Adhyaya 262

Verse 1

पार्वत्युवाच । ध्यानयोगमहं प्राप्य ज्ञानयोगमवाप्नुयाम् । तथा कुरुष्व देवेश यथाहममरी भव

பார்வதி கூறினாள்—தியானயோகத்தை அடைந்து, ஞானயோகத்தையும் பெறுவேனாக. தேவேசா, நான் அமரளாகும்படி அருள்செய்.

Verse 2

प्रत्युक्तोऽयं मंत्रराजो द्वादशाक्षरसंज्ञितः । जप्तव्यः सुकुमारांगि वेदसारः सनातनः

இந்த மந்திரராஜம் ‘த்வாதசாக்ஷர’ என அறிவிக்கப்பட்டது. ஓ சுகுமாராங்கி, இதை ஜபிக்க வேண்டும்; இது வேதங்களின் சனாதன சாரம்.

Verse 3

प्रणवः सर्ववेदाद्यः सर्वब्रह्मांडयाजकः । प्रथमः सर्वकार्येषु सर्वसिद्धिप्रदायकः

பிரணவம் (ஓம்) எல்லா வேதங்களின் ஆதியாகவும், அனைத்து பிரபஞ்சங்களையும் புனிதப்படுத்துவதாகவும் உள்ளது. எல்லா செயல்களிலும் முதன்மை; எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்கிறது.

Verse 4

सितवर्णो मधुच्छंदा ऋषिर्ब्रह्मा तु देवता । परमात्मा तु गायत्री नियोगः सर्वकर्मसु

இதன் நிறம் வெண்மை; சந்தம் ‘மது’; ரிஷி பிரம்மா; தேவதையும் பிரம்மாவே. பரமாத்மா இதன் காயத்ரீ-ரூபம்; இதன் பயன்பாடு எல்லாக் கர்மங்களிலும் உள்ளது.

Verse 5

वेदवेदांग तत्त्वाख्यं सदसदूपमव्ययम्

இது வேத-வேதாங்கங்களின் ‘தத்துவம்’ என அழைக்கப்படுகிறது—அழியாதது; சத்-அசத் இரு இயல்பும் உடையது.

Verse 6

नकारः पीतवर्णस्तु जलबीजः सनातनः । बीजं पृथ्वी मनश्छन्दो विषहा विनियोगतः

‘ந’ எழுத்து மஞ்சள் நிறமுடையது; ஜலத் தத்துவத்தின் சனாதன பீஜம். இதன் பீஜ-இணைப்பு ப்ருதிவியுடன்; சந்தஸ் ‘மனஸ்’; விதிப்படி வினியோகித்தால் இது ‘விஷஹா’—விஷமும் கிளேசமும் நீக்குவது—ஆகும்.

Verse 7

मोकारः पृथिवी बीजो विश्वामित्रसमन्वितः । रक्तवर्णो महातेजा धनदो विनियोजितः

‘மோ’ எழுத்து ப்ருதிவி-பீஜம் எனப் புகழப்படுகிறது; இது விஶ்வாமித்ர முனிவருடன் இணைந்தது. செந்நிறமும் மஹாதேஜஸும் உடையது; விதிப்படி பயன்படுத்தினால் செல்வம் அளிப்பதாகும்.

Verse 8

भकारः पंचवर्णस्तु जलबीजः सनातनः । मरीचिना समायुक्तः पूजितः सर्वभोगदः

‘ப’ (bha) எழுத்து ஐந்துவித நிறங்களுடையது; ஜலத் தத்துவத்தின் சனாதன பீஜம். மரீசி முனிவருடன் இணைந்து, பூஜிக்கப்படின் எல்லாப் போகங்களும் செழிப்பும் அளிக்கும்.

Verse 9

गकारो हेमरक्ताभो भरद्वाजसमन्वितः । वायुबीजो विनिर्योगं कुर्वतामादिभोगदः

‘க’ (ga) எழுத்து பொன்-செந்நிற ஒளியுடையது; பரத்வாஜ முனிவருடன் தொடர்புடையது. இது வாயுத் தத்துவத்தின் பீஜம்; விதிப்படி வினியோகிப்போர்க்கு ஆதிப் போகங்களும் சித்திகளும் தரும்.

Verse 10

वकारः कुन्दधवलो व्योमबीजो महाबलः । ऋषिमंत्रिपुरस्कृत्य योजितो मोक्षदायकः

‘வ’ எழுத்து குந்தமலர் போல் வெண்மையானது; வ்யோம/ஆகாசத் தத்துவத்தின் மஹாபல பீஜம். ரிஷிகளையும் மந்திரங்களையும் முன்னிறுத்தி விதிப்படி யோஜித்தால் இது மோக்ஷம் அளிக்கும்.

Verse 11

तकारो विद्युद्विकारः सोमबीजं महत्स्मृतम् । अंगिरावर्द्धमूलं च वर्जितं कर्मका मिकम् १

‘த’ என்னும் எழுத்து மின்னலைப் போலத் திகழ்ந்து, சோமத்தின் மகத்தான பீஜமாக நினைக்கப்படுகிறது. அங்கிரஸ மரபின் மூலத்தை வளர்ப்பதாயினும், வெறும் கர்ம-காமத்தில் ஆழ்ந்தோர் இதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 13

सुकारश्चाक्षरो नित्यं जपाकुसुम भास्वरः । मनो बीजं दुर्विषह्यं पुलहाश्रितमर्थिदम्

‘ஸு’ எழுத்து நித்தியமான அழியாத நாதம்; ஜபா மலரைப் போல ஒளிர்வது. இது மனத்தின் பீஜம்—தாங்க இயலாத வல்லமை உடையது—புலஹரைச் சார்ந்தது; வேண்டிய பயன்களை அளிப்பது.

Verse 14

सिद्धिबीजं महासत्त्वं क्रतौ क्रतुनियोजितम्

இது சித்தியின் பீஜம்; மகத்தான சத்துவம் கொண்டது. யாகத்தில், யாகவிதிப்படி, உரிய இடத்தில் நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 15

वाकारो निर्मलो नित्यं यजमानस्तु बीजभृत् । प्रचेताश्रियमाश्रेयं मोक्षे मोक्षप्रदायकम्

‘வா’ எழுத்து நித்தியத் தூய்மை உடையது; யஜமானன் அதை பீஜமாகத் தாங்குகிறான். பிரசேதஸ்களின் ஸ்ரீயைச் சரணடைந்து, மோக்ஷப் பொருளில் இது மோக்ஷம் அளிப்பதாகிறது.

Verse 16

यकारस्य महाबीजं पिंगवर्णश्च खेचरी । भूचरी च महासिद्धिः सर्वदा भूविचिन्तनम्

‘ய’ எழுத்திற்குரிய மகாபீஜம் பிங்கல நிறமுடையது; ஆகாயத்தில் இயங்கும் ‘கேசரி’ தன்மை உடையது. பூமியில் இயங்கினாலும் அது மகாசித்தி; எப்போதும் பூதலம்/பூமித் தத்துவத்தைத் தியானிக்கச் செய்கிறது.

Verse 17

भृगुयन्त्रे समाश्रांतिनियोगे सर्वकर्मकृत् । गायत्रीछंद एतेषां देहन्यासक्रमो भवेत्

பிருகு-யந்திரத்தில் நியமிக்கப்பட்ட அமைப்பு மற்றும் நியோகப்படி இவற்றைச் செலுத்தினால், இவை எல்லா கர்மங்களையும் நிறைவேற்றும். இவற்றின் சந்தம் காயத்ரீ; தேஹ-ந்யாசம் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

ओंकारं सर्वदा न्यस्यन्नकारं पादयोर्द्वयोः । मोकारं गुह्यदेशे तु भकारं नाभिपंकजे

எப்போதும் ஓங்காரத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘ந’காரம் இரு பாதங்களில். ‘மோ’காரம் குஹ்யப் பகுதியில், ‘ப’காரம் நாபி-தாமரையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 19

गकारं हृदये न्यस्य वकारः कण्ठ मध्यगः । तेकारं दक्षिणे हस्ते वाकारो वामहस्तगः

‘க’காரத்தை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘வ’காரம் தொண்டை நடுவில். ‘தே’காரம் வலது கையில், ‘வா’காரம் இடது கையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 20

सुकारं मुखजिह्वायां देकारः कर्णयोर्द्वयोः । वाकारश्चक्षुषोर्द्वन्द्वे यकारं मस्तके न्यसेत्

‘சு’காரத்தை வாய் மற்றும் நாவின்மேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘தே’காரம் இரு காதுகளில். ‘வா’காரம் இரு கண்களில், ‘ய’காரம் தலையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 21

लिंगमुद्रा योनिमुद्रा धेनुमुद्रा तथा त्रयम् । सकलं कृतमेतद्धि मंत्ररूपे बिजाक्षरम्

லிங்க-முத்திரை, யோனி-முத்திரை, மேலும் தேனு-முத்திரை—இந்த மூன்றும். இவற்றால் முழு விதியும் நிறைவு பெறும்; ஏனெனில் பீஜாக்ஷரம் மந்திரரூபமாக நிறுவப்படுகிறது.

Verse 22

योजयेत्प्रत्यहं देवि न स पापैः प्रलिप्यते । एतद्द्वादशलिंगारं कूर्मस्थं द्वादशाक्षरम्

தேவி, இதனை நாள்தோறும் யோஜித்து (பயன்படுத்தி) செய்பவன் பாவங்களால் மாசுபடான். இது கூர்மாதாரத்தில் நிலைத்த, பன்னிரண்டு லிங்கரூபமான பன்னிரண்டு அక్షர மந்திரம்.

Verse 23

शालग्रामशिलाश्चैव द्वादशैव हि पूजिताः । ताभिः सहाकरैरेभिः प्रत्यक्षैः सह संसदि

மேலும் நிச்சயமாக பன்னிரண்டு சாலக்ராம-சிலைகளும் பூஜிக்கப்பட வேண்டும். அவைகளுடன்—இச் சாகார, பிரத்யக்ஷ சன்னிதிகளோடு—பூஜைச் சபையில் (ஆராதனை நிகழும்).

Verse 24

यथावर्णमनुध्यानैर्मुनिबीजसमन्वितैः । विनियोगेन सहितैश्छन्दोभिः समलंकृतैः

ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் ஏற்ற தியானத்துடன், ரிஷி மற்றும் பீஜம் இணைந்ததாக, வினியோகத்துடன் கூடி, உரிய சந்தஸ்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக—இவ்வாறு (மந்திரம் பயன்பட வேண்டும்).

Verse 26

अयं हि ध्यानकर्माख्यो योगो दुष्प्राप्य एव हि । ध्यानयोगं पुनर्वच्मि शृणुष्वैकाग्रमानसा

‘தியான-கர்மம்’ எனப்படும் இந்த யோகம் உண்மையிலேயே அரிது. ஆகவே தியானயோகத்தை மீண்டும் கூறுகிறேன்—ஒருமுகச் சித்தத்துடன் கேள்.

Verse 27

ध्यानयोगेन पापानां क्षयो भवति नान्यथा । जपध्यानमयो योगः कर्मयोगो न संशयः

தியானயோகத்தினாலேயே பாவங்கள் நாசமடையும்; வேறு வழியில்லை. ஜபமும் தியானமும் நிறைந்த யோகம் தான் சந்தேகமின்றி கர்மயோகம்.

Verse 28

शब्दब्रह्मसमुद्भूतो वेदेन द्वादशाक्षरः । ध्यानेन सर्वमाप्नोति ध्यानेनाप्नोति शुद्धताम्

சப்த-பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றி வேதத்தில் நிலைபெற்ற அந்த த்வாதசாக்ஷர மந்திரம். தியானத்தால் அனைத்தும் அடையப்படும்; தியானத்தாலேயே பரிசுத்தம் பெறப்படும்.

Verse 29

ध्यानेन परमं ब्रह्म मूर्त्तौ योगस्तु ध्यानजः । सावलम्बो ध्यानयोगो यन्नारायणदर्शनम्

தியானத்தால் பரம்பிரம்மத்தின் சாட்சாத்காரம் உண்டாகும். மூர்த்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு தியானத்திலிருந்து எழும் யோகம் போதிக்கப்படுகிறது. அந்த ஆதாரமுள்ள தியானயோகம் நாராயண தரிசனத்தில் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 30

द्वितीयो निखिलालम्बो ज्ञानयोगेन कीर्तितः । अरूपमप्रमेयं यत्सर्वकायं महः सदा

இரண்டாம் பாதை ஞானயோகத்தால் ‘அனைத்திற்கும் ஆதாரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அது நித்தியமான மகாஜ்யோதி—உருவமற்றது, அளவிடமுடியாதது, எல்லா உடல்களிலும் பரவி நிற்பது.

Verse 31

तडित्कोटिसमप्रख्यं सदोदितमखंडितम् । निष्कलं सकलं वापि निरंजनमयं वियत्

அது கோடிக்கணக்கான மின்னல் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கிறது—எப்போதும் உதித்ததும், துண்டுபடாததும். அது நிர்கலமெனவும் சகலமெனவும் உணரலாம்; தூய ஆகாயப் பரப்புபோல் நிரஞ்சனம்.

Verse 32

तत्स्वरूपं भोगरूपं तुर्यातीतमनोपमम् । विभ्रांतकरणं मूर्तं प्रकृतिस्थं च शाश्वतम्

அதே தத்துவம் தன் உண்மைச் சொரூபமே; அனுபவத்தின் (போகத்தின்) வடிவாகவும் தோன்றுகிறது. அது துர்யாதீத மனத்துக்கு ஒப்பானது; ஆயினும் கரணங்களால் செயல்படுவது, மூர்த்தியாகக் கூறப்படுவது, பிரகிருதியில் நிலைபெறுவது, என்றும் நிலைத்தது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 33

दृश्यादृश्यमजं चैव वैराजं सततोज्ज्वलम् । बहुलं सर्वजं धर्म्यं निर्विकल्पमनीश्वरम्

அது காணப்படுவதும் காணப்படாததும்; பிறப்பிலாதது, விராட்-சொரூபம், எப்போதும் ஒளிவிடுவது. அது விரிந்தது, அனைத்திற்கும் காரணம், தர்மத்தின் ஆதாரம்—விகல்பமற்றது, வழக்கமான ‘ஈசுவரத்துவ’ எண்ணத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது.

Verse 34

अगोत्रं वरणं वापि ब्रह्मांडशतकारणम् । निरीहं निर्ममं बुद्धिशून्यरूपं च निर्मलम्

அது கோத்திரமற்றது; வகைப்பாடு மற்றும் சமூக ‘மூடுபனி/வளையம்’ ஆகியவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டது; எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்களின் காரணம். ஆசையற்றது, பற்றற்றது, புத்திக்கு அப்பாற்பட்ட ரூபமுடையது, முற்றிலும் தூயது.

Verse 35

तदीशरूपं निर्देहं निर्द्वंद्वं साक्षिमात्रकम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं ध्यातृध्येयविवर्जितम् । नोपमेयमगाधं त्वं स्वीकुरुष्व स्वतेजसा

அந்த ஈசத் தத்துவம் உடலற்றது, இருமைத் தாண்டியது, வெறும் சாட்சி-சைதன்யமே. அது தூய ஸ்படிகம் போல ஒளிர்கிறது—தியானிப்பவன்-தியானப் பொருள் என்ற வேறுபாடின்றி. தேவி, உன் சுயதேஜஸால் ஒப்பற்ற, அளவிடமுடியாத அந்த ஆழ்ந்த சத்தியத்தை உன்னுள் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 36

पार्वत्युवाच । तत्कथं प्राप्यते सम्यग्ज्ञानं योगिस्वरूपिणम् । नारायणममूर्तं च स्थानं तस्य वद प्रभो

பார்வதி கூறினாள்—யோகியின் சொரூபமே ஆன அந்த சம்யக் ஞானம் எவ்வாறு முறையாக அடையப்படுகிறது? மேலும், பிரபோ, உருவமற்ற நாராயணனின் ‘ஸ்தானம்’ எது எனவும் சொல்லுங்கள்.

Verse 37

ईश्वर उवाच । शिरः प्रधानं गात्रेषु शिरसा धार्यते महान्

ஈசுவரன் கூறினார்—அங்கங்களில் தலை முதன்மையானது; தலைமேல் தான் பெரும் பாரம், அதாவது முழு உடலும், தாங்கப்படுகிறது.

Verse 38

शिरसा पूजितो देवः पूजितं सकलं जगत् । शिरसा धार्यते योगः शिरसा ध्रियते बलम्

வணங்கிய தலையால் தேவனைப் பூஜித்தால், முழு உலகமே பூஜிக்கப்பட்டதுபோல் ஆகும். தலையால் யோகம் தாங்கப்படுகிறது; தலையாலே வலிமை நிலைபெறுகிறது.

Verse 39

शिरसा ध्रियते तेजो जीवितं शिरसि स्थितम् । सूर्यः शिरो ह्यमूर्त्तस्य मूर्तस्यापि तथैव च

தலை தெய்வீகத் தேஜஸைத் தாங்குகிறது; உயிரும் தலைக்குள் நிலைகொள்கிறது. சூரியன் அமூர்த்தனுக்கும் ‘தலை’யாகவும், மூர்த்தனுக்கும் அதேபோல தலையாகவும் கூறப்படுகிறான்.

Verse 40

उरस्तु पृथिवीलोकः पादश्चैव रसातलम् । अयं ब्रह्मांडरूपे च मूर्त्तामूर्त्तस्वरूपतः

அவருடைய மார்பு ப்ருதிவீலோகம்; அவருடைய பாதங்கள் ரசாதலம். இவ்வாறு அவர் மூர்த்த-அமூர்த்த இரு நிலைகளிலும் பிரம்மாண்ட ரூபமாகத் திகழ்கிறார்.

Verse 41

विष्णुरेव ब्रह्मरूपो ज्ञानयोगाश्रयः स्वयम् । सृजते सर्वभूतानि पालयत्यपि सर्वशः

விஷ்ணுவே பிரம்மரூபன்; அவரே ஞானயோகத்தின் ஆதாரம். அவர் எல்லா உயிர்களையும் படைத்து, அனைத்துவிதமாகவும் காக்கிறார்.

Verse 42

विनाशयति सर्वं हि सर्वदेवमयो ह्ययम् । सर्वमासेष्वाधिपत्यं यस्य विष्णोः सनातनम्

அவரே அனைத்தையும் லயப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவர். அந்த சனாதன விஷ்ணுவுக்கே எல்லா மாதங்களின்மேலும் நித்திய ஆதிக்கம் உண்டு.

Verse 43

तस्मात्सर्वेषु मासेषु सर्वेषु दिवसेष्वपि । सर्वेषु यामकालेषु संस्मरन्मुच्यते हरिम्

ஆகையால் எல்லா மாதங்களிலும், எல்லா நாட்களிலும், காலத்தின் ஒவ்வொரு யாமத்திலும் ஹரியை நினைவு கூர்பவன் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 44

चातुर्मास्ये विशेषेण ध्यानमात्रात्प्रमुच्यते । अमूर्त्तसेवनं गंगातीर्थध्यानाद्वरं परम्

சிறப்பாகச் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தியானம் மட்டுமே செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கும். உருவமற்ற பரம்பொருளின் சேவை (உபாசனை) பரமச் சிறப்பு—கங்காதீர்த்தத் தியானத்தினும் மேன்மை உடையது.

Verse 45

सर्वदानोत्तरं चैव चातुर्मास्ये न संशयः । सर्वमासकृतं पापं चातुर्मास्ये शुभाशुभम्

சாத்துர்மாஸ்யத்தில் (அதன் பலன்) எல்லா தானங்களையும் விட மேலானது—இதில் ஐயமில்லை. எல்லா மாதங்களிலும் சேர்க்கப்பட்ட பாவம், ‘நல்ல’ அல்லது ‘கெட்ட’ செயல்களால் உண்டானதாயினும், சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அழியும்.

Verse 46

अक्षय्यं तद्भवेद्देवि नात्र कार्या विचारणा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ज्ञानयोगो बहूत्तमः

தேவி, அது அழியாததாக ஆகும்; இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் ஞானயோகம் மிகச் சிறந்தது.

Verse 48

न कथ्येयं यस्य कस्य सुतस्याप्य परस्य च । अदांतायाथ दुष्टाय चलचित्ताय दांभिके

இதை யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது—தன் மகனிடம்கூட முற்றிலும் அல்ல; பிறரிடம் சொல்லுவது எப்படியோ. அடங்காதவன், தீயவன், நிலையற்ற மனத்தவன், பாசாங்குக்காரன் ஆகியோருக்கு இதை உரைக்க வேண்டாம்.

Verse 49

स्ववाक्च्युताय निंद्याय न वाच्या योगजा कथा । नित्यभक्ताय दांताय शमादि गुणिने तथा

தன் சொல்வழி தவறியவனிடமும் நிந்தைக்குரியவனிடமும் யோகத்தில் பிறந்த கதையைச் சொல்லக்கூடாது. ஆனால் நித்திய பக்தன், தாந்தன், சமம் முதலிய குணங்களால் நிறைந்தவனிடம் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 50

विष्णुभक्ताय दातव्या शूद्रायापि द्विजन्मने । अभक्तायाप्यशुचये ब्रह्मस्थानं न कथ्यते

இந்த உபதேசம் விஷ்ணு-பக்தனுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்—அவன் சூத்ரனாக இருந்தாலும் சாதனையால் த்விஜன்மன். ஆனால் அபக்தனும் அசுசியுமானவனுக்கு பிரஹ்மஸ்தானம் வெளிப்படுத்தப்படாது.

Verse 51

मद्भक्त्या योगसिद्धिं त्वं गृहाणाशु तपोधने । अभूतं ज्ञानगम्यं तं विद्धि नारायणं परम्

தபோதனே! என் பக்தியால் விரைவில் யோகசித்தியைப் பெறுக. பிறவியற்றவனும் ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவனுமான அந்த பரம நாராயணனை அறிக.

Verse 52

नादरूपेण शिरसि तिष्ठंतं सर्वदेहिनाम् । स एव जीवशिरसि वर्त्तते सूर्यबिंबवत्

நாதரூபமாக எல்லா உடலுடையோரின் தலைப்பகுதியில் நிலைத்திருப்பது அந்தத் தத்துவமே; அது ஒவ்வொரு ஜீவனின் தலைப்பகுதியில் சூரியப் பிரதிபலிப்புபோல் விளங்குகிறது.

Verse 53

सदोदितः सूक्ष्मरूपो मूर्त्तो मूर्त्या प्रणीयते । अभ्यासेन सदा देवि प्राप्यते परमात्मकः

அவர் எப்போதும் உதித்திருக்கும் நுண்ணுருவன்; மேலும் உருவமுடையவன் உருவத்தின் வழியே அணுகப்படுகிறான். தேவியே! இடையறா பயிற்சியால் பரமாத்மா அடையப்படுகிறார்.

Verse 54

शरीरे सकला देवा योगिनो निवसंति हि । कर्णे तु दक्षिणे नद्यो निवसंति तथाऽपराः

இந்த உடலினுள் எல்லா தேவர்களும் யோகிகளும் உறுதியாக வாசம் செய்கின்றனர். மேலும் வலது காதில் நதிகளும் பிற புனிதப் பிரவாகங்களும் தங்குகின்றன.

Verse 55

हृदये चेश्वरः शंभुर्नाभौ ब्रह्मा सनातनः । पृथ्वी पादतलाग्रे जलं सर्वगतं तथा

இதயத்தில் ஈசன் சம்பு வீற்றிருக்கிறார்; நாபியில் சனாதன பிரம்மா. பாதத்தளத்தின் முனையில் பூமி; நீர் அனைத்திடத்தும் பரவி நிற்கிறது.

Verse 56

तेजो वायुस्तथाऽकाशं विद्यते भालमध्यतः । हस्ते च पंच तीर्थानि दक्षिणे नात्र संशयः

நெற்றியின் நடுவில் தீ, காற்று, ஆகாயம் உள்ளன. மேலும் வலது கையில் ஐந்து தீர்த்தங்கள் உள்ளன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 57

सूर्यो यद्दक्षिणं नेत्रं चन्द्रो वाममुदाहृतम् । भौमश्चैव बुधश्चैव नासिके द्वे उदाहृते

சூரியன் வலது கண் எனவும், சந்திரன் இடது கண் எனவும் கூறப்படுகின்றனர். செவ்வாய் மற்றும் புதன் இரண்டும் மூக்கின் இரு நாசிகளாக அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 58

गुरुश्च दक्षिणे कर्णे वामकर्णे तथा भृगुः । मुखे शनैश्चरः प्रोक्तो गुदे राहुः प्रकीर्तितः

வலது காதில் குரு (வியாழன்) இருக்கிறார்; இடது காதில் ப்ருகு (சுக்கிரன்) இருக்கிறார். வாயில் சனீஸ்வரன் எனக் கூறப்படுகிறது; குதத்தில் ராகு எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 59

केतुरिंद्रियगः प्रोक्तो ग्रहाः सर्वे शरीरगाः । योगिनो देहमासाद्य भुवनानि चतुर्दश

கேது இந்திரியங்களில் இயங்குவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; உண்மையில் எல்லா கிரகங்களும் உடலிலேயே உறைகின்றன. யோகிகள் தேகத்தைச் சாதனக் களமாகக் கொண்டு பதினான்கு புவனங்களையும் உணர்கின்றனர்.

Verse 60

प्रवर्त्तंते सदा देवि तस्माद्योगं सदाभ्यसेत् । चातुर्मास्ये विशेषेण योगी पापं निकृन्तति

தேவி, உலகப் பிரவாகங்கள் எப்போதும் எழுவதால் யோகத்தை இடையறாது பயில வேண்டும். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் யோகி பாவத்தை வெட்டித் தள்ளுகிறான்.

Verse 61

मुहूर्त्तमपि यो योगी मस्तके धारयेन्मनः । कर्णै पिधाय पापेभ्यो मुच्यतेऽसौ न संशयः

ஒரு முகூர்த்தமாவது யோகி மனத்தைத் தலைச்சிகரத்தில் நிலைநிறுத்தி, காதுகளை மூடி வெளிவிசைப்பைத் தடுத்தால், அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 62

अंतरं नैव पश्यामि विष्णोर्योगपरस्य वा । एकोऽपि योगी यद्गेहे ग्रासमात्रं भुनक्ति च

விஷ்ணுவுக்கும் யோகத்தில் பராயணனானவருக்கும் நான் எவ்வித வேறுபாடும் காணேன். எந்த வீட்டில் ஒரே யோகி ஒரு கவளமட்டும் உண்டாலும், அந்த வீடு புனிதமடைகிறது.

Verse 63

कुलानि त्रीणि सोऽवश्यं तारयेदात्मना सह । यदि विप्रो भवेद्योगी सोऽवश्यं दर्शनादपि

அவன் தன்னுடன் சேர்த்து மூன்று குலங்களையும் நிச்சயமாகக் கரை ஏற்றுவான். யோகி பிராமணனாக இருந்தால், அவன் தரிசனமட்டுமே கூட உறுதியாக நன்மை அளிக்கும்.

Verse 64

सर्वेषां प्राणिनां देवि पापराशि निषूदकः । सक्रियो ब्रह्मनिरतः सच्छूद्रो योगभाग्यदि

தேவி, அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் பாபக் குவியல்களை அழிப்பவனாகிறான்; இல்லறக் கடமையில் செயலில் இருப்பவனான சூத்ரனும், நற்குணநடத்தையுடன், பிரம்மநிஷ்டையுடன், யோகப் பாக்கியமுடையவனாயின்।

Verse 65

भवेत्सद्गुरुभक्तो वा सोऽप्यमूर्त्तफलं लभेत् । यो योगी नियताहारः परब्रह्म समाधिमान्

சத்குருவை பக்தியுடன் சார்பவனும் அமூர்த்த (அவ்யக்த) பலனை அடைவான்; அளவான உணவுடன் பரபிரம்மத்தில் சமாதிநிலையுடைய யோகி பரம பாக்கியவன்।

Verse 66

चातुर्मास्ये विशेषेण हरौ स लयभाग्भवेत् । यथा सिद्धकरस्पर्शाल्लोहं भवति कांचनम्

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் சிறப்பாக அவன் ஹரியில் லயத்தை அடைவான்; சித்தரின் கைத் தொடுதலால் இரும்பு பொன்னாக மாறுவது போல।

Verse 67

तथा मूर्त्तं हरिप्रीत्या मनुष्यो लयमाव्रजेत् । यथा मार्गजलं गंगापतितं त्रिदशैरपि

அவ்வாறே ஹரிப்பிரீதியால் மனிதன் உடலுடன் இருந்தபோதும் லயத்தை அடைவான்; வழியோர சாதாரண நீரும் கங்கையில் விழுந்தால் தேவர்களாலும் புனிதமென மதிக்கப்படுவது போல।

Verse 68

सेवितं सर्वफलदं तथा योगी विमुक्तिदः । यथा गोमयमात्रेण वह्निर्दीप्यति सर्वदा

சேவிக்கப்படும்போது அது எல்லாப் பலன்களையும் அளிக்கும்; அதுபோல யோகி முக்தியை அருள்வான். சிறிதளவு கோமய எரிபொருளாலும் அக்கினி எப்போதும் ஜ்வலிப்பது போல।

Verse 69

देवतानां मुखं तद्धि कीर्त्यते याज्ञिकैः सदा । एवं योगी सदाऽभ्यासाज्जायते मोक्षभाजनम्

யாகம் செய்பவர்கள் அதை எப்போதும் ‘தேவர்களின் வாய்’ என்று போற்றுவர். இவ்வாறு இடையறா பயிற்சியால் யோகி மோட்சத்திற்குத் தகுதியான பாத்திரமாகிறான்.

Verse 70

योगोऽयं सेव्यते देवि ज्ञानासिद्धिप्रदः सदा । सनकादिभिराचार्यैर्मुमुक्षुभिरधीश्वरैः

தேவி, இந்த யோகம் எப்போதும் பயிலத்தக்கது; அது எந்நாளும் ஞானமும் சித்தியும் அருள்கிறது. சனகர் முதலிய ஆசாரியரும், மோட்சம் நாடுவோரும், தம்மை அடக்கிய மகாதீசர்களும் இதைச் செய்துள்ளனர்.

Verse 71

प्रथमं ज्ञानसंपत्तिर्जायते योगिनां सदा । तेषां गृहीतमात्रस्तु योगी भवति पार्वति

பார்வதி, யோகிகளுக்கு முதலில் எப்போதும் ஞானச் செல்வம் தோன்றுகிறது. அந்த நெறியைப் பற்றிக் கொண்டவனே உண்மையில் யோகி ஆகிறான்.

Verse 72

ततस्तु सिद्धयस्तस्य त्वणिमाद्याः पुरोगताः । भवन्ति तत्रापि मनो न दद्याद्योगिनां वरः

பின்னர் அணிமா முதலிய சித்திகள் அவன் முன் தோன்றும். ஆயினும் யோகிகளில் சிறந்தவன் அவற்றில் மனத்தைச் செலுத்தாமல், பற்றின்றி இருக்க வேண்டும்.

Verse 73

सर्वदानक्रतुभवं पुण्यं भवति योगतः । योगात्सकलकामाप्तिर्न योगाद्भुवि प्राप्यते

யோகத்தால் எல்லா தானங்களும் எல்லா யாகங்களும் தரும் புண்ணியம் கிடைக்கிறது. யோகத்தால் எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறும்; இவ்வுலகில் யோகத்தால் அடைய முடியாதது எதுவுமில்லை.

Verse 74

योगान्न हृदयग्रंथिर्न योगान्ममता रिपुः । न योगसिद्धस्य मनो हर्त्तुं केनापि शक्यते

யோகத்தால் இதயக் கிரந்தி அறுக்கப்படுகிறது; யோகத்தால் ‘மமத்துவம்’ எனும் பகை எழாது. யோகசித்தரின் மனத்தை எதுவும் கவர்ந்து கொள்ள இயலாது.

Verse 75

स एव विमलो योगी यच्चित्तं शिरसि स्थितम् । स्थिरीभूतव्यथं नित्यं दशमद्वारसंपुटे

யாருடைய யோகியின் சித்தம் தலைப்பகுதியில் நிலைத்து—‘பத்தாம் வாசல்’ எனும் உறையுள்—என்றும் நிலைபெற்று, கலக்கம் அடங்கியதோ, அவரே உண்மையில் தூய யோகி.

Verse 76

कणौं पिधाय मर्त्यस्य नादरूपं विचिन्वतः । तदेव प्रणवस्याग्रं तदेव ब्रह्म शाश्वतम्

மனிதன் காதுகளை மூடி நாதரூபத்தைத் தியானித்தால், அந்த உள்ள்நாதமே பிரணவம் (ஓம்) எனும் உச்ச சாரம்; அதுவே நித்திய பிரம்மம்.

Verse 77

तदेवानंतरूपाख्यं तदेवामृतमुत्तमम् । घ्राणवायौ प्रघोषोऽयं जठराग्नेर्महत्पदम्

அதுவே ‘அனந்தரூபம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதுவே உத்தம அமிர்தம். இந்த ஒலிக்கும் நாதம் மூக்கின் பிராணவாயுவில் உணரப்படுகிறது; இதுவே ஜடராக்னியின் மகத்தான பதம்.

Verse 78

पंचभूतं निवासं यज्ज्ञानरूपमिदं पदम् । पदं प्राप्य विमुक्तिः स्याज्जन्मसंसारबंधनात्

இந்தப் பதம்—அதன் வாசம் பஞ்சபூதங்கள், அதன் இயல்பு ஞானம்—இதனை அடைந்தால் பிறப்பு-சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 79

यदाप्तिर्दुलभा लोके योगसिद्धिप्रदायिका

உலகில் அரிதாகக் கிடைக்கும் அந்தப் பெறுதலே யோகசித்தியை அருள்வதாகும்.

Verse 80

एवं ब्रह्ममयं विभाति सकलं विश्वं चरं स्थावरं विज्ञानाख्यमिदं पदं स भगवान्विष्णुः स्वयं व्यापकः । ज्ञात्वा तं शिरसि स्थितं बहुवरं योगेश्वराणां परं प्राणी मुंचति सर्पवज्जगतिजां निर्मोकमायाकृतिम्

இவ்வாறு அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் பிரம்மமயமாக ஒளிர்கிறது. ‘விஞ்ஞானம்’ எனப்படும் அந்த நிலை, தானே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பகவான் விஷ்ணுவே. அவரைத் தலைச்சிகரத்தில் நிலைத்த, மிகச் சிறந்த, யோகேஸ்வரர்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளென அறிந்து, உயிர் பாம்பு தோல் உரிப்பதுபோல் உலகில் பிறந்த மாயை-செய்த உறையைத் துறக்கிறது.

Verse 112

वाकारो धूम्रवर्णश्च सूर्यबीजं मनोजवम् । पुलस्त्यर्षिसमायुक्तं नियुक्तं सर्वसौख्यदम्

‘வ’ என்னும் எழுத்து புகைநிறமுடையது; அது சூரியனின் பீஜமந்திரம், மனம்போல் வேகமுடையது. புலஸ்த்ய முனிவருடன் இணைந்து விதிப்படி உபயோகித்தால் அது எல்லா நலமும் இன்பமும் அருளும்.

Verse 258

ध्यानैजपैः पूजितैश्च भक्तानां मुनिसत्तम । मोक्षो भवति बन्धेभ्यः कर्मजेभ्यो न संशयः

முனிவருள் சிறந்தவரே! பக்தர்கள் தியானம், ஜபம், பூஜை ஆகியவற்றால் வழிபடினால், கர்மத்தால் உண்டான பந்தங்களிலிருந்து அவர்களுக்கு மோட்சம் நிச்சயமாக உண்டாகும்; ஐயமில்லை.

Verse 262

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहरस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये ज्ञानयोगकथनं नाम द्विषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் கீழ், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஞானயோகக் கதனம்’ எனும் 262ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 407

सेवितो विष्णुरूपेण ब्रह्ममोक्षप्रदायकः । शृणुष्वावहिता भूत्वा मूर्त्तामूर्ते स्थितिं शुभे

விஷ்ணு ரூபத்தில் வழிபடப்படும்போது அவர் பிரம்மஞானமும் மோட்சமும் அருள்வார். ஓ சுபமே, கவனமுடன் அவர் சாகார–நிராகார புனித நிலையின்தத்துவத்தை கேள்.