Adhyaya 215

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सांप्रतं वद नः सूत श्राद्धकल्पस्य यो विधिः । विस्तरेण महाभाग यथा तच्चाक्षयं भवेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! இப்போது எங்களுக்கு ஸ்ராத்தக் கல்பத்தின் விதியைச் சொல்லும். ஹே மகாபாகா! விரிவாக உரை, அதன் புண்ணியமும் பலனும் அక్షயமாகுமாறு.

Verse 2

कस्मिन्काले प्रकर्तव्यं श्राद्धं पितृपरायणैः । कीदृशैर्ब्राह्मणैस्तच्च तथा द्रव्यैर्महामते

ஹே மஹாமதே! பித்ருக்களைச் சார்ந்தோர் எந்தக் காலத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்? மேலும் எத்தகைய பிராமணர்களுடன், எந்தெந்த திரவியங்களால் அது செய்யப்பட வேண்டும்?

Verse 3

सूत उवाच । एतदर्थं पुरा पृष्टो मार्कंडेयो महामुनिः । रोहिताश्वेन विप्रेंद्रा हरिश्चन्द्र सुतेन सः

சூதர் கூறினார்—ஹே விப்ரேந்திரர்களே! இதே பொருளைப்பற்றி முன்னொரு காலத்தில் மகாமுனி மார்கண்டேயரை, ஹரிச்சந்திரனின் புதல்வன் ரோஹிதாஷ்வன் வினவினான்.

Verse 4

हरिश्चन्द्रे गते स्वर्गं रोहिताश्वे नृपे स्थिते । तीर्थयात्राप्रसंगेन मार्कण्डो मुनिसत्तमः

ஹரிச்சந்திரன் ஸ்வர்க்கம் சென்றபின், ரோஹிதாஷ்வன் அரசனாக நிலைபெற்ற வேளையில், தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தில் முனிசிறந்த மார்கண்டர் (மார்கண்டேயர்) அங்கு வந்தார்.

Verse 5

सरय्वाः संगमे पुण्ये स्नानार्थं समुपस्थितः । तत्र स्नात्वा पितॄन्देवान्संतर्प्य विधिपूर्वकम्

அவர் சரயூவின் புனித சங்கமத்தில் நீராட வந்தார். அங்கு நீராடி, விதிப்படி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளித்தார்.

Verse 6

प्रविष्टस्तां पुरीं रम्यामयोध्यां सत्यनामिकाम् । रोहिताश्वोऽपि तं श्रुत्वा समायातं मुनीश्वरम् । पदातिः प्रययौ तूर्णं दूरदेशं तु सम्मुखम्

அவன் சத்தியநாமப் புகழ்பெற்ற இனிய அயோத்தி நகரில் நுழைந்தான். முனீஸ்வரர் வந்தார் எனக் கேட்டு, ரோஹிதாஸ்வனும் கால்நடையாக விரைந்து சில தூரம் சென்று நேருக்கு நேர் சந்திக்கப் புறப்பட்டான்.

Verse 7

ततः प्रणम्य तं मूर्ध्ना कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं विनयेन समन्वि तः

பின்னர் அவன் தலைவணங்கி வணங்கி, கைகூப்பி நின்றான். பணிவுடன் இனிய சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 8

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं मुने । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं संप्राप्तः परमां गतिम् । यत्ते पादरजोभिर्मे मूर्द्धजा विमलीकृताः

முனிவரரே, உமக்கு வரவேற்பு; முனியே, மீண்டும் மிகச் சிறந்த வரவேற்பு. நான் பாக்கியவான், புண்ணியவான்; எனக்கு பரம நலம் கிடைத்தது—உமது திருவடித் தூசியால் என் தலைக்கேசம் தூய்மையடைந்தது.

Verse 9

एवमुक्त्वा गृहीत्वा तं स्वहस्तालंबनं तदा । ययौ तत्र सभास्थानं बृहत्सिंहासनाश्रयम्

இவ்வாறு கூறி, அப்போது தன் கையை ஆதரவாகக் கொடுத்து அவரைத் தாங்கி, பெரிய சிங்காசனம் அமைந்த சபைமண்டபத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 10

सिंहासने निवेश्याथ तं मुनिं पार्थिवोत्तमः । उपविष्टो धरापृष्ठे कृतांजलिपुटः स्थितः

அந்த சிறந்த அரசன் முனிவரை சிங்காசனத்தில் அமர்த்தி, தானோ தரையில் அமர்ந்து கைகூப்பி பக்தியுடன் இருந்தான்.

Verse 11

ततः प्रोवाच मधुरं विनयावनतः स्थितः । निःस्पृहस्यापि विप्रेंद्र कि वाऽगमनकारणम्

அப்போது அவர் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று இனிய மொழியில் கூறினார்— “ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நீங்கள் ஆசையற்றவராயினும் இங்கு வந்ததற்குக் காரணம் என்ன?”

Verse 12

तद्ब्रवीहि यथातथ्यं करोमि तव सांप्रतम् । अदेयमपि दास्यामि गृहायातस्य ते विभो

“ஆகையால் உண்மை எப்படியோ அப்படியே சொல்லுங்கள்; உடனே உங்கள் சொல்லின்படி செய்வேன். ஓ வலிமைமிக்கவரே! நீங்கள் என் இல்லத்துக்கு வந்ததால், வழக்கில் கொடுக்க இயலாததையும் நான் அளிப்பேன்.”

Verse 13

मार्कंडेय उवाच । तीर्थयात्राप्रसंगेन वयमत्र समागताः । सरय्वाः संगमे पुण्ये कल्ये यास्याम्यहे पुनः

மார்கண்டேயர் கூறினார்— “தீர்த்தயாத்திரையின் காரணமாக நாங்கள் இங்கு கூடியுள்ளோம். அடுத்த நல்ல நாளில் நான் மீண்டும் சரயூவின் புனித சங்கமத்திற்குச் செல்வேன்.”

Verse 14

निःस्पृहैरपि द्रष्टव्या धर्मवन्तो द्विजोत्तमाः । ततः प्रोक्तं पुराण ज्ञैर्ब्राह्मणैः शास्त्रदृष्टिभिः

ஆசையற்றவர்களாலும் தர்மமிக்க இருபிறப்புச் சிறந்தவர்களை நாடி தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் சாஸ்திரக் கண்ணோட்டமுடைய புராணஞானி பிராமணர்கள் இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 15

धर्मवन्तं नृपं दृष्ट्वा लिंगं स्वायंभुवं तथा । नदीं सागरगां चैव मुच्येत्पापाद्दिनोद्भवात्

தர்மமிக்க அரசனைத் தரிசித்து, அதுபோல சுயம்பு லிங்கத்தையும், கடல்நோக்கிப் பாயும் நதியையும் காண்பவன்—நாள்தோறும் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 16

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे पृच्छां स मुनिसत्तमः । तं दृष्ट्वा नृपशार्दूलं पुरःस्थं विनयान्वितम्

இவ்வாறு கூறி அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் அவனை வினவத் தொடங்கினார். பணிவுடன் முன் நின்ற அரசசிங்கத்தைப் பார்த்து।

Verse 17

कच्चित्ते सफला वेदाः कच्चित्ते सफलं श्रुतम् । कच्चित्ते सफला दाराः कच्चित्ते सफलं धनम्

உன் வேதங்கள் பலன் தந்தனவா? உன் கேள்வி-அறிவு (ஸ்ருதி) பயனடைந்ததா? உன் தாம்பத்திய-கிருஹஸ்த வாழ்வு பயனுள்ளதா? உன் செல்வம் பயனுள்ளதா?

Verse 18

रोहिताश्व उवाच । कथं स्युः सफला वेदाः कथं स्यात्सफलं श्रुतम् । कथं स्युः सफला दाराः कथं स्यात्सफलं धनम्

ரோஹிதாஶ்வன் கூறினான்—வேதங்கள் எவ்வாறு பலன் தரும்? கேள்வி-அறிவு எவ்வாறு பயனடையும்? கிருஹஸ்த வாழ்வு எவ்வாறு பயனடையும்? செல்வம் எவ்வாறு பயனடையும்?

Verse 19

मार्कंडेय उवाच । अग्निहोत्रफला वेदाः शीलवृत्तफलं श्रुतम् । रतिपुत्रफला दारा दत्तभुक्तफलं धनम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—வேதங்கள் அக்னிஹோத்ரத்தில் நிறைவு பெற்றால் பலன் தரும். கேள்வி-அறிவு நல்லொழுக்கமும் நேர்மையான நடத்தையும் ஆக நிறைவு பெற்றால் பயனுள்ளது. தாம்பத்தியம் அன்பும் நற்குணமுள்ள சந்ததியும் மூலம் பலிக்கும். செல்வம் தானம் செய்து, தர்மப்படி அனுபவித்தால் பலன் தரும்.

Verse 20

एवं ज्ञात्वा महाराज नान्यथा कर्तुमर्हसि

மகாராஜா, இதனை இவ்வாறு அறிந்து, இதற்கு மாறாக நடக்கக் கூடாது.

Verse 21

चत्वार्येतानि कृत्यानि मयोक्तानि च तानि ते । यथा तानि प्रकृत्यानि लोकद्वयमभीप्सता

இந்த நான்கு கடமைகளையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும்—இரண்டிலும் நலன் நாடுபவன் அவற்றைத் தன் இயல்புபோல் நித்தம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 22

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे कथाश्चित्राश्च तत्पुरः । राजर्षीणां पुराणानां देवर्षीणां विशेषतः

இவ்வாறு கூறியபின், அவர் அவர்கள்முன் பல அற்புதக் கதைகளை உரைத்தார்—ராஜரிஷிகளின் பழம்பெரும் வரலாறுகளையும், குறிப்பாக தேவரிஷிகளின்வற்றையும்।

Verse 23

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चिद्द्विजसत्तमाः । पप्रच्छ तं मुनिश्रेष्ठं रोहिताश्वो महीपतिः

பின்னர் கதை முடிந்தபோது, ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே, ஒரு சமயத்தில் மன்னன் ரோஹிதாஶ்வன் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை வினவினான்।

Verse 24

भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि श्राद्धकल्पमहं यतः । दृश्यंते बहवो भेदा द्विजानां श्राद्धकर्मणि

பகவனே, நான் ஸ்ராத்தத்தின் முறையை கேட்க விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் இருபிறப்பினரின் ஸ்ராத்தக் கிரியைகளில் பல வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன।

Verse 25

मार्कंडेय उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धस्य बहवो भेदाः शाखाभेदैर्व्यवस्थिताः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மகாபாகா, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ என்னைக் கேட்டது உண்மையிலேயே பொருத்தமானது; ஸ்ராத்தத்திற்கு பல வகைகள் உண்டு, அவை வேத சாகை வேறுபாடுகளின்படி நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 26

तस्मात्ते निर्णयं वच्मि भर्तृयज्ञेन यत्पुरा । आनर्त्ताधिपतेः प्रोक्तं सम्यक्छ्राद्धस्य लक्षणम्

ஆகையால் உனக்கு உறுதியான முடிவைச் சொல்கிறேன்—சம்யக் சிராத்தத்தின் இலக்கணங்களை—முன்னொரு காலத்தில் பர்த்ருயஜ்ஞன் ஆனர்த்தாதிபதிக்கு உரைத்ததுபோல।

Verse 27

भर्तृयज्ञं सुखासीनं निजाश्रमपदे नृपः । आनर्ताधिपतिर्गत्वा प्रणिपत्य ततोऽब्रवीत्

ஆனர்த்தாதிபதி அரசன், தன் ஆசிரமத்தில் சுகமாக அமர்ந்திருந்த பர்த்ருயஜ்ஞரிடம் சென்று வணங்கி, பின்னர் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 28

आनर्त उवाच । सांप्रतं वद मे ब्रह्मञ्छ्राद्धकल्पं पित्रीप्सितम् । येन मे तुष्टिमायांति पितरः श्राद्धतर्पिताः

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, இப்போது பித்ருக்களுக்கு விருப்பமான சிராத்த விதியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் சிராத்தத் தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்த என் பித்ருக்கள் மனநிறைவை அடைவார்கள்।

Verse 29

कः कालो विहितः श्राद्धे कानि द्रव्याणि मे वद । श्राद्धार्हाणि तथान्यानि मेध्यानि द्वि जसत्तम । यानि योज्यानि वांछद्भिः पितृणां तृप्तिमुत्तमाम्

சிராத்தத்திற்கு எந்தக் காலம் விதிக்கப்பட்டது? எந்தெந்த பொருட்கள்? சிராத்தத்திற்குத் தகுந்தவையும், பிற தூய (மேத்ய) பொருட்களும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே—இவற்றால் பித்ருக்களின் உத்தம திருப்தி கிடைக்கும்; அவற்றை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 30

कीदृशा ब्राह्मणा ब्रह्मञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः । कीदृशा वर्जनीयाश्च सर्वं मे विस्तराद्वद

ஓ பிராமணரே, எத்தகைய பிராமணர்கள் சிராத்தத்திற்குத் தகுதியானவர்கள் என்று கூறப்படுகின்றனர்? எத்தகையோர் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள்? அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 31

भर्तृयज्ञ उवाच । अहं ते कीर्तयिष्यामि श्राद्धकल्पमनुत्तमम् । यं श्रुत्वाऽपि महाराज लभेच्छ्राद्धफलं नरः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—உமக்கு ஒப்பற்ற ஸ்ராத்த விதியை நான் உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தாலே, ஓ மஹாராஜா, மனிதன் ஸ்ராத்தப் பலனை அடைவான்.

Verse 32

श्राद्धमिदुक्षयेऽवश्यं सदा कार्यं विपश्चिता । यदि ज्येष्ठतमः सर्गः सन्तानं च तथा नृप

சந்திரன் குறையும் (அமாவாசை) நாளில் அறிவுடையோர் எப்போதும் ஸ்ராத்தத்தை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அது வம்சத்திற்கும் சந்ததிக்கும், ஓ அரசே, முதன்மையான நியமம்.

Verse 33

शीतार्ता यद्वदिच्छंति वह्निं प्रावरणानि च । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्सामाश्चन्द्रसंक्षयम्

குளிரால் வாடுபவர்கள் தீயையும் போர்வைகளையும் விரும்புவது போல, பசியும் சோர்வும் கொண்ட பித்ருக்கள் சந்திரன் மறையும் (அமாவாசை) காலத்தையே விரும்புகின்றனர்.

Verse 34

दरिद्रोपहता यद्वद्धनं वांछंति मानवाः । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्क्षामाश्चन्द्रसं क्षयम्

வறுமையால் துன்புறும் மனிதர்கள் செல்வத்தை நாடுவது போல, பசியால் வாடும் பித்ருக்கள் சந்திரன் குறையும் (அமாவாசை) நேரத்தையே நாடுகின்றனர்.

Verse 35

यथा वृष्टिं प्रवांछन्ति कर्षुकाः सस्यवृद्धये । तथात्मप्रीतये तेऽपि प्रवांछन्तींदुसंक्षयम्

பயிர் வளர்ச்சிக்காக விவசாயிகள் மழையை ஏங்குவது போல, தங்கள் திருப்திக்காக பித்ருக்களும் இந்து-க்ஷயம் (அமாவாசை) காலத்தையே ஏங்குகின்றனர்.

Verse 36

यथोषश्चक्रवाक्यश्च वांछन्ति रवि दर्शनम् । पितरस्तद्वदिच्छंति श्राद्धं दर्शसमुद्भवम्

உஷாவும் சக்கரவாகப் பறவையும் சூரிய தரிசனத்தை ஏங்குவது போல, பித்ருக்கள் தர்ஶ (அமாவாசை) தொடர்புடைய ஸ்ராத்தத்தை விரும்புகின்றனர்.

Verse 37

जलेनापि च यः श्राद्धं शाकेनापि करोति वाः । दर्शस्य पितरस्तृप्तिं यांति पापं प्रण श्यति

தர்ஶ அமாவாசை நாளில் ஒருவர் நீரால் மட்டுமோ, எளிய கீரையாலுமோ ஸ்ராத்தம் செய்தால், பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; பாவம் அழியும்.

Verse 38

अमावास्यादिने प्राप्ते गृहद्वारं समाश्रिता । वायुभूताः प्रवांछन्ति श्राद्धं पितृगणा नृणाम् । यावदस्तमयं भानोः क्षुत्पिपासास माकुलाः

அமாவாசை நாள் வந்ததும், காற்றுபோல் நுண்ணிய பித்ருக் கூட்டம் மனிதர்களின் இல்லவாசலில் தங்கி, ஸ்ராத்தத்தை ஏங்கி நிற்கிறது; சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வரை பசி தாகத்தால் கலங்குகின்றனர்.

Verse 39

ततश्चास्तं गते भानौ निराशा दुःखसंयुताः । निःश्वस्य सुचिरं यांति गर्हयंति स्ववंशजम्

பின்னர் சூரியன் அஸ்தமித்ததும், அவர்கள் நம்பிக்கையிழந்து துயருடன் புறப்படுகின்றனர்; நீண்ட நெடுமூச்சு விட்டபடி தூரம் சென்று, தம்முடைய வம்சத்தாரைத் தாமே கண்டிக்கின்றனர்.

Verse 40

आनर्त उवाच । किमर्थं क्रियते श्राद्धममावास्यादिने द्विज । विशेषेण ममाचक्ष्य विस्तरेण यथातथम्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ த்விஜரே! அமாவாசை நாளில் ஸ்ராத்தம் எதற்காக செய்யப்படுகிறது? அதை எனக்கு சிறப்பாக, விரிவாக, முறையாக விளக்குங்கள்.

Verse 41

मृताश्च पुरुषा विप्र स्वकर्मजनितां गतिम् । गच्छन्ति ते कथं तस्य सुतस्याश्रयमाययुः

ஏ விப்ரரே! இறந்தவர்கள் தம் கர்மத்தால் உண்டான கதியையே அடைகின்றனர்; அப்படியிருக்க, அவர்கள் மகனின் ஆதரவை—அவன் செய்யும் சிராத்தாதி உதவியை—எவ்வாறு சார்ந்து அடைகின்றனர்?

Verse 42

एष नः संशयो विप्र सुमहान्हृदि संस्थितः

ஏ விப்ரரே! இந்த மிகப் பெரிய சந்தேகம் எங்கள் இதயத்தில் எழுந்து நிலைத்துள்ளது।

Verse 43

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्त्वया व्याहृतं वचः । स्वकर्मार्हां गतिं यांति मृताः सर्वत्र मानवाः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—மகாபாகனே! நீ சொன்ன சொல் உண்மை; எங்கும் மனிதர்கள் இறந்தபின் தம் கர்மத்திற்குரிய கதியையே அடைகின்றனர்।

Verse 44

परं यथा समायांति वंशजस्याश्रयं प्रति । तथा तेऽहं प्रव क्ष्यामि न तथा संशयो भवेत्

ஆனால் அவர்கள் வம்சத்தாரின் ஆதரவை எவ்வாறு அடைகின்றனர் என்பதை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்; அப்பொழுது சந்தேகம் எதுவும் இருக்காது।

Verse 45

मृता यांति तथा राजन्येऽत्र केचिन्महीतले । ते जायंते न मर्त्येऽत्र यावद्वंशस्य संस्थितिः

ஏ அரசனே! இங்கு பூமியில் சிலர் இறந்தபின் அத்தகைய நிலையைக் அடைகின்றனர்; அவர்களின் வம்சம் நிலைத்திருக்கும் வரை அவர்கள் மর্ত்யலோகத்தில் மறுபிறவி எடுக்கமாட்டார்கள்।

Verse 46

परं शुभात्मका ये च ते तिष्ठंति सुरालये । पापात्मानो नरा ये च वैवस्वतनिवासिनः

மிகவும் சுபமான இயல்புடையோர் தேவருலகில் (சுவர்க்கத்தில்) தங்குவர்; பாபமுள்ள மனிதர்கள் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) உலகில் வாசிப்பர்.

Verse 47

अन्यदेहं समाश्रित्य भुंजानाः कर्मणः फलम् । शुभं वा यदि वा पापं स्वयं विहितमात्मनः

அவர்கள் வேறொரு உடலை ஏற்று, தம் செயல்களின் பலனை அனுபவிப்பர்—அது சுபமாயினும் பாபமாயினும்—தாமே செய்ததற்கேற்ப.

Verse 48

यमलोके स्थितानां हि स्वर्गस्थानामपि क्षुधा । पिपासा च तथा राजंस्तेषां संजायतेऽधिका

யமலோகத்தில் இருப்போருக்கும்—சுவர்க்கத்தில் இருப்போருக்கும் கூட—பசி, தாகம் உண்டாகும்; அரசே, அது அவர்களுக்கு மிகுதியாகும்.

Verse 49

यावन्नरत्रयं राजन्मातृतः पितृतस्तथा । तेषां च परतो ये च ते स्वकर्म शुभाशुभम् । भुंजते क्षुत्पिपासा च न तेषां जायते क्व् चित्

அரசே, தாய்வழியிலும் தந்தைவழியிலும் உள்ள ‘மூன்று பேர்’ மற்றும் அவர்களுக்கு அப்பாலுள்ளோர் ஆதரவாக இருப்ப zolang—அவர்கள் தம் கர்மத்தின் சுப-அசுப பலனை அனுபவிப்பர்; அவர்களுக்கு எங்கும் பசியும் தாகமும் எழாது.

Verse 50

तत्रापि पतनं तस्मात्स्थानाद्भवति भूमिप । वंशोच्छेदान्पुनः सर्वे निपतंति महीतले । त्रुटद्रज्जुनिबद्धं हि भांडं यद्वन्निराश्रयम्

பூமிபாலனே, அந்த நிலையிலிருந்தும் அந்த இடத்திலிருந்தும் வீழ்ச்சி உண்டாகும். வம்சம் துண்டிக்கப்பட்டால் அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் பூமித்தளத்தில் விழுவர்—அறுந்த கயிறால் கட்டப்பட்ட பாத்திரம் ஆதரவின்றி விழுவது போல.

Verse 51

एतस्मात्कारणाद्यत्नः सन्तानाय विचक्षणैः । प्रकर्तव्यो मनुष्येंद्र वंशस्य स्थितये सदा

ஆகையால், ஓ மனிதேந்திரா, குலம் நிலைத்திருக்க விவேகிகள் சந்தானப் பெறுதற்காக எப்போதும் முயற்சியுடன் பாடுபட வேண்டும்।

Verse 52

अपि द्वादशधा राजन्नौरसादिसमु द्भवाः । तेषामेकतमोऽप्यत्र न दैवाज्जायते सुतः

ஓ அரசே, அவுரச முதலிய பன்னிரண்டு வகை புதல்வர்கள் கூறப்பட்டாலும், இங்கு அவர்களில் ஒருவனும் வெறும் தெய்வவசத்தால் மட்டும் பிறப்பதில்லை।

Verse 53

पितॄणां गुप्तये तेन स्थाप्योऽश्वत्थः समाधिना । पुत्रवत्परिपाल्यश्च निर्विशेषं नराधिप

ஆகவே பித்ருக்களின் பாதுகாப்பு-நலனுக்காக ஒருமுகத் தீர்மானத்துடன் அஸ்வத்த மரத்தை நிறுவ வேண்டும்; ஓ நராதிபா, அதை மகனைப் போல வேறுபாடின்றி பராமரிக்க வேண்டும்।

Verse 54

यावत्संधारयेद्भूमिस्तमश्वत्थं नराधिप । कृतोद्वाहं समं शम्या तावद्वंशोऽपि तिष्ठति

ஓ நராதிபா, பூமி அந்த அஸ்வத்தத்தை எத்தனை நாள் தாங்குகிறதோ, அத்தனை நாள் குலமும் நிலைக்கும்—ஷம்யை போல உறுதியாக, முறையாக நிகழ்ந்த திருமணம்போல் நிலைபெற்று।

Verse 55

अश्वत्थजनका मर्त्या निपत्य जगती तले । पापामुक्ताः समायांति योनिं श्रेष्ठां शुभान्विताः

பூமித் தளத்தில் அஸ்வத்தத்தை நிறுவி அதன் ‘ஜனகர்கள்’ ஆகும் மனிதர்கள் பாவமகன்று, மங்களம் நிறைந்த சிறந்த யோனி (உத்தமப் பிறவி) அடைகின்றனர்।

Verse 56

एतस्मात्कारणादन्नं नित्यं देयं तथोदकम् । समुद्दिश्य पितॄन्राजन्यतस्ते तन्मयाः स्मृताः

ஆகையால் தினமும் அன்னமும் நீரும் பித்ருக்களை நோக்கி அர்ப்பணித்து தானம் செய்ய வேண்டும்; அரசே, அவர்கள் அந்த அர்ப்பணத்தாலேயே தாங்கப்படுகின்றனர் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 57

अदत्त्वा सलिलं सस्यं पितॄणां यो नराधिप । स्वयमश्नाति वा तोयं पिवेत्स स्यात्पितृद्रुहः । स्वर्गेऽपि च न ते तोयं लभंते नान्नमेव च

மன்னரே! பித்ருக்களுக்கு முதலில் நீரும் அன்னமும் அளிக்காமல் தானே உண்ணவோ நீர் அருந்தவோ செய்பவன் பித்ருத் துரோகி ஆவான். அத்தகையோர் ஸ்வர்கத்திலும் நீரும் அன்னமும் பெறார்.

Verse 58

न दत्तं वंशजैर्मर्त्यैश्चेद्व्यथां यांति दारुणाम् । क्षुत्पिपासासमुद्भूतां तस्मात्संतर्पयेत्पितॄन्

மரணமுடைய சந்ததியினர் அர்ப்பணம் செய்யாவிட்டால், பித்ருக்கள் பசி-தாகத்தால் எழும் கொடிய துயரத்தில் ஆழ்வர்; ஆகவே பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 59

नित्यं शक्त्या नरो राजन्पयोऽन्नैश्च पृथग्विधैः । तथान्यैर्वस्त्रनैवेद्यैः पुष्पगन्धानुलेपनैः

அரசே! மனிதன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தினமும் பாலும் பலவகை அன்னங்களாலும், மேலும் வஸ்திரம், நைவேத்யம், மலர்கள், நறுமணம், அனுலேபனம் முதலிய அர்ப்பணங்களாலும் (பித்ருக்களை) போற்ற வேண்டும்.

Verse 60

पितृमेधादिभिः पुण्यैः श्राद्धैरुच्चावचैरपि । तर्पितास्ते प्रयच्छंति कामानिष्टान्हृदि स्थितान् । त्रिवर्गं च महाराज पितरः श्राद्धतर्पिताः

பித்ருமேதம் முதலிய புண்ணிய கர்மங்களாலும், எளியதோ உயர்ந்ததோ ஆகிய பலவகை ஸ்ராத்தங்களாலும் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள், உள்ளத்தில் இருக்கும் விரும்பிய வேண்டுதல்களை அருளுவர். மகாராஜா! ஸ்ராத்தத்தால் மகிழ்ந்த பித்ருக்கள் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்கத்தையும் வழங்குவர்.

Verse 61

तर्पयंति न ये पापाः स्वपितॄन्नित्यशो नृप । पशवस्ते सदा ज्ञेया द्विपदाः शृंगवर्जिताः

அரசே! தினந்தோறும் தம் பித்ருக்களைத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தாத பாவிகள் எப்போதும் மிருகங்களெனக் கருதப்படுவர்—இருகாலிகள், ஆனால் கொம்பற்றவர்கள்.

Verse 215

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धावश्यकताकारणवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘ஸ்ராத்தத்தின் அவசியத்திற்கான காரணவிளக்கம்’ எனும் இருநூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.