Adhyaya 259

Verse 1

गालव उवाच । तस्मिंस्तु पतिते लिंगे योजनायामविस्तृते । विषादार्त्ता ऋषिगणास्तत्राजग्मुः सहस्रशः

காலவர் கூறினார்—அந்த லிங்கம் விழுந்து ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்து கிடந்தபோது, துயரால் வாடிய ரிஷிகூட்டங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கே வந்தன.

Verse 2

व्यलोकयन्त सर्वत्र दृष्ट्वा तत्र महेश्वरम् । नासौ दृष्टिपथे तेषां बभूव भयविह्वलः

அவர்கள் எங்கும் நோக்கி அங்கே மகேஸ்வரனைத் தேடினர்; ஆனால் அவர் அவர்களின் பார்வை எல்லைக்குள் வரவில்லை; அவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கினர்.

Verse 3

वीर्यं वर्षसहस्राणि बहून्यपि सुसंचितम् । पृथिवीं सकलां व्याप्य स्थितं ददृशिरे द्विजाः

பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் சேர்க்கப்பட்ட மகத்தான வீரியம், முழு பூமியையும் வியாபித்து நிலைத்திருப்பதை அந்த இருபிறப்பினர் கண்டனர்.

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सुमहल्लिंगं रुधिराक्तं जलैः प्लुतम् । ब्राह्मणाः संशयगता दह्यमाना वसुन्धरा

மிகப் பெரிதான அந்த லிங்கம் இரத்தம் பூசப்பட்டு நீரால் நனைந்திருந்ததைப் பார்த்து, பிராமணர்கள் ஐயத்தில் ஆழ்ந்தனர்; வஸுந்தரா எரிவதுபோல் தோன்றியது.

Verse 5

तल्लिंगं तत्र संस्थाप्य चक्रुस्तां नर्मदां नदीम् । तज्जलं नर्मदारूपं ल्लिंगं चामरकण्टकम्

அங்கே அந்த லிங்கத்தை நிறுவி அவர்கள் நர்மதா நதியை வெளிப்படுத்தினர். அந்த நீர் நர்மதா-ரூபமாயிற்று; அந்த லிங்கம் ‘அமரகண்டகம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 6

नरकं वारयत्येतत्सेवितं नरकापहम् । भूतग्रहाश्च सर्वेऽपि यास्यंति विलयं ध्रुवम्

இந்தத் தீர்த்தச் சேவையை மேற்கொண்டால் அது நரகத்தைத் தடுத்து, நரகப் பயனை அழிக்கிறது. மேலும் எல்லா பூத-கிரகாதி பீடைகளும் உறுதியாக லயமடைகின்றன.

Verse 7

तत्र स्नात्वा जलं पीत्वा संतर्प्य च पितॄंस्तथा । सर्वान्कामानवाप्नोति मनुष्यो भुवि दुर्लभान्

அங்கே நீராடி, அந்த நீரை அருந்தி, பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி (தர்ப்பணம் செய்து) மனிதன் இவ்வுலகில் அரிதான எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான்.

Verse 9

लिंगानि नार्मदेयानि पूजयिष्यंति ये नराः । तेषां रुद्रमयो देहो भविष्यति न संशयः । चातुर्मास्ये विशेषेण लिंगपूजा महाफला । चातुर्मास्ये रुद्रजपं हरपूजा शिवे रतिः

நர்மதா மண்டலத்தின் லிங்கங்களை யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களின் உடல் ருத்ரமயமாகும்—இதில் ஐயமில்லை. குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் லிங்கபூஜை மிகுந்த பலன் தரும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ருத்ரஜபம், ஹரபூஜை, சிவபக்தி ஆகியவை சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 10

पंचामृतेन स्नपनं न तेषांगर्भवेदना । ये करिष्यंति मधुना सेचनं लिंगमस्तके

பஞ்சாமிருதத்தால் லிங்கத்திற்கு ஸ்நாபனம் செய்பவர்களுக்கு கர்ப்பவேதனை (கர்ப்பத்தொடர்பான துன்பம்) இல்லை. மேலும் லிங்கத்தின் உச்சியில் தேனைச் சிந்துபவர்களுக்கும் அதேபோன்ற நல்வரம் கிடைக்கும்.

Verse 11

तेषां दुःखसहस्राणि यास्यंति विलयं ध्रुवम् । दीपदानं कृतं येन चातु र्मास्ये शिवाग्रतः

சாதுர்மாஸத்தில் சிவன் முன்னிலையில் தீபதானம் செய்தவர்களின் ஆயிரமாயிரம் துயர்கள் நிச்சயமாக ஒழிகின்றன.

Verse 12

कुलकोटिं समुद्धृत्य स्वेच्छया शिवलोकभाक् । चन्दनागुरुधूपैश्च सुश्वेतकुसुमैरपि

சந்தனம், அகுரு தூபம், தூய வெண்மலர்களால் வழிபட்டால், தன் உறுதியால் சிவலோகம் அடைந்து, ஒரு கோடி குலத்தாரையும் உயர்த்துவான்.

Verse 13

नर्मदाजललिंगं ये ह्यर्च यिष्यंति ते शिवाः । शिला हरत्वमापन्नाः प्राणिनामपि का कथा

நர்மதா நீரால் ஆன லிங்கத்தை அர்ச்சிப்போர் சிவத்தன்மை அடைவர். கல்லே ஹரித்துவம் (மோட்ச/தெய்வநிலை) பெறுமெனில், உயிரினங்கள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 14

तत्संभूतं महालिंगं जलधारणसंयुतम् । पूजयित्वा विधानेन चातुर्मास्ये शिवो भवेत्

இவ்வாறு தோன்றிய, நீர்தாரைத் தாங்கும் தன்மை உடைய அந்த மகாலிங்கத்தை சாதுர்மாஸத்தில் விதிப்படி வழிபட்டால் சிவநிலையை அடைவான்.

Verse 15

चातुर्मास्ये ये मनुजा नर्मदाऽमरकण्टके । तीर्थे स्नास्यंति नियतास्तेषां वासस्त्रिविष्टपे

சாதுர்மாஸத்தில் ஒழுக்கநியமத்துடன் நர்மதையின் அமரகண்டக தீர்த்தத்தில் நீராடுவோர்க்கு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) வாசஸ்தலம் ஆகும்.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ते द्विजास्तत्र स्थाप्य लिंगं यथाविधि । अमरकण्टकतीर्थे नर्मदां च महानदीम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அங்கு அந்த இருபிறப்பினர் விதிப்படி லிங்கத்தை நிறுவி, அமரகண்டக தீர்த்தத்தில் மகாநதி நர்மதையின் கரையில் பிரதிஷ்டை செய்தனர்.

Verse 17

पुनश्चिन्तापरा जाता विश्वस्य क्षोभकारणे । पद्मासनगता भूत्वा प्राणायामपरायणाः

மீண்டும் அவர்கள் உலகக் கலக்கத்தின் காரணத்தைப் பற்றி தியானச் சிந்தனையில் முழுகினர்; பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 18

चिन्तयामासुरव्यग्रं हृदयस्थं महे श्वरम् । ततो देवा महेंद्राद्याः संप्राप्यामरकण्टकम्

சிதறாத மனத்துடன் அவர்கள் இதயத்தில் உறையும் மகேஸ்வரனைத் தியானித்தனர்; பின்னர் மகேந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அமரகண்டகத்திற்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 19

ब्राह्मणानां स्तुतिं चक्रुर्विनयानतकन्धराः । नमोऽस्तु वो द्विजातिभ्यो ब्रह्मविद्भ्यो महेश्वराः

பணிவுடன் தலை வணங்கி தேவர்கள் பிராமணர்களைத் துதித்தனர்—“இருபிறப்பினரே, பிரம்மஞானிகளே, மகேஸ்வரரெனப் போற்றத்தக்க மகாத்மாக்களே, உங்களுக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 20

भूसुरेभ्यो गुरुभ्यश्च विमुक्तेभ्यश्च वंधनात् । यूयं गुणत्रयातीता गुणरूपा गुणाकराः

பூசுரர்களுக்கும், குருமார்களுக்கும், பந்தனத்திலிருந்து விடுபட்டவர்களுக்கும் நமஸ்காரம். நீங்கள் திரிகுணாதீதர்; ஆயினும் குணஸ்வரூபர், நற்குணங்களின் நிதி.

Verse 21

गुणत्रयमयैर्भावैः सततं प्राणबुद्बुदाः । येषां वाक्यजलेनैव पापिष्ठा अपि शुद्धताम् । प्रयांति पापपुंजाश्च भस्मसाद्यांति पापिनाम्

மூன்று குணங்களால் எழும் நிலைகளால் இயக்கப்படும் உயிர்கள் எப்போதும் மூச்சுக் குமிழிபோல்; அவர்களின் வாக்கு எனும் நீரால் மட்டுமே மிகப் பாவிகளும் தூய்மை அடைகின்றனர்; பாவிகளின் பாவக் குவியல்கள் சாம்பலாகின்றன।

Verse 22

शस्त्रं लोहमयं येषां वागेव तत्समन्विताः । पापैः पराभिभूतानां तेषां लोकोत्तरं बलम्

இரும்பால் ஆன ஆயுதம் உடையவர்களும், அதுபோல ஆயுதமாய் வலிமை கொண்ட வாக்குடையவர்களும்—பாவங்களால் தாக்கப்பட்டு அடக்கப்பட்டாலும் அவர்களுள் உலகத்திற்கப்பாற்பட்ட வலிமை எழுகிறது।

Verse 23

क्षमया पृथिवीतुल्याः कोपे वैश्वानरप्रभाः । पातनेऽनेकशक्तीनां समर्था यूयमेव हि

பொறுமையில் நீங்கள் பூமியைப் போன்றவர்கள்; கோபத்தில் வைஶ்வானர அக்கினிபோல் ஜ்வலிக்கிறீர்கள்; பலவகை சக்திகளை வீழ்த்த வல்லவர்கள் நீங்களே.

Verse 24

स्वर्गादीनां तथा याने भवन्तो गतयो ध्रुवम्

சுவர்க்கம் முதலான உயர்ந்த உலகங்களுக்கான பயணத்தில், நீங்கள் உறுதியாக நியதியான செல்லும் வழிகளாக இருக்கிறீர்கள்.

Verse 25

सत्कर्मकारकाश्चैव सत्कर्मनिरताः सदा । सत्कर्मफलदातारः सत्कर्मेभ्यो मुमुक्षवः

நீங்கள் நற்கருமங்களைச் செய்பவர்களும் எப்போதும் நற்கருமத்தில் ஈடுபடுபவர்களும்; நற்கருமத்தின் பலனை அளிப்பவர்களும், நற்கருமங்களால் மோக்ஷத்தை நாடுபவர்களும்.

Verse 26

सावित्रीमंत्रनिरता ये भवंतोऽघनाशनाः । आत्मानं यजमानं च तारयंति न संशयः

சாவித்ரீ மந்திரத்தில் நிலைத்துப் பாவநாசகர்களாகிய நீங்கள், உங்களையும் யஜமானனையும் நிச்சயமாகத் தரிப்பீர்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 27

वह्नयश्च तथा विप्रास्तर्पिताः कार्यसाधकाः । चातुर्मास्ये विशेषेण तेषां पूजा महाफला

புனித அக்னிகளும் பிராமணர்களும் முறையாகத் திருப்தியடைந்தால், அவர்கள் காரியசித்தியை அளிப்பர். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அவர்களுக்குச் செய்யும் பூஜை மகாபலன் தரும்.

Verse 28

तावन्न वज्रमिंद्रस्य शूलं नैव पिनाकिनः

அந்த ஆற்றல் நிலைத்திருக்கும் வரை, இந்திரனின் வஜ்ரமும் அத்தனைப் பயங்கரமல்ல; பினாகி (சிவன்) திரிசூலமும் அல்ல.

Verse 29

दण्डो यमस्य तावन्नो यावच्छापो द्विजोद्भवः । अग्निना ज्वाल्यते दृश्यं शापोद्दिष्टानपि स्वयम्

யமனின் தண்டனைத் தடி அவ்வளவு (உடனடி) அல்ல; பிராமணனிடமிருந்து எழும் சாபமே வலியது. அது தீ போல எரிந்து, சாபத்தால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டவர்களையும் தானே எரிக்கிறது என்று காணப்படுகிறது.

Verse 30

हंति जातानजातांश्च तस्माद्विप्रं न कोपयेत् । विप्रकोपाग्निना दग्धो नरकान्नैव मुच्यते

அது பிறந்தவர்களையும் பிறக்காதவர்களையும் கூட அழிக்கிறது; ஆகவே பிராமணரை கோபப்படுத்தக் கூடாது. பிராமணக் கோபத்தின் தீயால் எரிந்தவன் நரகங்களிலிருந்து விடுபடான்.

Verse 31

शस्त्रक्षतोऽपि नरकान्मुच्यते नात्र संशयः । देवानां मधुधान्यानां सामर्थ्यं भेदनेन हि

ஆயுதக் காயம் பெற்றவனும் நரகத்திலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. தேவர்களுக்கு தேன், தானியம் முதலிய நிவேதனங்களின் வல்லமை விதிப்படி உரிய முறையில் பகிர்ந்து அர்ப்பணிப்பதிலேயே உள்ளது.

Verse 32

वाङ्मात्रेण हि विप्रस्य भिद्यते सकलं जगत् । ते यूयं गुरवोऽस्माकं विश्वकारणकारकाः । प्रसादपरमा नित्यं भवंतु भुवनेश्वराः

ஒரு பிராமணனின் வாக்குமாத்திரத்தாலேயே முழு உலகமும் மாற்றமடைகிறது. ஆகவே நீங்களே எங்கள் குருக்கள்—விச்வத்தின் காரணங்களை உருவாக்குவோர். ஹே புவனேஸ்வரர்களே, எப்போதும் அருளில் நிலைத்து நித்தமும் அருள் புரியுங்கள்.

Verse 33

ईश्वरेण विना सर्वे वयं लोकाश्च दुःखिताः । तत्कथ्यतां स भगवान्कुत्रास्ते परमेश्वरः

ஈசன் இல்லாமல் நாமெல்லாம், உலகங்களும் துயருறுகின்றன. ஆகவே சொல்லுங்கள்—அந்த பகவான் பரமேஸ்வரன் இப்போது எங்கே வாசம் செய்கிறான்?

Verse 34

गालव उवाच । ज्ञात्वा मुनिभयत्रस्तं देवेशं शूलपाणिनम्

காலவன் கூறினான்—முனிவர்களால் ஏற்பட்ட அச்சத்தால் கலங்கிய தேவேசன், சூலபாணி சிவனை அறிந்து (அவர்கள் அதற்கேற்ப நடந்தனர்).

Verse 35

सुरभीगर्भसंभूतं देवानूचुर्महर्षयः । स्वागतं देवदेवेभ्यो ज्ञातो वै स महेश्वरः

சுரபியின் கருவிலிருந்து பிறந்த அந்த (தெய்வீகன்) குறித்து மகரிஷிகள் தேவர்களிடம் கூறினர்—“தேவதேவர்களே, வருக; அந்த மகேஸ்வரன் எங்களுக்கு நிச்சயமாக அறியப்பட்டவன்.”

Verse 36

तत्र गच्छंतु देवेशा यत्र देवः सनातनः । इत्युक्त्वा ते महात्मानः सह देवैर्ययुस्तदा

“தேவேசர்களே, எங்கு சனாதன தேவன் உறைகிறானோ அங்கே செல்லுங்கள்.” என்று கூறி, அந்த மகாத்மாக்கள் தேவர்களுடன் அப்போது புறப்பட்டனர்.

Verse 37

गोलोकं देवमार्गेण यत्र पायसकर्दमाः । घृतनद्योमधु ह्रदा नदीनां यत्र संघशः

தேவமார்க்கமாக அவர்கள் கோலோகத்தை அடைந்தனர்—அங்கு சேறும் பாயசம்போல் இனிமை உடையது; அங்கு நெய் நதிகள், தேன் ஏரிகள்; மேலும் நதிகள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சேரும்.

Verse 38

पूर्वजानां गणाः सर्वे दधिपीयूषपाणयः । मरीचिपाः सोमपाश्च सिद्धसंघास्तथा परे

அங்கே ஆதிகாலப் பிறவிகளின் எல்லாக் கணங்களும் இருந்தன—தயிரும் அமுதத்தினைப் போன்ற பீயூஷமும் கையில் ஏந்தியவர்கள்; மரீசி அருந்துவோர், சோமம் அருந்துவோர், மேலும் பிற சித்தக் கூட்டங்களும்.

Verse 39

घृतपाश्चैव साध्याश्च यत्र देवाः सनातनाः । ते तत्र गत्वा मुनयो ददृशुः सुरभीसुतम्

எங்கு சனாதன தேவர்கள் உறைகிறார்களோ அங்கே நெய் அருந்துவோரும் சாத்யர்களும் இருந்தனர். அங்கே சென்ற முனிவர்கள் சுரபியின் புதல்வனைத் தரிசித்தனர்.

Verse 40

तेजसा भास्करं चैव नीलनामेति विश्रुतम् । इतस्ततोऽभिधावंतं गवां संघातमध्यगम्

அவன் ஒளியில் சூரியனைப் போல, ‘நீலன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவன். பசுக்களின் அடர்ந்த கூட்டத்தின் நடுவே இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

Verse 41

नंदा सुमनसा चैव सुरूपा च सुशीलका । कामिनी नंदिनी चैव मेध्या चैव हिरण्यदा

அங்கே நந்தா, சுமனஸா, சுரூபா, சுசீலகா; மேலும் காமினீ, நந்தினீ, அதோடு மேத்யா, ஹிரண்யதா எனும் (பசுக்கள்) இருந்தன.

Verse 42

धनदा धर्मदा चैव नर्मदा सकलप्रिया । वामनालंबिका कृष्णा दीर्घशृंगा सुपिच्छिका

அவை தனதா, தர்மதா, நர்மதா, சகலப்ரியா என அழைக்கப்பட்டன; மேலும் வாமனாலம்பிகா, கிருஷ்ணா, தீர்கஶ்ருங்கா, சுபிச்சிகா என்றும் புகழப்பட்டன.

Verse 43

तारा तरेयिका शांता दुर्विषह्या मनोरमा । सुनासा दीर्घनासा च गौरा गौरमुखीह या

அவை தாரா, தரேயிகா; சாந்தா, துர்விஷஹ்யா, மனோரமா; மேலும் சுநாசா, தீர்கநாசா, கௌரா, கௌரமுகீ என்றும் அறியப்பட்டன.

Verse 44

हरिद्रवर्णा नीला च शंखिनी पंचवर्णका । विनताभिनताचैव भिन्नवर्णा सुपत्रिका

ஒன்று ஹரித்ரவர்ணா (மஞ்சள் நிறம்), ஒன்று நீலா; ஒன்று சங்கினீ, ஒன்று பஞ்சவர்ணகா; மேலும் விநதா, அபிநதா, பிந்நவர்ணா, சுபத்ரிகா (அழகிய குறியீடுகள் உடையது) ஆகியனவும் இருந்தன.

Verse 45

जयाऽरुणा च कुण्डोध्नी सुदती चारुचंपका । एतासां मध्यगं नीलं दृष्ट्वा ता मुनिदेवताः

ஜயா, அருணா, குண்டோத்னீ, சுததீ, சாருசம்பகா ஆகியனவும் இருந்தன. இவற்றின் நடுவே நின்ற நீலனைப் பார்த்து, அந்த முனிவர்போன்ற தேவர்கள் பக்தியுடன் வணங்கி நோக்கினர்.

Verse 46

विचरंति सुरूपं तं संजातविस्मयोन्मुखाः । मुनीश्वराः कृपाविष्टा इन्द्राद्या हृष्टमानसाः । स्तुतिमारेभिरे कर्त्तुं तेजसा तस्य तोषिताः

அந்த அழகியவன் உலாவியபோது, முனிவர்கள் வியப்பால் முகம் உயர்த்தி கருணையால் நிறைந்தனர். இந்திரன் முதலியோர் மனமகிழ்ந்து, அவன் தேஜஸால் திருப்தியடைந்து, புகழ்பாடலைத் தொடங்கினர்.

Verse 47

शूद्र उवाच । कथं नीलेति नामासौ जातोयमद्भुताकृतिः । किमस्तुवन्प्रसन्नास्ते ब्राह्मणा विश्वकारणम्

சூத்ரன் கூறினான்—இந்த அதிசய வடிவுடையவன் ‘நீலன்’ என்ற பெயரை எவ்வாறு பெற்றான்? மேலும் மகிழ்ந்த அந்த பிராமணர்கள் உலகக் காரணனை எவ்வாறு புகழ்ந்து பாடினர்?

Verse 48

गालव उवाच । लोहितो यस्तु वर्णेन मुखे पुच्छे च पांडुरः

காலவன் கூறினான்—நிறத்தில் செம்மை உடையவன்; ஆனால் முகத்திலும் வாலிலும் பாண்டுரம் (மங்கிய வெண்மை) உடையவன்…

Verse 49

श्वेतः खुरविषाणेषु स नीलो वृषभः स्मृतः । चतुष्पादो धर्मरूपो नील लोहितचिह्नकः

…குளம்புகளிலும் கொம்புகளிலும் வெண்மை இருந்தால், அவன் ‘நீலன்’ எனப்படும் காளை என்று நினைக்கப்படுகிறான். அவன் நான்குகாலன், தர்மத்தின் வடிவம், நீல-செம்மை குறியீடுகள் உடையவன்.

Verse 50

कपिलः खुरचिह्नेषु स नीलो वृषभः स्मृतः । योऽसौ महेश्वरो देवो वृषश्चापि स एव हि

குளம்புக் குறிகளில் கபிலம் (செம்பழுப்பு-மஞ்சள்) இருந்தாலும் அவனும் ‘நீலன்’ எனப்படும் காளை என்றே நினைக்கப்படுகிறான். மேலும் அந்த மகேஸ்வரன் தேவனே உண்மையில் ‘விருஷ’ (காளை) ஆகவும் அவனே.

Verse 51

चतुष्पादो धर्मरूपो नीलः पंचमुखो हरः । यस्य संदर्शनादेव वाजपेयफलं लभेत्

நீலன் நான்கு பாதங்களுடையவன்; தர்மத்தின் உருவமே; ஐந்து முகங்களுடைய ஹரன் (சிவன்). அவன் தரிசனமாத்திரத்தாலே வாஜபேய யாகப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 52

नीले च पूजिते यस्मिन्पूजितं सकलं जगत् । स्निग्धग्रासप्रदानेन जगदाप्यायितं भवेत्

நீலனை வழிபட்டால், அது முழு உலகத்தையே வழிபட்டதுபோல் ஆகும். நெய்யுடன் கூடிய, ஊட்டமுள்ள உணவுக் கவளங்களை அளித்தால் உலகம் பசுமைபெற்று நலமடையும்.

Verse 53

यस्य देहे सदा श्रीमान्विश्वव्यापी जनार्दनः । नित्यमर्चयते योऽसौ वेदमन्त्रैः सनातनैः

யாருடைய உடலிலே என்றும் திருவுடைய, உலகமெங்கும் நிறைந்த ஜனார்தனன் உறைகிறானோ—அவனே சனாதன வேதமந்திரங்களால் தினமும் இறைவனை அர்ச்சிக்கிறான்.

Verse 54

ऋषय ऊचुः । त्वं देवः सर्वगोप्तॄणां विश्वगोप्ता सनातनः । विघ्नहर्ता ज्ञानदश्च धर्मरूपश्च मोक्षदः

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ எல்லா காவலர்களுக்கும் தேவன்; நீ சனாதனமான உலகக் காவலன். நீ இடையூறு நீக்குபவன், ஞானம் அளிப்பவன், தர்மத்தின் உருவம், மோட்சம் அருள்பவன்.

Verse 55

त्वमेव धनदः श्रीदः सर्वव्याधिनिषूदनः । जगतां शर्मकरणे प्रवृत्तः कनकप्रदः

நீயே செல்வம் அளிப்பவன், திருமை அருள்பவன், எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவன். உயிர்களுக்கு அமைதி-நலன் தருவதில் ஈடுபட்டு, நீ கனகம் (தங்கம்) கூட வழங்குகிறாய்.

Verse 56

तेजसां धाम सर्वेषां सौरभेय महाबल । शृंगाग्रे धृतकैलासः पार्वतीसहितस्त्वया

ஏ மஹாபல சௌரபேயா! நீ எல்லாத் தேஜஸ்களின் தாமம்; உன் சிகரத்தின் உச்சியில் பார்வதியுடன் கைலாசத்தைத் தாங்குகின்றாய்।

Verse 57

३३ स्तुत्यो वेदमयो वेदात्मा वेदवित्तमः । वेदवेद्यो वेदयानो वेदरूपो गुणाकरः

முப்பத்துமூன்று தேவராலும் போற்றத்தக்கவன்; வேதமயன், வேதத்தின் ஆத்மா, வேதத்தை அறிந்தோரில் உத்தமன்; வேதத்தால் அறியப்படுபவன், வேதத்தால் ஏற்றிச் செல்லப்படுபவன், வேதரூபன், குணங்களின் களஞ்சியம்।

Verse 58

गुणत्रयेभ्योऽपि परो याथात्म्यं वेद कस्तव । वृषस्त्वं भगवान्देव यस्तुभ्यं कुरुते त्वघम्

நீ மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்—உன் உண்மைத் தன்மையை யார் அறிய முடியும்? ஓ பகவான் தேவா! உனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்பவன் ‘வ்ருஷ’ (அத்துமீறுபவன்) என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 59

वृषलः स तु विज्ञेयो रौरवादिषु पच्यते । यदा स्पृष्टः स तु नरो नरकादिषु यातनाः

அவன் ‘வ்ருஷலன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; ரௌரவம் முதலான நரகங்களில் அவன் வேதனைப்படுத்தப்படுகிறான். கர்மபலன் தொடும் போது, அந்த மனிதன் நரகாதி துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 60

सेवते पापनिचयैर्निगाढप्रायबन्धनैः । क्षुत्क्षामं च तृषाक्रांतं महाभारसमन्वितम्

அவன் பாவக் குவியல்களால், இறுக்கமான கனமான கட்டுகளால் உறுதியாகப் பிணைக்கப்படுகிறான்; பசியால் சோர்ந்து, தாகத்தால் வாட்டமுற்று, பெரும் பாரத்தால் சுமக்கப்படுகிறான்।

Verse 61

निर्दया ये प्रशोष्यंति मतिस्तेषां न शाश्वती । चतुर्भिः सहितं मर्त्या विवाहविधिना तु ये

கொடூரமாக பிறரை வாடச் செய்பவர்களிடம் நிலையான அறிவு நிலைக்காது. மேலும் திருமண விதிப்படி நால்வருடன் கூடி (இணைவு) செய்பவர்கள்…

Verse 62

विवाहं नीलरूपस्य ये करिष्यंति मानवाः । पितॄनुद्दिश्य तेषां वै कुले नैवास्ति नारकी

பித்ருக்களை நோக்கி நீலரூபனுக்குத் திருமணச் சடங்கை நடத்துவோர்—அவர்களின் குலத்தில் நிச்சயமாக யாரும் நரகநிலைக்கு வீழார்।

Verse 63

त्वं गतिः सर्वलोकानां त्वपिता परमेश्वरः । त्वया विना जगत्सर्वं तत्क्षणादेव नश्यति

நீயே எல்லா உலகங்களின் அடைக்கலம், இறுதி வழி; நீயே தந்தை, பரமேஸ்வரா. உன்னை இன்றி இவ்வுலகம் அந்தக் கணமே அழியும்।

Verse 64

परा चैव तु पश्यंती मध्यमा वैखरी तथा । चतुर्विधानां वचसामीश्वरं त्वां विदुर्बुधाः

பரா, பஷ்யந்தீ, மத்யமா, வைகரீ—வாக்கின் நான்கு நிலைகள். ஞானிகள் உன்னையே அவை அனைத்தின் ஈசன் என அறிகின்றனர்।

Verse 65

चतुःशृंगं चतुष्पादं द्विशीर्षसप्तहस्तकम् । त्रिधा बद्धं धर्ममयं त्वामेव वृषभं विदुः

நான்கு கொம்புகள், நான்கு கால்கள், இரண்டு தலைகள், ஏழு கைகள்; மூவகை பந்தத்தால் கட்டப்பட்ட, தர்மமயமான—உன்னையே அவர்கள் வृषபமாக அறிகின்றனர்।

Verse 66

तृप्तिदं सर्वभूतानां विश्वव्यापकमोजसा । ब्रह्म धर्ममयं नित्यं त्वामात्मानं विदुर्जनाः

நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் நிறைவை அளிப்பவன்; உன் வல்லமையால் உலகமெங்கும் பரவி நிற்கிறாய். மக்கள் உன்னை தர்மமயமான பிரம்மமே ஆன நித்திய ஆத்மா என அறிகின்றனர்.

Verse 67

अच्छेद्यस्त्वमभेद्यस्त्वमप्रमेयोमहा यशाः । अशोच्यस्त्वमदाह्योऽसि विदुः पौराणिका जनाः

நீ வெட்ட இயலாதவன், பிளக்க இயலாதவன், அளவிட இயலாதவன், மாபெரும் புகழுடையவன். நீ துயரத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன், எரிக்க இயலாதவன்—என்று புராண அறிஞர்கள் அறிகின்றனர்.

Verse 68

त्वदाधारमिदं सर्वं त्वदाधारमिदं जगत् । त्वदाधाराश्च देवाश्च त्वदाधारं तथा मृतम्

இவை அனைத்தும் உன் ஆதாரமே; இந்த முழு உலகமும் உன்னிலேயே நிலைத்துள்ளது. தேவர்களும் உன்னையே சார்ந்துள்ளனர்; அதுபோல இறந்தோரின் உலகமும் உன் ஆதாரமே.

Verse 69

जीवरूपेण लोकांस्त्रीन्व्याप्य तिष्ठसि नित्यदा । एवं स संस्तुतो नीलो विप्रैस्तैः सोमपायिभिः

ஜீவனாகிய வடிவில் நீ மூன்று உலகங்களையும் ஊடுருவி எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறாய். இவ்வாறு யாகத்தில் சோமம் அருந்திய அந்தப் பிராமணர்கள் நீலன் (நீலரூபன்) என்பவனைப் போற்றினர்.

Verse 70

प्रसन्नवदनो भूत्वा विप्रा न्प्रणतितत्परः । पुनरेव वचः प्रोचुर्विप्राः कृतशिवागसः

மலர்ந்த முகத்துடன், பிராமணர்களின் பணிவான வணக்கத்தை ஏற்கத் தயாராக இருந்து, அவர்கள் மீண்டும் சொன்னார்கள்—சிவனுக்கு எதிராக அபராதம் செய்த அந்தப் பிராமணர்கள்.

Verse 71

वरं ददुर्महेशस्य नीलरूपस्य धर्मतः । एकादशाहे प्रेतस्य यस्य नोत्सृज्यते वृषः

தர்மப்படி அவர்கள் நீலரூப மகேசனை நோக்கி வரம் வேண்டினர்—“எந்தப் பிரேதனுக்காக பதினொன்றாம் நாளில் வृषபம் விடப்படுவதில்லையோ…”

Verse 72

प्रेतत्वं सुस्थिरं तस्य दत्तैः श्राद्धशतैरपि । पुनरेव सुसर्पंतं दृष्ट्वा नीलं महावृषम्

நூற்றுக்கணக்கான ஸ்ராத்த தானங்கள் செய்தபோதும் அவனுடைய பிரேதநிலை உறுதியாகவே இருந்தது. பின்னர் அசைந்து நடக்கும் அந்த மகா நீல வृषபத்தை மீண்டும் கண்டு…

Verse 73

स्वल्पक्रोधसमाविष्टं द्विजाश्चक्रुस्तमं कितम् । चक्रं च वामभागेषु शूलं पार्श्वे च दक्षिणे

சிறிது கோபம் எழுந்த இருபிறப்பினர் அவனை அடையாளமிட்டனர்—இடப்புறத்தில் சக்கரம், வலப்புறத் தோள்பக்கத்தில் சூலம்.

Verse 74

उत्ससृजुर्गवां मध्ये तं देवैर्गोपितं तदा । ततो देवगणाः सर्वे महर्षीणां गणाः पुनः । स्वानि स्थानानि ते जग्मुर्मुनयो वीतमत्सराः

அப்போது தேவர்கள் காத்த அந்த வृषபத்தை பசுக்களின் கூட்டத்தில் விடுவித்தனர். பின்னர் எல்லா தேவகணங்களும், மகரிஷிகளின் குழுக்களும்—பொறாமையற்ற முனிவர்கள்—தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 79

एवमृषीणां दयितासु सक्तः कामार्त्तचित्तो मुनिपुंगवानाम् । शापं समासाद्य शिवोऽपि भक्त्या रेवाजलेऽगात्सुशिलामयत्वम्

இவ்வாறு ரிஷிகளின் அன்புப் பெண்களிடம் ஆசை கொண்டவனாய், காமத்தால் துன்புற்ற மனத்துடன் முனிவர்தலைவர்களின் சாபத்தை அடைந்தான்; மேலும் சிவனும் பக்தியால் ரேவா நீரில் புகுந்து புனிதமான கல்-நிலையை அடைந்தான்.