Adhyaya 266

Verse 1

ऋषय ऊचुः । श्रुतानि मुख्यतीर्थानि तत्क्षेत्रप्रोद्भवानि च । येषु स्नातो नरः स्म्यक्सर्व तीर्थफलं लभेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றிய முதன்மை தீர்த்தங்களை நாம் கேட்டோம்; அவற்றில் முறையாக நீராடினால் மனிதன் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 2

लिंगानि च महाभाग तत्र मुख्यानि यानि च । यैर्दृष्टैर्लभ्यते श्रेयः सर्वेषां तानि नो वद

ஓ மகாபாகனே! அங்கே உள்ள முதன்மையான லிங்கங்கள் யாவை? அவற்றின் தரிசனத்தால் அனைவருக்கும் பரம நன்மை கிடைக்கின்றது; அவற்றை எமக்குச் சொல்லுவாயாக।

Verse 3

सूत उवाच । तत्र च मंकणाख्यं तु लिंगमस्ति सुशोभनम् । तथा सिद्धेश्वरं नाम गौतमेश्वरसंयुतम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘மங்கண’ எனப்படும் மிகச் சிறப்பாக ஒளிவிடும் லிங்கம் உள்ளது. மேலும் ‘சித்தேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கமும் உள்ளது; அது ‘கௌதமேஸ்வர’த்துடன் இணைந்ததாகும்।

Verse 4

कपालेश्वमन्यच्च चतुर्थं परिकीर्तितम् । एकैकं सर्वलिंगानां फलं यच्छत्यसंशयम् । यथोक्तविधिना सम्यग्यथोक्तं द्विजसत्तमाः

மேலும் ‘கபாலேஸ்வர’ எனும் மற்றொரு லிங்கம் நான்காவதாகப் புகழப்படுகிறது. ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! சொல்லப்பட்ட விதிப்படி முறையாக வழிபட்டால், இவற்றில் ஒவ்வொரு லிங்கமும் ஐயமின்றி எல்லா லிங்கங்களின் பலனையும் அளிக்கும்।

Verse 5

तत्र तावत्प्रवक्ष्यामि मंकणेश्वरजं फलम् । मकाराक्षरयुक्तस्य लिंगस्यात्र द्विजोत्तमाः

இப்போது, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! அங்கே ‘ம’ என்ற எழுத்துடன் தொடர்புடைய இந்த மங்கணேஸ்வர லிங்கத்தால் உண்டாகும் பலனை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 6

शिवरात्रिं समासाद्य यस्तस्य पुरुषो द्विजाः । कुर्याज्जागरणं रात्रौ निराहारः स्थितः शुचिः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! சிவராத்திரி வந்தபோது, அவருடைய பக்தனான எந்த மனிதன் இரவில் ஜாகரணம் செய்து—உண்ணாவிரதமாக, நிலைத்தும் தூய்மையுடனும் இருந்து—(கூறப்பட்ட புண்ணியத்தை அடைவான்)।

Verse 7

सर्वलिंगोद्भवं चैव फलं दर्शनसंभवम् । जायते नात्र संदेह इत्युवाच हरः स्वयम्

தரிசனத்தால் உண்டாகும் பயன், எல்லா லிங்கங்களின் பயனாகவே விளங்கும்; இதில் ஐயமில்லை—என்று ஹரன் (சிவன்) தாமே உரைத்தார்।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । शिवरात्रिर्महाभाग कस्मिन्काले तु सा भवेत् । विध्यानं चैव माहात्म्यं सर्वं नो विस्तराद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே மகாபாக! சிவராத்திரி எந்தக் காலத்தில் வருகிறது? அதன் விதிமுறையும் மகிமையும்—எல்லாவற்றையும் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 9

सूत उवाच माघस्य कृष्णपक्षे या तिथिश्चैव चतुर्दशी । तस्या रात्रिः समाख्याता शिवरात्रिसमुद्भवा

சூதர் கூறினார்—மாசி (மாஹ) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில் வரும் சதுர்தசி திதியின் இரவே ‘சிவராத்திரி’ என்று அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 10

तस्यां सर्वेषु लिंगेषु सदा संक्रमते हरः । विशेषात्सर्वपुण्येषु ख्यातेयं मंकणेश्वरे

அந்த இரவில் ஹரன் (சிவன்) எப்போதும் எல்லா லிங்கங்களிலும் பிரவேசிக்கிறார்; ஆயினும் எல்லாப் புண்ணியத் தலங்களிலும் குறிப்பாக மங்கணேஸ்வரத்தில் இது மிகப் புகழ்பெற்றது।

Verse 11

ऋषय ऊचुः । शिवरात्रिः कथं जाता केनैषा च विनिर्मिता । कस्माद्बहुफला जाता सर्वं नो विस्तराद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—சிவராத்திரி எவ்வாறு தோன்றியது? இதை யார் நிறுவினார்? இது ஏன் மிகுந்த பலன் தருவதாக ஆனது? அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 12

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथानकम् । भर्तृयज्ञस्य संवादमश्वसेनस्य भूपतेः

சூதர் கூறினார்—இங்கே உங்களுக்கொரு பழம்பெரும் வரலாற்றுக் கதையை உரைப்பேன்; அதாவது பர்த்ருயஜ்ஞரும் அரசன் அச்வசேனனும் நடத்திய உரையாடல்।

Verse 13

आनर्ताधिपतिः पूर्वमश्वसेन इति स्मृतः । आसीद्धर्मपरो नित्यं वेदवेदागंपारगः

முன்னாளில் ஆனர்த்த நாட்டின் அதிபதி ‘அச்வசேனன்’ எனப் புகழப்பட்டான். அவன் எப்போதும் தர்மநிஷ்டன்; வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன்।

Verse 14

भर्तृयज्ञः पुरा तेन इदं पृष्टः कुतूहलात् । कलिकालं समुद्वीक्ष्य वर्धमानं दिनेदिने

கலியுகம் நாள்தோறும் வளர்வதைப் பார்த்து, ஆர்வத்தால் அவன் ஒருமுறை பர்த்ருயஜ்ஞரிடம் இதைப் பற்றி கேட்டான்।

Verse 15

अश्वसेन उवाच । कलिकालकृते किंचिद्व्रतं मे वद सन्मुने । स्वल्पायासं महत्पुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

அச்வசேனன் கூறினான்—ஓ சன்முனியே, கலியுகத்திற்கு ஏற்ற ஒரு விரதத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அது குறைந்த முயற்சியால் பெரும் புண்ணியம் தரவும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கவும் வேண்டும்।

Verse 16

स्वल्पायुषः सदा मर्त्या ब्रह्मन्कृतयुगे पुरा । त्रेतायां द्वापरे चैव किमु प्राप्ते कलौ युगे

ஓ பிராமணரே, மனிதர்கள் எப்போதும் குறைந்த ஆயுளுடையவர்களே—பண்டைய க்ருதயுகத்திலும், திரேதா மற்றும் துவாபர யுகங்களிலும் கூட; இப்போது கலியுகம் வந்தபின் என்ன சொல்லுவது!

Verse 17

तस्माद्वर्षव्रतं त्यक्त्वा किंचिदेकाह्निकं वद

ஆகையால் வருடநீண்ட விரதத்தை விட்டு, எனக்கு ஏதாவது ஒருநாள் அனுஷ்டானத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 18

श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् । न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं वास्य न वा कृतम्

நாளை செய்ய வேண்டியதை இன்று செய்திட வேண்டும்; பிற்பகல் செய்ய வேண்டியதை முற்பகலிலேயே. ஏனெனில் செய்ததா செய்யவில்லையா என்று மரணம் காத்திருக்காது।

Verse 19

तस्य तद्वचं श्रुत्वा भर्तृयज्ञ उदारधीः । अब्रवीत्सुचिरं ध्यात्वा ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

அவன் சொற்களை கேட்டதும், உயர்ந்த மனத்தையுடைய பர்த்ரியஜ்ஞன் நீண்ட நேரம் தியானித்து, தெய்வக் கண்ணோட்டத்தால் அறிந்து, உரைத்தான்।

Verse 20

अस्ति राजन्व्रतं पुण्यं शिवरात्रीतिसंज्ञितम् । एकाह्निकं महाराज सर्वपातकनाशनम्

அரசே, ‘சிவராத்திரி’ எனப்படும் ஒரு புனித விரதம் உள்ளது. மகாராஜா, அது ஒருநாள் அனுஷ்டானம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 21

तत्र यद्दीयते दानं हुतं जप्तं तथैव च । सर्वमक्षयतां याति रात्रि जागरणे कृते

அந்நாளில் அளிக்கப்படும் தானம், செய்யப்படும் ஹோமம், உச்சரிக்கப்படும் ஜபம்—இரவு விழிப்புடன் இருந்தால் அனைத்தும் அழியாத பலனாகிறது।

Verse 22

अपुत्रो लभते पुत्रानधनो धनमाप्नुयात् । स्वल्पायुर्दीर्घमायु्ष्यं शत्रूणां चैव संक्षयम्

மகப்பேறு இல்லாதவன் மக்களைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் அடைவான். குறுஆயுள் உடையவன் நீண்ட ஆயுள் பெறுவான்; பகைவரும் சிதைவுறுவர்.

Verse 23

यंयं काममभिध्यायन्व्रतमेतत्समाचरेत् । तंतं समाप्नुयान्मर्त्यो निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्

மனிதன் எந்த எந்த ஆசையை மனத்தில் நினைத்து இந்த விரதத்தை ஆற்றுகிறானோ, அவ்வவ் பயனை அடைவான்; ஆசையின்றி செய்தால் மோட்சம் பெறுவான்.

Verse 24

कार्पण्येनाथ वित्तेन यदि कुर्यात्प्रजागरम् । तथा वर्षकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

எளிய நிலையிலோ செல்வத்தோடு இருந்தோ, யாரேனும் இரவு முழுதும் விழித்திருப்பின், ஆண்டுதொறும் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 25

यानि कान्यत्र लिंगानि स्थावराणि चराणि च । तेषु संक्रमते देवस्तस्यां रात्रौ यतो हरः

இங்கு உள்ள எந்த எந்த லிங்கங்களாக இருந்தாலும்—நிலையானதோ நகர்வதோ—அந்த இரவில் தெய்வம் அவற்றில் புகும்; ஏனெனில் அன்றிரவே ஹரன் (சிவன்) அவதரிக்கிறான்.

Verse 26

शिवरात्रिस्ततः प्रोक्ता तेन सा हरवल्लभा । प्रार्थितः स सुरैः सर्वैर्लोकानुग्रहकाम्यया

ஆகையால் அது ‘சிவராத்திரி’ எனப் பெயர்பெற்றது; அதனால் அந்த இரவு ஹரனுக்கு மிகப் பிரியமானது. உலகங்களின் நலனைக் கருதி எல்லாத் தேவர்களும் அவரை வேண்டினர்.

Verse 27

भगवन्कलिकालेऽस्मिन्सर्वपापसमन्विते । वर्षपापविशुद्ध्यर्थं दिनमेकं क्षितौ व्रज । येन त्वत्पूजया पूता मर्त्याः शुद्धिमवाप्नुयुः

ஓ பகவானே! எல்லாப் பாவங்களும் நிறைந்த இக் கலியுகத்தில், ஆண்டுப் பாவங்களைச் சுத்திகரிக்க ஒரு நாள் பூமியில் இறங்குவீராக; உம்மை வழிபட்டால் மனிதர் தூய்மை பெற்று பரிசுத்தம் அடைவார்.

Verse 28

ततो दत्तं हुतं तेषामस्माकमुपतिष्ठति । यदुच्छिष्टं नरैर्दत्तं तद्वृथा जायतेऽखिलम्

அப்போது அவர்கள் அளிக்கும் தானமும் ஹோமத்தில் அர்ப்பணிப்பதும் உண்மையில் எம்மை அடையும்; ஆனால் அசுத்தமான (உச்சிஷ்ட) மனிதர் அளிப்பது அனைத்தும் முற்றிலும் பயனற்றதாகிறது.

Verse 29

कलिकाले न चास्माकं किंचिदेवोपतिष्ठति । अशुद्धैर्मानवैर्दत्तं प्रभूतमपि शंकर

ஓ சங்கரா! கலியுகத்தில் அசுத்தமான மனிதர் அளிப்பது—அது எவ்வளவு பெரிதாயினும்—எம்மை எதுவும் அடையாது.

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । माघमासस्य कृष्णायां चतुर्दश्यां सुरेश्वर । अहं यास्यामि भूपृष्ठे रात्रौ नैव दिवा कलौ

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ சுரேஸ்வரா! மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று நான் பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு வருவேன்; கலியுகத்தில் பகலில் அல்ல, இரவில் மட்டும்.

Verse 31

लिंगेषु च समस्तेषु चलेषु स्थावरेषु च । संक्रमिष्याम्यसंदिग्धं वर्षपापविशुद्धये

ஆண்டுப் பாவங்களைச் சுத்திகரிக்க நான் ஐயமின்றி எல்லா லிங்கங்களிலும்—அசையும் மற்றும் நிலையானவற்றிலும்—புகுவேன்.

Verse 32

तस्यां रात्रौ हि मे पूजां यः करिष्यति मानवः । मंत्रैरेतैः सुरश्रेष्ठ विपाप्मा स भविष्यति

தேவர்களில் சிறந்தவரே! அந்த இரவில் இம்மந்திரங்களால் என்னை வழிபடும் மனிதன் நிச்சயமாகப் பாவமற்றவனாக ஆகுவான்.

Verse 33

ॐ सद्योजाताय नमः । ॐ वामदेवाय नमः । ॐ घोराय नमः । ॐ तत्पुरुषाय नमः । ॐ ईशानाय नमः । एवं वक्त्राणि संपूज्य गन्धपुष्पानुलेपनैः । वस्त्रैर्दीपैश्च नैवेद्यैस्ततोऽर्घं संप्रदापयेत् । मंत्रेणानेन संपूज्य मां ध्यात्वा मनसि स्थितम्

“ஓம் ஸத்யோஜாதாய நமः। ஓம் வாமதேவாய நமः। ஓம் கோராய நமः। ஓம் தத்புருஷாய நமः। ஓம் ஈசானாய நமः।” இவ்வாறு பஞ்சவக்திரங்களை நறுமணம், மலர்கள், சந்தனலேபனம் முதலியவற்றாலும், ஆடைகள், தீபங்கள், நைவேத்யங்களாலும் வழிபட்டு, பின்னர் விதிப்படி அர்க்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இம்மந்திரத்தால் பூஜித்து, மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் என்னை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 34

गौरीवल्लभ देवेश सर्वाद्य शशिशेखर । वर्षपापविशुद्ध्यर्थमर्घो मे प्रतिगृह्यताम्

கௌரிவல்லபா, தேவேசா, ஆதிமூலனே, சசிசேகரா! ஆண்டுப் பாவங்கள் நீங்குவதற்காக நான் அர்ப்பணிக்கும் இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 35

ततः संपूजयेद्विप्रं भोजनाच्छादनादिभिः । दत्त्वाथ दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

பின்னர் பிராமணரை உணவு, ஆடை முதலியவற்றால் மரியாதை செய்ய வேண்டும்; அவருக்கு தக்ஷிணை அளித்து, செல்வத்தில் கஞ்சத்தனமும் வஞ்சகமும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 36

धर्माख्यानकथाभिश्च सलास्यैस्तांडवैस्तथा

மேலும் தர்மக் கதைகளின் பாராயணங்களாலும், நளினமான நடனங்களாலும், அதுபோல தாண்டவ நிகழ்வுகளாலும்.

Verse 37

एवं करिष्यते योऽत्र व्रतमेतत्सुरेश्वर । वर्षपापविशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं भविष्यति

தேவர்களின் ஆண்டவனே! யார் இங்கே இவ்விரதத்தை இவ்விதமாகச் செய்கிறாரோ, அது ஆண்டுப் பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் பிராயச்சித்தமாகும்.

Verse 38

तच्छ्रुत्वा त्रिदशाः सर्वे प्रणम्य शशिशेखरम् । संप्रहृष्टा नरश्रेष्ठ स्वानि स्थानानि भेजिरे

அதைக் கேட்ட எல்லாத் தேவர்களும் சசிசேகரர் (சிவன்) முன் வணங்கினர். மனிதர்களில் சிறந்தவனே, மகிழ்ந்து தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர்.

Verse 39

प्रेषयामासुरुर्व्यां च नारदं मुनिसत्तमम् । प्रबोधनाय लोकानां शिवरात्रिकृते सदा

மேலும் அவர்கள் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரை பூமிக்குத் துப்பினர்; சிவராத்திரிக்காக மக்களை எப்போதும் விழிப்புறச் செய்வதற்காக.

Verse 40

सोऽपि गत्वा धरापृष्ठं श्रावयामास सर्वतः । शिवरात्रेस्तु माहात्म्यं यदुक्तं शूलपाणिना

அவனும் பூமியின் மேற்பரப்பிற்குச் சென்று, சூலபாணி (சிவன்) உரைத்தபடியே சிவராத்திரியின் மகிமையை எங்கும் அறிவித்தான்.

Verse 41

ततः प्रभृति संजाता शिवरात्रिर्धरातले । सर्वकामप्रदा पुण्या सर्वपातकनाशिनी

அந்த நாள்முதல் பூமியில் சிவராத்திரி நிலைபெற்றது—அது புனிதமானது, எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 42

अत्र वः कीर्तयिष्यामि पुरावृत्तं कथानकम् । यद्वृत्तं नैमिषारण्ये लुब्धकस्यात्र कस्यचित्

இப்போது உங்களுக்காக ஒரு பழம்பெரும் நிகழ்வை உரைக்கிறேன்—நைமிஷாரண்யத்தில் இங்கு ஒரு வேடன் குறித்து நிகழ்ந்தது.

Verse 43

तत्रासील्लुब्धकः कश्चिज्जातिमात्रान्न कर्मतः । व्यसेनानाभिभूतात्मा परवित्तापहारकः

அங்கே ஒரு வேடன் இருந்தான்—பிறப்பால் மட்டும் உயர்குலம், நடத்தையால் அல்ல; தீய பழக்கங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் பிறர் செல்வத்தை அபகரிப்பவன்.

Verse 44

न कदाचिद्व्रतं तेन न दत्तं न जपः कृतः । केवलं च हृतं वित्तं लोकानां छलसंश्रयात्

அவன் ஒருபோதும் விரதம் கடைப்பிடிக்கவில்லை, தானம் செய்யவில்லை, ஜபமும் செய்யவில்லை; வஞ்சகத்தைத் துணையாகக் கொண்டு மக்களின் செல்வத்தை மட்டுமே கொள்ளையிட்டான்.

Verse 45

कस्यचित्त्वथ कालस्य शिवरात्रिः समागता । माघमासेऽसितेपक्षे सर्वपातकनाशिनी

பின்னர் காலப்போக்கில் சிவராத்திரி வந்தது—மாசி/மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 46

तत्रास्त्यायतनं पुण्यं देवदेवस्य शूलिनः । तत्र जागरणं रात्रौ प्रारब्धं बहुभिर्ज्जनैः

அங்கே தேவர்களின் தேவனான சூலினன் (சிவபெருமான்) அருளும் புனித ஆலயம் இருந்தது; அங்கே பலரும் இரவு முழுதும் ஜாகரணத்தைத் தொடங்கினர்.

Verse 47

नारीभिर्नरशार्दूल भूषिताभिः सुभूषणैः । अथासौ चिंतयामास चोरो दृष्ट्वाथ जागरम्

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களையும், அந்த விழிப்பையும் (ஜாகரத்தையும்) கண்டு அந்தத் திருடன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 48

गच्छामि यदि कांचित्स्त्रीं भूषणैः परिभूषिताम् । निष्क्रांतां बाह्यतश्चास्य प्रासादस्याप्नुयामहम्

ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட யாரேனும் ஒரு பெண் இந்தக் கோவிலுக்கு வெளியே வந்தால், நான் அவளைப் பிடித்துவிடுவேன்.

Verse 49

ततो हत्वा समादाय भूषणानि व्रजाम्यहम्

பிறகு அவளைக் கொன்று, ஆபரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு நான் சென்றுவிடுவேன்.

Verse 50

एवं निश्चित्य मनसा गतस्तस्य समीपतः । कर्णिकारं समारुह्य स्थितो गुप्तस्ततो हि सः

மனதிற்குள் இவ்வாறு முடிவு செய்து, அவன் அந்த இடத்திற்கு அருகில் சென்று, ஒரு கர்ணிகார மரத்தில் ஏறி மறைந்திருந்தான்.

Verse 51

वीक्षमाणो दिशः सर्वा नारीनिष्क्रामणोद्भवाः । चौरकर्मप्रवृत्तस्य शीतार्तस्य विशेषतः

பெண்கள் வெளியே வருவதை எதிர்பார்த்து அவன் அனைத்து திசைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; திருட்டுத் தொழிலில் ஈடுபட்ட அவன் குளிரால் மிகவும் வருந்தினான்.

Verse 52

अल्पापि निद्रा नायाता न च नारी विनिर्गता । तस्याधस्तात्ततो लिंगमभवत्तु धरोद्भवम् । गत्वा च पत्राण्यादाय प्रचिक्षेपास्य चोपरि

அவனுக்கு சிறிதளவும் நித்திரை வரவில்லை; எந்தப் பெண்ணும் வெளியே வரவில்லை. அப்போது அவன் கீழே பூமியிலிருந்து எழுந்த சிவலிங்கம் தோன்றியது; அவன் சென்று இலைகளை எடுத்து அதன் மேல் தூவினான்.

Verse 53

एतस्मिन्नेव काले तु प्रोद्गतस्तीक्ष्णदीधितिः । असतीनां च चौराणां कामिनामसुखावहः

அதே நேரத்தில் கூர்மையான கதிர்களுடன் சூரியன் உதயமானான்—அசதியர், திருடர், காமவெறியர் ஆகியோருக்கு துன்பம் தருவான்.

Verse 54

ततो नराश्च नार्यश्च जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् । उपचारपराः शांताः प्रणिपत्य महेश्वरम्

பின்னர் ஆண்களும் பெண்களும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்—மனத்தில் அமைதியுடன், முறையான வழிபாட்டில் ஈடுபட்டு, மகேஸ்வரனை வணங்கி.

Verse 55

सोऽपि चौरो निराशश्च क्षुत्क्षामः शीतविह्वलः । अवतीर्य द्रुमात्तस्मादुपायं कंचिदाश्रितः

அந்தத் திருடனும்—நம்பிக்கையிழந்து, பசியால் மெலிந்து, குளிரால் நடுங்கி—அந்த மரத்திலிருந்து இறங்கி ஏதோ ஒரு வழியை நாடினான்.

Verse 56

ततः कालेन महता पंचत्वं समपद्यत । जातो जातिस्मरः सोऽथ दशार्णाधिपतेर्गृहे

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தான்; அதன் பின் முன்ஜென்ம நினைவுடையவனாக தசார்ண அரசனின் இல்லத்தில் மறுபிறவி எடுத்தான்.

Verse 57

उपवासप्रभावेन बलादपि प्रजागरात् । शिवरात्रेस्तथा तस्य लिङ्गस्यापि प्रपूजया

உபவாசத்தின் மகிமையால், வலியுறுத்தப்பட்டாலும் செய்த இரவுநேர விழிப்பால், மேலும் சிவராத்திரியில் அந்த லிங்கத்தை முறையாக முழுமையாகப் பூஜித்ததினால்—

Verse 58

ततो राज्यं समासाद्य पितृपैतामहं महत् । कारयामास लिंगस्य प्रासादं तस्य शोभनम्

பின்னர் பெருமையான பித்ரு-பைதாமக அரசை அடைந்து, அந்த லிங்கத்திற்காக அழகிய பிராசாதம் (ஆலயம்) கட்டுவித்தான்।

Verse 59

वर्षेवर्षे समाश्रित्य शिवरात्रौ प्रजागरात् । उपवासपरोभूत्वा गीतवादित्रनिःस्वनैः

ஆண்டுதோறும் சிவராத்திரியில் அவன் இரவெல்லாம் விழித்திருப்பான்; உபவாசத்தில் நிலைத்து, பாடல்களும் வாத்தியங்களும் முழங்க.

Verse 60

धर्माख्यानकथाभिश्च गीतध्वनिभिरेव च । पूर्वोक्तमंत्रैः संपूज्य अर्घं दत्त्वा विधानतः । संतर्प्य ब्राह्मणान्कामैर्जगाम निलयं निजम्

தர்மக் கதைகளின் வாசிப்பும் பக்திப் பாடல்களின் ஒலியும் நடுவே, முன் கூறிய மந்திரங்களால் (லிங்கத்தை) முழுமையாகப் பூஜித்து, விதிப்படி அர்க்யம் அர்ப்பணித்தான். பின்னர் பிராமணர்களை விரும்பிய தானம்-உணவால் திருப்திப்படுத்தி, தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 61

कस्यचित्त्वथ कालस्य शिवरात्रौ समागताः । प्रासादे तत्र मुनयः प्राप्ता शाण्डिल्यपूर्वकाः

பின்னர் ஒரு காலத்தில் சிவராத்திரியில் அங்கு அந்தப் பிராசாதத்திற்கு முனிவர்கள் வந்தனர்—அவர்களில் சாண்டில்யர் முதன்மையாயிருந்தார்.

Verse 62

शांडिल्योऽथ भरद्वाजो यवक्रीतोऽथ गालवः । पुलस्त्यः पुलहो गार्ग्यस्तथान्ये बहवो नृप

அரசே! சாண்டில்யர், பரத்வாஜர், யவக்ரீதர், காலவர்; புலஸ்த்யர், புலஹர், கார்க்யர் மற்றும் இன்னும் பல முனிவர்களும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 63

सोऽपि राजा बृहत्सेनो दशार्णाधिपतेः सुतः । संप्राप्तो जागरं कर्तुं तस्य लिंगस्य चाग्रतः

தசார்ணாதிபதியின் மகனான அரசன் ப்ருஹத்சேனனும் அங்கு வந்து, அந்தச் சிவலிங்கத்தின் முன் ஜாகரணம் செய்ய எண்ணினான்.

Verse 64

पूजयित्वा ततो देवं प्रणिपत्य मुनीश्वरान् । उपविष्टस्तस्य चाग्रे ह्यनुज्ञातो द्विजोत्तमैः

பின்னர் அவர் இறைவனைப் பூஜித்து, முனிவர்தலைவர்களுக்கு வணங்கி; இருபிறப்போரில் சிறந்தோரின் அனுமதி பெற்று, அவன் முன் அமர்ந்தான்.

Verse 65

ततस्तस्याग्रतश्चक्रुः कथास्ते बहुधा नृप । राजर्षीणामतीतानां ब्रह्मर्षीणां विशेषतः

அப்போது, அரசே! அவர்கள் அவன் முன் பலவகைத் தெய்வீக உரையாடல்களை நடத்தினர்—பண்டைய ராஜரிஷிகள் பற்றியும், குறிப்பாக பிரம்மரிஷிகள் பற்றியும்.

Verse 66

अथ कस्मिन्कथांते स तैः पृष्टो ब्रह्मवादिभिः । कौतुकाविष्टचित्तैश्च विस्मयोत्फुल्ललोचनैः

பின்னர் ஒரு உரையாடல் முடிவில், பிரம்மவாதிகள் அவனை வினவினர்—ஆர்வம் நிறைந்த மனத்தோடும், வியப்பால் விரிந்த கண்களோடும்.

Verse 67

राजन्पृच्छामहे सर्वे वयं कौतूहलान्विताः । यदि ब्रवीषि नः सत्यं देवतायतने स्थितः

அரசே, நாங்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் உம்மை வினவுகிறோம். தெய்வத்தின் ஆலயத்தில் நின்றபடியே எங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வீராயின்—

Verse 68

राजोवाच । यदि ज्ञास्यामि विप्रेंद्राः कथयिष्याम्यसंशयम् । देवस्याग्रे च संपृष्टः सत्येनात्मानमालभे

அரசன் கூறினான்—பிராமணச் சிறந்தோரே, எனக்குத் தெரிந்தால் ஐயமின்றி சொல்வேன். மேலும் இறைவன் முன்னிலையில் கேட்கப்பட்ட நான், உண்மையால் என்னை உறுதியாகப் பிணைக்கிறேன்.

Verse 69

ऋषय ऊचुः । पुष्कलानि परित्यज्य कस्माद्दानान्यनेकशः । जागरं कर्तुकामोऽत्र स्वदेशादुपतिष्ठसि

ரிஷிகள் கூறினர்—மிகுந்த தானங்களையும் பலவகைத் தானதர்மங்களையும் விட்டு, நீ உன் நாட்டிலிருந்து இங்கு ஏன் வந்து, இங்கே இரவுப் புனித விழிப்பைச் செய்ய விரும்புகிறாய்?

Verse 70

वर्षेवर्षे सदा प्राप्ते नूनं त्वं वेत्सि कारणम् । रहस्यं यदि ते न स्यात्तद्ब्रवीहि नराधिप

நீ ஆண்டுதோறும் தவறாது வருகிறாய்; காரணத்தை நிச்சயமாக நீ அறிவாய். அது உனக்குப் ரகசியமல்லையெனில் கூறு, மனிதர்களின் அரசே.

Verse 71

सूत उवाच । सवैलक्ष्यं स्मितं कृत्वा ततः प्राह स दुर्मनाः । रहस्यं परमं ह्येतदवाच्यं हि द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—சங்கோசமுடன் சிறு புன்னகை செய்து, பின்னர் மனம் தளர்ந்த அரசன் சொன்னான்—“இது உன்னதமான ரகசியம், இருமுறை பிறந்தோரின் சிறந்தோரே; சொல்லவும் அரிது.”

Verse 72

तथापि च वदिष्यामि पृष्टो देवाग्रतो यतः

ஆயினும், ஆண்டவரின் நேர்முகத்தில் இங்கே என்னிடம் கேட்டதால் நான் உரைப்பேன்.

Verse 73

ततः स कथयामास पूर्वदेहसमुद्भवम् । मलिम्लुचस्ततो नूनं शिवरात्रिसमुद्भवम्

பின்பு அவன் முன்னைய உடலிலிருந்து எழுந்த நிகழ்வை உரைத்தான்—சிவராத்திரி விரதத் தொடர்பினாலே அந்தச் சண்டாள நிலை ஏற்பட்டதென்று.

Verse 74

चौर्यभावेन देवस्य पूजनं जागरस्तथा । उपवासं विना तेन शिवरात्रौ पुरा कृतम्

முன்பு சிவராத்திரியில் அவன் திருட்டு மனநிலையோடு இறைவனைப் பூஜித்து ஜாகரணம் செய்தான்; ஆனால் உபவாசமின்றியே செய்தான்.

Verse 75

जातिस्मरणसंयुक्तं जन्मजातं यथातथम् । ततस्ते मुनयः सर्वे साधुवादान्पृथग्विधान्

பிறவிகளை நினைவுகூரும் ஆற்றலுடன் அவன் பிறப்பிலிருந்து நடந்ததை அப்படியே உரைத்தான்; அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பலவகை பாராட்டும் ஆசிவாக்கும் வழங்கினர்.

Verse 76

नृपोत्तमस्य राजर्षेर्दत्त्वाशीर्भिः समन्वितान् । रात्रौ जागरणं कृत्वा प्रजग्मुस्ते निजाश्रमान्

அந்த சிறந்த அரசன் ராஜரிஷிக்கு ஆசிகள் அளித்து, அவர்கள் இரவு ஜாகரணம் செய்து தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 77

सोऽपि राजासमभ्यर्च्य तं देवं तान्द्विजोत्तमान् । जगाम स्वपुरं पश्चात्कृत्वा रात्रौ प्रजागरम्

அந்த அரசனும் அந்த தேவனையும் அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களையும் முறையாக அர்ச்சித்து, இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, பின்னர் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 78

भर्तृयज्ञ उवाच । शिवरात्रिः समुत्पन्ना एवं भूमितले नृप । एवंविधं च माहात्म्यं तस्यास्ते परिकीर्तितम्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அரசே! இவ்விதமாகப் பூமியில் சிவராத்திரி தோன்றியது; அதன் இத்தகைய மஹாத்மியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 79

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या स नृपसत्तम । कलिकाले विशेषेण य इच्छेद्भूतिमात्मनः

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே! இதை முழு முயற்சியுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்—கலியுகத்தில் விசேஷமாக—தனக்குச் செழிப்பு நலன் விரும்புபவன் யாவனும்।

Verse 80

एषा कृता दिलीपेन नलेन नहुषेण च । मान्धात्रा धुंधुमारेण सगरेण युयुत्सुना

இந்த (சிவராத்திரி விரதம்) திலீபன், நலன், நஹுஷன்; மேலும் மாந்தாதா, துந்துமாரன், சகரன், யுயுத்ஸு ஆகியோரும் செய்தனர்।

Verse 81

तथान्यैश्च विशेषेण सम्यक्छ्रद्धासमन्वितैः । प्राप्ताश्च हृद्गताः कामा ये दिव्या ये च मानुषाः

அதேபோல் பலரும்—மிகவும் முறையான பக்தி-நம்பிக்கையுடன்—இதயத்தில் உள்ள விருப்பங்களைப் பெற்றனர்; அவை தெய்வீகமாயினும் மனிதமாயினும்।

Verse 82

तथा चैव तु सावित्र्या श्रिया देव्या तु सीतया । अरुंधत्या सरस्वत्या मेनया रंभया तथा

அதேபோல சாவித்ரி, தேவீ ஸ்ரீ, சீதை; அருந்ததி, சரஸ்வதி, மேனா மற்றும் ரம்பையும் அவ்வாறே அனுஷ்டித்தனர்।

Verse 83

इंद्राण्याथ दृषद्वत्या स्वधया स्वाहया तथा । रत्या प्रीत्या प्रभावत्या गायत्र्या च नृपोत्तम । सर्वाः प्राप्ताः प्रियान्कामानतिसौभाग्यसंयुतान्

பின்னர் இந்திராணி, த்ருஷத்வதி, ஸ்வதா, ஸ்வாஹா; அதுபோல ரதி, ப்ரீதி, பிரபாவதி, காயத்ரி—அரசர்களில் சிறந்தவனே—அனைவரும் மிகுந்த சௌபாக்கியத்துடன் தம் விரும்பிய ஆசைகளை அடைந்தனர்।

Verse 84

यश्चैतां पठते व्युष्टिं भावेन शिवसंनिधौ । दिनजात्पातकात्सोऽपि मुच्यते नात्र संशयः

சிவன் சந்நிதியில் விடியற்காலையில் பக்தியுடன் இதைப் பாராயணம் செய்பவன், ஒரு நாளில் செய்த பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 85

नास्ति गंगासमं तीर्थं नास्ति देवो हरोपमः । शिवरात्रेः परं नास्ति तपः सत्यं मयोदितम्

கங்கைக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; ஹரன் (சிவன்) ஒப்பான தெய்வம் இல்லை. சிவராத்திரியை விட உயர்ந்த தவம் இல்லை—இது நான் உரைத்த உண்மை।

Verse 86

सर्वरत्नमयो मेरुः सर्वाश्चर्यमयं तपः । सर्वधर्ममयी राजञ्छिवरात्रिः प्रकीर्तिताः

மேரு எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆனது என்று கூறப்படுகிறது; தவம் எல்லா அதிசயங்களாலும் நிறைந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது. அதுபோல, அரசனே, சிவராத்திரி எல்லா தர்மங்களையும் உட்கொண்டதாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 87

गरुडः पक्षिणां यद्वन्नदीनां सागरो यथा । प्रधानः सर्वधर्माणां शिवरात्रिस्तथोत्तमा

பறவைகளில் கருடன் எவ்வாறு முதன்மையோ, நதிகளில் கடல் எவ்வாறு தலைவனோ, அவ்வாறே எல்லா தர்மங்களிலும் சிவராத்திரி பரமமும் சிறந்ததுமாகும்।

Verse 266

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शिवारात्रिमाहात्म्यवर्णनं नाम षट्षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘சிவராத்திரி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 266ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।