Adhyaya 67

Verse 1

। सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो रामो भ्रातृभिरन्वितः । फलानि कन्दमूलानि गृहीत्वाऽश्रमसम्मुखः

சூதர் கூறினார்—இந்நேரத்தில் ராமன் தன் சகோதரர்களுடன் பழங்களும் கிழங்குமூலங்களும் எடுத்துக்கொண்டு ஆசிரமத்தை நோக்கி வந்தான்।

Verse 2

स दृष्ट्वा स्वाश्रमं ध्वस्तं पुलिन्दैर्बहुशो वृतम् । लकुटाश्मप्रहारैस्तु तां धेनुं जर्जरीकृताम्

அவன் தன் ஆசிரமம் அழிந்ததையும், பல புலிந்தர்கள் எல்லாப் புறமும் சூழ்ந்ததையும் கண்டான்; மேலும் குச்சிகளும் கற்களும் அடித்ததால் அந்தத் தேனு சிதைந்ததையும் கண்டான்।

Verse 3

पप्रच्छ किमिदं सर्वं व्याकुलत्वमुपागतम् । आश्रमास्पदमाभीरैः पुलिन्दैश्च समावृतम्

அவன் கேட்டான்—“இது எல்லாம் என்ன? இந்தக் கலக்கம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? ஆசிரமப் பகுதி ஆபீரர்களாலும் புலிந்தர்களாலும் ஏன் சூழப்பட்டுள்ளது?”

Verse 4

केनैषा मामिका धेनुः प्रहारैर्जर्जरीकृता । तापस्यस्तापसाः सर्वे कस्मादेते रुदन्ति च

“என் இந்தத் தேனுவை யார் அடிகளால் சிதைத்தார்? மேலும் இங்குள்ள தவஸ்விகள்—பெண்களும் ஆண்களும்—எதற்காக அழுகின்றனர்?”

Verse 5

क्व स मेऽद्य पिता वृद्धो माता च सुतवत्सला । न मामद्य यथापूर्वं स्नेहाच्चायाति सम्मुखी

இன்று என் முதிய தந்தை எங்கே? மகன்பால் அன்பு நிறைந்த என் தாய் எங்கே? முன்புபோல் அன்பினால் என் முன்னே இன்று ஏன் வரவில்லை?

Verse 6

अथ तस्य समाचख्युर्वृत्तांतं सर्वतापसाः । यथादृष्टं सुदुःखार्ता सहस्रार्जुनचेष्टितम्

அப்போது ஆழ்ந்த துயரால் வாடிய எல்லா தவசிகளும், தாங்கள் கண்டதுபோலவே முழு நிகழ்வையும் அவனிடம் கூறினர்—சஹஸ்ரார்ஜுனன் செய்த செயலை.

Verse 7

ततस्ते भ्रातरः सर्वे वज्रपातोपमं वचः । श्रुत्वा दृष्ट्वा च तं शस्त्रैः खंडितं जनकं निजम्

அப்போது அந்த சகோதரர்கள் இடியெனப் பாய்ந்த வார்த்தைகளை கேட்டும், ஆயுதங்களால் துண்டிக்கப்பட்ட தம் தந்தையை கண்டும், பேரதிர்ச்சியால் உறைந்து கலங்கினர்.

Verse 8

मातरं क्षतसर्वाङ्गीं प्राणशेषां व्यथान्विताम् । रुरुदुः शोकसन्तप्ता मुक्त्वा रामं महाबलम्

தாயை உடலெங்கும் காயங்களுடன், உயிர் மட்டும் மிச்சமாய், வேதனையில் துடிப்பதை கண்ட அவர்கள், துயரால் எரிந்து அழுதனர்; அப்போது வல்லமைமிகு ராமனையும் விட்டு.

Verse 9

रुदित्वाथ चिरं कालं विप्रलप्य मुहुर्मुहुः । अन्त्येष्टिं चक्रिरे तस्य वेदोक्तविधिना ततः

பின்னர் நீண்ட நேரம் அழுதும், மீண்டும் மீண்டும் புலம்பியும், வேதத்தில் கூறிய முறையின்படி அவனுடைய அந்த்யேஷ்டி (இறுதிச்சடங்குகளை) செய்தனர்.

Verse 10

अथ दाहावसाने ते कृत्वा गर्तां यथोचिताम् । मुक्त्वा रामं ददुस्तोयं पितुः पुत्रास्तिलान्वितम्

தகனச் சடங்கு முடிந்தபின் அவர்கள் முறையோடு ஒரு குழி செய்து, ராமனைத் தனியே விட்டு, மகன்கள் தந்தைக்கு எள்ளுடன் கலந்த நீர்அர்ப்பணத்தைச் செய்தனர்।

Verse 11

अथान्यैस्तापसैः प्रोक्तो रामः शस्त्रभृतां वरः । न प्रयच्छसि कस्मात्त्वं प्रेतपित्रे जलांजलिम्

அப்போது மற்ற தவசிகள் ஆயுததாரிகளில் சிறந்த ராமனை நோக்கி—“பித்ருகணத்தில் உள்ள மறைந்த தந்தைக்கு நீ ஏன் ஜலாஞ்ஜலியை அளிக்கவில்லை?” என்று கேட்டனர்।

Verse 12

अथासौ बहुधा प्रो क्तस्तापसैर्जमदग्निजः । प्रहारान्गणयन्मातुः शितशस्त्रविनिर्मितान्

இவ்வாறு தவசிகள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோது, ஜமதக்னியின் மகன் தன் தாயின் உடலில் கூரிய ஆயுதங்களால் ஏற்பட்ட காயங்களான அடிகளை எண்ணத் தொடங்கினான்।

Verse 13

ततस्तानब्रवीद्रामो विनिःश्वस्य मुनीश्वरान् । निषेधस्तोयदानस्य श्रूयतां यन्मया कृतः

அப்போது ராமன் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு அந்த முனிவர்தலைவர்களிடம்—“நான் நீர்தானத்தைத் தவிர்ந்ததற்கான காரணத்தை கேளுங்கள்” என்று கூறினான்।

Verse 14

अपराधं विना तातः क्षत्रियेण हतोमम । एकविंशतिः प्रहाराणां मातुरंगे स्थिता मम

“குற்றமின்றியே என் தந்தை ஒரு க்ஷத்திரியனால் கொல்லப்பட்டார்; மேலும் என் தாயின் உடலில் ஏற்பட்ட இருபத்தொன்று அடிகள் எனக்கு இன்னும் கணக்காக நிற்கின்றன।”

Verse 15

तस्मान्निःक्षत्रियामुर्वीं यद्यहं न करोमि वै । प्रहारसंख्यया विप्रास्तन्मे स्यात्सर्वपातकम्

ஆகையால், ஓ பிராமணர்களே, அந்த அடிகளின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப நான் பூமியை க்ஷத்திரியரற்றதாகச் செய்யாவிட்டால், அது எனக்கு எல்லாப் பாவங்களின் மகாபாதகமாக ஆகும்।

Verse 16

पितृमातृवधाज्जातं यत्कृतं तेन पाप्मना । क्षत्रियापसदेनात्र तथान्यदपि कुत्सितम्

தந்தை-தாயைக் கொன்ற குற்றத்திலிருந்து பிறந்த அந்தப் பாவி, அந்தக் க்ஷத்திரியாதமன் இங்கே செய்ததெல்லாம், மேலும் செய்த பிற இழிவான செயல்களும் அனைத்தும்।

Verse 17

ततस्तस्यैव चान्येषां क्षत्रियाणां दुरात्मनाम् । रुधिरैः पूरयित्वेमां गर्तां पितृजलोचिताम् । तर्पयिष्यामि रक्तेन पितरं नाहमंभसा

ஆகவே, அவனும் பிற தீய க்ஷத்திரியர்களும் சிந்தும் இரத்தத்தால், பித்ரு-ஜலத் தர்ப்பணத்திற்குரிய இந்தக் குழியை நிரப்பி, நான் நீரால் அல்ல; இரத்தத்தால் என் தந்தையைத் திருப்திப்படுத்துவேன்।

Verse 19

सूत उवाच । श्रुत्वा ते दारुणां तस्य प्रतिज्ञां तापसोत्तमाः । परं विस्मयमापन्ना नोचुः किंचित्ततः परम्

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய கொடிய சபதத்தைக் கேட்ட அந்த உயர்ந்த தவசிகள் பேராச்சரியத்தில் உறைந்து, அதன் பின் ஒன்றும் பேசவில்லை।

Verse 20

सर्वैस्तैः शबरैः सार्धं पुलिन्दैर्मेदकैस्तथा । बद्धगोधांगुलित्राणैर्वरबाणधनुर्धरैः

அந்த எல்லா சபரர்களுடனும், புலிந்தர் மற்றும் மேதகருடனும்—சிறந்த வில்-அம்புகளைத் தாங்கியவர்கள், உடும்புத் தோலால் கட்டிய விரல்-காப்புகள் (அங்குலித்ராணம்) உடையவர்கள்।

Verse 21

तथाऽर्जुनोऽपि तं श्रुत्वा समायातं भृगूत्तमम् । सैन्येन महता युक्तं प्रतिज्ञाधारिणं तथा

அவ்வாறே அர்ஜுனனும், ப்ருகுவம்சத்தின் உத்தமர் வந்தடைந்தார்—விரதநிலையுடன், பெரும் சேனையுடன்—என்று கேட்டு, தக்கவாறு ஆயத்தமானான்।

Verse 22

ततस्तु सम्मुखो दृष्टो युद्धार्थं स विनिर्ययौ । सार्धं नानाविधैर्योधैः सर्वैर्देवासुरोपमैः

பின்னர் நேருக்கு நேர் நின்ற பகைவரைக் கண்டு, அவன் போருக்காக முன்னேறினான்; தேவரும் அசுரரும் போன்ற வலிமையுடைய பலவகை வீரர்கள் அவனுடன் சென்றனர்।

Verse 23

अथाभवन्महायुद्धं पुलिन्दानां द्विजोत्तमाः । हैहयाधिपतेर्योधैः सार्धं देवासुरोपमैः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் உத்தமரே! அப்போது புலிந்தர்களுக்கும், ஹைஹய அரசனின் தேவர்-அசுரர் போன்ற வல்லமைமிக்க வீரர்களுக்கும் இடையில் மகாபோர் எழுந்தது।

Verse 24

ततस्ते हैहयाः सर्वे शरैराशीविषोपमैः । वध्यन्ते शबरैः संख्ये गर्जमानैर्मुहुर्मुहुः

அப்போது அந்த ஹைஹயர்கள் அனைவரும் போர்க்களத்தில் சபரர்களால் வீழ்த்தப்பட்டனர்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்து, விஷப்பாம்பைப் போன்ற அம்புகளால் தாக்கினர்।

Verse 25

ब्रह्महत्यासमुत्थेन पातकेन ततश्च ते । जाता निस्तेजसः सर्वे प्रपतंति धरातले

பின்னர் பிராமணஹத்தையால் உண்டான பாபத்தின் காரணமாக அவர்கள் அனைவரும் ஒளிவிழந்து, பூமியில் விழுந்தனர்।

Verse 26

न कश्चित्पौरुषं तत्र संप्रदर्शयितुं क्षमः । पलायनपरा सर्वे वध्यन्ते निशितैः शरैः

அங்கே யாரும் வீரத்தை வெளிப்படுத்த இயலவில்லை. அனைவரும் ஓடிப்போகவே முயன்று, கூரிய அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்தனர்.

Verse 27

अथ भग्नं बलं दृष्ट्वा हैहयाधिपतिः क्रुधा । स्वचापं वाञ्छयामास सज्यं कर्तुं त्वरान्वितः । शक्नोति नारोपयितुं सुयत्नमपि चाश्रितः

தன் படை சிதைந்ததைப் பார்த்த ஹைஹய அரசன் கோபமுற்றான். அவன் விரைந்து தன் வில்லைக் கயிற்றுடன் கட்ட முயன்றான்; ஆனால் மிகுந்த முயற்சியினாலும் அம்பை ஏற்ற இயலவில்லை.

Verse 28

ततश्चाकर्षयामास खङ्गं कोशात्सुनिर्मलम् । आक्रष्टुं न च शक्रोति वैलक्ष्यं परमं गतः

பின்னர் அவன் உறையிலிருந்து தன் தூய வாளை இழுக்க முயன்றான். ஆனால் அதை இழுத்தெடுக்க இயலாமல், மிகுந்த அவமானத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 29

गदया निर्जितो रौद्रो रावणो लोकरावणः । यया साप्यपतद्धस्तात्तत्क्षणात्पृथिवीतले

அந்த கதையால் கொடிய ராவணன்—உலகங்களுக்கே அச்சமாய் இருந்தவன்—தோற்கடிக்கப்பட்டான்; அதே கதை அக்கணமே அவன் கையிலிருந்து வழுந்து பூமியில் விழுந்தது.

Verse 30

नर्मदायाः प्रवाहो यैः सहस्राख्यैः करैः शुभैः । विधृतस्तेन ते सर्वे बभूवुः कम्पविह्वलाः

‘ஆயிரம்’ எனப் புகழப்பட்ட புனிதக் கைகளால் நர்மதையின் ஓட்டம் தடுக்கப்பட்டிருந்தது; அவர்களெல்லாம் நடுங்கி கலங்கினர்.

Verse 31

न शस्त्रं शेकुरुद्धर्तुं दैवयोगात्कथंचन । दिव्यास्त्राणां तथा सर्वे मन्त्रा विस्मृतिमागताः

தெய்வயோகத்தால் அவர்கள் எவ்விதத்திலும் ஆயுதங்களை உயர்த்த இயலவில்லை; அதுபோல திவ்யாஸ்திர மந்திரங்கள் அனைத்தும் அவர்களின் நினைவிலிருந்து வழுந்தன।

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे रामः संप्राप्तः क्रोधमूर्छितः । तीक्ष्णं परशुमुद्यम्य ततस्तं प्राह निष्ठुरम्

அந்த வேளையில் கோபமூர்ச்சையால் மயங்கிய ராமன் வந்தடைந்தான். கூர்மையான பரசுவை உயர்த்தி அவனை கடுமையாகப் பேசினான்।

Verse 33

हैहयाधिपते पाप यैः करैर्जनको मम । त्वया विनिहतस्तान्मे शीघ्रं दर्शय सांप्रतम्

ஹே ஹைஹயர்களின் அதிபதி, பாவி! எந்தக் கைகளால் நீ என் தந்தை ஜனகனை கொன்றாயோ, அந்தக் கைகளை இப்போதே எனக்குக் காட்டுவாய்।

Verse 34

ब्रह्मतेजोहतः सोऽपि प्रोक्तस्तेन सुनिष्ठुरम् । नोवाच चोत्तरं किंचिदालेख्ये लिखितो यथा

அவன் பிரம்மதேஜஸால் தாக்கப்பட்டவனாய், அவ்வளவு கடுமையாகச் சொன்னபோதும் ஒரு பதிலும் கூறவில்லை; சுவரில் வரையப்பட்ட ஓவியம் போல இருந்தான்।

Verse 35

ततो भुजवनं तस्य रामः शस्त्रभृतां वरः । मुहुर्मुहुर्विनिर्भर्त्स्य प्रचकर्त शनैःशनैः

பின்னர் ஆயுதம் தாங்குவோரில் முதன்மையான ராமன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்து, அவன் கைகளின் ‘காட்டை’ மெதுவாக வெட்டத் தொடங்கினான்।

Verse 36

ततश्छित्त्वा शिरस्तस्य कुठारेण भृगूद्वहः । जग्राह रुधिरं यत्नात्प्रहारेभ्यः स्वयं द्विजाः

அப்போது ப்ருகுகுலத்தில் சிறந்தவர் கோடாரியால் அவன் தலையை வெட்டினார்; அந்தத் த்விஜன் அடிகளால் ஏற்பட்ட காயங்களிலிருந்து வந்த இரத்தத்தைத் தானே கவனமாகச் சேகரித்தான்।

Verse 37

पूरयित्वा महाकुम्भाञ्छबरेभ्यो ददौ ततः । म्लेच्छेभ्यो लुब्धकेभ्यश्च ततः प्रोवाच सादरम्

பெருங்குடங்களை நிரப்பி அவன் அவற்றை சபரர்களுக்கு அளித்தான்; பின்னர் ம்லேச்சர்களுக்கும் லுப்தகர்களுக்கும் (வேட்டையாடிகளுக்கும்) கொடுத்து, அதன் பின் அவர்களிடம் மரியாதையுடன் பேசினான்।

Verse 38

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे गर्ता मे भ्रातृभिः कृता । पितृसंतर्पणार्थाय सलिलेन परिप्लुता

ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் என் சகோதரர்கள் எனக்காக ஒரு குழியைச் செய்துள்ளனர்; பித்ருத் தர்ப்பணத்திற்காக அது நீரால் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 39

प्रक्षिपध्वं द्रुतं गत्वा तस्यां रक्तमिदं महत् । पापस्यास्य सपत्नस्य ममादेशादसंशयम्

விரைந்து சென்று அந்தக் குழியில் இந்தப் பாவியான பகைவனின் இந்தப் பெரும் இரத்தத்தைச் செலுத்துங்கள்—என் ஆணையின்படி, ஐயமில்லை।

Verse 40

येन तातं निजं भक्त्या तर्पयित्वा विधानतः । ऋणस्य मुक्तिर्भवति येन मे पैतृकस्यच

இதனால் விதிப்படி பக்தியுடன் தன் தந்தைக்கு தர்ப்பணம் செய்தால் கடனிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்; அதுபோல எனது பித்ருக் கடமையிலிருந்தும் விடுதலை உண்டாகும்।