Adhyaya 149

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केलीश्वरी च या देवी श्रूयते सूतनंदन । माहात्म्यं वद नस्तस्या उत्पत्तिं च सुविस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! ‘கேளீஸ்வரி’ எனப் புகழப்படும் அந்த தேவியின் மகிமையையும், அவளுடைய தோற்றத்தையும் விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

कस्मिन्काले समुत्पन्ना किमर्थं च सुरेश्वरी । किं तस्या जायते श्रेयः पूजया नमनेन च

தேவேஸ்வரி எந்தக் காலத்தில் தோன்றினாள், எதற்காக? அவளைப் பூஜித்து வணங்குவதால் எந்த நன்மை (ஶ்ரேயஸ்) உண்டாகிறது?

Verse 3

त्वया कात्यायनी प्रोक्ता चामुण्डा च सुरेश्वरी । श्रीमाता च समुत्पन्ना किमर्थं च सुरेश्वरी

நீங்கள் காத்யாயனியையும், தேவர்களின் அரசியான சாமுண்டையையும், மேலும் ஸ்ரீமாதாவின் அவதாரத்தையும் கூறினீர். அப்படியெனில் இந்த சுரேஸ்வரி (கேலீஸ்வரி) எதற்காகத் தோன்றினாள்?

Verse 4

श्रीमाता च तथा तारा देवी शत्रुविनाशिनी । केलीश्वरी न संप्रोक्ता तस्मात्तां वद सांप्रतम्

ஸ்ரீமாதாவும், பகைவரை அழிக்கும் தாராதேவியும் கூறப்பட்டன; ஆனால் கேலீஸ்வரி இன்னும் விளக்கப்படவில்லை. ஆகவே இப்போது அவளைப் பற்றி கூறுங்கள்.

Verse 5

कौतुकं नः समुत्पन्नमत्रार्थे सूतनंदन

ஓ சூதநந்தனே, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்கு ஆவல் (கௌதுகம்) எழுந்துள்ளது.

Verse 6

सूत उवाच । आद्यैका देवता लोके बहुरूपा व्यवस्थिता । देवतानां हितार्थाय दैत्यपक्षक्षयाय च

சூதர் கூறினார்—இந்த உலகில் ஒரே ஆதித் தெய்வம் உள்ளது; அது பல வடிவங்களில் நிலைபெற்றுள்ளது. தேவர்களின் நலனுக்காகவும், தைத்யக் கூட்டத்தின் அழிவிற்காகவும் அது வெளிப்படுகிறது.

Verse 7

यदायदात्र देवानां व्यसनं जायते क्वचित् । तदातदा परा शक्तिर्या सा व्याप्य व्यवस्थिता

எப்போதெல்லாம் தேவர்களுக்கு எங்காவது துன்பம் உண்டாகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அனைத்தையும் வியாபித்திருக்கும் அந்த பராசக்தி வெளிப்பட்டு அங்கே நிலைபெறுகிறாள்.

Verse 8

सर्वमेतज्जगद्धात्री जन्म चक्रे धरातले । महिषासुरनाशाय सा च कात्यायनी भुवि

அதே ஜகத்தாத்ரி தேவி இவ்வாறெல்லாம் பூமியில் பிறவி எடுத்தாள். மகிஷாசுரனை அழிக்க உலகில் காத்தியாயினியாக ஆனாள்.

Verse 9

अवतीर्णा परा मूर्तिर्गतास्मिन्भुवनत्रये । यदा शुंभनिक्षंभौ च दानवौ बलदर्पितौ

வலமும் அகந்தையும் கொண்ட தானவ சகோதரர்கள் சும்பன்-நிசும்பன் மூவுலகில் எழுந்தபோது, பரம மூர்த்தி அவதரித்து மூன்று உலகங்களிலும் உலாவினாள்.

Verse 10

अवतीर्णा तदा सैव चामुंडा रूपमाश्रिता । प्रोद्गते कालयवने सर्वदेवभयावहे

அனைத்து தேவர்களுக்கும் அச்சம் தரும் காலயவனன் எழுந்தபோது, அதே தேவி மீண்டும் அவதரித்து சாமுண்டா ரூபத்தை ஏற்றாள்.

Verse 11

श्रीमातारूपिणी देवी सैव जाता महीतले । अंधासुरवधार्थाय शंभुनाऽक्रांतचेतसा । सृष्टा केलीवरी देवी यया व्याप्तमिदं जगत्

அதே தேவி ஸ்ரீமாதா ரூபமாக பூமியில் பிறந்தாள். அந்தாசுரனை வதைக்கச் செயலில் எழுந்த சிந்தையுடைய சம்பு, கெலீவரீ தேவியை உருவாக்கினார்; அவளால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபித்துள்ளது.

Verse 12

ततस्तस्याः प्रभावेन हत्वा दैत्यानशेषतः । अन्धको निहतः पश्चात्त्रैलोक्यव्यसनप्रदः

பின்னர் அவளுடைய பேராற்றலால் எல்லா தைத்தியர்களும் எஞ்சாமல் அழிந்தனர்; அதன் பின் மூவுலகிற்கும் துயரம் தந்த அந்தகனும் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 13

ऋषय ऊचुः । अन्धकः कस्य पुत्रोऽयं किंप्रभावः कथं हतः । कस्माद्धतस्तु संग्रामे सर्वं विस्तरतो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்த அந்தகன் யாருடைய மகன்? அவனுடைய பெருமை/வல்லமை என்ன? அவன் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? போரில் எந்த காரணத்தால் அவன் வதம் பெற்றான்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

सूत उवाच । दक्षस्य दुहिता नाम्ना दितिः सर्वगुणालया । हिरण्यकशिपुर्नाम तस्याः पुत्रो बभूव ह

சூதர் கூறினார்—தக்ஷனுக்கு திதி என்னும் மகள் இருந்தாள்; அவள் எல்லா நற்குணங்களின் இருப்பிடமாக இருந்தாள். அவளிடமிருந்து ஹிரண்யகசிபு என்னும் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 15

येन शक्रादयो देवा जिताः सर्वे रणाजिरे । स्वर्गे राज्यं कृतं भूरि स्वयमेव महात्मना

அவனால் போர்க்களத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லா தேவர்களும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; அந்த மகாத்மா சொர்க்கத்தில் தானே பெரும் அரசாட்சியை நிறுவினான்।

Verse 16

यद्भयात्सकलैर्देवैर्नानाशस्त्राण्यनेकशः । निर्मितान्यतिमुख्यानि वर्मचर्मयुतानि च

அவனுடைய பயத்தால் எல்லா தேவர்களும் பலவகை ஆயுதங்களை உருவாக்கினர்—குறிப்பாக மிகச் சிறந்ததும் அச்சமூட்டுவதுமானவற்றை—மேலும் கவசங்களையும் பாதுகாப்புச் சிரமங்களையும் (தோல் கவசம்) செய்தனர்।

Verse 18

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञ वीर्यौदार्यगुणान्वितम् । ज्येष्ठः प्रह्लाद इत्युक्तो द्वितीयश्चांधकस्तथा

அவனுக்கு வீரமும் தாராளமும் கொண்ட இரு மகன்கள் பிறந்தனர். மூத்தவன் ‘பிரஹ்லாதன்’ என அழைக்கப்பட்டான்; இரண்டாவது ‘அந்தகன்’ ஆவான்।

Verse 19

हिरण्यकशिपौ प्राप्ते मृत्युलोकं सुहृद्गणैः । अमात्यैश्च ततः प्रोक्तः प्रह्लादो विनयान्वितैः

இரண்யகசிபு மரணலோகத்திற்குச் சென்றபின், பணிவுடைய நண்பர் வட்டமும் அமைச்சர்களும் அப்போது பிரஹ்லாதனை மரியாதையுடன் உரைத்தனர்।

Verse 21

प्रह्राद उवाच । नाहं राज्यं करिष्यामि कथंचिदपि भूतले । यतस्ततो निबोधध्वं वचनं मम सांप्रतम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பூமியில் நான் எவ்விதத்திலும் அரசாட்சியை ஏற்கமாட்டேன். ஆகவே இப்போது என் சொற்களை நன்கு உணருங்கள்।

Verse 22

दैत्यराज्यं न वांछंति देवाः शक्रपुरोगमाः । तेषां रक्षाकरो नित्यं विष्णुः स भगवान्स्वयम्

இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் தைத்யராஜ்யத்தை விரும்பார்; ஏனெனில் அவர்களின் நித்திய காவலன் தாமே பகவான் விஷ்ணு।

Verse 23

अप्यहं सन्त्यजे प्राणान्सर्वस्वं वा न संशयः । हरिणा सह संग्रामं नाहं कर्तुमहो क्षमः

நான் உயிரையும், என் அனைத்தையும் கூட துறப்பேன்—சந்தேகமில்லை; ஆனால் அய்யோ, ஹரியுடன் போர் செய்ய நான் ஆற்றலற்றவன்।

Verse 24

यो मयाऽभ्यर्चितो नित्यं प्रणतश्च सुरेश्वरः । न तेन सहितो युद्धं करिष्यामि कथञ्चन

நான் தினமும் வழிபட்டு வணங்கும் தேவர்களின் ஈசனுக்கு எதிராக நான் எவ்விதத்திலும் போர் செய்யமாட்டேன்।

Verse 25

सूत उवाच । प्रह्लादेन च संत्यक्ते राज्ये पितृसमुद्भवे । अन्धकः स्थापितस्तत्र संमंत्र्य सचिवैर्मिथः

சூதர் கூறினார்—பிதாவிடமிருந்து வந்த அரசை பிரஹ்லாதன் துறந்தபோது, அமைச்சர்கள் பரஸ்பரம் ஆலோசித்து அங்கே அந்தகனை நிறுவினர்।

Verse 26

हिरण्यकशिपोः पुत्रो देवदानवदर्पहा । सोऽपि राज्यममात्येभ्यो निधाय तदनन्तरम्

ஹிரண்யகசிபுவின் புதல்வன்—தேவரும் தானவரும் கொண்ட அகந்தையை நொறுக்கியவன்—தன் அரசை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து, அதன் பின் ஆட்சியிலிருந்து விலகினான்।

Verse 27

तपश्चक्रे चिरं कालं ध्यायमानः पितामहम् । त्यक्त्वा कामं तथा क्रोधं दंभं मत्सरमेव च

பிதாமகன் பிரம்மாவைத் தியானித்தவாறே அவன் நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்; காமம், கோபம், வஞ்சகம், பொறாமை ஆகியவற்றையும் துறந்தான்।

Verse 28

जितेंद्रियः सुशांतात्मा समः सर्वेषु जन्तुषु । वृक्षमूलाश्रयः शांतः संतुष्टेनांतरात्मना

அவன் இந்திரியங்களை வென்றவன், உள்ளம் மிக அமைதியானவன், எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடையவன்; மரத்தின் அடியில் தங்கி அமைதியுடன், உள்ளார்ந்த திருப்தியோடு வாழ்ந்தான்।

Verse 29

यावद्वर्षसहस्रांतं फलाहारो बभूव ह । शीर्णपर्णाशनाहारो यावद्वर्षसहस्रकम्

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் பழங்களை மட்டும் உண்டு வாழ்ந்தான்; மேலும் இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் உதிர்ந்த இலைகளையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்।

Verse 30

ध्यायमानो दिवानक्तं देवदेवं पितामहम् । वायुभक्षस्ततो जज्ञे तावत्कालं द्विजोत्तमाः

அவன் தேவர்களின் தேவனான பிதாமஹனைப் பகலும் இரவும் தியானித்தான்; அப்பொழுது, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அவ்வளவு காலம் காற்றையே உணவாகக் கொண்டவனானான்।

Verse 31

ततो वर्षसहस्रांते चतुर्थे समुपस्थिते । तमुवाच स्वयं ब्रह्मा स्वयमभ्येत्य हर्षितः

பின்னர் நான்காவது ஆயிரம் ஆண்டுக் காலம் நிறைவுற்றபோது, மகிழ்ந்தவனாகிய பிரம்மா தாமே நேரில் வந்து அவனிடம் பேசினார்।

Verse 33

ब्रह्मोवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं वरय सुव्रत । तुष्टोऽहं ते प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम् । अन्धक उवाच । यदि यच्छसि मे ब्रह्मन्वरं मनसि वांछितम् । जरामरणनाशाय दीयतां सुरसत्तम

பிரம்மா கூறினார்—குழந்தையே, உன்னால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; ஓ நல்விரதனே, வரம் கேள். மிக அரிதானதாயினும், நான் மகிழ்ந்து உனக்குத் தருவேன். அంధகன் கூறினான்—ஓ பிரம்மனே, என் மனம் விரும்பும் வரத்தை அளிப்பாயானால், ஓ தேவருள் சிறந்தவரே, முதுமையும் மரணமும் அழியுமாறு வரம் அருள்வாயாக।

Verse 34

श्रीब्रह्मोवाच । न कश्चिच्च जराहीनो विद्यतेऽत्र धरातले । मरणेन विना नैव यस्य जन्म भवेत्क्षितौ

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—இந்தப் பூமித்தளத்தில் முதுமையற்றவர் எவரும் இல்லை; மேலும் மரணம் இன்றிப் பூமியில் யாருக்கும் பிறப்பு நிகழாது।

Verse 35

तथापि तव दास्यामि बहुधर्मरतस्य च । तस्मात्कुरु महाभाग राज्यं गत्वा निजं गृहम्

ஆயினும், நீ பலவகை தர்மங்களில் ஈடுபட்டிருப்பதால் நான் உனக்கு (வரம்) அளிப்பேன். ஆகவே, ஓ பெரும்பாக்கியவனே, உன் இல்லத்திற்குச் சென்று உன் அரசாட்சியை ஏற்று நடத்துவாயாக।

Verse 36

भवेद्बहुफलं राज्यं श्मशानं भवनं यथा । बहुकण्टकसंकीर्णं क्रूरकर्मभिरावृतम्

அரசாட்சி பல விளைவுகளைத் தரும்—சுடுகாடு போன்ற இல்லம் போல; பல முள்ள்களால் நிறைந்ததும், கொடிய கர்மப் பாரங்களால் சூழப்பட்டதும்।

Verse 37

सूत उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रस्ततश्चादर्शनं गतः । कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रेरितः कालधर्मणा । प्रोवाच सचिवान्सोऽथ पितुर्वैरमनुस्मरन्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி நான்முகன் (பிரம்மா) கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். சில காலத்திற்குப் பின், காலத்தின் நியதியால் உந்தப்பட்டு, தந்தையின் பகையை நினைத்து அந்தகன் அமைச்சர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 38

अन्धक उवाच । पितास्माकं हतो देवैः पितृव्यश्च महाबलः । कपटेन न शौर्येण तस्मात्तान्सूदयाम्यहम्

அந்தகன் கூறினான்—தேவர்கள் எங்கள் தந்தையையும், மிகப் பலமுள்ள எங்கள் பெரியப்பனையும் கொன்றனர்; அது வீரத்தால் அல்ல, வஞ்சகத்தால். ஆகவே அவர்களை நான் அழிப்பேன்।

Verse 39

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न कृत्यैः सुशंसितैः । प्राकट्यं याति सर्वत्र वंशस्याग्रे ध्वजो यथा

புகழத்தக்க செயல்களால் எங்கும் புகழ் பெறாத மகன் பிறந்தால் என்ன பயன்? குலத்தின் முன்நிலையில் உயர்த்தப்படும் கொடி போல அவன் விளங்க வேண்டும்।

Verse 41

अस्माकं खल्विमे लोकाः के देवाः के द्विजातयः । यज्ञभागान्हरिष्यामो हत्वा शक्रमुखान्सुरान्

உண்மையில் இவ்வுலகங்கள் எங்களுக்கே; தேவர்கள் யார், இருபிறப்பினர் யார்? இந்திரன் முதலான தேவர்களை வதைத்து யாகப் பங்குகளை நாம் கைப்பற்றுவோம்।

Verse 42

एवं ते समयं कृत्वा सैन्येन महतान्विताः । प्रजग्मुस्त्वरितास्तत्र यत्र शक्रो व्यवस्थितः

இவ்வாறு உடன்படிக்கை செய்து, பெரும் சேனையுடன் கூடி, அவர்கள் விரைந்து சக்கிரன் (இந்திரன்) நிலைத்திருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 43

शक्रोऽपि दानवानीकं दृष्ट्वा तान्सहसागतान् । आरुह्यैरावणं नागं युद्धार्थं निर्ययौ तदा

சக்கிரனும் (இந்திரனும்) திடீரென வந்த தானவப் படையைப் பார்த்து, ஐராவத யானையில் ஏறி அப்போது போருக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 44

सह देवगणैः सर्वैर्वसुरुद्रार्कपूर्वकैः । एतस्मिन्नंतरे शक्रो वज्रं रौद्रतमं च यत्

வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் முதலிய எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, அந்த இடைவெளியில் சக்கிரன் மிகக் கொடுஞ்சினம் கொண்ட வஜ்ரத்தை எடுத்தான்.

Verse 45

समुद्दिश्यांधकं तस्मै मुमोच परवीरहा । स हतस्तेन वज्रेण विहस्य दनुजोत्तमः

பர வீரஹா (இந்திரன்) அந்தகனை நோக்கி வஜ்ரத்தை எறிந்தான். அந்த வஜ்ரத்தால் வீழ்ந்தபோதும், தானவர்களில் சிறந்தவன் சிரித்தான்.

Verse 46

शक्रं प्रोवाच संहृष्टस्तारनादेन संयुगे । दृष्टं बाहुबलं शक्र तवाद्य सुचिरान्मया

போர்க்களத்தில் மகிழ்ந்து, ஒலிக்கும் முழக்கத்துடன் அவன் சக்கிரனை நோக்கி கூறினான்—“ஓ சக்கிரா, இன்று நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உன் புஜபலத்தை நான் கண்டேன்.”

Verse 47

अधुना पश्य चास्माकं त्वमेव बलसूदन

இப்போது நீயே, ஓ பலசூதன, எங்கள் பராக்கிரமத்தைப் பார்।

Verse 48

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ चाविध्य गदां गुर्वीं मुमोच ह । शतघंटामहारावां निर्मितां विश्वकर्मणा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவன் கனமான கதையைச் சுழற்றி எறிந்தான்; நூறு மணிகளின் பேரொலிபோல் முழங்கும், விஸ்வகர்மன் செய்தது.

Verse 49

सर्वायसमयीं गुर्वीं यमजिह्वाभिवापराम् । शतहस्तां प्रमाणेन प्राणिनां भयवर्द्धिनीम्

அது முழுவதும் இரும்பால் ஆனது, மிகக் கனமானது, யமனின் எரியும் நாவைப் போன்றது, நூறு கை அளவு—உயிர்களின் அச்சத்தைப் பெருக்குவது.

Verse 50

तया विनिहतः शक्रो मूर्छाव्याकुलितेंद्रियः । ध्वजयष्टिं समाश्रित्य निविष्टो गजमूर्द्धनि

அதனால் தாக்கப்பட்ட சக்கிரன் மயக்கத்தால் உணர்வுகள் கலங்கி வீழ்ந்தான்; கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றிக் கொண்டு யானையின் தலையில் அமர்ந்தான்।

Verse 51

अथ संमूर्छितं दृष्ट्वा शक्रं स्कन्दः प्रकोपितः । मुमोचाथ निजां शक्तिममोघां वज्रसंनिभाम्

அப்போது சக்கிரன் மயங்கியதைப் பார்த்த ஸ்கந்தன் சினந்து, இடியென ஒத்த தன் தவறாத சக்தியை ஏவினான்।

Verse 52

तामायांतीं समालोक्य दानवो निशितैः शरैः । प्रतिलोमां ततश्चक्रे लीलयैव महाबलः

அவள் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, மகாபலமுடைய தானவன் கூரிய அம்புகளால், விளையாட்டுபோலவே, அவளை எதிர்திசையில் திரும்பச் செய்தான்।

Verse 53

ततः स्कन्दोऽपि संगृह्य चापं तं प्रति सायकान् । मुमोचाशीविषाकाराल्लंघ्वस्त्रं तस्य दर्शयन्

அப்போது ஸ்கந்தனும் வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அவன்மேல் அம்புகளை விடுத்தான்—பயங்கர விஷநாகங்களைப் போல—தன் ஆயுதத் திறனின் வேகத்தை அவனுக்கு வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 54

एतस्मिन्नन्तरे देवाः सर्वे शस्त्रप्रवृष्टिभिः । समंताच्छादयामासुर्दानवानामनीकिनीम्

இந்நேரத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் ஆயுத மழையால் நாலாபுறமும் தானவர்களின் சேனையை மூடிவிட்டனர்।

Verse 55

ततस्तु दानवाः सर्वे देवतानामनीकिनीम् । प्रहारैः पीडयामासुर्दुद्रुवुस्ते दिवौकसः

ஆனால் பின்னர் எல்லாத் தானவர்களும் தாக்குதல்களால் தேவர்களின் சேனையைத் துன்புறுத்தினர்; விண்ணுலக வாசிகளான தேவர்கள் ஓடினர்।

Verse 57

मा भैष्ट देवताः सर्वाः पश्यध्वं मद्विचेष्टितम् । इत्युक्त्वा भगवाञ्छम्भुर्मंत्रैराथर्वणैस्तदा

“அனைத்து தேவர்களே, அஞ்சாதீர்கள்; என் செயலைக் காணுங்கள்.” என்று கூறி, பகவான் ஷம்பு அப்போது அதர்வண மந்திரங்களைச் செயல்படுத்தினார்।

Verse 58

आह्वयामास विश्वेशां परां शक्तिमनुत्तमाम् । आहूता परमा शक्तिर्जगाम हरसंनिधिम्

அவன் உலகநாதனின் பரமமும் ஒப்பற்றதுமான சக்தியை ஆவாஹனம் செய்தான்; அழைக்கப்பட்ட அந்த பராசக்தி ஹரனின் சந்நிதிக்கு வந்தாள்।

Verse 59

ततो भग्नान्सुरान्दृष्ट्वा सगणो वृषवाहनः । दर्शयामास चात्मानं देवानाश्वासयन्निव

பின்னர் சிதறி முறிந்த தேவர்களைப் பார்த்து, கணங்களுடன் வृषபவாஹனனான சிவன் தன்னை வெளிப்படுத்தினார்—தேவர்களை ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்துவது போல।

Verse 60

श्रीभगवानुवाच । नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते भक्तिवल्लभे । सर्वगे सर्वदे देवि नमस्ते विश्वधारिणि

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தேவதேவேசி, உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்திவல்லபே, உமக்கு நமஸ்காரம். எங்கும் இயங்கும், எல்லா வரங்களையும் அருளும் தேவியே, விஸ்வதாரிணியே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 61

नमस्ते शक्तिरूपेण सृष्टिप्रलयकारिणि । नमस्ते प्रभया युक्ते विद्युज्ज्वलितकुण्डले

சக்தி-ஸ்வரூபிணியே, ஸிருஷ்டி-ப்ரளயத்தை நிகழ்த்துபவளே—உமக்கு நமஸ்காரம். ஒளியால் விளங்கும், மின்னலைப் போல ஜ்வலிக்கும் குண்டலங்களை அணிந்தவளே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 62

त्वं स्वाहा त्वं स्वधा देवि त्वं सृष्टिस्त्वं शुचिर्धृतिः । अरुंधती तथेंद्राणी त्वं लक्ष्मीस्त्वं च पार्वती

தேவி, நீயே ஸ்வாஹா; நீயே ஸ்வதா. நீயே ஸிருஷ்டி; நீயே தூய்மை மற்றும் திடநிலை. நீயே அருந்ததி, மேலும் இந்திராணியும்; நீயே லக்ஷ்மி, நீயே பார்வதி।

Verse 63

यत्किंचित्स्त्रीस्वरूपं च समस्तं भुवनत्रये । तत्सर्वं त्वत्स्वरूपं स्यादिति शास्त्रेषु निश्चयः

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள பெண் வடிவங்கள் அனைத்தும் உன்னுடைய வடிவமே என்பது சாஸ்திரங்களின் உறுதியான முடிவாகும்.

Verse 64

श्रीदेव्युवाच । किमर्थं च समाहूता त्वयाहं वृषवाहन । मंत्रैराथर्वणै रौद्रैस्तत्सर्वं मे प्रकीर्तय

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்: ஓ இடப வாகனரே! எதற்காக என்னைத் தாங்கள் அழைத்தீர்கள்? ஆதர்வன மற்றும் ரௌத்ர மந்திரங்களால் என்னை அழைத்ததற்கான காரணத்தை எனக்கு முழுமையாகக் கூறுங்கள்.

Verse 65

येन ते कृत्स्नशः कृत्यं प्रकरोमि यथोदितम्

அப்போதுதான் தாங்கள் கூறியபடியே தங்கள் பணியை நான் முழுமையாகச் செய்து முடிக்க இயலும்.

Verse 66

श्रीभगवानुवाच । एते शक्रादयो देवाः सर्वे स्वर्गाद्विवासिताः । अंधकेन महाभागे दैत्यानामधिपेन च

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஓ பெரும் பேறு பெற்றவளே! அசுரர்களின் தலைவனான அந்தகனால் இந்திரன் முதலான தேவர்கள் அனைவரும் சொர்க்கத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 67

तस्मात्तस्य वधार्थाय गच्छमानस्य मे शृणु । साहाय्यं कुरु मे चाशु सूदयामि रणाजिरे

ஆகையால், அவனைக் கொல்வதற்காகச் செல்லும் என் வார்த்தையைக் கேள். எனக்கு விரைவில் உதவி செய், அப்போதுதான் நான் போர்க்களத்தில் அவனை அழிக்க முடியும்.

Verse 68

एते मातृगणाः सर्वे मया दत्तास्तवाधुना । क्षुत्क्षामाः सूदयिष्यंति दानवान्ये पुरः स्थिताः

இந்த எல்லா மாத்ருகணங்களையும் இப்போது நான் உனக்குக் கையளித்தேன். பசியால் வாடி, முன்னே நிற்கும் தானவர்களை அவர்கள் அழிப்பார்கள்.

Verse 69

यस्मात्केलीमयं रूपं विधाय त्वं सहस्रधा । अनेकैर्विकृतै रूपैः समाहूताग्निमध्यतः

நீ களியாட்டமயமான அதிசய வடிவத்தை ஆயிரம் விதமாக ஏற்று, பல அச்சமூட்டும் மாற்றுருவங்களுடன் புனித அக்னியின் நடுவிலிருந்தே அழைக்கப்பட்டதால்,

Verse 70

तस्मात्केलीश्वरीनाम त्रैलोक्ये त्वं भविष्यसि । अनेनैव तु रूपेण यस्त्वां भक्त्याऽर्चयिष्यति

ஆகையால் மூவுலகிலும் நீ ‘கேலீஸ்வரீ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய். மேலும் யார் இதே வடிவில் பக்தியுடன் உன்னை வழிபடுகிறாரோ,

Verse 71

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तस्याभीष्टं भविष्यति । युद्धकालेऽथ संप्राप्ते स्तोत्रेणानेन ते स्तुतिम्

அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி திதிகளில் அவனுடைய விருப்பம் நிறைவேறும். போர்காலம் வந்தபோது, இத்துதியாலேயே உன் புகழ்பாடல் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 72

यः करिष्यति भूपालो जयस्तस्य भविष्यति । अपि स्वल्पस्वसैन्यस्य स्वल्पाश्वस्य च संगरे

எந்த அரசன் இவ்வாறு செய்வானோ, வெற்றி அவனுக்கே—போரில் அவன் படை சிறியதாக இருந்தாலும், குதிரைகள் குறைவாக இருந்தாலும்.

Verse 73

भविष्यति जयो नूनं त्वत्प्रसादादसंशयम् । एवं सा देवदेवेन प्रोक्ता केलीश्वरी तदा

உன் அருளாலே நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை. அக்காலத்தில் தேவதேவன் கெலீஸ்வரியை இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 74

प्रस्थिता पुरतस्तस्य भवसैन्यस्य हर्षिता । सर्वैर्मातृगणैः सार्धं रौद्रारावैःसुभीषणैः

மகிழ்ந்து அவள் பவனின் சேனையின் முன்னே புறப்பட்டாள்; எல்லா மாத்ருகணங்களுடனும் சேர்ந்து பயங்கரமான ரௌத்ரப் போர்முழக்கங்களை எழுப்பினாள்.

Verse 75

युद्धोत्साहपरै रौद्रैर्नानाशस्त्रप्रहारिभिः । अथ ते दानवा दृष्ट्वा स्त्रीसैन्यं तत्समागतम्

போர்உற்சாகம் நிறைந்த, ரௌத்ரமாக பலவகை ஆயுதங்களால் தாக்கும் அந்த பெண்சேனை வந்ததைப் பார்த்ததும் தானவர்கள் அதை நோக்கினர்.

Verse 76

विकृतं विकृताकारं विकृताकाररावणम् । शस्त्रोद्यतकरं सर्वयुद्धवांछापरायणम्

அது அவர்களுக்கு வியப்பாகத் தோன்றியது—வியத்தகு வடிவம், வியத்தகு முழக்கம்; ஆயுதம் உயர்த்திய கைகள், முழுவதும் போராசையில் ஈடுபட்டது.

Verse 77

जहसुः सुस्वरं केचित्केचिन्निर्भर्त्सयंति च । अन्ये स्त्रीति परिज्ञाय प्रहरंति न दानवाः

சிலர் உரத்த குரலில் சிரித்தனர், சிலர் இகழ்ந்தனர்; மற்ற தானவர்கள் ‘இவர்கள் பெண்கள்’ என்று அறிந்து தாக்கவில்லை.

Verse 78

वध्यमानापि लज्जंतः पौरुषे स्वे व्यवस्थिताः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः

கொல்லப்படுகின்ற போதிலும் அவர்கள் வெட்கமுற்று, தம் வீரத்தில் உறுதியாக நிலைத்தனர். அச்சமயத்தில் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 79

अन्धकाय स वृत्तांतं कथयामास कृत्स्नशः । नैताः स्त्रियो दनुश्रेष्ठ युद्धार्थं समुपस्थिताः

அவன் அந்தகனுக்கு அந்த நிகழ்வை முழுவதுமாகக் கூறினான்— “தனுவின் சிறந்தவனே! போருக்காக வந்துள்ள இவர்கள் சாதாரணப் பெண்கள் அல்லர்.”

Verse 80

एषा कृत्या वधार्थाय तव रुद्रेण निर्मिता । यैषा सिंहसमारूढा चक्रांकितकरा स्थिता

“இது க்ருத்யா—உன் வதத்திற்காக ருத்ரனால் உருவாக்கப்பட்டது. இது சிங்கத்தின் மேல் ஏறி நின்று, கையில் சக்கரச் சின்னம் கொண்டுள்ளது.”

Verse 81

एषा केलीश्वरीनाम वह्निकुण्डाद्विनिर्गता । एताभिः सह रौद्राभिः स्त्रीभिर्मंत्रबलाश्रयात्

“இவள் ‘கேலீஸ்வரி’ எனப் பெயருடையவள்; அக்னிகுண்டத்திலிருந்து வெளிப்பட்டாள். மந்திரவலத்தின் ஆதரவால் இவ்விரௌத்ரப் பெண்களுடன் சேர்ந்துவந்தாள்.”

Verse 82

स्वरक्तेन कृते होमे देवदेवेन शम्भुना । स एष भगवान्क्रुद्धः स्वयमभ्येति तेंऽतिकम्

“தேவர்களின் தேவனான சம்பு தன் சொந்த இரத்தத்தால் ஹோமம் செய்தான். அதே பகவான் இப்போது கோபமுற்று தானே உன் அருகே வருகின்றான்.”

Verse 83

युद्धाय निजहर्म्ये तान्स्थापयित्वा सुरोत्तमान् । प्रतिज्ञाय वधं तुभ्यं पुरतः परमेष्ठिनः

போருக்காகத் தன் இல்லத்தில் தேவர்களில் சிறந்தவர்களை நிறுத்தி, பரமேஷ்டி (பிரம்மா) முன்னிலையில் உன் வதத்தைச் செய்வேன் எனப் பிரதிஞ்ஞை செய்தான்।

Verse 84

एतज्ज्ञात्वा महाभाग यद्युक्तं तत्समाचर

மகாபாகனே! இதை அறிந்து, ஏற்றதும் உரியதுமானதைச் செய்।

Verse 85

अन्धक उवाच । नाहं बिभेमि रुद्रस्य तथान्यस्यापि कस्यचित् । न स्त्रीणां प्रहरिष्यामि पालयन्पुरुषव्रतम्

அந்தகன் கூறினான்—ருத்ரனை நான் அஞ்சேன்; வேறு யாரையும் அஞ்சேன். புருஷதர்ம விரதத்தைப் பேணி, பெண்களை நான் தாக்கமாட்டேன்।

Verse 86

सूत उवाच । एवं प्रवदतस्तस्य दानवस्य महात्मनः । आक्रंदः सुमहाञ्जज्ञे तस्मिन्देशे समंततः

சூதர் கூறினார்—அந்த மகாத்மா தானவன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அந்த நாட்டில் எங்கும் பேராரவமான அழுகுரல் எழுந்தது।

Verse 87

भक्ष्यन्ते दानवाः केचिद्वध्यन्ते त्वथ चापरे । अर्धभक्षित गात्राश्च प्रणश्यंति तथा परे

சில தானவர்கள் விழுங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; மற்ற சிலர் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சிலர் அரைத் தின்ற உறுப்புகளுடன் அப்படியே அழிந்தனர்।

Verse 88

युध्यमानास्तथैवान्ये शक्तिमंतोऽपि दानवाः । भक्ष्यंते मातृभिस्तत्र सायुधाश्च सवाहनाः

அவ்வாறே மற்ற தானவர்கள்—வலிமையுடன் போரிட்டவர்களாயினும்—அங்கே மாத்ருகைகளால் தங்கள் ஆயுதங்களும் வாகனங்களும் உடனே விழுங்கப்பட்டனர்।

Verse 89

तच्छ्रुत्वा स महाक्रंदमंधकः क्रोधमूर्छितः । आदाय खड्गमुत्तस्थौ किमिदं किमिदं ब्रुवन्

அதை கேட்ட அంధகன் பேரலறல் எழுப்பி, கோபமூர்ச்சையடைந்து வாளை எடுத்துக் கொண்டு திடீரென எழுந்து நின்றான்; மீண்டும் மீண்டும்—“இது என்ன? இது என்ன?” என்று கூறினான்।

Verse 90

अथ पश्यति विध्वस्तान्दानवान्बलदर्पितान् । भक्ष्यमाणास्तथैवान्यान्पलायनपरायणान्

பின்னர் வலிமை அகந்தையால் மயங்கிய தானவர்கள் சிதைந்து கிடப்பதை அவன் கண்டான்; மேலும் தப்பிச் செல்லவே முயன்றவர்களும் அப்படியே விழுங்கப்படுவதையும் பார்த்தான்।

Verse 91

अन्येषां निहतानां च रुदंत्यो निकटस्थिताः । स पश्यति प्रिया भार्याः प्रलपंत्योऽतिदुःखिताः

அருகில் மற்றவர்கள் கொல்லப்பட்டதற்காக அழுது கொண்டிருந்த பெண்களை அவன் கண்டான்; மேலும் பேர்துயரால் தன் அன்புப் பெண்கள் புலம்புவதையும் பார்த்தான்।

Verse 92

अथ तत्कदनं दृष्ट्वा अंधकः क्रोधमूर्छितः । भर्त्सयामास ताः सर्वा योगिनीः समरोद्यताः

அந்த படுகொலையைப் பார்த்த அంధகன் மீண்டும் கோபமூர்ச்சையடைந்தான்; போருக்கு ஆயத்தமாக நின்ற அந்த யோகினிகள் அனைவரையும் கடுஞ்சொற்களால் இகழ்ந்தான்।

Verse 93

न च तास्तस्य दैत्यस्य भयं चक्रुः कथंचन । केवलं सूदयंति स्म भक्षयंति च दानवान्

அவர்கள் அந்த தைத்தியனை எவ்விதமும் அஞ்சவில்லை; தானவர்களை மட்டும் வதைத்து, அவர்களை உண்டு கொண்டிருந்தனர்।

Verse 94

ततः स दानवस्तासां दृष्ट्वा तच्चेष्टितं रुषा । स्वस्य गात्रस्य रक्षां स चकार भयसंकुलः

அப்போது அந்த தானவன் அவர்களின் செயலைக் கண்டு கோபத்தால் கொதித்தான்; அச்சத்தால் கலங்கி தன் உடலைக் காக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 95

तमोऽस्त्रं मुमुचे रौद्रं कृत्वा रावं स तत्क्षणात् । एतस्मिन्नंतरे कृत्स्नं त्रैलोक्यं तमसा वृतम्

கொடுஞ் சத்தம் எழுப்பி அவன் உடனே பயங்கர தமோஸ்திரத்தை விட்டான்; அந்த இடைவெளியிலேயே மூன்று உலகங்களும் இருளால் மூடப்பட்டன।

Verse 96

न किंचिज्ज्ञायते तत्र समं विषममेव च । केवलं दानवेन्द्रश्च सर्वं पश्यति नेतरः

அங்கே எதுவும் தெளிவாக அறிய முடியவில்லை—சமமோ சீரற்றதோ எனவும் இல்லை; தானவர்களின் தலைவன் மட்டுமே அனைத்தையும் கண்டான், மற்றவர் அல்லர்।

Verse 97

ततः स सूदयामास योगिनीस्ताः शितैः शरैः । यथायथा परा नार्यस्तादृग्रूपा भवन्ति च

பின்னர் அவன் கூரிய அம்புகளால் அந்த யோகினிகளை வீழ்த்தினான்; ஆனால் அவன் எவ்வளவு தாக்கினானோ, அவ்வளவாக அதே வடிவமுடைய பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றினர்।

Verse 98

अथ दृष्ट्वा परां वृद्धिं योगिनीनां स दानवः । संहारं तस्य चास्त्रस्य चकार भयसंकुलः

அப்போது யோகினிகளின் அபூர்வமான பெருக்கைக் கண்டு அந்த தானவன் அச்சத்தால் கலங்கி, தன் ஆயுதத்தைத் திரும்பப் பெற்றுத் தணித்தான்।

Verse 99

ततः शुक्रं समासाद्य दीनः प्राह कृतांजलिः । पश्य मे भार्गवश्रेष्ठ स्त्रीभिर्यत्कदनं कृतम्

பின்பு அவன் துயருற்றவனாய், ப்ருகுவம்சச் சிறந்த சுக்ரரிடம் சென்று கைகூப்பி கூறினான்: “ஓ பார்கவச்ரேஷ்டா, பெண்களால் எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த அழிவை நோக்குங்கள்.”

Verse 101

तस्मात्त्वमपि तां विद्यां प्रसाधय महामते । यदि मे वांछसि श्रेयो नान्यथास्ति जयो रणे

ஆகையால், ஓ மகாமதி, நீயும் அந்த வித்யையை முறையாகச் சாதித்துக் கொள். என் நலனை விரும்பினால், போரில் வெற்றிக்கு வேறு வழியில்லை।

Verse 107

स्वयं विदारितो यश्च विष्णुना प्रभविष्णुना । करजैर्जानुनि पृष्ठे विनिधाय प्रकोपतः

மேலும், சகலத்தையும் ஆளும் வல்லமைமிகு விஷ்ணுவால் தானே கிழிக்கப்பட்டவன்—கோபத்தில் முழங்காலால் அழுத்தி, முதுகில் நகங்களைப் பதித்தவன்।