Adhyaya 52

Verse 1

। सूत उवाच । उमामहेश्वरौ तत्र स्थापितौ तेन भूभुजा । प्रासादं परमं कृत्वा साधुदृष्टिसुखप्रदम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே அந்த அரசன் உமா-மஹேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்தான்; மேலும் சாதுக்களின் பார்வைக்கே இன்பம் தரும் பரம சிறந்த பிராசாதத்தை அமைத்து அந்தப் புனிதத் தலத்தை நிறுவினான்।

Verse 2

तस्याग्रतः शुभं कुंडं तत्र चैव विनिर्मितम् । स्वच्छोदकेन सम्पूर्णं पद्मिनीखंडमंडितम्

அந்தத் தலத்தின் முன்பாக அங்கேயே ஒரு மங்களக் குண்டமும் அமைக்கப்பட்டது—தூய நீரால் நிரம்பி, தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 3

स्नात्वा तत्र नरो भक्त्या तौ पश्येद्यः समाहितः । माघशुक्लचतुर्दश्यां न स भूयोऽत्र जायते

அங்கே பக்தியுடன் நீராடி, ஒருமனத்துடன், மாக சுக்ல சதுர்தசியன்று அந்த தெய்வத் தம்பதியை தரிசிப்பவன்—இங்கே மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்.

Verse 4

तस्यैव पूर्वदिग्भागेऽगस्त्यकुण्डसमीपतः । अस्ति वापी महापुण्या सर्वपातकनाशिनी

அதன் கிழக்குத் திசைப் பகுதியில், அகஸ்திய குண்டத்தருகே, மிகப் புண்ணியமிக்க ஒரு வாபி உள்ளது—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 5

तस्यां यः कुरुते स्नानं मासि वै फाल्गुने नरः । सोपवासः सिताष्टम्यां वांछितं लभते च सः

பால்குண மாதத்தில் அந்தக் கிணற்றில் நீராடி, சுக்ல அஷ்டமியில் உபவாசம் இருப்பவன் விரும்பிய வரத்தை அடைவான்।

Verse 6

तस्या दक्षिणदिग्भागे तत्रास्ति कपिला नदी । कपिलो यत्र संप्राप्तः सिद्धिं सांख्यसमुद्भवाम्

அதன் தெற்குப் பகுதியில் கபிலா நதி ஓடுகிறது; அங்கே கபிலர் சாங்க்யத்திலிருந்து தோன்றிய ஆன்மிகச் சித்தியை அடைந்தார்।

Verse 7

कपिलायाश्च पूर्वेण सिद्धक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । यत्र सिद्धिं गताः सिद्धाः पुरा शत सहस्रशः

கபிலா நதியின் கிழக்கில் புகழ்பெற்ற சித்தக்ஷேத்திரம் உள்ளது; அங்கே பழங்காலத்தில் இலட்சக்கணக்கான சித்தர்கள் சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 8

यो यं काममभिध्याय तपस्तत्र समाचरेत् । षण्मासाभ्यंतरे नूनं स तमाप्नोति मानवः

எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து அங்கே தவம் செய்கிறானோ, அந்த மனிதன் ஆறு மாதங்களுக்குள் நிச்சயமாக அதையே அடைவான்।

Verse 9

तस्याधस्ताच्छिला विप्रा विद्यते वैष्णवी शुभा । भ्रमन्ती चतुरस्रा च सर्वपातकनाशिनी

அந்த இடத்தின் கீழே, ஓ பிராமணர்களே, மங்களமான வைஷ்ணவீ கல்லுத்தட்டு உள்ளது; அது பரிக்ரமையில் வட்டமெனத் தோன்றியும் நான்குமுகமாயும் இருந்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்।

Verse 10

सदा महानदीतोयक्षालिता मुक्तिदा नृणाम् । गंगायमुनयोर्मध्ये संनिविष्टा सरस्वती

மகாநதியின் நீரால் எப்போதும் கழுவப்படும் அந்த சரஸ்வதி மனிதர்க்கு மோக்ஷம் அளிப்பவள்; கங்கை–யமுனை நடுவே அவள் நிலைகொண்டாள்.

Verse 11

त्रिवेणी वहते तस्याः पुरतो भुक्तिमुक्तिदा । तस्यामुपरि दग्धानां ब्राह्मणानां विशेषतः

அவளின் முன்னே திரிவேணி ஓடுகிறது; அது போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் அருள்வது; குறிப்பாக அவள் கரையில் தகனம் செய்யப்பட்ட பிராமணர்களுக்காக (இப்பலன் உரைக்கப்படுகிறது).

Verse 12

नूनं मुक्तिर्भवेत्तेषां चिता भस्मनि गोष्पदम् । दृश्यते तत्र तज्ज्ञात्वा संस्कार्या ब्राह्मणा मृताः

நிச்சயமாக அவர்களுக்கு மோக்ஷம் உண்டாகும்; அங்கே சிதைச் சாம்பலில் ‘மாட்டுக் குளம்புச் சுவடு’ போன்ற குறி காணப்படும். அந்த அடையாளத்தை அறிந்து, இறந்த பிராமணர்களுக்கு அங்கே முறையாக இறுதிச்சடங்குகள் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

तस्यैवोत्तरदिग्भागे रुद्रकोटिर्द्विजोत्तमाः । अस्ति संपूजिता विप्रै र्दाक्षिणात्यैर्महात्मभिः

ஓ த்விஜோத்தமா! அதின் வடபுறத்தில் ‘ருத்ரகோடி’ எனும் திருத்தலம் உள்ளது; தென்னாட்டின் மகாத்ம பிராமணர்கள் அதை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்.

Verse 14

महायोगिस्वरूपेण दाक्षिणात्या द्विजोत्तमाः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे श्रुत्वा स्वयमुमापतिम्

ஓ த்விஜோத்தமா! தென்னாட்டுப் பிராமணர்கள், சமத்காரபுரத் திருத்தலத்தில் மகாயோகி வடிவில் தாமே உமாபதி (சிவன்) இருப்பதாகக் கேட்டு, (அங்கே செல்லத் தூண்டப்பட்டனர்).

Verse 15

ततः कौतूहलाविष्टाः श्रद्धया परया युताः । कोटिसंख्या द्रुतं जग्मुस्तस्य दर्शनवांछया

அப்போது புனிதக் குதூகலத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பரமச் சிரத்தையுடன் கூடிய அவர்கள், கோடி எண்ணிக்கையாய், அவருடைய தரிசன வேட்கையால் விரைந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 16

अहंपूर्वमहंपूर्वं वीक्षयिष्यामि तं हरम् । इति श्रद्धासमो पेताश्चक्रुस्ते शपथं गताः

“நான் முதலில், நான் முதலில் அந்த ஹரனைத் தரிசிப்பேன்” என்று, சிரத்தையால் உந்தப்பட்டு, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சத்தியம் செய்தனர்.

Verse 17

एतेषां मध्यतो यस्तं महायोगिनमीश्वरम् । चरमं देवमीक्षेत भविष्यति स पापकृत्

இவர்களுள் யார் அந்த மகாயோகி ஈசுவர தேவனை இறுதியாகத் தரிசிப்பாரோ, அவர் பாவம் செய்பவராவார்.

Verse 18

ततस्तेषामभिप्रायं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः । भक्तिप्रीतो हितार्थाय कोटिरूपैर्व्यवस्थितः

அப்போது அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, பக்தியால் மகிழ்ந்த மகேசுவரன், அவர்களின் நலனுக்காகத் தன்னை கோடி ரூபங்களாக அமைத்துக் கொண்டான்.

Verse 19

हेलया दर्शनं प्राप्तः सर्वेषां द्विजसत्तमाः । ततः प्रभृति तत्स्थानं रुद्रकोटीतिविश्रुतम्

ஓ த்விஜசிறந்தவரே! எளிதாகவே அனைவருக்கும் அவருடைய தரிசனம் கிடைத்தது; அன்றிலிருந்து அந்த இடம் ‘ருத்ரகோடி’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 20

तदर्थं पठितः श्लोको नारदेन पुरा द्विजाः । रुद्रावर्तं समालोक्य प्रहृष्टेन द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பினரே! இதற்காகவே நாரதர் முற்காலத்தில் ஒரு சுலோகத்தைப் பாடினார். ருத்ராவர்த்தத்தைத் தரிசித்து உயர்ந்த பிராமணர்கள் பேருவகை கொண்டனர்.

Verse 21

आषाढीं कार्तिकीं माघीं तथा चैत्रसमुद्भवाम् । धन्याः पृथिव्यां लप्स्यंते रुद्रावर्ते चतुर्दशीम्

ஆஷாடம், கார்த்திகை, மாகம் அல்லது சைத்ரம்—எந்த மாதமாக இருந்தாலும், ருத்ராவர்த்தத்தில் சதுர்தசி திதியைப் பெறுவோர் பூமியில் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 22

आजन्मशतसाहस्रं कृत्वा पापं नरः क्षितौ । रुद्रावर्तं समालोक्य विपाप्मत्वं प्रपद्यते

பூமியில் மனிதன் இலட்சம் பிறவிகள் வரை பாவம் செய்திருந்தாலும், ருத்ராவர்த்தத்தை மட்டும் தரிசித்தால் பாவமின்மையை அடைகிறான்.

Verse 23

रुद्रावर्त्ते नरो गत्वा दृष्ट्वा योगेश्वरं हरम् । शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां विपाप्मा जायते ध्रुवम्

ருத்ராவர்த்தத்திற்குச் சென்று, சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று யோகேஸ்வரனான ஹரனைத் தரிசிப்பவன் உறுதியாகப் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 24

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं महायोगिपुरे द्विजाः । रुद्रावर्ते स चाप्नोति फलं शतमखोद्भवम्

ஓ இருபிறப்பினரே! ருத்ராவர்த்தத்தின் மகாயோகிபுரத்தில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் இந்திரனின் நூறு யாகங்களால் உண்டாகும் பலனை அடைகிறார்.

Verse 25

उपवासपरो भूत्वा यः कुर्याद्रात्रिजागरम् । कामगेन विमानेन स स्वर्गे याति मानवः

உபவாசத்தில் நிலைத்து இரவில் விழித்திருப்பவன், ஆசைபோல் செல்லும் தெய்வ விமானத்தில் சொர்க்கம் அடைவான்.

Verse 26

तत्र यः कपिलां दद्याद्ब्राह्मणायाहिताग्नये । स गणः स्यान्न संदेहो हरस्य दयितस्तथा

அங்கே அக்னிகளைப் பேணும் பிராமணனுக்கு கபிலா (செம்மஞ்சள்) பசுவை தானம் செய்பவன், ஐயமின்றி ஹரன் (சிவன்) கணமாகி, ஹரனுக்கு அன்பானவனாவான்.

Verse 27

षडक्षरं जपेद्यस्तु महायोगिपुरः स्थितः । मंत्रं तस्य भवेच्छ्रेयः षङ्गुणं राजसूयतः

மஹாயோகிபுரத்தில் தங்கி யார் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவர்க்கு அந்த மந்திரஜபப் பலன் ராஜசூய யாகப் பலனை விட ஆறுமடங்கு ஆகும்.

Verse 28

यस्तस्य पुरतो भक्त्या जपेद्वा शतरुद्रियम् । चतुर्णामपि वेदानां सोऽधीतानां भजेत्फलम्

அந்த இறைவன் முன்னிலையில் பக்தியுடன் ஷதருத்ரீயத்தை ஜபிப்பவன், நான்கு வேதங்களையும் கற்றதற்குரிய பலனை அடைவான்.

Verse 29

गीतं वा यदि वा नृत्यं तत्पुरः कुरुते नरः । स सर्वेषां भजेच्छ्रेयो मखानां नात्र संशयः

பாடலாக இருந்தாலும் நடனமாக இருந்தாலும்—அந்த இறைவன் முன்னிலையில் செய்வவன், எல்லா யாகங்களின் பலனுக்கு ஒப்பான பரம நன்மையை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 30

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठाः स मुनिर्ब्रह्मसंभवः । विरराम ततो हृष्टस्तीर्थयात्रां गतो द्रुतम्

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு கூறி, பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய அந்த முனிவர் நிறுத்தினார்; பின்னர் மகிழ்ந்து விரைவாகத் தீர்த்தயாத்திரைக்கு சென்றார்।