Adhyaya 158

Verse 1

सूत उवाच । पुष्पोऽपि गुटिके लब्ध्वा भास्कराद्वारितस्करात् । चिराद्भोजनमासाद्य प्रस्थितो वैदिशं प्रति

சூதர் கூறினார்—புஷ்பனும் பாஸ்கரனிடமிருந்து திருடர்களைத் தடுக்கும் குண்டிகையைப் பெற்று, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உணவு கிடைத்து, விதிசாவை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 2

ततो वैदिशमासाद्य स पुष्पो हृष्टमानसः । शुक्ला तां गुटिकां वक्त्रे चकारद्विजसत्तमाः

பின்னர் விதிசாவை அடைந்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்த புஷ்பன்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே—அந்த வெண்மையான குண்டிகையை வாயில் வைத்தான்।

Verse 3

मणिभद्रसमो जातस्तत्क्षणादेव स द्विजः । हट्टमार्गं गते सोऽथ तस्मिन्गत्वाऽथ मंदिरे । प्रविष्टः सहसा मध्ये प्रहृष्टेनांतरात्मना

அந்த அந்தணன் அந்தக் கணமே மணிபத்ரனுக்கு ஒப்பானவனானான். பின்னர் சந்தை வழிக்குச் சென்று, அங்கே சென்றவுடன் அந்த மாளிகைக்குள் திடீரென நடுப்பகுதியில் நுழைந்தான்; அவன் உள்ளம் பேரானந்தத்தில் திளைத்தது.

Verse 4

ततश्चाकारयामास तं षंढं द्वारमाश्रितम् । तस्य दत्त्वाथ वस्त्राणि पश्चात्षंढमुवाच सः

பின்னர் வாசலருகே இருந்த அந்த ஷண்டனை காவலுக்காக அமர்த்தினான். அவனுக்கு ஆடைகள் அளித்த பின், அந்த ஷண்டனிடம் மேலும் கூறினான்.

Verse 5

षंढकश्चित्पुमानत्र सम्यग्वेषकरो हि सः । मम वेषं समाधाय भ्रमते सकले पुरे

இங்கே ஒரு ஷண்டகன் என்னும் ஆண் இருக்கிறான்; வேடமிடுவதில் அவன் மிக நிபுணன். அவன் என் தோற்றத்தை ஏற்று முழு நகரமெங்கும் சுற்றித் திரிகிறான்.

Verse 6

सांप्रतं मद्गृहे सोऽथ लोभनायागमिष्यति । स च कृत्रिम वेषेण निषेद्धव्यस्त्वया हि सः । स तथेति प्रतिज्ञाय द्वारदेशं समाश्रितः

இப்போது அவன் என்னை மயக்கி ஏமாற்றும் நோக்கில் என் வீட்டிற்கு வருவான். அவன் செயற்கை வேடத்தில் வருவதால், நீ அவனை நிச்சயமாகத் தடுக்க வேண்டும். ‘அப்படியே’ என்று உறுதி கூறி, அவன் வாசலருகே நிலை கொண்டான்.

Verse 7

पुष्पोऽपि चाब्रवीद्भार्यां माहिकाख्यां ततः परम् । माहिकेद्य मया दृष्टः स्वतातः स्वपुरः स्थितः

பின்னர் புஷ்பனும் ‘மாஹிகா’ எனப்படும் தன் மனைவியிடம் கூறினான்— “மாஹிகே, இன்று நான் என் தந்தையை அவருடைய சொந்த நகரில் நின்றிருப்பதைக் கண்டேன்.”

Verse 8

वीरभद्रः सुदुःखार्तो मलिनांबरसंवृतः । अब्रवीच्च ततः कोपान्मामेवं परुषाक्षरम्

வீரபத்ரன் மிகுந்த துயரால் தளர்ந்து, மாசடைந்த ஆடையால் மூடப்பட்டிருந்தான். பின்னர் கோபம் கொண்டு என்னிடம் கடுஞ்சொற்கள் கூறினான்.

Verse 9

धिग्धिक्पाप त्वया कन्यातीव रूपवती सदा । वंचयित्वा जनेतारमुदूढा सा सुमध्यमा

சீ சீ, பாவியே! எப்போதும் மிக அழகிய அந்தக் கன்னியை, அவளின் தந்தையை ஏமாற்றி, அந்த மெல்இடையாளை மணம் செய்து விட்டாய்.

Verse 10

न दत्तं तत्पितुः किंचिन्न तस्या अथ पुत्रक । विधवां यादृशीं तां च श्वेतांबरधरां सदा

அவளின் தந்தைக்கு எதுவும் கொடுக்கப்படவில்லை—எதுவுமே இல்லை, மகனே! மேலும் அவள் விதவையைப் போல எப்போதும் வெள்ளை ஆடை அணிகிறாள்.

Verse 11

संधारयसि पापात्मन्नेष्टं भोज्यं प्रयच्छसि । तस्मात्तस्याः पितुर्देहि त्वं सुवर्णायुतं ध्रुवम्

பாவமனத்தவனே! நீ அவளைப் பேணி, அவள் விரும்பிய உணவை அளிக்கிறாய். ஆகவே அவளின் தந்தைக்கு நிச்சயமாக பத்தாயிரம் பொன் கொடு.

Verse 12

भूषणं वांछितं तस्या यत्तद्वै रुचिपूर्वकम् । येन संधारयेद्भार्या साऽनंदं परमं गता

அவள் விரும்பும் அணியையும் மனமகிழ்ந்து கொடு—அதனால் மனைவி அன்புடன் பேணப்பட்டு நிலைபெறும்; அப்பொழுது அவள் பரமானந்தம் அடைவாள்.

Verse 13

निरानंदा यतो नारी न गर्भं धारयेत्स्फुटम् । निःसंतानो यतो वंशः स्वर्गादपि क्षितिं व्रजेत्

பெண் ஆனந்தமின்றி இருந்தால், அவள் கருவைத் தெளிவாகத் தாங்க இயலாது; வம்சம் சந்ததியின்றி இருந்தால், அது சொர்க்கத்திலிருந்தும் வீழ்ந்து பூமியை அடையும்।

Verse 14

स पतिष्यत्यसंदिग्धं कुलांगारेण च त्वया । सा त्वमानय वस्त्राणि गृहमध्याच्छुभानि च

நீ போன்ற குலக்கலங்கத்தால் அவன் ஐயமின்றி வீழ்வான். ஆகவே வீட்டின் உள்ளிருந்து மங்களமான ஆடைகளை கொண்டு வா।

Verse 15

यानि दत्तानि भूपेन व्यवहारैस्तदा मम । पञ्चांगश्च प्रसादो यो मया प्राप्तश्च तैः सह

அப்போது அரசன் வழக்கு-நியாயத்தின் படி எனக்குக் கொடுத்த பொருட்கள்—அவற்றோடு இருந்த பஞ்சாங்கம் (ஐந்து அங்கங்களுடைய உபாங்கம்) மற்றும் எனக்குக் கிடைத்த பிரசாதம்/அனுகிரகம்—அவை அனைத்தும்।

Verse 16

त्वं संधारय गात्रैः स्वैः शीघ्रं रसवतीं कुरु । भोजनायैव शीघ्रं तु त्वया सार्धं करोम्यहम्

நீ உன் உடலைச் சீர்படுத்திக் கொள்; விரைவில் ருசியுள்ள உணவைத் தயாரி. உண்பதற்காக—ஆம், உடனே—நான் உன்னுடன் சேர்ந்து செய்வேன்।

Verse 17

एकस्मिन्नपि पात्रे च तदादेशादसंशयम् । सापि सर्वं तथा चक्रे यदुक्तं तेन हर्षिता

அவனுடைய ஆணையின்படி—ஒரே பாத்திரத்திலேயே ஆனாலும்—ஐயமின்றி, அவன் சொன்னபடியே அனைத்தையும் அவள் அப்படியே செய்தாள்; அவனால் மகிழ்ந்தாள்।

Verse 18

भोजनाच्छादनं चैव निर्विकल्पेन चेतसा । ततः कामातुरः पुष्पो मैथुनायोपचक्रमे

அவள் தயக்கமற்ற மனத்துடன் உணவும் ஆடையும் அளித்தாள்; பின்னர் காமத்தால் துடித்த புஷ்பன் மைதுனத்திற்குத் தள்ளிச் சென்றான்।

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो मणिभद्रः समुत्सुकः । क्षुत्क्षामः स पिपासार्तो व्यवहारोत्थलिप्सया

அந்நேரத்தில் ஆவலுடன் மணிபத்ரன் வந்தான்—பசியால் சோர்ந்து, தாகத்தால் துன்புற்று, உலகவியவகாரத்தால் எழும் பேராசையால் உந்தப்பட்டு।

Verse 20

प्रवेशं कुरुते यावद्गृहमध्ये समुत्सुकः । निषिद्धस्तेन षण्ढेन भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः

அவன் ஆவலுடன் வீட்டிற்குள் நுழைய முயன்றபோது, அந்த ஷண்டன் தடுத்து மீண்டும் மீண்டும் கடிந்தான்।

Verse 21

हठाद्यावत्प्रवेशं स चकार निजमंदिरे । तावच्च दण्डकाष्ठेन मस्तके तेन ताडितः

ஆனால் அவன் பிடிவாதமாகத் தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன், உடனே அவன் தலையில் கோலால் அடிக்கப்பட்டான்।

Verse 22

अथ संपतितो भूमौ मूर्छया संपरिप्लुतः । कर्तव्यं नैव जानाति तत्प्रहारप्रपीडितः

அப்போது அவன் மயக்கத்தால் மூடப்பட்டு தரையில் விழுந்தான்; அந்த அடியால் நொறுங்கி, செய்யவேண்டியது என்னவென்று அறியவில்லை।

Verse 23

ततः कोलाहलो जातस्तस्य द्वारे गृहस्य च । जनस्य संप्रयातस्य हाहाकारपरस्य च

அப்போது அந்த வீட்டின் வாசலில் மக்கள் கூட, துயருற்றோரின் அலறலோடு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது।

Verse 24

पप्रच्छुस्तं जनाः केचि द्धिक्पाप किमिदं कृतम् । वृत्तिभंगः कृतोऽनेन अथ त्वं व्यंतरार्दितः

சிலர் அவனை வினவினர்— “சீ, பாவியே! நீ செய்தது என்ன? இதனால் ஒருவனின் வாழ்வாதாரம் கெட்டது. அல்லது நீ ஏதோ வியந்தர ஆவி தாக்கத்தால் வதைக்கப்படுகிறாயா?”

Verse 25

इमामवस्थां यन्नीतः संप्राप्तोऽसि नृपाद्वधम्

நீ அவனை இந்நிலைக்கு ஆக்கியதால், அரசனால் மரணதண்டனை பெறத் தகுதியானவன் ஆனாய்।

Verse 26

षंढ उवाच । न वृत्तिर्गर्हिता तेन नाहं व्यंतरपीडितः । मणिभद्रो न चैष स्यादेष वेषकरः पुमान्

ஷண்டன் கூறினான்— “அந்த வாழ்வாதாரம் பழிக்கத்தக்கது அல்ல; நான் வியந்தரத் துன்பத்தால் வதைக்கப்படவும் இல்லை. இவன் மணிபத்ரனும் அல்ல; இவன் வேடமணியும் மனிதன்.”

Verse 27

माणिभद्रं वपुः कृत्वा संप्राप्तो याचितुं धनम् । हठात्प्रविश्यमानस्तु स मया मूर्ध्नि ताडितः

மணிபத்ரனின் உருவம் எடுத்துக் கொண்டு அவன் பணம் கேட்க வந்தான். ஆனால் வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே நுழைய முயன்றபோது, நான் அவன் தலையில் அடித்தேன்।

Verse 28

मणिभद्रो गृहस्यांतर्भुक्त्वा शयनमाश्रितः । संतिष्ठते न जानाति वृत्तांतमिदमा स्थितम्

மணிபத்ரன் வீட்டினுள் உணவு உண்டு படுக்கையை அடைந்து ஓய்ந்தான். அங்கேயே இருந்து, நிகழ்ந்த செய்தியைக் கூட அறியாமல் இருந்தான்.

Verse 29

ततः पुष्पोऽपि तच्छ्रुत्वा तं च कोलाहलं बहिः । मणिभद्रस्य रूपेण द्वारदेशं समागतः

அப்போது புஷ்பனும் வெளியே எழுந்த அந்தக் கலகலப்பைக் கேட்டு, மணிபத்ரனின் உருவம் ஏற்று வாசற்பகுதிக்கு வந்தான்.

Verse 30

अब्रवीन्नित्यमभ्येति मम रूपेण चाधमः । एष वेषधरः कश्चिद्याचितुं धनमेव हि

அவன் கூறினான்—“இந்தத் தாழ்ந்தவன் என் உருவத்திலேயே எப்போதும் வந்து கொண்டிருக்கிறான். இவன் வேடமிட்ட ஒருவன்; பணம் கேட்பதற்காகவே வந்தான்.”

Verse 31

एतेनापि च षंढेन न च भद्रमनुष्ठितम् । यत्कुब्जोऽयं हतो मूर्ध्नि याचितुं समु पस्थितः

“மேலும் இந்த ஷண்டனாலும் எந்த நன்மையும் நிகழவில்லை; ஏனெனில் யாசிக்க வந்த இந்தக் கூனன் தலையில் அடிபட்டான்.”

Verse 32

एतस्मिन्नन्तरे सोऽपि चेतनां प्राप्य कृत्स्नशः । वीक्षते पुरतो यावत्तावदात्मसमः पुमान्

அந்த வேளையில் அவனும் முழு உணர்வு பெற்றான். முன்னால் நோக்கியபோது, தன்னைப் போலவே உள்ள ஒரு ஆணை எதிரில் கண்டான்.

Verse 33

सर्वतः स तमालोक्य ततो वचनमब्रवीत्

அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கி, பின்னர் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 34

क्व चोरः संप्रविष्टो मे मम रूपेण मंदिरे । भेदयित्वा तु षण्डाख्यमेवं दत्त्वा च वाससी

என் உருவமே கொண்டு என் ஆலய-இல்லத்தில் புகுந்த அந்தத் திருடன் எங்கே? ‘ஷண்ட’ எனப்படுவதை உடைத்து, இவ்வாறு ஆடைகளை எடுத்தும் கொடுத்தும் இந்த அக்கிரமம் செய்தான்।

Verse 35

यावद्भूपगृहं गत्वा त्वां षंढेन समन्वितम् । वधाय योजयाम्येव तावद्द्रुततरं व्रज

நான் அரசன் அரண்மனைக்குச் சென்று உன்னை—ஷண்ட உடனும்—வதைக்காகக் கட்டிவிடுமுன், அதற்குள் நீ இன்னும் விரைவாக இங்கிருந்து போய்விடு।

Verse 36

पुष्प उवाच । मम रूपं समाधाय त्वमायातो गृहे मम । शून्यं मत्वा ततो ज्ञातस्त्वयाऽहं गृहसंस्थितः

புஷ்பன் கூறினான்—என் உருவத்தை ஏற்று நீ என் இல்லத்திற்குவந்தாய். அது வெறுமை என எண்ணி, பின்னர் என் மூலம் நீ அறிந்தாய்; நான் இல்லத்திலேயே இருந்தேன் என்று।

Verse 37

ततो नृपाय दास्यामि वधार्थं च न संशयः । नो चेद्गच्छ द्रुतं पाप यदि जीवितुमिच्छसि

அப்போது உன்னை வதைக்காக அரசனிடம் ஒப்படைப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை. இல்லையெனில், ஓ பாவியே, உயிர் வாழ விரும்பினால் உடனே போய்விடு।

Verse 38

सूत उवाच । एवमुक्त्त्वा ततस्तौ च बाहुयुद्धेन वै मिथः । युध्यमानौ नरैरन्यैः कृच्छ्रेण तु निवारितौ

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவ்விருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் புயப்போரில் மோதினர். போரிடும் அவர்களை மற்றவர்கள் மிகுந்த சிரமத்துடன் தடுத்தனர்.

Verse 39

ततस्ते स्वजना ये तु मणिभ द्रस्य चागताः । परिजानंति नो द्वाभ्यां विशेषं माणिभद्रकम्

அப்போது மாணிபத்ரனுடைய சொந்த மக்கள் அங்கே வந்தனர்; அவ்விருவரிடையே எந்த வேறுபாடும் அறிய முடியாமல், யார் உண்மையான மாணிபத்ரன் என்று தீர்மானிக்க இயலவில்லை.

Verse 40

वालिसुग्रीवयोर्युद्धं तारार्थे युध्यमानयोः । एवं विवदमानौ तु क्रोधताम्रा यतेक्षणौ

தாரைக்காகப் போரிட்ட வாலி–சுக்ரீவரின் யுத்தம் போலவே, இவ்விருவரும் வாதாடிக்கொண்டே கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் இருந்தனர்.

Verse 41

राजद्वारं समासाद्य स्थितौ स्वजनसंवृतौ । द्वाःस्थेन सूचितौ राज्ञे सभातलमुपस्थितौ

அரசன் வாயிலைக் அடைந்து, அவ்விருவரும் தம் தம் மக்களால் சூழப்பட்டு நின்றனர். வாயில்காவலன் அரசனுக்கு அறிவித்ததும், அவர்கள் அரசசபைத் தரையில் வந்து நின்றனர்.

Verse 42

चौरचौरेति जल्पन्तौ पर स्परवधैषिणौ । भूभुजा वीक्षितौ तौ च द्विजौ तु द्विजसत्तमाः

‘திருடன்! திருடன்!’ என்று கூவி, ஒருவரையொருவர் கொல்ல விரும்பிய அந்த இரு இருபிறப்பினருள் சிறந்த பிராமணர்களை அரசன் நோக்கினான்.

Verse 43

न विशेषोऽस्ति विश्लेषस्तयोरेकोपिकायतः । ततश्च व्यवहारेषु समती तेषु वै तदा

அவ்விருவரிடமும் எந்தச் சிறப்பு வேறுபாடும் இல்லை; பிரித்தறியும் குறியும் காணப்படவில்லை; இருவரும் ஒரே வடிவமெனத் தோன்றினர். ஆகவே அந்நேர விசாரணைச் செயல்களில் அரசன் அவர்களிருவரிடமும் சமநிலையுடன் இருந்தான்।

Verse 44

पृष्टौ गुह्येषु सर्वेषु प्रत्यक्षेषु विशेषतः । वदतस्तौ यथावृत्तं पृथक्पृथग्व्यवस्थितम्

மறைபொருள்களையும், குறிப்பாக நேரடியாகத் தென்பட்டவற்றையும் பற்றி கேட்கப்பட்டபோது, அவ்விருவரும் நடந்ததை நடந்தபடியே கூறினர். ஒவ்வொருவரும் தம் தம் நிகழ்வைத் தனித்தனியாகத் தெளிவாக விவரித்தார்।

Verse 45

ततस्तु स्वजनैः सर्वैरेको नीत्व थ चान्यतः । पृष्टो गोत्रान्वयं सर्वं द्वितीयस्तु ततः परम्

பின்னர் எல்லா உறவினரும் முன்னிலையில் ஒருவனைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று—அவனுடைய கோத்திரம், வம்சம், குடும்ப மரபு அனைத்தையும் முழுமையாகக் கேட்டனர். அதன் பின் இரண்டாவனிடமும் அதே முறையில் விசாரித்தனர்।

Verse 46

तेषामपि तथा सर्वं यथासम्यङ्निवेदितम् । अथ राजा बृहत्सेनः सर्वांस्तानि दमब्रवीत्

அவர்களும் அனைத்தையும் அதேபடி, துல்லியமாகவும் ஒழுங்காகவும் தெரிவித்தனர். அப்போது அரசன் ப்ருஹத்சேனன் அனைவரிடமும் கட்டுப்பாடும் நீதியும் நிறைந்த அளவான சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 47

पत्नी चानीयतां तस्य मणिभद्रस्य वै गृहात् । निजकान्तस्य विज्ञाने सा प्रमाणं भविष्यति

மணிபத்ரனின் வீட்டிலிருந்து அவனுடைய மனைவியை அழைத்து வருக. அவள் தன் உண்மையான காதலனை அறிந்து தீர்ப்பிற்கு உறுதியான சான்றாக இருப்பாள்।

Verse 48

ततो गत्वा च सा प्रोक्ता पुरुषैर्नृपसंभवैः । आगच्छ कांतं जानीहि त्वं प्रमाणं भविष्यसि

அப்போது அரசனுடைய ஆட்கள் அவளிடம் கூறினர்— “வா; உன் காந்தனை அறிந்து கொள். இவ்விஷயத்தில் நீயே சாட்சி ஆகுவாய்.”

Verse 49

ततः सा व्रीडया युक्ता प्रच्छादितशिरास्ततः । नृपाग्रे संस्थिता प्रोचे विद्धिसम्यङ्निजं प्रियम्

பின்னர் அவள் நாணத்துடன், தலை மூடி, அரசன் முன் நின்று கூறினாள்— “என் சொந்தப் பிரியன் யார் என்பதைச் சரியாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்.”

Verse 50

न वयं निश्चयं विद्मो न चैते स्वजनास्तव

நாங்கள் உறுதியாக அறியோம்; இவர்களும் உன் சொந்த உறவினர்கள் அல்லர்.

Verse 51

ततः सा चिन्तयामास निजचित्ते वरांगना । मणिभद्रेण दग्धाहमीर्ष्यावह्निगताऽनिशम्

அப்போது அந்த உயர்ந்த பெண் தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தாள்— “மணிபத்ரன் என்னைச் சுட்டெரித்தான்; பொறாமையின் தீயில் நான் இடையறாது எரிகிறேன்.”

Verse 52

वंचयित्वा तु पितरं गृहीतास्मि ततः परम् । न किंचित्पाप्मना दत्तं जल्पयित्वा धनं बहु

என் தந்தையை ஏமாற்றி அதன் பின் என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். மிகுந்த செல்வம் தருவோம் என்று சொன்னார்கள்; ஆனால் பாவக் கலங்கத்துடன் உண்மையில் ஒன்றும் தரப்படவில்லை.

Verse 53

द्वितीयेन तु मे पुंसा मर्त्यलोके सुखं कृतम् । दत्त्वा वस्त्राणि चित्राणि तथैवाभरणानि च

ஆனால் இரண்டாவது மனிதன் மானிட உலகில் எனக்கு இன்பத்தை ஏற்படுத்தினான்; அழகிய ஆடைகளையும் அதுபோல அணிகலன்களையும் அளித்தான்।

Verse 54

प्रदास्यति च तातस्य सुवर्णं कथितं च यत् । यद्गृह्णामि स्वहस्तेन मणिभद्रं द्वितीयकम्

தந்தை அளிப்பார் என்று சொல்லப்பட்ட அந்தப் பொன்னில்—நான் என் கையால் ஏற்றுக்கொள்வது—இதுவே இரண்டாம் மணிபத்ரன்।

Verse 55

एवं निश्चित्य मनसा दृष्ट्वा रक्तपरिप्लुतम् । प्रथमं मणिभद्रं सा जगृहेऽथ द्वितीयकम्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து, இரத்தத்தில் நனைந்த முதல் மணிபத்ரனைப் பார்த்து, பின்னர் அவள் இரண்டாமவனை ஏற்றுக்கொண்டாள்।

Verse 56

अब्रवीच्च ततो वाक्यं सर्वलोकस्य शृण्वतः । अहं तातेन दत्तास्य विवाहे अग्निसंनिधौ

அப்போது அனைவரும் கேட்கும்படி அவள் கூறினாள்: “திருமணத்தில் புனித அக்னியின் முன்னிலையில் தந்தை என்னை இவருக்கு அளித்தார்।”

Verse 57

द्वितीयोऽयं दुराचारो वेषकर्ता समा गतः । मां च प्रार्थयते गुप्तां नानाचारैः पृथग्विधैः

“இந்த இரண்டாமவன் தீயொழுக்கன், வேடமாற்றம் செய்பவன், இங்கே வந்துள்ளான்; மேலும் பல தவறான வழிகளால் மறைவாக என்னை நாடுகிறான்।”

Verse 58

ततस्तु पार्थिवः क्रुद्धस्तस्य शाखावलंबनम् । आदिदेश द्विजश्रेष्ठा मणिभद्रस्य दुर्मतेः

அப்போது அரசன் கோபமுற்று, அந்த துர்மதி மணிபத்ரனை மரக் கிளையில் தொங்கவிட ஆணையிட்டான், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே।

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे सोऽथ वधकानां समर्पितः । तं वृक्षं नीयमानस्तु श्लोकानेतांस्तदापठत्

அந்நேரத்தில் அவன் கொலைஞர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டான்; அந்த மரத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படும்போது, அப்போது இவ்வசனங்களை அவன் ஓதினான்।

Verse 60

निर्दयत्वं तथा द्रोहं कुटिलत्वं विशेषतः । अशौचं निर्घृणत्वं च स्त्रीणां दोषाः स्वभावजाः

‘கொடுமை, துரோகம், குறிப்பாக வஞ்சகம்; அசுத்தம் மற்றும் இரக்கமின்மை—இவை பெண்களின் இயல்பிலிருந்து தோன்றும் குற்றங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.’

Verse 61

अन्तर्विषमया ह्येता बहिर्भागे मनोरमाः । गुञ्जाफलसमाकारा योषितः सर्व दैवहि

‘அவர்கள் உள்ளே விஷமயமானவர்கள்; வெளியே மனம்கவரும் அழகுடையவர்கள்; பெண்கள் குஞ்ஜா-பழம் போன்ற தோற்றமுடையவர்கள், ஓ எல்லாத் தேவர்களே।’

Verse 62

उशना वेद यच्छास्त्रं यच्च वेद बृहस्पतिः । मन्वादयस्तथान्येऽपि स्त्रीबुद्धेस्तत्र किंच न

‘உசனா அறிந்த சாஸ்திரமும், பிருஹஸ்பதி அறிந்ததும, மனு முதலியோர் அறிந்ததும்கூட—பெண்ணின் மனத்தை முழுமையாக அளவிட இயலாது.’

Verse 63

पीयूषमधरे वासं हृदि हालाहलं विषम् । आस्वाद्यतेऽधरस्तेन हृदयं च प्रपीड्यते

உதடுகளில் அமுதம் உறைவதுபோல் தோன்றும்; ஆனால் இதயத்தில் ஹாலாஹல விஷம் மறைந்துள்ளது. உதடுகள் சுவைக்கப்படுகின்றன; அதனால் இதயம் நசுங்குகிறது।

Verse 64

अलक्तको यथा रक्तो नरः कामी तथैव च । हृतसारस्तथा सोऽपि पादमूले निपा त्यते

அலத்தகச் சாயம் பூசினால் மனிதன் சிவப்பாகத் தோன்றுவது போல, காமத்தில் மூழ்கியவன் காமரசத்தால் நிறமடைகிறான். அவன் உள்ளார்ந்த சாரம் கவரப்பட்டு, அந்த ஆசையின் பாதமூலத்தில் வீழ்கிறான்।

Verse 65

संसारविषवृक्षस्य कुकर्मकुसुमस्य च । नरकार्तिफलस्योक्ता मूलमेषा नितंबिनी

இந்த நிதம்பினி பெண், சம்சாரமெனும் விஷவிருட்சத்தின் வேர் எனக் கூறப்படுகிறாள்—அதன் மலர்கள் தீவினைகள்; அதன் கனிகள் நரக வேதனை।

Verse 66

कस्य नो जायते त्रासो दृष्ट्वा दूरा दपि स्त्रियम्

தூரத்திலிருந்தே பெண்ணைக் கண்டால் யாருக்கு அச்சம் எழாதிருக்கும்?

Verse 67

संसारभ्रमणं नारी प्रथमेऽपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणन्यायव्याजेनैव प्रदर्शयेत्

முதல் சங்கமத்திலேயே, அக்னியை வலம் வருதல் என்ற நியாயத்தை முன்னிட்டு, பெண் ஆணுக்கு சம்சாரச் சுழற்சியை வெளிப்படுத்தச் செய்கிறாள்।

Verse 68

एतास्तु निर्घृणत्वेन निर्दय त्वेन नित्यशः । विशेषाज्जाड्यकृत्येन दूषयंति कुलत्रयम्

இப்பெண்கள் தங்கள் இரக்கமற்ற தன்மையாலும், கொடுமையாலும், குறிப்பாக அறிவற்ற செயல்களாலும் மூன்று குலங்களையும் மாசுபடுத்துகிறார்கள்.

Verse 69

कुलत्रयगृहं कीर्त्या निजया धवलीकृतम् । कृष्णं करोत्यकृ त्येन नारी दीपशिखेव तु

விளக்கின் சுடர் புகையை உண்டாக்குவது போல, ஒரு பெண் தன் தவறான செயல்களால் புகழால் ஒளிர்ந்த மூன்று குலங்களின் வீட்டை இருளடையச் செய்கிறாள்.

Verse 70

धर्मवृक्षस्य वाताली चित्तपद्मशशिप्रभा । सृष्टा कामार्णवग्राही केन मोक्षदृढार्गला

தர்மம் என்னும் மரத்திற்குப் புயலாகவும், மனம் என்னும் தாமரைக்கு நிலவொளியாகவும், காமம் என்னும் கடலில் முதலையாகவும், மோட்சத்திற்குத் தடையாகவும் உள்ள இப்பெண்ணைப் படைத்தது யார்?

Verse 71

कारा संतानकूटस्य संसारवनवागुरा । स्वर्गमार्गमहागर्ता पुंसां स्त्री वेधसा कृता

படைப்பால், பெண் என்பவள் ஆண்களுக்குச் சந்ததி என்னும் சிறைச்சாலையாகவும், சம்சாரக் காட்டில் வலையாகவும், சொர்க்கப் பாதையில் பெரிய பள்ளமாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளாள்.

Verse 72

वेधसा बंधनं किंचिन्नृणामन्यदपश्यता । स्त्रीरूपेण ततः कोऽपि पाशोऽयं सुदृढः कृतः

ஆண்களுக்கு வேறு எந்தத் தளையும் காணாத படைப்பாளர், பெண் வடிவில் மிகவும் உறுதியான இந்த பாசக்கயிற்றைப் படைத்தார்.

Verse 73

इत्येवं बहुधा सोऽपि विललाप सुदुःखितः । स्त्रीचिन्तां बहुधा कृत्वा आत्मानं चाप्यगर्हयत्

இவ்வாறு அவன் மிகுந்த துயருற்று பலவிதமாகப் புலம்பினான். அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, தன்னையே தானும் கண்டித்தான்.

Verse 74

अहो कुबुद्धिना नैव लब्धं संसारजं फलम् । न कदाचिन्मया दत्तं तृष्णाव्याकुलचेतसा

அய்யோ! என் குபுத்தியால் உலகவாழ்வின் உண்மைப் பயனையும் நான் பெறவில்லை. ஆசையால் கலங்கிய மனத்துடன் நான் ஒருமுறையாவது தானம் செய்யவில்லை.

Verse 75

ऐश्वर्येऽपि स्थिते भूरि न मया सुकृतं कृतम् । कदाचिन्नैव जप्तं च न हुतं च हुताशने

மிகுந்த செல்வத்தில் இருந்தபோதும் நான் எந்தப் புண்ணியச் செயலும் செய்யவில்லை. ஒருபோதும் ஜபம் செய்யவில்லை; ஹுதாசனத்தில் ஹோம ஆஹுதியும் செலுத்தவில்லை.

Verse 76

अथवा सत्यमेवोक्तं केनापि च महात्मना । कृपणेन समो दाता न भूतो न भविष्यति । अस्पृष्ट्वापि च वित्तं स्वं यः परेभ्यः प्रयच्छति

அல்லது ஒரு மகாத்மா கூறியது உண்மையே—கஞ்சனுக்கு ஒப்பான தானி முன்பு இல்லை, இனியும் இருக்கமாட்டான்; தன் செல்வத்தைத் தானே அனுபவிக்காமலே பிறருக்கே ஒப்படைப்பவன்.

Verse 77

शरणं किं प्रपन्नानां विषवन्मारयंति किम् । न दीयते न भुज्यंते कृपणेन धनानि च

சரணடைந்தவர்களுக்கு கஞ்சன் என்ன அடைக்கலம்—விஷம்போல் கொல்லுகிறானா? ஏனெனில் கஞ்சன் செல்வத்தைத் தானமாகவும் தரமாட்டான்; தானும் அனுபவிக்கமாட்டான்.

Verse 78

दानं भोगो नाशस्तिस्रो गतयो भवंति वित्तस्य । यो न ददाति न भुंक्ते तस्य तृतीया गतिर्भवति

செல்வத்திற்குத் மூன்று நிலைகள் உண்டு—தானம், போகம், நாசம். யார் தானமும் செய்யார், போகமும் அனுபவிக்கார், அவருடைய செல்வத்தின் மூன்றாம் நிலை—அழிவே.

Verse 79

धनिनोप्यदानविभवा गण्यंते धुरि दरिद्राणाम् । नहि हंति यत्पिपासामतः समुद्रोऽपि मरुरेव

செல்வமிருந்தும் தானமில்லாதோர் ஏழைகளின் வரிசையிலேயே எண்ணப்படுவர். தாகத்தைத் தீர்க்காதது—ஆகையால் கடலும் பாலைவனமே போன்றது.

Verse 80

अत्युपयुक्ताः सद्भिर्गतागतैरहरहः सुनिर्विण्णाः । कृपणजनसंनिकाशं संप्राप्यार्थाः स्वपंतीह

நல்லோர் சேவை-தானப் பணிகளில் இடையறாத வரவு-செலவில் மிகப் பயன்படுத்தப்படும் செல்வம் நாள்தோறும் களைப்படைகிறது. ஆனால் கஞ்சனின் அருகில் வந்தவுடன் செல்வம் இங்கே உறங்கிவிடுகிறது—பலனின்றி.

Verse 81

प्राप्तान्न लभंते ते भोगान्भोक्तुं स्वकर्मणा कृपणाः । मुखपाकः किल भवति द्राक्षापाके बलिभुजानाम्

கஞ்சர்கள் தம் கர்மத்தால் பெற்ற போகங்களையும் உண்மையில் அனுபவிக்க இயலார். பலி உண்ணுவோர்க்கு திராட்சை சமைந்தாலும் வாய்சுடுதல் வருவது போல—விதியால் இன்பமும் துன்பமாகிறது.

Verse 82

दातव्यं भोक्तव्यं सति विभवे संचयो न कर्तव्यः । पश्येह मधुकरीणां संचितमर्थं हरंत्यन्ये

வசதி இருந்தால் தானமும் செய்ய வேண்டும், போகமும் அனுபவிக்க வேண்டும்; சேர்த்துவைப்பது வேண்டாம். பாருங்கள்—தேனீக்கள் சேமித்த செல்வத்தை மற்றவர்கள் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.

Verse 83

याचितं द्विजवरे न दीयते संचितं क्रतुवरे न योज्यते । तत्कदर्यपरिरक्षितं धनं चौरपार्थिवगृहेषु भुज्यते

மேன்மைமிகு பிராமணன் கேட்டும் தரப்படாததும், சேமித்ததை உயர்ந்த யாகத்தில் செலவிடாததும் ஆகிய—கஞ்சத்தால் காக்கப்பட்ட அந்தச் செல்வம் இறுதியில் திருடர்களும் அரசர்களும் வீடுகளில் அனுபவிக்கப்படுகிறது।

Verse 84

त्यागो गुणो वित्तवतां वित्तं त्यागवतां गुणः । परस्परवियुक्तौ तु वित्त त्यागौ विडम्बनम्

செல்வமுள்ளோர்க்கு உண்மையான குணம் தானம்; தானமுள்ளோர்க்கு செல்வமே குணமாகிறது. ஆனால் செல்வமும் தியாகமும் பிரிந்தால், செல்வமும் துறவும் இரண்டும் வெறும் பரிகாசமாகும்।

Verse 85

किं तया क्रियते लक्ष्म्या या वधूरिव केवला । या न वेश्येव सामान्या पथिकैरपि भुज्यते

தொட்டறியாத மணப்பெண் போலவே வெறுமனே வைத்திருக்கும் அந்த ‘லக்ஷ்மி’யால் என்ன பயன்? இல்லற அனுபவத்திற்கும் வராது; பொதுவான பரத்தையாய் வழிப்போக்கர்க்கும் பகிரப்படாது।

Verse 86

अर्थोष्मणा भवेत्प्राणो भवेद्भक्ष्यैर्विना नृणाम् । यतः संधार्यते भूमिः कृपणस्योष्मणा हि सा

உணவு இல்லாமலும் மனிதன் உயிர் ‘செல்வத்தின் உஷ்ணம்’ காரணமாகத் தொடரும் எனச் சொல்வர்; ஏனெனில் கஞ்சனின் அந்த உஷ்ணத்தாலே பூமி தாங்கப்படுகிறது—அவன் தன் செல்வத்தை அவளுள் புதைக்கிறான்।

Verse 87

कृपणानां प्रसादेन शेषो धारयते महीम् । यतस्ते भूगतं वित्तं कुर्वते तस्य चोष्मणा

கஞ்சர்களின் ‘அருளால்’ தான் சேஷன் பூமியைத் தாங்குகிறான்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் செல்வத்தை நிலத்துள் தள்ளிப் புதைக்கிறார்கள்; அந்தப் புதைந்த நிதியின் உஷ்ணத்தால் பூமியும் சூடடைகிறது।

Verse 88

एवं बहुविधा वाचः प्रलपन्मणिभद्रकः । नीत्वा तैः पार्थिवोद्दिष्टैः पुरुषैः परुषाक्षरम् । बहुधा प्रलपं श्चैव कृतः शाखावलंबनः

இவ்வாறு மணிபத்ரன் பலவகைச் சொற்களைப் புலம்பிக் கூறினான். அப்போது அரசனால் நியமிக்கப்பட்ட ஆட்கள் கடுஞ்சொற்களுடன் அவனை அழைத்துச் சென்று, அவன் பலவிதமாக அழுதபோதிலும், கிளையில் தொங்கவைத்து தண்டித்தனர்।

Verse 158

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मणिभद्रोपाख्याने मणिभद्रनिधनवर्णनंनामाष्टपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், மணிபத்ர உபாக்யானத்தில் ‘மணிபத்ர நிதன வர்ணனம்’ எனப்படும் 158ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।