Adhyaya 270

Verse 1

आनर्त उवाच । मूर्खत्वाद्वा प्रमादाद्वा कामाद्बालस्यतोऽपि वा । यो नरः कुरुते पापं प्रायश्चित्तं करोति न

ஆனர்த்தர் கூறினார்—மூடத்தனத்தாலோ, அலட்சியத்தாலோ, ஆசையாலோ, குழந்தைத்தனத்தாலோ பாவம் செய்து, பிராயச்சித்தம் செய்யாத மனிதன்…

Verse 2

तस्य पापक्षयकरं पुण्यं ब्रूहि द्विजोत्तम । येन मुक्तिर्भवेत्सद्यो यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

ஓ த்விஜோத்தமா! அவனுடைய பாவங்களை அழிக்கும் புண்ணிய வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் உடனே முக்தி உண்டாகும்—நீங்கள் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், ஓ பிரபுவே।

Verse 3

लोभमोहपरो योऽसौ पापपिंडं महामुने । प्रददाति विधिं ब्रूहि येन यच्छाम्यहं द्रुतम्

ஓ மகாமுனியே! லோபமும் மோகமும் ஆட்கொண்ட அந்த மனிதன் ‘பாவ-உடல் பிண்டம்’ எவ்வித முறையால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—அந்த விதியைச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நான் விரைவில் நிறைவேற்ற விரும்புகிறேன்।

Verse 4

भर्तृयज्ञ उवाच । दद्यात्स्वपिंडं सौवर्णं पंचविंशत्पलात्मकम्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—இருபத்தைந்து பல எடையுள்ள பொன்னால் ஆன பிண்டத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 5

विधायापरपक्षे तु स्नापयित्वा विधानतः । मंडपाद्यं च प्राक्कृत्वा स्नात्वा धौतांबरः शुचिः

பின்னர் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் அதை அமைத்து, விதிப்படி ஸ்நானச் சடங்கை நடத்த வேண்டும். முதலில் மண்டபம் முதலியவற்றைத் தயாரித்து, தானும் ஸ்நானம் செய்து, கழுவிய ஆடைகளை அணிந்து தூய்மையாய் இருக்க வேண்டும்।

Verse 6

तदा स्वरूपं पृथ्व्यादि पूजयेत्पापकृन्नरः । तथा स मुच्यते पापात्तत्कृताद्धि न संशयः

அப்போது பாவம் செய்த மனிதன் பூமி முதலிய தத்துவங்களின் உண்மை வடிவங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவ்வாறு செய்தால் அவன் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 7

चतुर्विंशतितत्त्वानि पृथिव्यादीनि यानि च । तेषां नामभिस्तत्पिंडं पूजयेतन्नराधिपः

பூமி முதலிய இருபத்துநான்கு தத்துவங்களை அவற்றின் பெயர்களால் ஆவாஹனம் செய்து, அந்தப் பெயர்களாலேயே அரசன் அந்தப் பிண்டத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 8

ॐ पृथिव्यै नमः । ॐ अद्भ्यो नमः । ॐ तेजसे नमः । ॐ वायवे नमः । ॐ आकाशाय नमः । ॐ घ्राणाय नमः । ॐ जिह्वायै नमः । ॐ चक्षुषे नमः । ॐ त्वचे नमः । ॐ श्रोत्राय नमः । ॐ गन्धाय नमः । ॐ रसाय नमः । ॐ रूपाय नमः । ॐ स्पर्शाय नमः । ॐ शब्दाय नमः । ॐ वाचे नमः । ॐ पाणिभ्यां नमः । ॐ पादाभ्यां नमः । ॐ पायवे नमः । ॐ उपस्थाय नमः । ॐ मनसे नमः । ॐ बुद्ध्यै नमः । ॐ चित्ताय नमः । ॐ अहंकाराय नमः । ॐ क्षेत्रात्मने नमः । ॐ परमात्मने नमः । धूपं धूरसि मंत्रेण अग्निर्ज्योतीति दीपकम् । युवा सुवासेति च ततो वासांसि परिधापयेत्

இவ்வாறு ஜபிக்க வேண்டும்—“ஓம் ப்ருதிவ்யை நமः, ஓம் அத்ப்யோ நமः, ஓம் தேஜஸே நமः, ஓம் வாயவே நமः, ஓம் ஆகாஷாய நமः; ஓம் க்ராணாய நமः, ஓம் ஜிஹ்வாயை நமः, ஓம் சக்ஷுஷே நமः, ஓம் த்வசே நமः, ஓம் ஷ்ரோத்ராய நமः; ஓம் கந்தாய நமः, ஓம் ரஸாய நமः, ஓம் ரூபாய நமः, ஓம் ஸ்பர்ஷாய நமः, ஓம் ஷப்தாய நமः; ஓம் வாசே நமः, ஓம் பாணிப்யாம் நமः, ஓம் பாதாப்யாம் நமः, ஓம் பாயவே நமः, ஓம் உபஸ்தாய நமः; ஓம் மனஸே நமः, ஓம் புத்த்யை நமः, ஓம் சித்தாய நமः, ஓம் அஹங்காராய நமः; ஓம் க்ஷேத்ராத்மனே நமः, ஓம் பரமாத்மனே நமः।” பின்னர் “தூரஸி” மந்திரத்தால் தூபம் அர்ப்பணித்து, “அக்னிர்ஜ்யோதிஃ” மந்திரத்தால் தீபம் சமர்ப்பித்து, “யுவா ஸுவாஸாஃ” மந்திரத்தால் வஸ்திரங்களை அணிவிக்க வேண்டும்।

Verse 9

ततो ब्राह्मणमानीय वेदवेदांगपारगम् । प्रक्षाल्य चरणौ तस्य वासांसि परिधापयेत्

பின்னர் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பிராமணரை அழைத்து வந்து, அவருடைய பாதங்களைத் துவைத்து, அவருக்கு வஸ்திரங்களை அணிவிக்க வேண்டும்।

Verse 10

केयूरैः कंकणैश्चैव अंगुलीयकभूषणैः

கேயூரம், கங்கணம், மேலும் மோதிர ஆபரணங்களாலும்.

Verse 11

भूषयित्वा तनुं तस्य ततो मूर्तिं समानयेत् । मंत्रेणानेन राजेंद्र ब्राह्मणाय निवेदयेत्

அவருடைய உடலை அலங்கரித்த பின், பின்னர் அந்த மூர்த்தியை (பொன் பிரதிமையை) கொண்டு வர வேண்டும்; அரசே, இந்த மந்திரத்தால் அதை பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 12

एष आत्मा मया दत्तस्तव हेममयो द्विज । यत्किंचिद्विहितं पापं पूर्वं भूयात्तवाखिलम्

ஓ இருபிறப்பனே! பொன்னுருவில் இந்த ஆத்மப் பிரதிநிதியை நான் உனக்குத் தந்தேன். முன்பு நிகழ்ந்த எந்தப் பாவமாயினும் அது அனைத்தும் உனதே ஆகுக.

Verse 13

इति दानमंत्रः । ततस्तु ब्राह्मणो राजन्मंत्रमेतं समुच्चरेत्

இதுவே தான மந்திரம். பின்னர், அரசனே, பிராமணன் இந்த மந்திரத்தை முறையாக உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 14

यत्किंचिद्विहितं पापं त्वया पूर्वंमया हि तत् । गृहीतं मूर्तिरूपं तत्ततस्त्वं पापवर्जितः । इति प्रतिग्रहमंत्रः

நீ முன்பு செய்த எந்தப் பாவமாயினும், அதை நான் உருவம் கொண்டு ஏற்றுக்கொண்டேன்; ஆகவே நீ இப்போது பாவமற்றவன். இதுவே பிரதிக்ரஹ மந்திரம்.

Verse 15

एवं दत्त्वा विधानेन ततो विप्रं विसर्जयेत् । एवं कृते ततो राजंस्तस्मै दत्त्वाथ दक्षिणाम्

இவ்வாறு விதிப்படி தானம் செய்து, பின்னர் பிராமணனை மரியாதையுடன் அனுப்ப வேண்டும். அது முடிந்தபின், அரசனே, அவனுக்கு தக்ஷிணையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 16

यथा तुष्टिं समभ्येति ततः पापं नयत्यसौ । तस्मिन्कृते महाराज प्रत्ययस्तत्क्षणाद्भवेत्

அவன் (பிராமணன்/ஏற்பவன்) திருப்தியடைந்தவுடன், பாவத்தை அப்புறப்படுத்தி எடுத்துச் செல்கிறான். அது நிகழ்ந்ததும், மகாராஜனே, உடனே உறுதி பிறக்கிறது.

Verse 17

शरीरं लघुतामेति तेजोवृद्धिश्च जायते । स्वप्ने च वीक्षते रात्रौ संतुष्टमनसः स्थितान्

உடல் இலகுவடைகிறது; ஒளித்தேஜஸ் பெருகுகிறது. மேலும் இரவில் கனவில், மனம் நிறைந்தவர்களாய் நிலைத்திருப்போரைக் காண்கிறான்.

Verse 18

नरान्स्त्रियः सितैर्वस्त्रैः श्वेतमाल्यानुलेपनैः । श्वेतान्गोवृषभानश्वांस्तीर्थानि विविधानि च

வெள்ளை ஆடைகள் அணிந்த ஆண்களும் பெண்களும், வெள்ளை மாலைகளாலும் வெள்ளை சந்தன-அனுலேபனங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு தோன்றுவர். மேலும் வெள்ளை பசுக்கள், காளைகள், குதிரைகள் மற்றும் பலவகைத் தீர்த்தங்களும் காணப்படும்.

Verse 19

एतत्ते सर्वमाख्यातं पापपिंडस्य दापनम् । श्रवणादपि राजेंद्र यस्य पापैः प्रमुच्यते

பாபபிண்டத்தை அளிக்கும் விதி—இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. அரசர்களின் தலைவனே, இதைக் கேட்பதாலேயே மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 20

अन्यत्रापि महादानं पापपिण्डो हरेन्नृप

அரசே, வேறு இடத்திலும் இந்த மகாதானமான பாபபிண்டம் பாவத்தை அகற்றுகிறது.

Verse 21

एकजन्मकृतं पापं निजकायेन निर्मितम् । कपालेश्वरदेवस्य सहस्रगुणितं हरेत्

ஒரே பிறவியில் செய்த, தன் உடலால் உருவான பாவத்தை—கபாலேஸ்வர தேவன் ஆயிரமடங்காக அகற்றுவான்.

Verse 22

पूर्ववच्चैव कर्तव्यो वेदिमंडपयोर्विधिः । परं होमः प्रकर्तव्यो गायत्र्या केवलं नृप

முன்னைப்போலவே வேதியும் மண்டபமும் பற்றிய விதியைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர், அரசே, காயத்ரீ மந்திரத்தினாலேயே ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 270

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कपालेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यप्रसंगेन पापपिंडप्रदानविधानवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் கீழ், கபாலேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யப் பிரசங்கமாக ‘பாபநிவாரக பிண்டப் பிரதான விதி வர்ணனை’ எனும் 270ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.