Adhyaya 107

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अष्टषष्टिरियं प्रोक्ता या त्वया सूतनन्दन । क्षेत्राणां देवदेवस्य कथं सा तत्र संस्थिता । एतत्सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—“ஓ சூதனந்தனே! தேவர்களின் தேவனுடைய புனிதக் க்ஷேத்ரங்களாகிய இந்த ‘அறுபத்தாறு’ என்று நீ கூறினாய். அவை அங்கே எவ்வாறு நிறுவப்பட்டன? அனைத்தையும் விளக்கி உரை; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல்.”

Verse 2

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिः प्रकीर्तितः । तथापि कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्वा पिनाकिनम्

சூதர் கூறினார்—“நீங்கள் எழுப்பிய கேள்விகளின் பாரம் மிகப் பெரியது; ஆயினும் பினாகினை (சிவனை) வணங்கி நான் இதை உரைப்பேன்।”

Verse 3

चमत्कारपुरेऽवासीत्पूर्वं ब्राह्मणसत्तमः । वत्सस्यान्वयसंभूतश्चित्रशर्मा महायशाः

முன்னொரு காலத்தில் சமத்காரபுரத்தில் வத்ஸ வம்சத்தில் பிறந்த, பெரும் புகழுடைய சித்ரசர்மன் என்னும் சிறந்த பிராமணன் வாழ்ந்தான்।

Verse 4

तस्य बुद्धिरियं जाता पाताले हाटकेश्वरम् । अत्रानीय ततो भक्त्या पूजयामि दिवानिशम्

அப்போது அவன் உள்ளத்தில் இவ்வுறுதி எழுந்தது—“பாதாளத்திலிருந்து ஹாடகேஸ்வரரை இங்கு கொண்டு வந்து, பக்தியுடன் பகலும் இரவும் வழிபடுவேன்।”

Verse 5

एवं स निश्चयं कृत्वा तपश्चके ततः परम् । नियतो नियताहारः परां निष्ठां समाश्रितः

இவ்வாறு உறுதியான தீர்மானம் செய்து, பின்னர் அவன் தவம் மேற்கொண்டான். கட்டுப்பாட்டுடன், அளவான உணவுடன், உயர்ந்த நிலைத்தன்மையைச் சார்ந்தான்।

Verse 6

तस्यापि भगवाञ्छंभुः कालेन महता ततः । संतुष्टो ब्राह्मण श्रेष्ठास्ततः प्रोवाच सादरम्

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் தவத்தால் பகவான் சம்பு திருப்தியடைந்தார். அப்போது அந்தச் சிறந்த பிராமணனை அன்புடன் உரைத்தார்।

Verse 7

वरं प्रार्थय विप्रेन्द्र यत्ते मनसि वर्तते । अपि त्रैलोक्यराज्यं ते तुष्टो दास्याम्यसंशयम्

“விப்ரேந்திரனே! உன் மனத்தில் இருப்பதை வரமாகக் கேள். நான் மகிழ்ந்தேன்; ஐயமின்றி மூவுலக அரசாட்சியையும் உனக்குத் தருவேன்.”

Verse 8

तस्मात्प्रार्थय ते नित्यं यत्र चित्ते व्यवस्थितम् । दुर्लभं सर्वदेवानां मनुष्याणां विशेषतः

ஆகையால் உன் உள்ளத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதையே நீ எப்போதும் வேண்டிக்கொள்; அது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அரிது, மனிதர்களுக்கு மேலும் அரிது.

Verse 9

चित्रशर्मोवाच । यदि तुष्टोसि मे देव वरं चेन्मे प्रयच्छसि । तदत्रागच्छ पातालाल्लिंगरूपी सुरेश्वर

சித்ரசர்மன் கூறினான்— தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், தேவர்களின் ஈசனே, பாதாளத்திலிருந்து இங்கே லிங்கரூபமாக வாரும்.

Verse 10

यत्पाताले स्थितं लिंगं ब्रह्मणा संप्रतिष्ठितम् । हाटकेश्वरसंज्ञं तु तदिहायातु सत्व रम्

பாதாளத்தில் நிலைத்திருக்கும், பிரம்மனால் பிரதிஷ்டிக்கப்பட்ட, ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த லிங்கம் விரைவாக இங்கே வருக.

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । अचलं सर्वलिंगं स्यात्सर्वत्रापि द्विजोत्तम । कि पुनः प्रथमं यच्च ब्रह्मणा निर्मितं स्वयम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— ஓ த்விஜோத்தமா! எங்கும் எல்லா லிங்கங்களும் அசையாதவையே; அப்படியிருக்க, பிரம்மா தாமே உருவாக்கிய அந்த ஆதிலிங்கம் எவ்வளவோ அதிகமாக அசையாதது.

Verse 12

तस्मात्थापय लिंगं तद्धाटकेन द्विजोत्तम । हाटकेश्वरसंज्ञं तु लोके ख्यातं भविष्यति

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமா! அந்த லிங்கத்தை ஹாடகம் (தங்கம்) கொண்டு நிறுவு; அது உலகில் ‘ஹாடகேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறும்.

Verse 15

चित्रशर्माऽपि कृत्वाथ प्रासादं सुमनोहरम् । तत्र हेममयं लिंगं स्थापयामास भक्तितः

அப்போது சித்ரசர்மனும் மிக மனோகரமான பிராசாத (கோவில்) ஒன்றை அமைத்து, அங்கே பக்தியுடன் பொன்னாலான லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 16

शास्त्रोक्तेन विधानेन पूजां चक्रे च नित्यशः । ततस्त्रैलोक्य विख्यातं तल्लिंगं तत्र वै द्विजाः

சாஸ்திர விதிப்படி அவன் தினந்தோறும் பூஜை செய்தான்; அப்போது, ஓ த்விஜர்களே, அந்த லிங்கம் மும்முலகிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 17

दूरादभ्येत्य लोकाश्च पूजयंति ततः परम् । अथ तत्र द्विजा येऽन्ये संस्थिता गुणवत्तराः

தூரத்திலிருந்தும் மக்கள் வந்து மேலும் மேலும் பக்தியுடன் வழிபட்டனர்; அங்கே மற்ற த்விஜர்களும் இருந்தனர்—மேன்மையான குணங்களுடையோர்।

Verse 18

तेषां स्पर्धा ततो जाता दृष्ट्वा तस्य विचेष्टितम् । एकस्थानप्रसूतानां सर्वेषां गुणशालिनाम्

அவனுடைய நடத்தை கண்டதும் அவர்களிடையே போட்டி எழுந்தது—ஒரே இடத்திலும் ஒரே குலச் சமூகத்திலும் பிறந்த, அனைவரும் நற்குணமுடையோர்।

Verse 19

अयं गुणविहीनोऽपि प्रख्यातो भुवनत्रये । हराराधनमासाद्य यस्मात्तस्माद्वयं हरम् । तदर्थे तोषयिष्यामः साम्यं येन प्रजायते

‘இவன் குணமற்றவனாயினும் மும்முலகிலும் புகழ்பெற்றான்; காரணம் ஹரனின் ஆராதனையை அடைந்தான். ஆகவே நாமும் அதே நோக்கத்திற்காக ஹரனைத் திருப்திப்படுத்துவோம்; அதனால் சமநிலை உண்டாகும்.’

Verse 20

अष्टषष्टिः स्मृता लोके क्षेत्राणां शूलपाणिनः । यत्र सान्निध्यमभ्येति त्रिकालं परमेश्वरः

உலகில் சூலபாணியின் அறுபத்தெட்டு புனிதக் க்ஷேத்ரங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன; அங்கு பரமேஸ்வரன் மும்முறையும் சாந்நித்யம் அருள்கிறான்।

Verse 22

अष्टषष्टिश्च गोत्राणामस्माकं चात्र संस्थिता । एतेन मूढमनसा सार्धं सामान्यलक्षणा

எங்களுடைய கோத்திரங்களும் அறுபத்தெட்டும் இங்கே நிறுவப்பட்டுள்ளன; இந்த மயங்கிய மனத்தவனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் ஒரே வெளிப்புற இலக்கணமுடையவர்கள்।

Verse 23

तथा सर्वैश्च सर्वाणि क्षेत्रलिंगानि कृत्स्नशः । आनेतव्यानि चाराध्य तपःशक्त्या महेश्वरम्

ஆகையால் அனைவரும் எல்லாக் க்ஷேத்ரலிங்கங்களையும் முழுமையாக ஒன்றுசேர்த்து கொண்டு வர வேண்டும்; தவவலிமையால் மகேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 24

एतेषां सर्वगोत्राणामानेष्यति च शंकरः । यद्गोत्रं क्षेत्रसंयुक्तं यच्चान्यद्वा भविष्यति

இவ்வெல்லா கோத்திரங்களையும் சங்கரன் ஒன்றுசேர்த்து வருவான்; க்ஷேத்ரத்துடன் இணைந்த கோத்திரமாயினும், பிறகு தோன்றும் வேறொன்றாயினும்।

Verse 25

ततस्ते शर्मसंयुक्ताः सर्व एव द्विजोत्तमाः । चक्रुस्तपःक्रियां सर्वे दुष्करां सर्वजन्तुभिः

அப்போது அந்தத் த்விஜோத்தமர்கள் அனைவரும் மங்களத் திடநம்பிக்கையுடன் நிறைந்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் கடினமான தவநெறியை அனைவரும் மேற்கொண்டனர்।

Verse 26

जपैर्होमोपवासैश्च नियमैश्च पृथग्विधैः । बलिपूजोपहारैश्च स्नानदानादिभिस्तथा

ஜபம், ஹோமம், உபவாசம் மற்றும் பலவகை நியமங்களால்; பலி, பூஜை, உபஹாரம், மேலும் ஸ்நான‑தானம் முதலியவற்றாலும்—அவர்கள் தம் விரத‑அனுஷ்டானங்களை நிறைவேற்றினர்।

Verse 27

लिंगं संस्थाप्य देवस्य नाम्ना ख्यातं द्विजेश्वरम् । मनोहरतरे प्रोच्चे प्रासादे पर्वतोपमे

அவர்கள் இறைவனின் லிங்கத்தை நிறுவினர்; அது தெய்வநாமத்தால் ‘த்விஜேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதை மலைபோல் மாபெரும், மிக மனோகரமான உயர்ந்த பிராசாதத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தனர்।

Verse 28

त्यक्त्वा गृहक्रियाः सर्वास्तथा यज्ञसमुद्भवाः । अन्याश्च लोकयात्रोत्थास्तोषयंति महेश्वरम्

அவர்கள் எல்லா இல்லறக் கடமைகளையும், யாகத்திலிருந்து எழும் விதிகளையும், உலக வாழ்வோட்டத்துடன் தொடர்புடைய பிற செயல்களையும் விட்டு, மகேஸ்வரனை மட்டுமே திருப்திப்படுத்த முயன்றனர்।

Verse 29

एवमाराध्यमानोऽपि सन्तोषं परमेश्वरः । नाभ्यगच्छत्परां तुष्टिं कथंचिदपि स द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! இவ்வாறு ஆராதிக்கப்பட்டபோதிலும் பரமேஸ்வரனுக்கு நிறைவு உண்டாகவில்லை; எவ்விதத்திலும் அவர் பரமத் திருப்தியை அடையவில்லை।

Verse 30

ततो वर्षसहस्रांते समाराध्य महेश्वरम् । न च किञ्चित्फलं प्राप्ता यावत्क्रुद्धास्ततोऽखिलाः

அப்போது மகேஸ்வரனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் முறையாக ஆராதித்தபோதிலும் அவர்களுக்கு எந்தப் பலனும் கிடைக்கவில்லை; அதனால் இறுதியில் அவர்கள் அனைவரும் கோபமடைந்தனர்।

Verse 31

अस्य मूर्खतमस्याऽपि त्वं शूलिंश्चित्रशर्मणः । सुस्तोकेनाऽपि कालेन सन्तोषं परमं गतः

இந்த மிக மூடனுக்காகவும், ஓ சூலினே, நீ சித்ரசர்மனைப் பற்றி மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே பரம திருப்தி அடைந்தாய்।

Verse 32

वयं वार्धक्यमापन्ना बाल्यात्प्रभृति शंकरम् । पूजयन्तोऽपि नो दृष्टस्तथाऽपि परमेश्वर

நாங்கள் சிறுவயதிலிருந்தே சங்கரனை வழிபட்டு முதுமையை அடைந்தோம்; ஆனாலும், ஓ பரமேஸ்வரா, உம்மை தரிசிக்கவில்லை।

Verse 33

तस्मात्सर्वे प्रकर्तव्यं हव्यवाहप्रवेशनम् । अस्माभिर्निश्चयो ह्येष तवाग्रे सांप्रतं कृतः

ஆகையால் நாம் அனைவரும் அக்னியில் பிரவேசிக்க வேண்டும்; இது உம்முன் இப்பொழுதே எடுத்த எங்கள் உறுதியான தீர்மானம்।

Verse 34

ततश्चाहृत्य काष्ठानि सर्वे ते द्विजसत्तमाः । ईश्वरं मनसि ध्यात्वा चिताश्चक्रुः पृथग्विधाः

அப்போது அந்த சிறந்த இருபிறப்பினர் விறகுகளை கொண்டு வந்து, மனத்தில் ஈசுவரனைத் தியானித்து, பலவகையாகத் தனித்தனியாகச் சிதைகளை அமைத்தனர்।

Verse 35

तथा सर्वं क्रियाकल्पं स्नानदानादिकं च यत् । कृत्वा ते ब्राह्मणाः सर्वे सुसमिद्धहुताशनम्

அதேபோல் ஸ்நானம், தானம் முதலிய எல்லா விதிகளையும் செய்து முடித்து, அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் ஹுதாசனத்தை நன்கு ஏற்றி, தீப்பொறி பிரகாசமாக எரியச் செய்தனர்।

Verse 36

यावत्कृत्वा सुतैः सार्धं प्रविशंति समाहिताः । तावत्स भगवांस्तुष्टस्तेषां संदर्शनं ययौ

அவர்கள் தம் புதல்வர்களுடன் மனம் ஒருமித்து உள்ளே புக நெருங்கிய அதே வேளையில், திருப்தியுற்ற பகவான் அவர்களுக்குக் காட்சியளித்தார்।

Verse 37

अब्रवीच्च विहस्योच्चैर्मेघगम्भीरया गिरा । सर्वांस्तान्ब्राह्मणश्रेष्ठान्मृतान्संजीवयन्निव

பின்னர் அவர் உரக்கச் சிரித்தபடி, மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் பேசினார்; அந்தச் சொற்கள் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தோரை மரணத்திலிருந்து உயிர்ப்பித்ததுபோல் இருந்தது।

Verse 38

भो भो ब्राह्मणशार्दूला मा मैवं साहसं महत् । यूयं कुरुत मद्वाक्यात्संतुष्टस्य विशेषतः

ஓ பிராமணப் புலிகளே! இவ்வாறு இத்தனை பெரிய துணிச்சலான செயலைச் செய்யாதீர்கள். என் சொல்லின்படியே செய்க—இப்போது நான் மிகவும் திருப்தியடைந்திருக்கிறேன்.

Verse 39

तस्माद्वदत यच्चित्ते युष्माकं चैव संस्थितम् । येन दत्त्वा प्रगच्छामि स्वमेव भुवनं पुनः

ஆகையால் உங்கள் உள்ளத்தில் நிலைத்திருப்பதைச் சொல்லுங்கள்; அதை அருளி நான் மீண்டும் என் சொந்த உலகத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 40

ब्राह्मणा ऊचुः । अस्मिन्क्षेत्रे सुरश्रेष्ठ पुरस्यास्य च संनिधौ । क्षेत्राणामष्टषष्टिर्या धन्या संकीर्त्यते जनैः

பிராமணர்கள் கூறினர்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! இக் க்ஷேத்திரத்தில், இந்நகரின் அருகில், மக்கள் போற்றி உரைக்கும் அறுபத்தெட்டு புனிதத் தீர்த்தக் க்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன।

Verse 41

सदाभ्यैतु समं लिंगैस्तैराद्यैः सुरसत्तम । येनामर्षप्रशांतिर्नः सर्वेषामिह जायते

தேவர்களில் சிறந்தவரே, அந்த ஆதிமூல லிங்கங்கள் எப்போதும் இங்கே ஒன்றாகச் சமமாகத் தங்கியிருக்கட்டும்; இதனால் எங்களெல்லோரின் கோபமும் போட்டியும் இத்தலத்தில் அடங்கட்டும்।

Verse 42

एष संस्पर्धतेऽस्माभिः सर्वैर्गुणविवर्जितः । त्वल्लिंगस्य प्रभावेन तस्मादेतत्समाचर

இவன் குணமற்றவனாயிருந்தும் எங்களெல்லோருடனும் போட்டியிடுகிறான்; ஆகவே உமது லிங்கத்தின் பிரபாவத்தால் இந்தச் சச்சரவைக் குளிர்த்தும் தீர்வை நிகழ்த்துவீராக।

Verse 43

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे विप्रो ज्ञात्वा तं वरदं हरम् । उवाच स्पर्धया युक्तश्चित्रशर्मा महेश्वरम्

சூதர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் பிராமணன் சித்ரசர்மா, ஹரன் வரமளிப்பவன் என அறிந்து, போட்டியால் நிறைந்து மகேஸ்வரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 44

चित्रशर्मोवाच । एतैः प्राणपरित्यागमारभ्य तदनतरम् । तुष्टिं नीतोऽसि देवश कृत्वा च सुमहत्तपः

சித்ரசர்மா கூறினான்—தேவேசா, இவர்கள் உயிர்துறப்பைத் தொடங்கிய அதே தருணத்திற்குப் பின்னரே, நீ மிகப் பெரிய தவம் செய்து திருப்தியடைந்தாய்।

Verse 46

मया स्पर्द्धमानैश्च केवलं गुणगर्वितैः । तस्मादेषो न दातव्यत्वं त्वया किंचित्सुरेश्वर

அவர்கள் தங்கள் குணப் பெருமிதத்தால் மட்டும் என்னுடன் போட்டியிடுகிறார்கள்; ஆகவே, சுரேஸ்வரா, அவர்களுக்கு நீ எதையும் அளிக்க வேண்டாம்।

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवाञ्छशिशेखरः । चिन्तयामास चित्तेन किमत्र सुकृतं भवेत्

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட பரமன் சந்திரசேகரன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்—“இங்கே உண்மையான புண்ணியமும் தர்மமும் தரும் செயல் எது?”

Verse 48

एते ब्राह्मणशार्दूला विनाशं यांति मत्कृते । एषोऽपि सर्वसंसिद्धो गणतुल्यो द्विजोत्तमः

“புலி போன்ற இப் பிராமணர்கள் என் காரணமாக அழிவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். மேலும் இவ்வுயர்ந்த இருபிறப்பாளனும்—முழுச் சித்தியுடையவன்—சிவகணத்துக்கு ஒப்பானவனாகிவிட்டான்.”

Verse 49

तस्माद्द्वाभ्यां मया कार्यं क्षेत्रे सौख्यं यथा भवेत् । ब्राह्मणानां विशेषेण तथा चात्र निवासिनाम्

“ஆகையால், நீங்கள் இருவரின் மூலம் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நலமும் சுகமும் நிலவுமாறு நான் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாகப் பிராமணர்களுக்கும், இங்கு வாழ்பவர்களுக்கும்.”

Verse 50

ममापि सर्वदा चित्ते कृत्यमेतद्धि वर्तते । एक स्थाने करोम्येव सर्वक्षेत्राणि यानि मे

“இந்தக் கடமை எப்போதும் என் உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. என் எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களையும் நான் நிச்சயமாக ஒரே இடத்தில் ஒன்றாக்குவேன்.”

Verse 51

भविष्यति तथा कालो रौद्रः कलिसमुद्भवः । तत्र क्षेत्राणि तीर्थानि नाशं यास्यंति भूतले

“கலியிலிருந்து எழும் ஒரு கொடிய காலம் வரும்; அப்போது பூமியில் உள்ள க்ஷேத்திரங்களும் தீர்த்தங்களும் சிதைவும் அழிவும் அடையும்.”

Verse 52

सत्तीर्थैस्तद्भयात्सर्वैः क्षेत्रमेतत्समाश्रितम् । आनयिष्याम्यहमपि स्वानि क्षेत्राणि कृत्स्नशः

ஆகையால் அந்த (கலியால் உண்டான) அச்சத்தினால் எல்லா சத்தீர்த்தங்களும் இக்க்ஷேத்திரத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தன. நானும் என் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களை முழுமையாக இங்கே கொண்டு வருவேன்.

Verse 53

ततस्तं चित्रशर्माणं प्राह चेदं महेश्वरः । शृणु मद्वचनं कृत्स्नं कुरुष्व तदनंतरम्

அப்போது மகேஸ்வரன் அந்த சித்ரசர்மனை நோக்கி— ‘என் முழு வாக்கையும் கேள்; அதன்பின் உடனே அதைச் செய்’ என்று கூறினான்.

Verse 54

अत्र क्षेत्राणि सर्वाणि मदीयानि द्विजोत्तम । समागच्छंतु विप्राश्च प्रभवंतु प्रहर्षिताः

ஓ த்விஜோத்தமா, என் எல்லாப் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களும் இங்கே கூடட்டும்; பிராமணர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் வந்து ஆனந்தத்தில் செழிக்கட்டும்.

Verse 55

तवापि योग्यतां श्रेष्ठां करिष्यामि महामते । यदि मे वर्तसे वाक्ये मुक्त्वा स्पर्द्धां द्विजोद्भवाम्

ஓ மகாமதியே, உனக்கும் நான் உச்சமான தகுதியையும் அதிகாரத்தையும் அளிப்பேன்—பிராமணப் பெருமிதத்தில் பிறந்த போட்டியை விட்டுவிட்டு என் வாக்கின்படி நடந்தால்.

Verse 56

तुरीयमपि ते गोत्रं वेदोक्तेन क्रमेण च । आद्यतां चापि ते सर्वे कीर्तयिष्यंति ते द्विजाः

வேதத்தில் கூறிய முறையின்படி உனக்காக நான்காவது கோத்திரமும் நிறுவப்படும்; மேலும் அந்த எல்லாப் பிராமணர்களும் உன் ஆத்யத்தையும் (முதன்மையையும்) புகழ்ந்து உரைப்பார்கள்.

Verse 57

तथान्यदपि सन्मानं तव यच्छामि च द्विज । आचन्द्रार्कमसंदिग्धं पुत्रपौत्रादिकं च यत्

ஓ த்விஜரே! உமக்கு மேலும் ஒரு சன்மானத்தையும் அருள்கிறேன்—சந்திரன் சூரியன் நிலைக்கும் வரை உறுதியானதாக—மகன், பேரன் முதலான சந்ததி வரமும் உடனாக।

Verse 58

त्वदन्वये भविष्यंति पुत्रपौत्रास्तथा परे । कृत्ये श्राद्धे तर्पणे वा क्रियमाणे विधानतः

உமது வம்சத்தில் மகன், பேரன் மற்றும் மேலும் சந்ததி நிச்சயமாக உண்டாகும். ச்ராத்தமோ தர்ப்பணமோ விதிப்படி செய்யப்படின் அவை யதாவிதமாக நிறைவேறும்।

Verse 59

आद्यस्य वत्ससंज्ञस्य नाम उच्चार्य गोत्रजम् । ततो नामानि चाप्येवं कीर्तयिष्यंति भक्तितः

முதலில் ‘வத்ஸ’ என அழைக்கப்படும் ஆதிப் பூர்விகரின் பெயரை கோத்திரத்துடன் உச்சரிப்பார்கள். பின்னர் அதே முறையில் பிற பெயர்களையும் பக்தியுடன் கீர்த்திப்பார்கள்।

Verse 60

ततः संतर्पयिष्यंति पितॄनथ पितामहान् । तथान्यानपि बंधूंश्च सुहृत्संबंधिबांधवान्

பின்னர் அவர்கள் பித்ருக்கள் மற்றும் பிதாமஹர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வார்கள்; அதுபோல மற்ற உறவினர், நண்பர், தொடர்பினர், குலத்தாருக்கும் செய்வார்கள்।

Verse 61

त्वदन्वये विना नाम्ना त्वदीयेन विमोहिताः । ये पितॄंस्तर्पयिष्यंति तेषां व्यर्थं भविष्यति

ஆனால் உமது வம்சத்தில் மயக்கத்தால் உமது பெயரை உச்சரிக்காமல் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வோர், அவர்களுடைய அந்த தர்ப்பணம் பயனற்றதாகும்।

Verse 62

श्राद्धं वा यदि वा दानं तर्पणं वा त्वदुद्भवम् । तस्मादहंकृतिं मुक्त्वा मामाराधय केवलम्

சிராத்தமோ தானமோ தர்ப்பணமோ—உன்னால் எது உண்டாகினும்—அகந்தையை விட்டுத் தனியே என்னையே ஆராதனை செய்।

Verse 63

येन सिद्धोऽपि संसिद्धिं परामाप्नोषि शाश्वतीम् । एवं संबोध्य तं विप्रं कृत्वाद्यमपि पश्चिमम्

இதனால் நீ ஏற்கெனவே सिद्धனாக இருந்தாலும், பரமமும் நித்தியமும் ஆன முழுச் सिद्धியை அடைவாய். இவ்வாறு அந்த விப்ரனை அறிவுறுத்தி, தொடக்கத்தையும் முடிவாக்கி விஷயத்தை நிறைவு செய்தான்.

Verse 64

ततस्तान्ब्राह्मणानाह प्रासादः क्रियतामिति । गोत्रंगोत्रं पुरस्कृत्य स्थाप्यं लिंगमनुत्तमम् । येन संक्रमणं तेषु मम संजायतेद्विजाः

பின்னர் அவர் அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறினார்—“ஒரு பிராசாதம் (கோவில்) கட்டப்படுக.” கோத்திரம் கோத்திரமாக முறையாக மதித்து, ஒப்பற்ற லிங்கத்தை நிறுவுங்கள்; அதனால், ஓ த்விஜர்களே, அவர்களிடையே என் அருள்மிகு ‘சங்க்ரமணம்’ (உயிர்க்காப்பு-இணைப்பு) உண்டாகும்.

Verse 65

अथ ते ब्राह्मणास्तत्र भूमिभागान्मनोहरान् । दृष्ट्वादृष्ट्वा प्रचक्रुश्च प्रासादान्हर्षसंयुताः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அங்குள்ள மனம்கவரும் நிலப்பகுதிகளை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் பிராசாதங்கள் (கோவில்கள்) கட்டத் தொடங்கினர்.

Verse 66

अष्टषष्टिमितान्दिव्यान्कैलासशिखरोपमान् । तेषु संस्थापयामासु लिङ्गानि विविधानि च । क्षेत्रेक्षत्रे च यन्नाम तत्तत्संज्ञां प्रचक्रिरे

அவர்கள் அறுபத்தெட்டு (68) தெய்வீகப் பிராசாதங்களை கட்டினர்; அவை கைலாசச் சிகரங்களைப் போன்றவை. அவற்றில் பலவகை லிங்கங்களை நிறுவினர்; மேலும் ஒவ்வொரு க்ஷேத்திரம், ஒவ்வொரு ஊரிலும் நிலவிய பெயரையே அதற்குரிய (லிங்க/தல) பெயராக வைத்தனர்.

Verse 67

अथ तेषां पुनर्दृष्टिं गत्वा देवस्त्रिलोचनः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं कस्मिंश्चित्कालपर्यये । आराधितस्तपःशक्त्या लिंगसंस्थापनादनु

பின்னர் சில காலம் கடந்தபின் திரிநேத்திரன் ஆகிய தேவன் மீண்டும் அவர்களின் பார்வைக்கு வந்து இனிய சொற்களை உரைத்தான்—அவர்களின் தவவலிமையால் திருப்தியடைந்து, லிங்கப் பிரதிஷ்டையின் பின்பு।

Verse 68

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि विप्रेंद्रा युष्माकमहमद्य वै । एतन्मम कृतं कृत्यं भवद्भिरखिलं ततः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ விப்ரேந்திரர்களே! இன்று நான் உங்களால் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். எனக்குச் செய்ய வேண்டிய அனைத்தும் உங்களால் முழுமையாக நிறைவேறியது.

Verse 69

अस्मदीयानि लिंगानि क्षेत्राणि च कलेर्भयात् । ततो मान्याश्च मे यूयं नान्यैरेतद्भविष्यति

கலியின் அச்சத்தால் என் லிங்கங்களும் புனிதத் தலங்களும் உங்களையே சார்ந்திருக்கும். ஆகவே நீங்கள் என்னால் மதிக்கப்படுவீர்கள்; இம்மரியாதை பிறரால் வழங்கப்படாது.

Verse 70

तस्माच्चित्तस्थितं शीघ्रं प्रार्थयंतु द्विजोत्तमाः । संप्रयच्छामि येनाशु यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே! உங்கள் உள்ளத்தில் நிலைத்திருப்பதை விரைவில் வேண்டுங்கள். அது மிக அரிதானதாயினும் நான் உடனே அருள்வேன்.

Verse 71

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि देव प्रसन्नस्त्वमस्माकं च सुरेश्वर । पश्चिमश्चित्रशर्मा च यथाद्यो भवता कृतः

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ தேவா, ஓ சுரேஸ்வரா! நீங்கள் எங்கள்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், முன்பு நீங்கள் சித்ரசர்மனை ஆக்கியதுபோல் எங்களையும் அவ்வாறே ஆக்குக.

Verse 72

अस्मदीयं सदा नाम कीर्तनीयमसंशयम् । श्राद्धकृत्येषु सर्वेषु यथा तेन समा वयम् । भवामस्त्वत्प्रसादेन सांप्रतं चित्रशर्मणा

எங்கள் பெயரும் எப்போதும், ஐயமின்றி, கீர்த்திக்கப்படுவதாக. எல்லா ஸ்ராத்தக் கிரியைகளிலும் உமது அருளால் இப்போது நாங்கள் சித்ரசர்மனுக்கு ஒப்பாக ஆகுவோமாக.

Verse 73

श्रीभगवानुवाच । युष्माकमपि ये केचिद्वशं यास्यंति मानवाः । युवानः शास्त्रसंयुक्ता वेदविद्याविशारदाः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உங்களிடையிலும் யார் யார் உங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வருவார்களோ, அவர்கள் இளையோர்; சாஸ்திரங்களில் பயிற்சியுற்றோர்; வேதவித்தையில் தேர்ந்தோர் ஆவர்.

Verse 74

आनयिष्यथ तान्यूयमामुष्यायणसंज्ञितान् । नित्यं स्थिताश्च ते क्षेत्रे श्राद्धस्याक्षय्यकारकाः

நீங்கள் அவர்களை—‘ஆமுஷ்யாயண’ எனும் பெயரால் அறியப்படுவோரை—அழைத்து வருவீர்கள். அவர்கள் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் எப்போதும் தங்கி, ஸ்ராத்தத்தின் பலனை அక్షயமாக்குவார்கள்.

Verse 75

एवमुक्त्वाथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । तेऽपि विप्राः सुसंतुष्टास्तत्र स्थाने व्यवस्थिताः

இவ்வாறு கூறிய பின் தேவேசன் அக்கணமே மறைந்தான். அந்தப் பிராமணர்களும் மிகுந்த திருப்தியுடன் அதே இடத்தில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 76

एवं तत्र समस्तानि क्षेत्राण्यायतनानि च । कलिभीतानि विप्रेंद्रा निवसंति सदैव हि

இவ்வாறு அங்கே எல்லா தீர்த்தக்ஷேத்திரங்களும் ஆலயங்களும் கலியின் அச்சத்தால் அஞ்சி, ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, எப்போதும் தங்குகின்றன.

Verse 77

एवं ते ब्राह्मणाः प्राप्य सिद्धिं चेश्वरपूजनात् । ख्याताः सर्वत्र भुवने श्राद्धस्याक्षय्यकारकाः

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணர்கள் ஈசுவரப் பூஜையால் சித்தியை அடைந்து, உலகமெங்கும் ஸ்ராத்தப் பலனை அக்‌ஷயமாக்குவோர் எனப் புகழ்பெற்றனர்।

Verse 107

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये ब्राह्मणचित्रशर्मलिंगस्थापनवृत्तांतवर्णनंनाम सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பிராமண சித்ரசர்மாவின் சிவலிங்க ஸ்தாபன வரலாறு’ எனும் நூற்றேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।