Adhyaya 120

Verse 1

सूत उवाच । एवं शक्रादयो देवा जितास्ते तु रणाजिरे । महिषेण ततो राज्यं त्रैलोक्येऽपि चकार सः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு போர்க்களத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; அதன் பின் மகிஷன் மூன்று உலகங்களிலும் தன் ஆட்சியை நிறுவினான்.

Verse 2

यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु सारभूतं प्रपश्यति । गजवाजिरथाश्वादि सर्वं गृह्णाति सोऽसुरः

மூன்று உலகங்களில் அவன் சிறந்ததும் மதிப்புமிக்கதுமாகக் கண்ட யாவும்—யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் முதலியவை—அந்த அசுரன் அனைத்தையும் கைப்பற்றினான்.

Verse 3

एवं प्रवर्तमानस्य तस्य देवाः सवासवाः । वधार्थं मिलिताश्चक्रुः कथा दुःखसम न्विताः

அவன் இவ்வாறு நடந்து கொண்டிருக்கையில், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அவனை வதம் செய்யும் நோக்கில் ஒன்றுகூடினர்; அவர்களின் ஆலோசனை துயரால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । दृष्ट्वा तं माहिषं सर्वं व्यवहारं महोत्कटम्

அந்த நேரத்தில் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் அங்கு வந்தடைந்தார்; மகிஷனின் மிகக் கடுமையான முழு நடத்தையையும் கண்டு அனைத்தையும் உணர்ந்தார்.

Verse 5

ततश्च कथयामास सर्वं तेषां सविस्त रम् । तस्य संचेष्टितं भूरि लोकत्रयप्रपीडनम्

பின்னர் அவர் அவர்களிடம் அனைத்தையும் விரிவாகக் கூறினார்—மஹிஷனின் பல செயல்களையும், மூவுலகங்களின் மீது அவன் செய்த கொடிய ஒடுக்குமுறையையும்।

Verse 6

अथ तेषां महाकोपो भूय एवाभ्यवर्धत । नारदस्य वचः श्रुत्वा तादृग्लोककथोद्भवम्

பின்னர் நாரதரின் சொற்கள்—உலகங்களில் நிகழ்ந்தவற்றின் செய்தி—கேட்டு அவர்களின் மாபெரும் கோபம் மேலும் பெருகியது।

Verse 7

तेषां कोपोद्भवो घर्मो वक्त्रद्वारेण निर्ययौ । येन दिङ्मंडलं सर्वं तत्क्षणात्कलुषीकृतम्

அவர்களின் கோபத்திலிருந்து எழுந்த சுடும் வெப்பம் வாயிலின் வழியே வெளிப்பட்டு, கணநேரத்தில் முழு திசைமண்டலத்தையும் மாசுபடுத்தி இருளாக்கியது।

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे तत्र कार्तिकेयः समभ्ययात् । पप्रच्छ च किमेतद्धि देवानां कोपकारणम् । येन कालुष्यतां प्राप्तं दिक्चक्रं सकलं मुने च । नारद उवाच । एतेषां सांप्रतं स्कन्द मया वार्ता निवेदिता । त्रैलोक्यं दानवैः सर्वैर्यथा नीतं मदोत्कटैः

அந்நேரத்தில் அங்கே கார்த்திகேயர் வந்து கேட்டார்—“முனிவரே! தேவர்களின் கோபத்திற்குக் காரணம் என்ன? அதனால் முழு திசைச்சக்கரமும் மாசடைந்ததே.” நாரதர் கூறினார்—“ஸ்கந்தா! நான் இப்பொழுதே அவர்களுக்கு செய்தி தெரிவித்தேன்—மதத்தால் அகந்தை கொண்ட எல்லா தானவர்களும் எவ்வாறு மூவுலகங்களையும் தங்கள் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவந்தார்களோ என்று.”

Verse 10

स्त्रीरत्नमश्वरत्नं वा न किंचित्कस्यचिद्गृहे । ते दृष्ट्वा मोक्षयंति स्म दुर्निवार्या मदोत्कटाः

எவருடைய வீட்டிலும் ஸ்திரீரத்தினமோ அஸ்வரத்தினமோ எதுவும் எஞ்சவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அடக்கமுடியாதவர்கள், மத அகந்தையால் மயங்கியவர்கள், கண்டதையெல்லாம் பறித்துச் சென்றார்கள்।

Verse 11

तच्छ्रुत्वा कार्तिकेयस्य विशेषात्संप्रजायत । वक्त्रद्वारेण देवानां यथा कोपः समागतः

அதைக் கேட்டவுடன் கார்த்திகேயரின் கோபம் மிகுந்த தீவிரத்துடன் எழுந்தது; தேவர்களின் சினம் வாயிலாக வெளிப்பட்டதுபோலவே.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे जाता तत्कोपांते कुमारिका । सर्वलक्षणसंपन्ना दिव्यतेजोऽन्विता शुभा

அந்தக் கணமே, அந்தக் கோபத்தின் முடிவில், ஒரு கன்னி பிறந்தாள்—அனைத்து நல்விலக்கணங்களும் நிறைந்தவள், தெய்வீகத் தேஜஸால் ஒளிர்வாள், முழுமையாக மங்களமயி.

Verse 13

कार्तिकेयस्य कोपेन कोपे मिश्रे दिवौकसाम् । यस्माज्जातात्र सा कन्या तस्मात्कात्यायनी स्मृता

கார்த்திகேயரின் கோபத்திலிருந்து—தேவர்களின் கோபத்துடன் கலந்த அந்தக் கோபத்திலிருந்து—அக்கன்னி பிறந்ததால், அவள் ‘காத்யாயனி’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறாள்.

Verse 14

ततस्तस्या ददौ वज्रमायुधं त्रिदशाधिपः । शक्तिं स्कन्दः सुतीक्ष्णाग्रां चापं देवो जनार्दनः

அப்போது முப்பத்து தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் அவளுக்கு வஜ்ராயுதத்தை அளித்தான்; ஸ்கந்தன் கூர்மையான முனையுடைய சக்தியை அளித்தான்; தேவன் ஜனார்தனன் வில்லைக் கொடுத்தான்.

Verse 15

त्रिशूलं च महादेवः पाशं च वरुणः स्वयम् । आदित्यश्च सितान्बाणांश्चंद्रमाश्चर्म चोत्तमम्

மகாதேவன் அவளுக்கு திரிசூலத்தை அளித்தான்; வருணன் தானே பாசத்தை அளித்தான்; ஆதித்யன் வெண்மையான அம்புகளைத் தந்தான்; சந்திரன் சிறந்த கேடயத்தை வழங்கினான்.

Verse 16

निस्त्रिंशं निरृतिस्तुष्ट उल्मुकं च हुताशनः । वायुश्च च्छुरिकां तीक्ष्णां धनदः परिघं तथा

மகிழ்ந்த நிருதி அவளுக்கு வாளை அளித்தாள்; ஹுதாசனன் (அக்னி) எரியும் உல்முகத்தைத் தந்தான்; வாயு கூரிய ச்சுரிகையைத் தந்தான்; தனதன் (குபேரன்) அதுபோல இரும்புக் பரீகத்தையும் வழங்கினான்।

Verse 17

दण्डं प्रेताधिपो रौद्रं वधाय सुरविद्विषाम् । द्वादशैवं समालोक्य साऽयुधानि द्विजोत्तमाः

பிரேதாதிபதி (யமன்) தேவர்களின் பகைவரை அழிக்கக் கொடிய தண்டத்தை அளித்தான். ஓ த்விஜோத்தமா! இவ்வாறு அந்தப் பன்னிரண்டு தெய்வ ஆயுதங்களையும் ஒன்றாகக் கண்டு, அவர்கள் வதத்திற்குத் தயாராயினர்।

Verse 18

कात्यायनी ततश्चक्रे भुजद्वादशकं तदा । जग्राह च द्रुतं तानि सुरास्त्राणि दिवौकसाम्

அப்போது காத்யாயனி பன்னிரண்டு கரங்களை வெளிப்படுத்தி, விண்ணுலகத் தேவர்களின் அந்தத் தேவாஸ்திரங்களை விரைவாக ஏற்றுக் கொண்டாள்।

Verse 19

ततः प्रोवाच तान्सर्वान्संप्रहृष्टतनूरुहा । यदर्थं विबुधश्रेष्ठाः सृष्टा तद्ब्रूत मा चिरम्

பின்னர் ஆனந்த ரோமாஞ்சம் கொண்ட தேவி அவர்களையெல்லாம் நோக்கி—“விபுதச்ரேஷ்டர்களே! எந்த நோக்கத்திற்காக நான் தோன்றினேனோ, அதைத் தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்” என்றாள்।

Verse 20

सर्वं कार्यं करिष्यामि युष्माकं नात्र संशयः । देवा ऊचुः । महिषो दानवो रौद्रः समुत्पन्नोऽत्र सांप्रतम्

“உங்களுக்குரிய எல்லாக் காரியங்களையும் நான் நிறைவேற்றுவேன்; இதில் ஐயமில்லை.” தேவர்கள் கூறினர்—“இப்போது இங்கே மகிஷன் எனும் கொடிய தானவன் தோன்றியுள்ளான்.”

Verse 21

अवध्यः सर्वभूतानां मानुषाणां विशेषतः । मुक्त्वैकां योषितं तेन त्वमस्माभिर्विनिर्मिता

அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும்—சிறப்பாக மனிதர்களுக்கும்—அவத்யன். ஒரே ஒரு பெண்ணைத் தவிர அவனை வதைக்க இயலாது; ஆகையால் உன்னை நாங்கள் உருவாக்கினோம்.

Verse 22

तस्मात्त्वं सांप्रतं गच्छ विंध्याख्यं पर्वतोत्तमम् । तपस्तत्र कुरुष्वोग्र तेजो येनाभिवर्धते

ஆகையால் இப்போது ‘விந்த்ய’ எனப்படும் சிறந்த மலையிடம் செல். அங்கே கடுந்தவம் செய்; அதனால் உன் தெய்வீகத் தேஜஸ் பெருகும்.

Verse 23

ततस्तु तेजःसंयुक्तां त्वां ज्ञात्वा वयमेव हि । अग्रे धृत्वा करिष्यामो युद्धं तेन दुरात्मना

பின்பு நீ அந்தச் சேர்க்கப்பட்ட தேஜஸால் நிறைந்தவள் என அறிந்து, நாங்களே உன்னை முன்னணியில் நிறுத்தி அந்தத் துராத்மாவுடன் போர் செய்வோம்.

Verse 24

ततस्त्वच्छस्त्रनिर्दग्धः पंचत्वं स प्रयास्यति । वयं च त्रिदशैश्वर्यं लभिष्यामो हतद्विषः

அப்போது உன் ஆயுதங்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு அவன் அழிவை அடைவான்; நாங்கள் பகைவரை அழித்து முப்பது தேவர்களின் ஆட்சிச் செல்வத்தை மீண்டும் பெறுவோம்.