Adhyaya 194

Verse 1

सूत उवाच । एवं सा तान्वरान्दत्त्वा सर्वेषां शापभागिनाम् । मौनव्रतपरा भूत्वा निविष्टाऽथ धरातले

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சாபப் பங்குடைய அனைவருக்கும் அந்த வரங்களை அளித்து, அவள் மௌனவிரதத்தில் ஈடுபட்டு பின்னர் பூமியில் அமர்ந்தாள்.

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे तापसाश्च महर्षयः । साधुसाध्विति तां प्रोच्य ततः प्रोचुरिदं वचः

அப்போது எல்லா தேவகணங்களும், தவசிகளும், மகரிஷிகளும் அவளை “சாது, சாது” என்று புகழ்ந்து, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்।

Verse 3

एतां देवीप्रसादेन ब्राह्मणानां विशेषतः । पूजयिष्यंति मर्त्येऽत्र सर्वे लोकाः समाहिताः

தேவியின் அருளால் மானிட உலகில் உள்ள அனைவரும்—சிறப்பாகப் பிராமணர்கள்—ஒருமுக பக்தியுடன் இங்கே அவளை வழிபடுவர்।

Verse 4

ब्रह्माणं पूजयित्वा तु पश्चादेनां सुरेश्वरीम् । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते तु यांति परां गतिम्

முதலில் பிரம்மாவை வழிபட்டு, பின்னர் இந்த சுரேஸ்வரியை வணங்கும் மானிடர்கள் பரம நிலையைக் அடைவர்।

Verse 5

या कन्या पतिसंयोगं संप्राप्यात्र समाहिता । ततः पादप्रणामं च गायत्र्याश्च करिष्यति । पतिं प्रजापतिं प्राप्य सा भविष्यत्यसंशयम्

கணவன்-இணைவு பெற்ற பின் இங்கே ஒருமுகமாக வந்து, காயத்ரியின் திருவடிகளில் வணங்கும் கன்னி, ஐயமின்றி பிரஜாபதியைப் போன்ற கணவனைப் பெறுவாள்।

Verse 6

सर्वकामसुखोपेता धनधान्यसमन्विता । या नारी दुर्भगा वंध्या भविष्यति च शोभना

துர்பாக்கியமும் பிள்ளையின்மையும் உடைய பெண், அழகும் மங்கலமும் உடையவளாக மாறுவாள்—எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் இன்பத்துடன், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவளாக।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं गते पंचोत्तरे शते । पद्मजानां हरः प्रादादेतत्कथमनुत्त मम्

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் உரைத்தபடி நூற்று ஐந்து கடந்தபின் ஹரன் பத்மஜர்களுக்கு (பிரம்மாவின் மரபிற்கு) இதை அருளினான்; அந்த உத்தமமான பொருளை எவ்வாறு நாம் அறிய வேண்டும்?

Verse 8

ब्राह्मणेभ्यः स संतुष्टः किंवाऽन्योऽस्ति महेश्वरः । एतं नः संशयं भूयो यथावद्वक्तुमर्हसि

அவர் பிராமணர்களால் திருப்தியடைந்தவரெனில், அவரைத் தவிர வேறு மகேஸ்வரன் உள்ளானா? எங்கள் சந்தேகத்தை மீண்டும் நீக்கி முறையாக விளக்குங்கள்.

Verse 9

आयुष्यं शंकरस्यापि यत्प्रमाणं तथा हरेः । ब्रह्मणोऽपि समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

சங்கரனின் ஆயுள் அளவும், அதுபோல ஹரியின் ஆயுள் அளவும், பிரம்மாவின் ஆயுள் அளவும் கூறுங்கள்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.

Verse 10

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि विस्तरेण द्विजोत्तमाः । त्रयाणामपि चायुष्यं यत्प्रमाणं व्यवस्थितम्

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த மூவரின் நிலைபெற்ற ஆயுள் அளவை நான் உங்களுக்கு விரிவாக எடுத்துரைப்பேன்.

Verse 11

निमेषस्य चतुर्भागस्त्रुटिः स्यात्तद्द्वयं लवः । लवद्वयं कला प्रोक्ता काष्ठा तु दशपंचभिः

நிமேஷத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதி ‘த்ருடி’; இரண்டு த்ருடிகள் ‘லவ’ ஆகும். இரண்டு லவங்கள் ‘கலா’ எனப்படும்; பதினைந்து கலாக்களால் ‘காஷ்டா’ உண்டாகும்.

Verse 12

त्रिंशत्काष्ठां कलामाहुः क्षणस्त्रिंशत्कलो मतः । मुहूर्तमानं मौहूर्ता वदंति द्वादशक्षणम्

முப்பது காஷ்டைகள் ஒன்று ‘கலா’ எனக் கூறுவர்; ஒரு ‘க்ஷணம்’ முப்பது கலைகளாக மதிக்கப்படுகிறது. முஹூர்த்தக் கணக்கறிந்தோர்—ஒரு முஹூர்த்தம் பன்னிரண்டு க்ஷணங்கள் என உரைப்பர்.

Verse 13

त्रिंशन्मुहूर्तमुद्दिष्टमहोरात्रं मनीषिभिः । मासस्त्रिंशदहोरात्रैर्द्वौ मासावृतुसंज्ञितः

அறிவுடையோர் கூறினர்—ஒரு அஹோராத்திரம் முப்பது முஹூர்த்தங்களால் ஆனது. ஒரு மாதம் முப்பது அஹோராத்திரங்கள்; இரண்டு மாதங்கள் ‘ருது’ என அழைக்கப்படும்.

Verse 14

ऋतुत्रयं चायनं च अयने द्वे तु वत्सरम् । दैविकं च भवेत्तच्च ह्यहोरात्रं द्विजोत्तमाः

மூன்று ருதுக்கள் சேர்ந்து ஒரு அயனம் ஆகும்; இரண்டு அயனங்கள் சேர்ந்து ஒரு வருடம். ஓ த்விஜோத்தமரே, அந்த வருடமே தேவர்களின் அஹோராத்திரமாகும்.

Verse 15

उत्तरं चायनं तत्र दिनं रात्रिस्तथाऽपरम् । लक्षैः सप्तदशाख्यैस्तु मनुष्याणां च वत्सरैः

அங்கே உத்தராயணம் ‘பகல்’ எனவும், மற்றது (தக்ஷிணாயணம்) ‘இரவு’ எனவும் கூறப்படுகிறது. இந்த தேவ-அஹோராத்திரம் மனிதரின் பதினேழு லட்சம் ஆண்டுகளால் அளவிடப்படுகிறது.

Verse 16

अष्टाविंशतिभिश्चैव सहस्रैस्तु तथा परैः । आद्यं कृतयुगं चैव तद्भ विष्यति सद्द्विजाः

இருபத்தெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளாலும், மேலும் அதற்கு மேலான (ஆண்டுகளாலும்), முதல் யுகமான க்ருதயுகம் இவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது, ஓ சத்த்விஜரே.

Verse 17

ततो द्वादशभिर्लक्षैः षोडशानां सहस्रकैः । त्रेतायुगं समादिष्टं द्वितीयं द्विजसत्तमाः

அதன்பின் பன்னிரண்டு இலட்சமும் பதினாறு ஆயிரமும் (ஆண்டுகள்) அளவாக இரண்டாம் யுகமான திரேதாயுகம் அறிவிக்கப்படுகிறது, ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 18

द्वापरं चाष्टभिर्लक्षैस्तृ तीयं परिकीर्तितम् । चतुःषष्टिसहस्रैस्तु यथावत्परिसंख्यया

எட்டு இலட்சம் (ஆண்டுகள்) அளவாக மூன்றாம் யுகம் துவாபரம் எனப் போற்றப்படுகிறது; முறையான கணக்கில் அதனுடன் அறுபத்து நான்கு ஆயிரமும் சேர்க்கப்படுகிறது।

Verse 19

चतुर्लक्षं समादिष्टं युगं कलिसमुद्भवम् । द्वात्रिंशता सहस्रैस्तु चतुर्थं तद्विदुर्बुधाः

கலியிலிருந்து எழும் நான்காம் யுகமான கலியுகம் நான்கு இலட்சம் (ஆண்டுகள்) என நிர்ணயிக்கப்பட்டது; முப்பத்தி இரண்டு ஆயிரத்துடன் சேர்த்து ஞானிகள் அதை நான்காம் யுகம் என அறிகின்றனர்।

Verse 21

ब्रह्मा तेषां शतं यावत्स जीवति पितामहः । सांप्रतं चाष्टवर्षीयः षण्मासश्चैव संस्थितः

அவற்றில் பிதாமகன் பிரம்மா நூறு (அத்தகைய) காலஅளவுகள் வரை வாழ்கிறார்; இப்போது அவர் எட்டு ஆண்டும் ஆறு மாதமும் நிறைவு செய்து நிலைத்திருக்கிறார்।

Verse 22

प्रतिपद्दिवसस्यास्य प्रथमस्य तथा गतम् । यामद्वयं शुक्रवारे वर्तमाने महात्मनः

இந்த பிரதிபதையின் முதல் நாளில் இரண்டு யாமங்கள் கடந்துவிட்டன; இப்போது வெள்ளிக்கிழமை நடைபெறுகிறது, ஓ மகாத்மா।

Verse 23

ब्रह्मणो वर्षमात्रेण दिनं वैष्णवमुच्यते

பிரம்மாவின் ஒரு ஆண்டளவினால் அளக்கப்படும் ஒரு நாளே ‘வைஷ்ணவ நாள்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 24

सोपि वर्षशतंयावदात्ममानेन जीवति । पंचपचाशदादिष्टास्तस्य जातस्य वत्सराः

அவனும் தன் அளவின்படி நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்; பிறந்தவனுக்குப் ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகள் முன்பே நிர்ணயிக்கப்பட்டவை என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 25

तिथयः पंच यामार्द्धं सोमवारेण संगतम् । वैष्णवेन तु वर्षेण दिनं माहेश्वरं भवेत्

ஐந்து திதிகளும் அரை யாமமும் திங்கட்கிழமையுடன் சேர்ந்தால்—வைஷ்ணவ ஆண்டளவின்படி அது ‘மாஹேஸ்வர நாள்’ ஆகும்।

Verse 26

शिवो वर्षशतं यावत्तेन रूपेण च स्थितः । यावदुच्छ्वसितं वक्त्रं सदाशिवसमुद्भवम्

சிவன் அந்த ரூபத்திலே நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருப்பான்—சதாசிவனில் இருந்து தோன்றிய முகத்தின் உச்சுவாசம் நீடிக்கும் வரையில்।

Verse 27

पश्चाच्छक्तिं समभ्येति यावन्निश्वसितं भवेत् । निश्वासोच्छ्वसितानां च सर्वेषामेव देहिनाम्

பின்னர் அவன் சக்தியை அணைகிறான், நிச்வாசம் நீடிக்கும் வரையில்; ஏனெனில் நிச்வாசமும் உச்சுவாசமும் எல்லா உடலுடையோருக்கும் இயல்பானவை।

Verse 28

ब्रह्मविष्णुशिवानां च गन्धर्वोरगरक्षसाम् । एकविंशत्सहस्राणि शतैः षड्भिः शतानि च

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மேலும் கந்தர்வர், நாகர், ராட்சசர் இவர்களின் எண்ணிக்கை இருபத்தொன்றாயிரம்; அதனுடன் ஆறுநூறும், மேலும் சில நூற்றுகளும் (கணக்கில்) சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 29

अहोरात्रेण चोक्तानि प्रमाणे द्विज सत्तमाः । षड्भिरुच्छ्वासनिश्वासैः पलमेकं प्रवर्तते

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! கால அளவுகள் பகல்-இரவு அடிப்படையிலும் கூறப்பட்டுள்ளன; ஆறு உச்சுவாச-நிச்சுவாசங்களால் ஒரு ‘பல’ம் கணக்கிடப்படுகிறது.

Verse 30

नाडी षष्टिपला प्रोक्ता तासां षष्ट्या दिनं निशा । निश्वासोच्छ्वसितानां च परिसंख्या न विद्यते । सदाशिवसमुत्थानामेतस्मात्सोऽक्षयः स्मृतः

ஒரு ‘நாடி’ அறுபது ‘பல’ம் எனக் கூறப்படுகிறது; அத்தகைய அறுபது நாடிகளால் பகல்-இரவு அமைகிறது. ஆனால் நிச்சுவாச-உச்சுவாசங்களுக்குத் திடமான எண்ணிக்கை இல்லை. ஆகவே சதாசிவனிடமிருந்து எழும் அது ‘அக்ஷய’—அழிவிலி—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 31

अन्येऽपि ये प्रगच्छंति ब्रह्मज्ञानसमन्विताः । अक्षयास्तेऽपि जायंते सत्यमेतन्मयोदितम्

பிரம்மஞானம் உடையவர்களாய் முன்னே செல்பவர்கள் மற்றவர்களாயினும், அவர்களும் ‘அக்ஷய’—அழிவிலி—ஆகிறார்கள்; இதுவே நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 32

ऋषय ऊचुः । यद्येवं सूतपुत्रात्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । आत्मवर्षशते पूर्णे यांति नाशमसंशयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—இவ்வாறு என்றால், ஓ சூதபுத்திரா! பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் தம் தம் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின் ஐயமின்றி லயத்தை (நாசத்தை) அடைகிறார்களா?

Verse 33

तत्कथं मानुषाणां च मर्त्यलोकेल्पजीविनाम् । कथयंति च ये मुक्तिं विद्वांसश्चैव सूतज

அப்படியானால், ஓ சூதபுத்திரா! மர்த்தியலோகத்தில் குறுஞ்செல்வாழ்வுடைய மனிதர்க்கு அறிஞர்கள் மோட்சத்தை எவ்வாறு உரைப்பர்?

Verse 34

नूनं तेषां मृषा वादो मोक्षमार्गसमु द्भवः

மோட்சமார்க்கம் குறித்து அவர்கள் எழுப்பும் பேச்சு நிச்சயமாகப் பொய்யே ஆகும்.

Verse 35

सूत उवाच । अनादिनिधनः कालः संख्यया परिवर्जितः । असंख्याता गता मोक्षं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

சூதர் கூறினார்—காலம் ஆதியற்றதும் அந்தமற்றதும்; எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டது. எண்ணிலடங்கா பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மோட்சம் அடைந்தனர்.

Verse 36

निजे वर्षशते पूर्णे वालुकारेणवो यथा । निजमानेन या श्रद्धा ब्रह्मज्ञानसमुद्भवा । तेषां चेन्मानुषाणां च तन्मुक्तिः स्यादसंशयम्

தன் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது மணற்கணுக்கள் எண்ணப்படுவது போல, தன் அளவின்படி பிரம்மஞானத்திலிருந்து எழும் பக்திச் சிரத்தை—அது மனிதரிலும் இருந்தால், ஐயமின்றி அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 37

यथैते दंशमशका मानुषाणां च कीटकाः । जायंते च म्रियंते च गण्यंते नैव कुत्रचित् । इन्द्रादीनां तथा मर्त्याः संभाव्या जगतीतले

மனிதர்களிடையே கொசு, ஈ போன்ற சிறுகீடுகள் பிறந்து இறந்தாலும் எங்கும் கணக்கிடப்படாதது போல, பூமித்தளத்தில் இந்திராதியரின் முன் மர்த்தியரும் (எண்ணிலடங்கா, அற்பமான)வர்களாகக் கருதத்தக்கவர்.

Verse 38

देवानां च यथा मर्त्याः कीटस्थाने च संस्थिताः । तथा देवा अपि ज्ञेया ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

தேவர்களை ஒப்பிடில் மனிதர் பூச்சிநிலையிலிருப்பதுபோல், அவ்யக்தப் பிறப்புடைய பிரம்மனை ஒப்பிடில் தேவர்களும் பூச்சிபோல் என அறியப்படுவர்।

Verse 39

ब्रह्मणस्तु यथा देवाः कीटस्थाने व्यवस्थिताः । तथा ब्रह्मापि विष्णोश्च कीटस्थाने व्यवस्थितः

பிரம்மனை ஒப்பிடில் தேவர்கள் பூச்சிநிலையிலிருப்பதுபோல், விஷ்ணுவை ஒப்பிடில் பிரம்மாவும் அதே பூச்சிநிலையிலே உள்ளான்।

Verse 40

पितामहो यथा विष्णोः कीटस्थाने व्यवस्थितः । तथा स शिवशक्तिभ्यां पीरज्ञेयो द्विजो त्तमाः

பிதாமகன் பிரம்மா விஷ்ணுவை ஒப்பிடில் பூச்சிநிலையிலிருப்பதுபோல், (ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே) சிவ-சக்தியரை ஒப்பிடிலும் அவன் அதே தாழ்ந்த நிலையிலென உணர்க।

Verse 41

यथा विष्णुः कृमिर्ज्ञेयस्ताभ्यामेव द्विजोत्तमाः । सदाशिवस्य विज्ञेयौ तथा तौ कृमिरूपकौ

அவ்விருவரை (சிவ-சக்தி) ஒப்பிடில் விஷ்ணுவும் புழுவென அறியப்படுவான், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே; அதுபோல் சதாசிவனை ஒப்பிடில் அவ்விருவரும் புழுவுருவென அறியப்படுவர்।

Verse 42

एवं च विविधैर्यज्ञैः श्रद्धा पूतेन चेतसा । ब्रह्मज्ञानात्परं यांति सदाशिवसमुद्भवम्

இவ்வாறு நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் பல யாகங்களைச் செய்து அவர்கள் கர்மபலனைத் தாண்டிச் செல்கின்றனர்; பிரம்மஞானத்தால் சதாசிவத்திலிருந்து உதித்த பரமபதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 43

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैः कृतैः संपूर्णदक्षिणैः । तदर्थं ते दिवं यांति भुक्त्वा भोगान्पृथग्विधान्

அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களை விதிப்படி முழு தக்ஷிணையுடன் செய்தவர்கள், அந்த யாகப் பயனுக்காக ஸ்வர்க்கம் சென்று அங்கே பலவகைத் தனித்தனிப் போகங்களை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 44

क्षये च पुनरायांति सुकृतस्य महीतले । ब्रह्मज्ञानात्परं प्राप्य पुनर्जन्म न विद्यते

புண்ணியம் தீர்ந்தபோது அவர்கள் மீண்டும் பூமித்தளத்திற்கு வருகிறார்கள்; ஆனால் பிரம்மஞானத்தால் பரம்பதத்தை அடைந்தவனுக்கு மறுபிறவி இல்லை।

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्राभ्यासं समा चरेत् । जन्मभिर्बहुभिः पश्चाच्छनैर्मुक्तिमवाप्नुयात्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே அந்த சாதனையை நிலையாகப் பயில வேண்டும்; பல பிறவிகளுக்குப் பின் மெதுவாக முக்தியை அடைவான்।

Verse 46

एकजन्मनि संप्राप्तो लेशो ज्ञानस्य तस्य च । द्वितीये द्विगुणस्तस्य तृतीये त्रिगु णो भवेत्

ஒரு பிறவியில் அந்த ஞானத்தின் சிறிதளவும் கிடைத்தால், இரண்டாம் பிறவியில் அது இரட்டிப்பாகும்; மூன்றாம் பிறவியில் மும்மடங்காகும்।

Verse 47

एकोत्तरो भवेदेवं सदा जन्मनिजन्मनि

இவ்வாறே பிறவி தோறும் அது எப்போதும் ஒன்றொன்றாக அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும்।

Verse 48

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मज्ञानस्य संप्राप्तिर्मर्त्यानां जायते कथम् । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व यदि त्वं वेत्सि सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—மர்த்தியருக்கு பிரம்மஞானப் பெறுதல் எவ்வாறு உண்டாகிறது? ஹே சூதபுத்ரா, நீ அறிந்திருந்தால் இதனை முழுவதும் எமக்கு விளக்கிக் கூறுவாயாக।

Verse 49

सूत उवाच । का शक्तिर्मम वक्तव्ये ज्ञाने मर्त्यसमुद्भवे । स्वयमेव न यो वेत्ति स परस्य वदेत्कथम्

சூதன் கூறினான்—மர்த்தியரில் தோன்றும் அந்த ஞானத்தைப் பற்றி சொல்ல எனக்கு என்ன வல்லமை? தானே அறியாதவன் பிறருக்கு எவ்வாறு உரைப்பான்?

Verse 50

उपदेशः परं यो मे पित्रा दत्तो द्विजोत्तमाः । तमहं वः प्रवक्ष्यामि ब्रह्मज्ञानसमुद्भवम्

ஹே த்விஜோத்தமர்களே! என் தந்தை எனக்குத் தந்த பரம உபதேசத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; அது பிரம்மஞானம் தோன்றச் செய்பவையாகும்।

Verse 51

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ह्यस्ति तीर्थद्वयं शुभम् । कुमारिकाभ्यां विहितं ब्रह्मज्ञानप्रदं नृणाम्

ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் இரண்டு மங்கள தீர்த்தங்கள் உள்ளன; இரண்டு குமாரிகள் அவற்றை நிறுவினர்; அவை மக்களுக்கு பிரம்மஞானம் அருள்வன।

Verse 52

ब्राह्मण्या चैव शूद्र्या च कुमारीभ्यां विनिर्मितम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां यस्ताभ्यां स्नानमाचरेत्

ஒரு பிராமணியும் ஒரு சூத்ராவும் ஆகிய இரு குமாரிகள் அதை அமைத்தனர். அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில் அங்கு நீராடுபவன் விதியை அனுஷ்டிக்கிறான்।

Verse 53

पश्चात्पूजयते भक्त्त्या प्रसिद्धे सिद्धिपादुके । सुगुप्ते गर्तमध्यस्थे कुमार्या परिपूजिते

அதன்பின் பக்தியுடன் புகழ்பெற்ற ‘சித்தி-பாதுகை’யை வழிபட வேண்டும்—அது மறைவாக ஒரு குழியின் நடுவில் அமைந்து, கன்னியால் முற்றிலும் வணங்கப்பட்டதாகும்.

Verse 54

तस्य संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते । शक्त्या विनिहिते ते च स्वदर्शनविवृद्धये

அந்த ஆண்டின் முடிவில் அவனுக்கு பிரம்மஞானம் உதயமாகிறது; மேலும் அவை (புனித ஆதாரங்கள்) சக்தியால் தன் ச்வதரிசனத்தின் வளர்ச்சிக்காக அங்கே நிறுவப்பட்டன.

Verse 55

लोकानां मुक्तिकामानां ब्रह्मज्ञानसुखावहे । मम तातो गतस्तत्र ततश्च ज्ञानवान्स्थितः

மோட்சத்தை நாடுவோர்க்கு இது பிரம்மஞானத்தின் ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. என் தந்தை அங்கே சென்றார்; பின்னர் ஞானியாக நிலைபெற்றார்.

Verse 56

तस्यादेशादहं तत्र गतः संवत्सरं स्थितः । पादुके पूजयामास ततो ज्ञानं च संस्थितम्

அவரின் ஆணையினால் நான் அங்கே சென்று ஒரு ஆண்டு தங்கினேன். பாதுகைகளை வழிபட்டேன்; பின்னர் ஞானம் என்னுள் உறுதியாக நிலைபெற்றது.

Verse 57

यत्किञ्चिद्वा श्रुतं लोके पुराणाग्र्यं व्यवस्थितम् । वर्तमानं भविष्यच्च तदहं वेद्मि भो द्विजाः

உலகில் எது எதுவெல்லாம் கேட்கப்படுகிறதோ, மேலும் சிறந்த புராணத்தில் நிலைபெற்றதோ—நிகழ்காலமோ வருங்காலமோ—அவை அனைத்தையும் நான் அறிவேன், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே!

Verse 58

तत्प्रसादादसंदिग्धं प्रमाणं चात्र संस्थितम् । मुक्त्वैकं वेदपठनं सूतत्वं च यतो मयि

அவருடைய அருளால் இங்கே ஐயமற்ற சான்றும் அதிகாரமும் நிறுவப்பட்டது. எனக்குள் குறைவாக இருப்பது ஒன்றே—வேதப் பாராயணம்—ஏனெனில் நான் சூதப் பதவியில் உள்ளவன்.

Verse 59

तस्यापि वेद्मि सर्वार्थं भर्तृयज्ञो यथा मुनिः । अस्मादत्रैव गच्छध्वं यदि मुक्तेः प्रयोजनम्

அதன் முழுப் பொருளையும் நானும் அறிவேன்; முனி பர்த்ரியஜ்ஞர் அறிந்ததுபோல. ஆகவே உங்கள் நோக்கம் முக்தி என்றால், இங்கிருந்து உடனே புறப்படுங்கள்.

Verse 60

किमेतैः स्वर्गदैः सत्रैः पुनरावृत्तिकारकैः । आराधयध्वं ते गत्वा पादुके सिद्धिदे नृणाम् । येन संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते

சுவர்க்கம் தரினும் மீண்டும் பிறவிக்குக் காரணமான இச் சத்திர யாகங்களால் என்ன பயன்? சென்று அந்தப் பாதுகைகளை வழிபடுங்கள்—அவை மனிதர்க்கு சித்தி அளிப்பவை; அவற்றால் ஒரு ஆண்டின் முடிவில் பிரம்மஞானம் உதயமாகிறது.

Verse 61

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग ह्युपदेशः कृतो महान् । तेन संतारिताः सर्वे वयं संसारसागरात्

ரிஷிகள் கூறினர்: நன்று, நன்று, மகாபாகா! நீங்கள் மகத்தான உபதேசம் அளித்தீர்கள். அதனால் நாங்கள் அனைவரும் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விட்டோம்.

Verse 62

यास्यामोऽपि वयं तत्र सत्रे द्वादशवार्षिके । समाप्तेऽस्मिन्न संदेहः सर्वे च कृतनिश्चयाः

நாங்களும் அங்கே அந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்திரத்தில் செல்வோம். இது முடிந்தவுடன் ஐயம் இல்லை—நாங்கள் அனைவரும் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டோம்.

Verse 194

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मज्ञानप्राप्त्यर्थं कुमारिकातीर्थद्वयगर्तक्षेत्रस्थपादुकामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர-மாஹாத்ம்யத்தில், பிரஹ்மஞானப் பெறுதற்காக குமாரிகா தீர்த்த இரட்டையும், த்வயகர்த்தப் பகுதியில் உள்ள பாதுகைகளின் மாஹாத்ம்ய வர்ணனை எனும் 194ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெறுகிறது।