Adhyaya 139

Verse 1

सूत उवाच । धर्मराजेश्वरोत्थं च माहात्म्यं द्विजसत्तमाः । यन्मया प्रश्रुतं पुण्यं सकाशात्स्वपितुः पुरा

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! தர்மராஜேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய புண்ணியமிகு மாஹாத்ம்யத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை நான் முற்காலத்தில் என் தந்தையிடமிருந்து கேட்டேன்.

Verse 2

तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यातं सर्व पातकनाशनम्

ஆகையால் நான் அதை கீர்த்திப்பேன்; நீங்கள் அனைவரும் மனம் ஒருமுகப்படுத்தி கேளுங்கள். அது மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 3

तत्र क्षेत्रे पुरा विप्रः कश्यपान्वयसंभवः । उपाध्याय इति ख्यातो वेदविद्यापरायणः

அந்தத் திருத்தலத்தில் முற்காலத்தில் காச்யப வம்சத்தில் பிறந்த ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; ‘உபாத்யாய’ எனப் புகழ்பெற்றவர், வேதவித்யையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்.

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । स्वाध्यायनियमस्थस्य प्रभूतविभवस्य च

அவர் வாழ்க்கையின் பிந்தைய வயதினை அடைந்தபோது அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் ஸ்வாத்யாயமும் நியமங்களும் கடைப்பிடிப்பதில் நிலைத்தவன், மேலும் பெரும் செல்வவளமும் உடையவன்.

Verse 5

पञ्चवर्षकमात्रस्तु यदा जज्ञे च तत्सुतः । तदा मृत्युवशं प्राप्तः पितृमातृसुदुःखकृत्

அந்த மகன் ஐந்து வயதளவே வளர்ந்தபோது, மரணத்தின் ஆட்பட்டான்; தந்தைத் தாய்க்கு பேர்துயரம் விளைவித்தான்.

Verse 6

ततः स ब्राह्मणः कोपं चक्रे वैवस्वतोपरि । धर्मराजगृहं प्राप्तं दृष्ट्वा निजकुमारकम्

அப்போது அந்தப் பிராமணன் வைவர்ஸ்வத யமனை நோக்கிக் கோபமுற்றான்; தர்மராஜன் இல்லத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்ட தன் சிறு மகனைப் பார்த்ததும் சினம் பெருகியது.

Verse 7

आदाय सलिलं हस्ते शुचिर्भूत्वासमाहितः । प्रददौ दारुणं शापं धर्मराजाय दुःखितः

கையில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு, தூய்மையடைந்தும் மனம் கலங்கிய நிலையில், துயருற்றவன் தர்மராஜனுக்கு கொடிய சாபம் உரைத்தான்.

Verse 8

अपुत्रोऽद्य कृतो यस्मादहं तेन दुरात्मना । अतः सोऽपि च दुष्टात्मा यमोऽपुत्रो भविष्यति

“அந்த துராத்மன் இன்று என்னை மகனற்றவனாக்கினான்; ஆகவே அந்த தீய உள்ளம் கொண்ட யமனும் மகனற்றவனாகவே இருப்பான்.”

Verse 9

तथास्य भूतले लोको नैव पूजां विधास्यति । कीर्तयिष्यति नो नाम यथान्येषां दिवौकसाम्

“அதேபோல் பூமியில் உள்ள மக்கள் அவனை வழிபடமாட்டார்கள்; பிற தேவர்களைப் போல அவன் பெயரையும் போற்றிக் கூறமாட்டார்கள்.”

Verse 10

यः कश्चित्प्रातरुत्थाय नाम चास्य ग्रही ष्यति । मंगल्यकरणे चाथ विघ्नं तस्य भविष्यति

எவர் ஒருவர் காலையில் எழுந்து அவன் நாமத்தை எடுத்துச் (உச்சரித்து) சொல்வாரோ, அவருடைய மங்கள காரியங்களில் நிச்சயமாகத் தடைகள் உண்டாகும்.

Verse 11

तं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य यमः शापं सुदारुणम् । स्वधर्मे वर्तमानस्तु ततो दुःखा न्वितोऽभवत्

அந்தப் பிராமணன் உரைத்த மிகக் கடுமையான சாபத்தை கேட்ட யமன், தன் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருந்தும், அதன் பின் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । कृतांजलिपुटो भूत्वा यमः प्राह पितामहम्

அந்நேரத்தில் யமன் பிரம்மாவின் ஆலயத்திற்குச் சென்று, கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, பிதாமஹனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 13

पश्य देवेश शप्तोऽहं निर्दोषोपि द्विजन्मना । स्वधर्मे वर्तमानस्तु यथान्यः प्राकृतो जनः

தேவேசனே! பாரும், நான் குற்றமற்றவனாயிருந்தும் ஒரு த்விஜனால் சபிக்கப்பட்டேன்; ஸ்வதர்மத்தில் இருந்தும் நான் சாதாரண மனிதனைப் போல ஆகிவிட்டேன்.

Verse 14

तस्मादहं त्यजिष्यामि नियोगं ते पितामह । ब्रह्मशापभया द्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

ஆகையால், பிதாமஹனே! பிரம்ம சாபத்தின் அச்சத்தால் அஞ்சி, நீர் அளித்த நியோகத்தை நான் விட்டு விடுவேன்; நான் சொல்வது உண்மையே.

Verse 15

पुरा मांडव्यशापेन शूद्रयोन्यवतारितः । सांप्रतं पुत्ररहितः कृतोऽपूज्यश्च सत्तम

முன்னொரு காலத்தில் மாண்டவ்யரின் சாபத்தால் நான் சூத்ர யோனியில் இறக்கப்பட்டேன். இப்போது, ஓ சத்தமனே, என்னை புத்திரமற்றவனாகவும் உரிய பூஜை-மரியாதையற்றவனாகவும் ஆக்கிவிட்டனர்.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनं वैवस्वतस्य च । तत्कालोचितमाहेदं स्वयमेव शतक्रतुः

சூதர் கூறினார்—வைவஸ்வதன் (யமன்) துயரத்துடன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், சதக்ரது (இந்திரன்) தானே அந்த நேரத்திற்கேற்ற அறிவுரையுடன் பதிலளித்தான்.

Verse 17

युक्तमुक्तमनेनैतद्धर्मराजेन पद्मज । नियोगे वर्तमानेन तावकीये सुरेश्वर

ஓ பத்மஜா (பிரம்மா)! இந்த தர்மராஜன் கூறியது முற்றிலும் பொருத்தமானதே; ஏனெனில், ஓ தேவர்களின் தலைவனே, அவன் உமது நியோகத்தின்படி நின்று செயல்படுகிறான்.

Verse 18

अवश्यमेव मर्त्ये च मनुष्याः समये स्थिताः । बाल्ये वा यौवने वाथ वार्धक्ये वा पितामह । संहर्तव्या न संदेहो नाकाले च कथंचन

மர்த்திய உலகில் மனிதர்கள் தமக்குரிய நியதிக் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே நிற்கின்றனர்—குழந்தைப் பருவமோ, இளமைப் பருவமோ, முதுமையோ, ஓ பிதாமஹா. அவர்களை எடுத்துச் செல்லுதல் நிச்சயம்; இதில் ஐயமில்லை; ஆனால் எவ்விதத்திலும் அகாலத்தில் அல்ல.

Verse 19

एतदेव कृतं नाम धर्मराजाख्यमुत्तमम् । त्वया च सममित्रस्य समशस्त्रोर्महात्मनः

‘தர்மராஜ’ எனப்படும் இந்த உயர்ந்த ஏற்பாட்டை நீயே நிறுவினாய்—சமமான நட்புடையவனும், அனைவரிடமும் சமமான தண்டத்தைச் செலுத்தும் வல்லமை உடையவனுமான அந்த மகாத்மாவிற்காக.

Verse 20

तस्मादद्य समालोक्य कश्चिदेव विचिंत्यताम् । उपायो येन निर्दोषो नियोगं कुरुते तव

ஆகையால் இன்றே ஒரு வழியை ஆராய்ந்து தீர்மானிக்க வேண்டும்; அதனால் அவன் குற்றமின்றி இருந்து உமது ஆணையை முறையாக நிறைவேற்றுவான்.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ब्रह्मशापं न शक्तोऽह मन्यथाकर्तुमेवच । उपायं च करिष्यामि सांप्रतं त्रिदशाधिप

பிரம்மா கூறினார்: பிராமணரின் சாபத்தை வேறுபடச் செய்ய எனக்கு இயலாது; ஆயினும், ஓ முப்பத்து தேவர்களின் அதிபதியே, இப்போது ஒரு வழியை அமைப்பேன்.

Verse 22

ततो ध्यानं प्रचक्रे स ब्रह्मा लोकपितामहः । तदर्थं सर्वदेवानां पुरतः सुस माहितः

அப்போது உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா, அந்தக் காரியத்திற்காக, எல்லாத் தேவர்களின் முன்னிலையில், மிக மதிக்கத்தக்கவராய், ஆழ்ந்த தியானத்தைத் தொடங்கினார்.

Verse 23

तस्यैवं ध्यानसक्तस्य प्रादुर्भूताः समंततः । मूर्ता रोगाः सुरौद्रास्ते वातगुल्मकफात्मकाः । अष्टोत्तरशतप्रायाः प्रोचुस्तं च कृतादराः

அவர் இவ்வாறு தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, சுற்றிலும் உருவமுடைய நோய்கள் தோன்றின—தேவர்களின் கோபம்போல் கடுமையானவை—வாதம், குல்மம், கபம் ஆகிய இயல்புடையவை. ஏறத்தாழ நூற்றெட்டு எண்ணிக்கையாயிருந்த அவை மரியாதையுடன் அவரை நோக்கி உரைத்தன.

Verse 24

रोगा ऊचुः । किमर्थं देवदेवेश त्वया सृष्टा वयं विभो । आदेशो दीयतां शीघ्रं प्रसादः क्रियतामिति

நோய்கள் கூறின: ஓ தேவர்களின் தேவனே, ஓ வல்லவனே! எதற்காக எங்களை நீர் படைத்தீர்? விரைவில் எங்களுக்கு ஆணை அளித்து, எங்கள்மேல் அருள் புரிவீராக.

Verse 25

व्रह्मोवाच । व्रजध्वं भूतले शीघ्रं ममादेशादसंशयम् । यमादेशान्मनुष्येषु गन्तव्यमविकल्पितम्

பிரம்மா கூறினார்— என் ஆணையினால் ஐயமின்றி விரைந்து பூமிக்குச் செல்லுங்கள். யமனின் ஆணைக்குட்பட்டு மனிதர்களிடையே நுழையுங்கள்; தயக்கமின்றி.

Verse 26

एवमुक्त्त्वा तु तान्रोगांस्ततः प्राह पितामहः । धर्मराजं समीपस्थं भृशं दीनमधोमुखम्

இவ்வாறு அந்த நோய்களிடம் கூறிய பிதாமகன், அருகில் நின்ற தர்மராஜனை நோக்கி உரைத்தான்; அவர் மிகுந்த துயரத்தில் முகம் தாழ்த்தி நின்றார்.

Verse 27

एते ते व्याधयः सर्वे मया यम नियोजिताः । साहाय्यं च करिष्यंति सर्वकृ त्येषु सर्वदा

யமனே, இந்நோய்கள் அனைத்தையும் நான் உனக்காக நியமித்தேன். அவை எப்போதும் உன் எல்லாப் பணிகளிலும் துணை புரியும்.

Verse 28

यः कश्चिदधुना मर्त्यो गतायुः संप्रपद्यते । वधाय तस्य यत्नेन त्वया प्रेष्याः सदैव तु

இப்போது ஆயுள் முடிந்த எந்த மானிடன் கண்முன் வந்தாலும்— அவன் மரணத்திற்காக முயற்சியுடன் இவர்கள் உன்னால் எப்போதும் அனுப்பப்பட வேண்டும்.

Verse 29

एतेषां जायते तेन जननाशसमुद्भवः । अपवादो धरापृष्ठे न च संजायते तव

இவர்களால் அதற்கேற்றவாறு மக்கள் அழிவு நிகழும்; பூமியின் மேற்பரப்பில் உன்மீது எந்தப் பழியும் குற்றச்சாட்டும் ஏற்படாது.

Verse 31

ततस्तान्सकलान्व्याधीन्गृहीत्वा रविनंदनः । यमलोकं समासाद्य ततः प्रोवाच सादरम्

அப்போது ரவிநந்தனன் யமன் அந்த நோய்கள் அனைத்தையும் உடன் எடுத்துக் கொண்டு யமலோகத்தை அடைந்து, அங்கே மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 32

पृष्ट्वापृष्ट्वा च गंतव्यं चित्रगुप्तं धरातले । गंतव्यं जननाशाय समये समुपस्थिते

மீண்டும் மீண்டும் விசாரித்து பூமியில் உள்ள சித்ரகுப்தனை அணுக வேண்டும்; நியதிக் காலம் வந்தபோது பிறவிச்சுழல் அழியச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 33

परमस्ति मया तत्र स्थापितं लिंगमुत्तमम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

அங்கே நான் பரம சிறந்த லிங்கத்தை நிறுவினேன்; ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 34

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । स युष्माभिः सदा त्याज्यो दूरतो वचनान्मम

எவன் காலை எழுந்து உண்மைப் பக்தியுடன் அந்த (லிங்கத்தை) தரிசிக்கிறானோ, என் கட்டளையின்படி நீங்கள் அவனை எப்போதும் தூரத்தில் விட்டு விடுங்கள்; அணுகாதீர்.

Verse 35

एवमुक्त्वा स तान्व्याधींस्ततो वैवस्वतः स्वयम् । तस्य विप्रस्य तं पुत्रं गृहीत्वा सत्वरं ययौ । तस्यैव मंदिरे रम्ये कृत्वा रूपं द्विजन्मनः

இவ்வாறு நோய்களிடம் கூறி, வைவர்ஸ்வத யமன் தானே அந்தப் பிராமணனின் மகனை விரைவாக அழைத்துச் சென்றான்; அதே அழகிய இல்லத்தில் இருபிறப்பான பிராமணன் வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 36

अथासौ ब्राह्मणो दृष्ट्वा स्वं पुत्रं गृहमागतम् । सहितं विप्ररूपेण धर्मराजेन धीमता

அப்போது அந்தப் பிராமணன் தன் மகன் வீட்டிற்கு மீண்டு வந்ததைப் பார்த்தான்; மேலும் பிராமண வடிவில் இருந்த ஞானமிகு தர்மராஜன் அவனுடன் வந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தான்।

Verse 37

ततः प्रहृष्टचित्तेन सत्वरं सम्मुखो ययौ । पुत्रपुत्रेति जल्पन्स निजभार्यासमन्वितः

பின்னர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் அவன் விரைந்து எதிரே சென்றான்; “மகனே, மகனே!” என்று கூறிக்கொண்டே தன் மனைவியுடன் அவனைச் சந்திக்கச் சென்றான்।

Verse 38

परिष्वज्य ततो भूयो वाष्पपर्याकुलेक्षणः । आघ्राय च ततो मूर्ध्नि वाक्यमेतदुवाच ह

அவனை மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டு, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவன் தலையை முகர்ந்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । कथं पुत्र समायातस्त्वं तस्मा द्यममंदिरात् । न कश्चित्पुनरायाति यत्र गत्वाऽपि वीर्यवान्

பிராமணன் கூறினான்—“மகனே, நீ அந்த யமனின் இல்லத்திலிருந்து எவ்வாறு மீண்டு வந்தாய்? அங்கு சென்ற வீரனும் மீண்டும் திரும்பி வருவதில்லை.”

Verse 41

कश्चायं ब्राह्मणः पार्श्वे तव संतिष्ठते सुत । दिव्येन तेजसा युक्तस्तं नमाम्यहमात्मज

“மகனே, உன் அருகில் நிற்கும் இந்தப் பிராமணர் யார்? தெய்வீக ஒளியால் விளங்கும் அவருக்கு, என் பிள்ளையே, நான் வணங்குகிறேன்।”

Verse 42

पुत्र उवाच । एष ब्राह्मणरूपेण समायातो यमः स्वयम् । मामादाय कृपाविष्टो ज्ञात्वा त्वां दुःखसंयुतम्

மகன் கூறினான்: இவர் பிராமண வடிவில் வந்திருக்கும் எமதர்மராஜரே ஆவார். நீங்கள் துயரத்தில் இருப்பதை அறிந்து, கருணையுடன் என்னை அழைத்து வந்துள்ளார்.

Verse 43

तस्मात्त्वं कुरु तातास्य शापानुग्रहमद्य वै । गृहप्राप्तस्य सुस्नेहाद्यद्यहं तव वल्लभः

ஆகையால் தந்தையே! நான் தங்களுக்குப் பிரியமானவன் என்றால், இல்லம் தேடி வந்த இவருக்குத் தாங்கள் இட்ட சாபத்தை இன்று அருளாக மாற்ற வேண்டும்.

Verse 44

ततस्तस्य प्रणामं स कृत्वा ब्राह्मणसत्तमः । व्रीडयाऽधोमुखो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

பிறகு அந்தச் சிறந்த அந்தணர் அவரை வணங்கி, வெட்கத்தால் தலை குனிந்து, மரியாதையுடன் பேசினார்.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्पुत्रस्य मम प्राप्तिर्गतस्य यमसादनम्

அந்தணர் கூறினார்: இன்று என் பிறவி பயனுள்ளதாகியது; என் வாழ்வு சிறப்படைந்தது. ஏனெனில், எமலோகம் சென்ற என் மகன் எனக்குத் திரும்பக் கிடைத்துள்ளான்.

Verse 46

त्वं च पुत्रकृते तात सन्तोषं परमं गतः । तस्मात्पुत्रेण संयुक्तो यथायं स्यात्तथा कुरु

தந்தையே! மகனால் தாங்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்துள்ளீர்கள். ஆகையால், தங்கள் மகனுடன் இணைந்து, இது முறையாக நடப்பதற்கு ஆவன செய்யுங்கள்.

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । न मे स्यादनृतं वाक्यं कदा चिदपि पुत्रक । अपि स्वैरेण यत्प्रोक्तं किं पुनर्दुःखितेन च

பிராமணன் கூறினான்—மகனே, என் வாக்கு ஒருபோதும் பொய்யாகாது. அலட்சியமாகச் சொன்னதுகூட உண்மையாயின், துயரத்தில் சொன்னது எவ்வளவு உறுதியான உண்மை!

Verse 48

तस्मात्तस्य भवेत्पुत्रो दैवयोनिसमुद्भवः । न कथंचिदपि प्राज्ञ मम शापवशाद्ध्रुवम्

ஆகையால் அவனுக்கு தெய்வ யோனியில் இருந்து தோன்றிய ஒரு மகன் பிறப்பான். ஓ ஞானியே, என் சாபத்தின் வலிமையால் இது நிச்சயமாக வேறுபடாது.

Verse 49

भविष्यति सुतश्चान्यो मानुषीयोनिसंभवः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां यश्चैनं तारयिष्यति

மேலும் ஒரு மகன் மனித யோனியில் பிறப்பான்; ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் எனும் யாகப் புண்ணியத்தால் அவனைத் தாரிப்பான்.

Verse 50

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न संतारणक्षमः । पितृपक्षं शुभं कर्म कृत्वा सर्वोत्तमं भुवि

பித்ருக்களைத் தாரிக்க இயலாத மகன் பிறந்தால் என்ன பயன்? பித்ருபக்ஷத்தில் பித்ருக்களுக்காக மங்களமான உத்தம கருமங்களைச் செய்து, அவன் பூமியில் சிறந்தவனாகிறான்.

Verse 51

तथा पूजाकृते योऽस्य शापो दत्तश्च वै पुरा । तत्रापि शृणु मे वाक्यं तस्य पुत्रक जल्पतः

அதேபோல் அவன் பூஜை காரணமாக முன்பு அளிக்கப்பட்ட சாபம் பற்றியும் என் சொற்களை கேள், மகனே; நான் அதை விளக்குகிறேன்.

Verse 52

वेदोक्तैर्विविधैर्मन्त्रैर्या पूजा चास्य संस्थिता । न भविष्यति सा लोके कथंचिदपि पुत्रक

மகனே! வேதத்தில் கூறப்பட்ட பலவகை மந்திரங்களால் நிறுவப்பட்ட அவனுடைய பூஜை, இந்த உலகில் எவ்விதத்திலும் இனி நிகழாது.

Verse 53

अस्य मानुषसंभूतैर्मन्त्रैः पूजा भविष्यति । विशिष्टा सर्वदेवेभ्यः सत्यमेतन्मयोदितम्

இந்தத் தெய்வத்தின் பூஜை மனிதர்களிடையே தோன்றிய மந்திரங்களால் நடைபெறும்; அந்தப் பூஜை எல்லாத் தேவர்களுக்கான பூஜையைவிடச் சிறந்ததாகும்—இது நான் உரைக்கும் உண்மை.

Verse 54

पुत्र उवाच । अहमेनं प्रतिष्ठाप्य द्रिजश्रेष्ठ महीतले । सम्यगाराधयिष्यामि किमन्यैर्विबुधैर्मम

மகன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இவனைப் பூமியில் பிரதிஷ்டை செய்து முறையாக ஆராதிப்பேன்; எனக்கு மற்ற தேவர்கள் எதற்கு?

Verse 55

तस्मात्संकीर्तयिष्यामि मंत्रान्मानुषसंभवान् । तथा पूजाविधानं च त्वत्प्रसादेन पूर्वज

ஆகையால் மனிதர்களிடையே தோன்றிய மந்திரங்களை நான் சங்கீர்த்தனம் செய்வேன்; மேலும் பூஜா விதானத்தையும்—உமது அருளால், மதிக்கத்தக்க மூத்தவரே.

Verse 56

ततः सुगं नः पन्थेति तस्य मंत्रं विधाय सः । समाचरत्प्रहृष्टात्मा धर्मराजस्य शृण्वतः

பின்பு ‘எங்கள் பாதை சுலபமாகுக’ என்ற மந்திரத்தை அமைத்து, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் விதியைச் செய்தான்; தர்மராஜன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

Verse 58

यम उवाच । कथंचिदपि विप्रेद्र न मे स्याद्दर्शनं वृथा । अन्येषामपि देवानां तस्मात्प्रार्थय वांछि तम्

யமன் கூறினான்—ஓ விப்ரேந்திரா, உனக்கு நான் தோன்றியது எவ்விதத்திலும் வீணாகாதிருக்கட்டும். ஆகவே மற்ற தேவர்களைப் பற்றியும் உன் விருப்பத்தை வேண்டிக் கேள்.

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । तवार्चां मम पुत्रोऽयं स्थापयिष्यति यामिह । तामनेनैव मंत्रेण यः कश्चित्पूजयेद्द्विजः

பிராமணன் கூறினான்—ஓ யமதேவா, என் மகன் இங்கே உமது அர்ச்சை (விக்ரகம்) நிறுவுவான். மேலும் எந்தத் த்விஜனும் இதே மந்திரத்தால் அந்த விக்ரகத்தைப் பூஜித்தால்…

Verse 60

भवेत्संवत्सरं यावत्संप्राप्ते पंचमीदिने । मा तस्य पुत्रशोको हि इह लोके कथञ्चन

…ஒரு வருடம் முழுவதும், பஞ்சமி திதி வரும் வரை, இவ்வுலகில் அவனுக்கு எவ்விதத்திலும் புத்திரத் துயரம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.

Verse 61

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय संप्रहृष्टमना यमः । यमलोकं जगामाथ स्वाधिकारपरोऽभवत्

சூதன் கூறினான்—யமன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று வாக்குறுதி அளித்தான். பின்னர் யமலோகத்திற்குச் சென்று தன் அதிகாரக் கடமையில் ஈடுபட்டான்.

Verse 62

सोऽपि ब्राह्मणदायादः कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । यममाराधयामास मध्ये संस्थाप्य भक्तितः । पित्रा चोक्तेन मन्त्रेण तेनैव विधिपूर्वकम्

அந்த பிராமணனின் வாரிசும் சிறந்த ஆலயத்தை அமைத்து, அதன் நடுவில் பக்தியுடன் யமதேவனை நிறுவி, தந்தை கூறிய அதே மந்திரத்தால் விதிப்படி அவரை ஆராதித்தான்.

Verse 63

ततश्च क्रमशः प्राप्य पुत्रपौत्राननेकशः । कालधर्ममनुप्राप्तश्चिरं स्थित्वा महीतले

அதன்பின் முறையே அவன் பல புதல்வர்களையும் பேரப்பிள்ளைகளையும் பெற்றான். பூமியில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து இறுதியில் காலதர்மமாகிய நியத மரணத்தை அடைந்தான்.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः

முன்னர் புராணத்தில் கேட்டதனை எல்லாம் உங்களுக்குச் சொன்னேன். பஞ்சமி திதி வந்தபோது பக்தியுடன் இதை கீர்த்தித்து/பாராயணம் செய்பவனுக்கு அகால மரணம் வராது; பிள்ளைகளால் உண்டாகும் துயரும் இல்லை.

Verse 97

तच्छ्रुत्वाथ यमः प्रोच्चैः सुप्रसन्नेन चेतसा । तं ब्राह्मण मुवाचेदं हर्षगद्गदयागिरा

அதைக் கேட்ட யமன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உரக்கப் பேசினான்; அந்தப் பிராமணனை நோக்கி ஆனந்தத்தில் குரல் தழுதழுக்க இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.