத் திருடுவோருக்கும் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்வோருக்கும் உரிய பாவம் என்மேல் வருக—என் பார்வைக்குள் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 102

यत्पापं साधुनिंदायां मातापितृवधे च यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

சாதுக்களை இகழ்வதில் உண்டாகும் பாவமும், தாய்-தந்தையை கொல்வதில் உண்டாகும் பாவமும் என்மேல் வருக—என் பார்வைக்குள் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 103

परदाररतानां च यत्पापं जीवघातिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

பிறருடைய மனைவியின்பால் ஆசை கொள்வோருக்கும் உயிர்களை கொல்வோருக்கும் உரிய பாவம் என்மேல் வருக—என் பார்வைக்குள் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 104

उक्तौ चाभिरतानां च यत्पापं गरदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

பொய்வாக்கில் இன்புறுவோருக்கும் விஷம் அளிப்போருக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வையின் ஆட்பட்டுத் தோன்றிய பாம்பை நான் கொல்லாவிடில், அது என்மேல் வருக.

Verse 105

कृतघ्नानां च यत्पापं परवित्तापहारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

நன்றிக்கெட்டோருக்கும் பிறர்தனத்தை அபகரிப்போருக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வையின் ஆட்பட்டுத் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிடில், அது என்மேல் விழுக.

Verse 106

यत्पापं शस्त्रकर्तृणां तथा वह्निप्रदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ஆயுதம் செய்வோருக்கும் தீ வைத்து தீங்கு விளைவிப்போருக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வையின் ஆட்பட்டுத் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிடில், அது எனக்கே ஆகுக.

Verse 107

व्रतभंगेन यत्पापं व्रतिनां निंदयापि यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

விரதம் முறிவதால் உண்டாகும் பாவமும், விரதம் மேற்கொண்டோரைக் கண்டிப்பதால் உண்டாகும் பாவமும்—என் பார்வையின் ஆட்பட்டுத் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிடில், அது என்மேல் வருக.

Verse 108

यत्पापं भ्रूणहत्यायां मृष्टमांसाशिनां च यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

கருவழிப்பு (பிரூணஹத்தி) எனும் பாவமும், தடைசெய்யப்பட்ட/அசுத்த மாமிசம் உண்ணுவோரின் பாவமும்—என் பார்வையின் ஆட்பட்டுத் வந்த பாம்பை நான் கொல்லாவிடில், அது என்மேல் சேருக.

Verse 109

वृक्षच्छेद प्रसक्तानां यत्पापं शल्यकारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

மரங்களை வெட்டுவதில் பற்றுடையவர்களுக்கும், ஈட்டிபோல் காயப்படுத்தும் தீச்செயல் செய்பவர்களுக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிடில்—எனக்கே ஆகுக.

Verse 110

पाखंडिनां च यत्पापं नास्तिकानां च यद्भवेत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

பாசாங்கர்களுக்குரிய பாவமும், நாத்திகர்களுக்குரிய எப்பாவமோ அதுவும்—என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிடில்—எனக்கே ஆகுக.

Verse 111

मांसमद्यप्रसक्तानां यत्पापं विटभोजिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

மாம்சமும் மதுவும் பற்றியவர்களுக்கும், இழிந்த/அசுத்த உணவில் வாழ்வோருக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிடில்—எனக்கே ஆகுக.

Verse 112

मृषावादप्रसक्तानां पररंध्रावलोकिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

பொய்யுரையில் பற்றுடையவர்களுக்கும், பிறரின் குறை/ரகசியத்தை உளவு பார்க்கிறவர்களுக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிடில்—எனக்கே ஆகுக.

Verse 113

यत्पापं साक्ष्यकर्तृणां धान्यसंग्रहकारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

பொய்ச் சாட்சி கூறுவோருக்கும், தானியத்தைச் சேமித்து குவிப்போருக்கும் உரிய பாவம்—என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிடில்—எனக்கே ஆகுக.

Verse 114

आखेटकरतानां च यत्पापं पाशदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

வேட்டையாடுவோருக்கும் வலை-பாசம் இடுவோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் என்மேல் விழுக—என் பார்வையின் வசத்தில் வந்த இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 115

नित्यं प्रेषणकर्तॄणां यत्पापं मधुजीविनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

எப்போதும் பிறரை வேலைக்குப் போக்கும்ோருக்கும் தேன் வாழ்வோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் என்மேல் விழுக—என் பார்வை வசப்பட்ட இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 116

अदृष्टदेववक्त्राणां यत्पापं मत्स्यजीविनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

தேவர்களின் முகத்தைத் தரிசிக்காதவர்களுக்கும் மீன்பிடித்து வாழ்வோருக்கும் உண்டாகும் பாவம் என்மேல் விழுக—என் பார்வை வசப்பட்ட இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 117

विवादे पृच्छमानानां पक्षपातेन जल्पताम् । भयाद्वा यदि वा लोभाद्द्वेषाद्वा कामतोऽपि वा

விவாதத்தில் கேட்கப்பட்டும் பாகுபாடுடன் பேசுவோர்—பயத்தாலோ, பேராசையாலோ, வெறுப்பாலோ, ஆசையாலோ கூட।

Verse 118

यत्पापं तु भवेत्तेषां निर्दयानां दुरात्मनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

அந்த இரக்கமற்ற தீய மனத்தார்க்கு எவ்வகை பாவம் உண்டோ, அது என்மேல் விழுக—என் பார்வை வசப்பட்ட இந்தப் பாம்பை நான் கொல்லாவிட்டால்।

Verse 119

कन्याविक्रयकर्तृणां यत्पापं पापसंगिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

கன்னியை விற்கும்வர்களுக்கும் பாவச் சங்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் உரிய பாவம், நான் என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை கொல்லாவிட்டால், என்மேல் வந்து சேரட்டும்.

Verse 120

विद्याविक्रयकर्तॄणां यत्पापं समुदाहृतम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

வித்தையை விற்கும்வர்களுக்கென கூறப்பட்ட பாவம், நான் என் பார்வைக்குள் வந்த இந்தப் பாம்பை கொல்லாவிட்டால், என்மேல் வந்து சேரட்டும்.

Verse 121

एवं मया प्रतिज्ञाय कोपाविष्टेन सूतज । गृहीतो लगुडः स्थूलो वधार्थं पवनाशिनाम्

ஓ சூதபுத்ரா! இவ்வாறு நான் உறுதி மொழிந்து, கோபத்தில் ஆழ்ந்து, காற்றை உண்ணும் (பாம்புகளை) வதைக்க ஒரு கனமான லகுடம் (கதை) எடுத்தேன்.

Verse 122

ततःप्रभृत्यहं भूमौ भ्रमामि लगुडायुधः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यज्य मार्गमाणो भुजंग मान्

அதன்பின் நான் பூமியெங்கும் லகுட ஆயுதம் ஏந்தி அலைந்தேன்; பிராமணரின் ஒழுக்க வாழ்வை விட்டு, பாம்புகளைத் தேடி நடந்தேன்.

Verse 123

मया कोपपरीतेन बहवः पन्नगा हताः । विषोल्बणा महाकायास्तथान्ये मध्यमाधमाः

கோபத்தில் மூழ்கிய நான் பல பன்னகங்களை வதைத்தேன்; சிலர் பெருஞ்சரீரமும் கடும் விஷமும் உடையோர், மற்றவர்கள் நடுத்தரமும் தாழ்ந்தவையும் ஆனோர்.

Verse 124

एकदाहं वनं प्राप्तो गहनं लगु डायुधः । शयानं तत्र चापश्यं जलसर्पं वयोऽधिकम्

ஒருமுறை நான் கையில் தடியுடன் அடர்ந்த காட்டிற்குச் சென்றேன். அங்கே ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு வயதான நீர் பாம்பைக் கண்டேன்.

Verse 125

ततोऽहं दंडमुद्यम्य कालदंडोपमं रुषा । हन्मि तं यावदेवाहं स मां प्रोवाच पन्नगः

அப்போது நான் கோபத்தில் எமதண்டம் போன்ற என் தடியை உயர்த்தினேன். நான் அதை அடிக்க முற்பட்டபோது, அந்தப் பாம்பு என்னிடம் பேசியது.

Verse 126

नापराध्यामि ते किंचिदहं ब्राह्मणसत्तम । संरंभात्तत्किमर्थं मां जिघांससि वयोऽधिकम्

ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! நான் உமக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. திடீர் கோபத்தினால், வயதான என்னைக் கொல்ல ஏன் விரும்புகிறீர்?

Verse 127

ततो मया स संप्रोक्तः कोपात्सलि लपन्नगः । महामन्युपरीतेन स्मृत्वा भार्यां मृगावतीम् । मम भार्या प्रिया पूर्वं सर्पेणासीद्विनाशिता

அப்போது மிகுந்த கோபத்துடன், என் மனைவி மிருகாவதியை நினைவுகூர்ந்து, அந்த நீர் பாம்பினிடம் நான் கூறினேன்: என் அன்பு மனைவி முன்பு ஒரு பாம்பால் கொல்லப்பட்டாள்.

Verse 128

ततोऽहं तेन वैरेण सूदयामि महो रगान् । अद्य त्वामपि नेष्यामि वैवस्वतगृहं प्रति । हत्वा दंडप्रहारेण तस्मादिष्टतमं स्मर

அந்தப் பகையினால்தான் நான் பெரிய பாம்புகளைக் கொல்கிறேன். இன்று உன்னையும் எமலோகம் அனுப்புவேன். என் தடியால் அடியுन्டு இறப்பதற்கு முன், உனக்கு விருப்பமானதை நினைத்துக்கொள்.

Verse 129

ततः स मां पुनः प्राह भयेन महतावृतः । शृणु तावद्वचोऽस्माकं ततः कुरु यथोचितम्

அப்போது அவன் பெரும் அச்சத்தால் மூடப்பட்டு என்னிடம் மீண்டும் கூறினான்— “முதலில் எங்கள் சொற்களை கேள்; பின்னர் உரியதைச் செய்।”

Verse 130

अन्ये ते पन्नगा विप्र ये दशंतीह मानवान् । वयं सलिलसंभूता निर्विषाः सर्परूपिणः

“ஓ விப்ரரே! இங்கே மனிதரை கடிக்கும் பிற நாகங்கள் உள்ளன; ஆனால் நாங்கள் நீரிலிருந்து பிறந்தவர்கள்—பாம்புருவமாயினும் விஷமற்றவர்கள்।”

Verse 131

एवं प्रजल्पमानोऽपि स दंडेन मया हतः । सूत तत्सूदनार्थाय निर्विकल्पेन चेतसा

அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த போதிலும் நான் அவனை என் தண்டத்தால் அடித்தேன்—ஓ சூதரே! அவனை அழிக்கவே, என் மனம் ஐயமின்றி உறுதியாக இருந்தது।

Verse 132

अथासौ लगुडस्पर्शात्तत्क्षणादेव पन्नगः । द्वादशार्क प्रतीकाशो बभूव पुरुषो महान्

பின்னர் அந்த கழியின் தொடுதல்மட்டுமே, அந்த நாகம் உடனே பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல் ஒளிவீசும் மகாபுருஷனாக மாறியது।

Verse 133

तदाश्चर्यं समालोक्य ततोऽहं विस्मयान्वितः । उक्तवांस्तं प्रणम्योच्चैः क्षम्यतामिति सादरम्

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து நான் வியப்பில் மூழ்கினேன்; அவனை வணங்கி மரியாதையுடன் உரக்கச் சொன்னேன்— “மன்னிக்கவும்।”

Verse 134

को भवान्किमिदं रूपं कृतं सर्पमयं विभो । किं वा ते ब्रह्मशापोऽयं किं वा क्रीडा सदेदृशी

ஓ வல்லவனே (விபோ)! நீ யார்? ஏன் இச் சர்ப்பமய வடிவத்தை ஏற்றாய்? இது ஒரு பிராமண சாபமா, அல்லது உன் அதிசய லீலையா?

Verse 135

ततः प्रोवाच मां हृष्टः स नरः प्रश्रयान्वितः । शृणुष्वावहितो भूत्वा वृत्तांतं स्वं वदामि ते

அப்போது அந்த மனிதன் மகிழ்ச்சியுடனும் பணிவுடனும் என்னிடம் கூறினான்—“கவனமாகக் கேள்; என் வரலாற்றை முழுமையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 136

अहमासं पुरा विप्र चमत्कारपुरोत्तमे । युवा परमतेजस्वी धनवान्सुसमृद्धिभाक्

ஓ விப்ரரே! முன்பு ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் சிறந்த நகரில் நான் ஒரு இளைஞனாக இருந்தேன்—மிகுந்த தேஜஸுடன், செல்வமிக்கவனாக, வளமுடனும் நிறைந்தவனாக.

Verse 138

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र यात्रा व्यजायत । तत्र वादित्रघोषेण नादितं भुवनत्रयम्

சில காலத்திற்குப் பின் அங்கே யாத்திரைத் திருவிழா எழுந்தது; வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் மூவுலகமும் ஒலித்ததுபோல் ஆனது.

Verse 139

अथ तत्र समायाता मुनयः संशितव्रताः । देवस्य दर्शनार्थाय शतशोऽथ सहस्रशः

பின்னர் அங்கே உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள்—நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும்—இறைவனின் தரிசனத்திற்காகக் கூடினர்.

Verse 140

शैवाः पाशुपताश्चैव तथा कापालिकाश्च ये । महाव्रतधराश्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

சைவர்கள், பாசுபதர்கள், கபாலிகர்கள்—மேலும் பிற மகாவிரததாரிகள்—அனைவரும் சிவபக்தியில் பராயணராய் அங்கு வந்தனர்।

Verse 141

एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथापरे । अब्भक्षाः फल भक्षाश्च शीर्णपर्णाशिनस्तथा

சிலர் ஒருவேளை மட்டும் உண்பர், சிலர் நிராஹாரமாய் இருப்பர்; சிலர் வாயுவையே உணவாக்குவர்; சிலர் நீர், சிலர் பழம்; சிலர் உலர்ந்த இலைகளையே உண்ணுவர்।

Verse 142

तेऽभिवन्द्य यथान्यायं देवदेवं महेश्वरम् । उपाविष्टाः पुरस्तस्य कथाश्चक्रुः पृथग्विधाः

அவர்கள் முறையாக தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை வணங்கி, அவர் முன்னிலையில் அமர்ந்து பலவகை புனித உரையாடல்களை நிகழ்த்தினர்।

Verse 143

राजर्षीणां पुराणानां देवेन्द्राणां च हर्षिताः । दयाधर्मसमोपेतास्तथान्येऽपि च भूरिशः

அவர்கள் மகிழ்ந்து ராஜரிஷிகள், புராணப் பிரசங்கங்கள், தேவேந்திரர்கள் பற்றிய உரைகளைச் சொன்னார்கள்; மேலும் கருணையும் தர்மமும் உடைய பலரும் அங்கு இருந்தனர்।

Verse 146

एवं महोत्सवे तत्र वर्तमाने महोदये । आगतो बहुभिः सार्धमहं यौवनगर्वितः

அந்த மகோৎসவம் நடைபெற்று, மிகுந்த சுபோதயம் விளங்கிய வேளையில், நானும் பலருடன் அங்கு வந்தேன்—இளமைப் பெருமிதத்தில் மிதந்தவனாய்।

Verse 147

शिवदर्शनविद्वेषी तमसा संवृताशयः । यात्रोत्सव विनाशाय प्रेरितोऽन्यैः सुदुर्जनैः

சிவதரிசனத்தை வெறுத்து, தமஸால் மூடப்பட்ட உள்ளத்துடன் நான், பிற துர்ஜனர்களின் தூண்டுதலால் யாத்திரை-உற்சவத்தை அழிக்க முனைந்தேன்.

Verse 148

जलसर्पं समादाय सुदीर्घं भीषणाकृतिम् । लेलिहानं मुहुर्जिह्वां जरया परया वृतम्

மிக நீளமும் பயங்கர வடிவமும் கொண்ட நீர்ப்பாம்பை எடுத்துக் கொண்டு—அதன் நாக்கு மீண்டும் மீண்டும் லேலிஹானமாக அசைந்து, அதன் உடல் கடும் ஜரையால் மூடப்பட்டிருந்தது—அதை அவன் முன்னே நீட்டினான்.

Verse 149

ततश्च क्षिप्तवांस्तत्र महाजनसमागमे । तं दृष्ट्वा विद्रुताः सर्वे जना मृत्युभयार्दिताः

பின்னர் அந்தப் பெருஞ்சனக் கூட்டத்தில் அவன் அதை அங்கே எறிந்தான். அதை கண்டதும் மரணப் பயத்தால் துன்புற்ற அனைவரும் ஓடிப் போனார்கள்.

Verse 150

तत्रासीत्तापसो नाम्ना सुप्रभः शंसितव्रतः । समाधिस्थः सुशिष्याढ्यस्तपसा दग्धकिल्बिषः

அங்கே ‘சுப்ரப’ எனும் ஒரு தபஸ்வி இருந்தார்; வ்ரதங்களில் புகழ்பெற்றவர்—சமாதியில் நிலைத்தவர், நல்ல சீடர்களால் வளமானவர், தபத்தால் பாபங்கள் எரிந்தவர்.

Verse 151

निष्कंपां सुदृढामृज्वीं नातिस्तब्धां न कुंचिताम् । ग्रीवां दधत्स्थिरां यत्नाद्गात्रयष्टिं च सर्वतः

அவன் முயற்சியுடன் தன் கழுத்தை நிலையாக வைத்தான்—அசையாதது, மிக உறுதியானது, நேரானது, மிகக் கடினமுமல்ல வளைந்ததுமல்ல—மேலும் முழு உடல்-நிலையையும் (காத்ரயஷ்டி) எல்லாவிதமாக நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 152

संपश्यन्नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् । तालुमध्यगतेनैव जिह्वाग्रेणाचलेन च

அவன் தன் மூக்கின் நுனியை நோக்கி, திசைகளைக் கவனிக்காமல் இருந்தான். அண்ணத்தின் நடுவில் வைத்த நாவின் நுனியை அசையாமல் நிறுத்தி தியானத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 155

पश्यन्पद्मासनस्थं च वैदनाथं महेश्वरम् । यमक्षरं वदंत्येव सर्वगं सर्ववेदिनम्

அவன் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த மகேஸ்வரன் வைத்தியநாதரைத் தரிசித்தான்—அவரையே ‘அக்ஷரம்’ எனப் போற்றுவர்; அவர் எங்கும் நிறைந்தவர், அனைத்தையும் அறிந்தவர்.

Verse 156

अनिंद्यं चाप्यभेद्यं च जरामरणवर्जितम् । पुलकांचितसर्वांगो योगनिद्रावशंगतः

அவன் குற்றமற்றவன், உடைக்க இயலாதவன், முதுமை-மரணம் அற்றவன். அவன் உடல் முழுதும் மெய்சிலிர்த்து, யோகநித்திரையின் ஆட்பாட்டில் புகுந்தான்.

Verse 158

अंगुष्ठतर्जनीयोगं कृत्वा हृदयसंगतम् । एवं तत्रोपविष्टस्य स सर्पस्तस्य विग्रहम्

அவன் பெருவிரலும் சுட்டுவிரலும் சேர்த்து, அதை இதயத்தின் அருகே நிலைநிறுத்தினான். அவன் அப்படியே அமர்ந்திருக்க, அந்தப் பாம்பு அவன் உடல் வடிவத்தை அணுகியது.

Verse 159

वेष्टयामास भोगेन निश्चलस्य महात्मनः । एतस्मिन्नंतरे शिष्यस्तस्यासीत्सुतपोऽन्वितः

அந்தப் பாம்பு அசையாத மகாத்மாவைத் தன் சுருளால் சுற்றிக் கட்டியது. இதற்கிடையில், நல்ல தவம் உடைய அவன் சீடன் அங்கே இருந்தான்.

Verse 160

श्रीवर्धनैतिख्यातो नानाशास्त्रकृतश्रमः । स दृष्ट्वा सर्पभोगेन समंताद्वेष्टितं गुरुम्

ஸ்ரீவர்தனன் எனப் புகழ்பெற்றவன், பல சாஸ்திரங்களில் உழைத்தவன்; அவன் தன் குருவை பாம்பின் சுருளால் எல்லாப் புறமும் சுற்றப்பட்டவராகக் கண்டான்.

Verse 161

नातिदूरस्थितं मां च ज्ञात्वा तत्कर्मकारिणम् । उवाच परुषं वाक्यं कोपसंरक्तलोचनः

நான் அதிகத் தூரத்தில் இல்லை என்றும், அந்தச் செயலைச் செய்தவன் நானே என்றும் அறிந்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 162

स्फुरताधरयुग्मेन बाष्पगद्गदया गिरा । मया चेत्सुतपस्तप्तं गुरुशुश्रूषया सदा

உதடுகள் நடுங்க, கண்ணீரால் குரல் தடைபட்டு அவன் சொன்னான்—“நான் எப்போதும் குருசேவையால் தூண்டப்பட்டு உயர்ந்த தவம் செய்திருந்தால்…”

Verse 163

निर्विकल्पेन चित्तेन यदि ध्यातो महेश्वरः । तेन सत्येन दुष्टोऽयं पापात्मा ब्राह्मणाधमः । ईदृक्कायो भवत्वाशु गुरुर्मे येन धर्षितः

“சிதறாத மனத்துடன் நான் மகேஸ்வரனைத் தியானித்திருந்தால், அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால்—என் குருவை அவமதித்த இந்தத் தீய பாவி, பிராமணரில் இழிந்தவன்—உடனே என்னைப் போன்ற உடலைப் பெறுவானாக.”

Verse 164

अथाहं सर्पतां प्राप्तस्तत्क्षणादेव दारुणाम् । पश्यतां सर्वलोकानां वदतां साधुसाध्विति

அப்பொழுதே அந்தக் கணத்தில் நான் அச்சமூட்டும் பாம்பு நிலையைக் கொண்டேன்; எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ‘சாது! சாது!’ என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 165

अथ गत्वा समाधेः स पर्यंतं संयतो मुनिः । ददर्श निज गात्रस्थं द्विजिह्वं दारुणाकृतिम्

அப்போது கட்டுப்பாடு கொண்ட முனிவர் சமாதியின் முடிவை அடைந்து, தன் உடல்மேல் அச்சமூட்டும் இருநாக்குடைய (த்விஜிஹ்வ) கொடிய உருவத்தை கண்டார்।

Verse 166

अथ सर्पाकृतिं मां च दुःखेन महतान्वितम् । तटस्थं भयसंत्रस्तं तथा सर्वजनं तदा

பின்னர் அவர் என்னை பாம்பு வடிவில், பேர்துயரால் அழுத்தப்பட்டவனாக, கரையில் ஒதுங்கி நின்று அச்சத்தில் நடுங்குவதாகக் கண்டார்; அப்போது மக்கள் அனைவரும் அஞ்சி நடுங்கினர்।

Verse 168

न मे प्रियं कृतं शिष्य त्वयैतत्कर्म कुर्वता । शपता ब्राह्मणं दीनंनैष धर्मस्तपस्विनाम्

சிஷ்யா, இச்செயலைச் செய்து நீ எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்யவில்லை; ஏழை பிராமணனை சபிப்பது தவஸ்விகளின் தர்மம் அல்ல।

Verse 169

समो मानेऽपमाने च समलोष्टाश्मकांचनः । तपस्वी सिद्धिमायाति सुहृच्छत्रुसमाकृतिः

மரியாதை-அவமரியாதையில் சமமாக இருந்து, மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒரே பார்வையால் நோக்கி, நண்பன்-பகைவன் இருவரையும் ஒன்றுபோல் காணும் தவஸ்வி சித்தியை அடைவான்।

Verse 170

तस्मादजानता वत्स शप्तोऽयं ब्राह्मणस्त्वया । बाल्यभावात्प्रसादोऽस्य भूयोयुक्तो ममाज्ञया

ஆகையால், வத்ஸா, அறியாமையால் நீ இந்தப் பிராமணனை சபித்தாய்; உன் இளமைப் பிழையினால், என் ஆணைப்படி இப்போது அவனுக்கு இன்னும் பெரிய பிரசாதம் (அனுகிரகம்) அளித்து குற்றத்தை நீக்க வேண்டும்।

Verse 171

अथ श्रीवर्धनः प्राह प्रणिपत्य निजं गुरुम् । अमर्षवशमापन्नः कृतांजलिपुटः स्थितः

அப்போது ஸ்ரீவர்தனன் தன் குருவை வணங்கி, சினவசப்பட்டிருந்தாலும், கைகூப்பி நின்றவாறே உரைத்தான்।

Verse 172

अज्ञानाद्यदिवा ज्ञानान्मया यद्व्याहृतं वचः । तत्तथैव न संदेहस्तस्मान्मौनं गुरो कुरु

அறியாமையாலோ அறிவாலோ நான் கூறிய சொற்கள் அப்படியே உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, குருவே, மௌனம் காக்கவும்।

Verse 173

न मृषा वचनं प्रोक्तं स्वैरेणापि गुरो मया । किं पुनर्यत्तवार्थाय तस्मान्मौनं समाचर

குருவே, கவனக்குறைவிலும் நான் பொய்வாக்கு கூறியதில்லை; உங்கள் நோக்கத்திற்காக என்றால் இன்னும் எப்படிப் பொய் சொல்வேன்? ஆகவே மௌனம் கடைப்பிடியுங்கள்।

Verse 174

पश्चादुदयते सूर्यः शोषं याति महार्णवः । अपि मेरुश्च शीर्येत न मे स्यादन्यथा वचः

சூரியன் மேற்கில் உதித்தாலும், பேர்கடல் வறண்டாலும், மேருமலையும் சிதைந்தாலும்—என் சொல் வேறாகாது।

Verse 175

तमुवाच गुरुः शिष्यं स पुनः श्लक्ष्णया गिरा । जानाम्यहं न ते वाणी कथंचिज्जायतेऽन्यथा

அப்போது குரு சீடனை மீண்டும் மென்மையான மொழியில் கூறினார்—“உன் வாக்கு எவ்விதத்திலும் வேறாகாது என்று நான் அறிவேன்।”

Verse 176

सदा शिष्यो वयःस्थोपि शासनीयः प्रयत्नतः । किं पुनर्बाल एव त्वं तेन त्वां वच्मि भूरिशः

சிஷ்யன் வயதில் முதிர்ந்தவராயினும் எப்போதும் முயற்சியுடன் ஒழுக்கப்படுத்தப்பட வேண்டும்; நீயோ இன்னும் இளையவன்—ஆகையால் நான் உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்துகிறேன்।

Verse 177

धर्मं न व्ययते कोऽपि मुनीनां पूर्वसंचितम् । तपोधर्मविहीनानां गतिस्तेषां न विद्यते

முனிவர்கள் முன்னரே சேர்த்துத் தந்த தர்மத்தை யாரும் குறைக்க முடியாது; ஆனால் தவமும் தர்மமும் இல்லாதவர்களுக்கு நல்வழி இல்லை।

Verse 178

तस्मात्क्षमां पुरस्कृत्य वर्तितव्यं तपस्विभिः

ஆகையால் தவசிகள் மன்னிப்பை முன்னிலைப்படுத்தி நடக்க வேண்டும்।

Verse 179

न पापं प्रति पापः स्याद्बुद्धिरेषा सनातनी । आत्मनैव हतः पापो यः पापं तु समाचरेत्

பாவத்திற்கு பதிலாகப் பாவம் செய்யக் கூடாது—இது சனாதன அறிவு; பாவம் செய்பவன் தன்னாலேயே அழிகிறான்।

Verse 180

दग्धः स दहते भूयो हतमेवनिहंति च । सम्यग्ज्ञानपरित्यक्तो यः पापे पापमाचरेत्

எரிந்தது மீண்டும் எரிக்கிறது; கொல்லப்பட்டது மீண்டும் கொல்கிறது; சரியான ஞானத்தை விட்டுவிட்டு பாவத்திற்கு பதிலாகப் பாவம் செய்பவன் அழிவையே பெருக்குகிறான்।

Verse 181

उपकारिषु यः साधुः साधुत्वे तस्य को गुणः । अपकारिषु यः साधुः कीर्त्यते जनैः

உபகாரம் செய்தவர்களிடமே மட்டும் நற்குணன் என்றால், அந்த நற்குணத்தில் என்ன சிறப்பு? தீங்கு செய்தவர்களிடமும் நற்குணமாக இருப்பவனே மக்களால் புகழப்படுவான்।

Verse 182

एवमुक्त्वा स तं शिष्यं ततो मामिदमब्रवीत् । दयया परया युक्तः सुव्रतः शंसितव्रतः

சிஷ்யனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், அவர் என்னிடம் இச்சொற்களை உரைத்தார். பரம கருணையால் நிறைந்த, விரதங்களில் புகழ்பெற்ற சுவிரதர் கூறினார்।

Verse 183

नान्यथा वचनं भावि मम शिष्यस्य पन्नग । कञ्चित्कालं प्रतीक्षस्व तस्मात्सर्पवपुःस्थितः

ஓ பன்னகா! என் சிஷ்யனின் வாக்கு வேறாகாது; அது நிச்சயம் நிறைவேறும். ஆகவே சில காலம் காத்திரு—பாம்பு வடிவிலேயே நிலைத்திரு।

Verse 184

सर्प उवाच । कस्मिन्काले मुनिश्रेष्ठ शापो मेऽस्तमुपैष्यति । प्रसादं कुरु दीनस्य शापस्याज्ञानिनस्तथा

பாம்பு கூறியது—முனிவரே சிறந்தவரே! என் சாபம் எப்போது முடிவடையும்? நான் துன்புற்றவன்; சாபத்தின் இயல்பை அறியாதவன்—எனக்கு அருள் புரியுங்கள்।

Verse 185

सुव्रत उवाच । मुहूर्तमपि गीतादि यः करोति शिवालये । न तस्य शक्यते कर्तुं संख्या धर्मस्य भद्रक

சுவிரதர் கூறினார்—அன்பனே! சிவாலயத்தில் ஒரு முஹூர்த்தமாவது பாடல் முதலிய பக்திசெயல் செய்பவனுக்குக் கிடைக்கும் தர்மப் பயனை எண்ணிக்கையிட இயலாது।

Verse 186

मुहूर्तमपि यो विघ्नं करोति च महोत्सवे । तस्य पापस्य नो संख्या कर्तुं शक्या हि केनचित्

மகோத்ஸவத்தில் யார் ஒரு முஹூர்த்தமட்டும் தடையுண்டாக்குகிறாரோ, அவருடைய பாபத்தின் அளவை யாராலும் கணிக்க இயலாது।

Verse 188

शैवं षडक्षरं मंत्रं योजपेच्छ्रद्धयान्वितः । अपि ब्रह्मवधा त्पापं जातं तस्य प्रणश्यति

நம்பிக்கையுடன் சைவ ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிப்பவருக்கு, பிரம்மஹத்தையால் உண்டான பாபம்கூட அழிகிறது।

Verse 189

दशभिर्दिनजं पापं विंशत्या वत्सरोद्भवम् । षडक्षरस्य जाप्येन पापं क्षालयते नरः

பத்து ஜபத்தால் ஒரு நாளின் பாபம், இருபது ஜபத்தால் ஒரு ஆண்டின் பாபம்; ஷடக்ஷர ஜபத்தால் மனிதன் பாபத்தை கழுவுகிறான்।

Verse 190

तस्मात्त्वं जलमध्यस्थस्तं मंत्रं जप सादरम् । येन पापं क्षयं याति कृतमप्यन्यजन्मनि

ஆகையால் நீர் நடுவில் நிலைத்து, அந்த மந்திரத்தை பக்தியுடன் ஜபி; அதனால் பிறவியில்செய்த பாபம்கூட அழியும்।

Verse 191

यदा त्वां जलमध्यस्थं वत्सोनाम द्विजो रुषा । ताडयिष्यति दण्डेन तदा मोक्षमवाप्स्यसि

நீர் நடுவில் நீ இருக்கும் போது, ‘வத்ஸோ’ எனும் த்விஜன் கோபத்தால் தண்டத்தால் உன்னை அடிப்பான்—அப்பொழுது நீ மோட்சம் அடைவாய்।

Verse 192

तस्माद्गच्छ द्रुतं सर्प स्थानादस्माज्जलाशये । किञ्चिदिष्टं मया प्रोक्तो विरराम स सन्मुनिः

ஆகையால், ஓ நாகமே, இவ்விடத்திலிருந்து விரைந்து அந்த நீர்த்தேக்கத்திற்குச் செல். நான் நன்மையும் விருப்பமுமானதைச் சொல்லி, அந்த சன்முனி மௌனமானார்.

Verse 193

ततोऽहं दुःखसंयुक्तः संप्राप्तोऽत्र जलाशये । षडक्षरं जपन्मन्त्रं नित्यमेव व्यवस्थितः

அப்போது நான் துயரத்துடன் இப்புனித நீர்த்தேக்கத்துக்கு வந்து, தினந்தோறும் உறுதியுடன் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தேன்.

Verse 194

त्वत्प्रसादादहं मुक्तः सर्पत्वाद्ब्राह्मणोत्तम । किं करोमि प्रियं तेऽद्य तस्माच्छीघ्रतरं वद

ஓ பிராமணோத்தமரே! உங்கள் அருளால் நான் நாகத்தன்மையிலிருந்து விடுபட்டேன். இன்று உங்களுக்கு இனிய சேவை எதைச் செய்ய வேண்டும்? ஆகவே விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 195

वत्सोनाम न सन्देहः स त्वं यः कीर्तितो मम । सुव्रतेन विमानं मे पश्यैतदुपसर्पति

உன் பெயர் ‘வத்ஸ’ என்பதில் ஐயமில்லை; நான் கூறியவனே நீ. உன் நல்விரதத்தின் வலிமையால் பார், என் விமானம் இங்கே அணுகி வருகிறது.

Verse 196

ततः प्रोक्तो मया सम्यक्स सर्पो दिव्यरूपधृक् । भगवन्नुपदेशं मे किञ्चिद्देहि शुभाव हम्

அப்போது தெய்வீக ரூபம் கொண்ட அந்த நாகனை நான் முறையாகக் கூறினேன்: ‘பகவனே! எனக்கு மங்களம் தரும் சில உபதேசங்களை அருளுங்கள்.’

Verse 197

येन नो जायते दुःखं प्रियलोपसमुद्भवम् । न दारिद्यं न च व्याधिर्न च शत्रुपराभवः

இதனால் அன்புடையவற்றின் இழப்பால் உண்டாகும் துயரம் எழாது; வறுமையும் இல்லை, நோயும் இல்லை, பகைவரால் தோல்வியும் இல்லை।

Verse 198

अथोवाच स मां भूयः सोत्सुकः पुरुषोत्तमः । प्रश्नभारः समाख्यातस्त्वया मम द्विजोत्तम

அப்போது அந்த உயர்ந்தவர் மீண்டும் ஆவலுடன் என்னிடம் கூறினார்— ‘ஓ த்விஜோத்தமா! என் கேள்விகளின் முழுப் பாரத்தையும் நீ விளக்கினாய்.’

Verse 199

न चैतच्छक्यते वक्तुं विमाने समुपस्थिते । विस्तरात्तु ततो वच्मि संक्षेपेण तव द्विज

இப்போது விமானம் அருகில் இருப்பதால் விரிவாகச் சொல்ல இயலாது; ஆகவே ஓ த்விஜா, உனக்கு சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்।

Verse 200

शैवः षडक्षरो मन्त्रो नृणामशुभहारकः । स त्वया शक्तितो विप्र जपनीयो दिवानिशम्

சைவ ஆறெழுத்து மந்திரம் மனிதரின் அசுபத்தை அகற்றும்; ஓ விப்ரா, உன் ஆற்றலுக்கேற்ப பகலும் இரவும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 201

ततः प्राप्स्यत्यसंदिग्धं यद्यद्वांछसि चेतसा । स्वर्गं वा यदि वा मोक्षं विमुक्तः सर्वपातकैः

அந்த சாதனையால் நீ மனத்தில் விரும்பியதை நிச்சயமாகப் பெறுவாய்—சுவர்க்கமோ மோக்ஷமோ—அனைத்துப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவாய்।

Verse 202

मया हि सुमहत्पापं सर्वदा समनुष्ठितम् । तत्रापि मंत्रमाहात्म्यात्प्राप्ता लोका महोदयाः

நான் எப்போதும் மிகப் பெரிய பாவத்தைச் செய்தேன்; ஆயினும் மந்திரத்தின் மஹிமையால் மஹோதயமிக்க உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன்.

Verse 203

एको दानानि सर्वाणि यच्छति श्रद्धयान्वितः । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

ஒருவன் பக்தியுடன் எல்லா வகை தானங்களையும் அளிக்கிறான்; மற்றொருவன் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 204

सर्वतीर्थाभिषेकं च कुरुतेऽन्यो नरो द्विज । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

ஓ த்விஜரே! ஒருவன் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் ஷடக்ஷர மந்திரம் ஜபிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 205

चांद्रायणसहस्रं तु कुरुतेऽन्यो यथोचितम् । षडक्षरं जपेदन्यो मंत्रं ताभ्यां समं फलम्

மற்றொருவன் விதிப்படி ஆயிரம் சாந்திராயண விரதங்களைச் செய்கிறான்; இன்னொருவன் ஷடக்ஷர மந்திரம் ஜபிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமம் என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 206

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते सलिलाशयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे यावद्वर्षशतं नरः

மனிதன் மழைக்காலத்தில் வானின் கீழ் படுத்திருப்பான், குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்குவான், கோடையில் பஞ்சாக்னி தவம் செய்வான்—இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் முழுவதும்.

Verse 207

अन्यः षडक्षरं मन्त्रं शुचिः श्रद्धासमन्वितः । जपेदहर्निशं मर्त्यः फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

மற்றொருவன்—தூய்மையும் பக்திச் சிரத்தையும் உடைய மனிதன்—ஆறெழுத்து மந்திரத்தை இரவும் பகலும் ஜபித்தால், அதன் பலன் அவை இரண்டிற்கும் சமம் என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 208

पितृपक्षे सदा चैको गयायां श्राद्धमाचरेत् । अन्यः षडक्षरं मन्त्रं जपेत्ताभ्यां समं फलम्

பித்ருபக்ஷத்தில் ஒருவர் எப்போதும் கயாவில் ஸ்ராத்தம் செய்கிறார்; மற்றொருவர் ஆறெழுத்து மந்திரம் ஜபிக்கிறார்—பலன் இரண்டிற்கும் சமம்।

Verse 209

गोसहस्रं ददात्येकः कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

ஒருவர் கார்த்திக மாதத்தில் ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் ஆயிரம் பசுதானம் செய்கிறார்; மற்றொருவர் ஆறெழுத்து மந்திரம் ஜபிக்கிறார்—பலன் இரண்டிற்கும் சமம்।