Adhyaya 168

Verse 1

सूत उवाच । एवं राज्यं परित्यज्य विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । हिमवन्तं नगं प्राप्य तपश्चक्रे सुदारुणम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அரசைத் துறந்த இருபிறப்போரில் சிறந்த விஸ்வாமித்ரர் ஹிமவான் மலையை அடைந்து, மிகக் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 2

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते सलिलाशयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे स्थितो वर्षशतत्रयम्

மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் படுத்தார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் மூழ்கி இருந்தார்; கோடையில் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்தார்—இவ்வாறு மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் உறுதியாக நிலைத்திருந்தார்.

Verse 3

फलमूलकृताहारस्ततो वर्षशतत्रयम् । ध्यायमानः परं ब्रह्म स्थितो ब्राह्मणसत्तमाः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं व्यवस्थितः

பின்னர் பழங்களும் வேர்களும் உணவாகக் கொண்டு மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் இருந்தார்; பரம்பிரம்மத்தைத் தியானித்தபடி அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் நிலைத்திருந்தார். அதன் பின் உலர்ந்து விழுந்த இலைகளை உணவாகக் கொண்டு அதே அளவு காலம் தவத்தில் நிலைத்தார்.

Verse 5

ततश्चैव जलाहारस्तावन्मात्रं व्यवस्थितः । कालं स वायुभक्षश्च ततश्चैवायुतं समाः सूत उवाच । अथ दृष्ट्वा तपःशक्तिं तस्य तां त्रिदशाधिपः । पातायष्यति मां नूनमेष स्थानान्नृपोत्तमः

அப்போது அவன் அதே அளவு காலம் நீரையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தான்; பின்னர் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு அவ்வாறே பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். சூதர் கூறினார்—அவனுடைய பேர்தவச் சக்தியைப் பார்த்த தேவர்களின் அதிபதி, “இந்த உத்தம அரசன் நிச்சயமாக என்னை என் பதவியிலிருந்து வீழ்த்துவான்” என்று எண்ணினான்.

Verse 6

ततः प्रोवाच संगत्य साम्ना परमवल्गुना । विश्वामित्रं नृपश्रेष्ठं भयेन महताऽन्वितः

பின்னர் அவன் மிகுந்த அச்சத்துடன், மிக இனிய சமாதானச் சொற்களால் அணுகி, அரசர்களில் சிறந்த விஸ்வாமித்ரரை உரைத்தான்.

Verse 7

इंद्र उवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन पार्थिव । वरं वरय भद्रं ते यदभीष्टं हृदिस्थितम्

இந்திரன் கூறினான்—விஸ்வாமித்ரா, அரசனே, உன் இத்தவத்தால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உன் உள்ளத்தில் உள்ள விருப்பமான வரத்தை வேண்டிக் கொள்.

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । ब्राह्मण्यं देहि मे शक्र यदि तुष्टोऽसि सांप्रतम् । तदर्थं तपसश्चर्यां जानीहि त्वं पुरंदर

விஸ்வாமித்ரன் கூறினான்—சக்ரா, இப்போது நீ திருப்தியடைந்திருந்தால் எனக்கு பிராமணத்துவத்தை அருள்வாயாக. புரந்தரா, இதற்காகவே நான் தவம் செய்தேன் என்பதை அறிந்துகொள்.

Verse 10

विश्वामित्र उवाच । न ब्राह्मण्यात्परं किंचित्प्रार्थयामि सुरेश्वर

விஸ்வாமித்ரன் கூறினான்—தேவர்களின் ஈசனே, பிராமணத்துவத்தைத் தவிர வேறொன்றையும் நான் வேண்டேன்.

Verse 11

अपि त्रैलोक्यराज्यं ते वस्तुष्वन्येषु का कथा । तस्माद्गच्छ सुरश्रेष्ठ स्वराज्यं परिपालय

எனக்கு மும்முலக அரசாட்சியும் விருப்பமல்ல; பிறவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்ல? ஆகவே, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீ சென்று உன் அரசை ஆளுக।

Verse 12

परित्यक्ष्याम्यहं देहं यास्ये वाऽहं द्विजन्मताम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवराजो दिवं गतः

நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்; அல்லது இருபிறப்பர் நிலை (பிராமணத்துவம்) அடைவேன். அவன் சொன்னதை கேட்ட தேவராஜன் விண்ணுலகம் சென்றான்.

Verse 13

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा सर्वदेवसमावृतः । विश्वामित्रोऽपि तद्रूपं चकार दुश्चरं तपः

அவனுடைய உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்து, எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்ட நிலையில், விஸ்வாமித்ரனும் அதே முறையில் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்.

Verse 14

अथ वर्षसहस्रे तु व्यतिक्रान्ते द्विजोत्तमाः । अन्यस्मिन्वायुभक्षस्य विश्वामित्रस्य भूपतेः

பின்னர், ஓ இருபிறப்பரில் சிறந்தவரே, ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபோது—மற்றொரு காலத்தில்—காற்றையே உணவாகக் கொண்ட அரசன் விஸ்வாமித்ரனைப் பற்றி…

Verse 15

आजगाम स्वयं ब्रह्मा पुण्यैर्देवर्षिभिः सह । अब्रवीत्तं महीपालं तपसा दग्धकिल्बिषम्

அப்போது புனித தேவ ரிஷிகளுடன் தாமே பிரம்மா வந்து, தவத்தால் பாவங்கள் எரிந்த அந்த அரசனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 16

श्रीब्रह्मोवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन सत्तम । वरं वरय भद्रं ते प्रदास्याम्यपि दुर्लभम्

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—விச்வாமித்ரா, சத்தமா! உன் தவத்தால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். வரம் வேண்டு; உனக்கு மங்களம் உண்டாக—அரிதானதையும் நான் அருள்வேன்।

Verse 17

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । ब्राह्मण्यं देहि मे देव नान्यदिष्टतमं महत्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—தேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், எனக்கு ‘பிராமண்யம்’ அருள்வீராக; இதைவிட எனக்கு பிரியமும் மகத்தும் வேறில்லை।

Verse 19

यन्न जातं धरापृष्ठे न भविष्यति कर्हिचित्

பூமியின் மேற்பரப்பில் ஒருபோதும் பிறக்காததும், எந்தக் காலத்திலும் தோன்றாததும்—அதே எனக்கு வேண்டிய, மிக அரிதான பரம வரம்।

Verse 20

विश्वामित्र उवाच । गच्छ त्वं देवदेवेश ब्रह्मलोकमनुत्तमम् । अहं त्यक्ष्यामि वा प्राणान्संप्राप्स्ये वा द्विजन्मताम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே! நீர் ஒப்பற்ற பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்லும். நான் உயிர்வாயுக்களைத் துறப்பேன், அல்லது இருமுறை பிறந்த நிலை (த்விஜன்மதா) அடைவேன்।

Verse 21

अथ देवर्षिमध्यस्थ ऋचीको वाक्यमब्रवीत् । अस्य जन्मकृते देव ब्राह्म्यैर्मंत्रैर्मया चरुः

அப்போது தேவரிஷிகளின் நடுவில் நின்ற ருசீகர் இவ்வாறு கூறினார்—தேவா! இவரின் பிறப்பிற்காக நான் பிராமண மந்திரங்களால் ‘சரு’ (யாக ஆஹுதி) தயாரித்தேன்।

Verse 22

अभितो ब्रह्मसर्वस्वं तत्र सयोजितं मया । तेनैव क्षत्रजन्माऽयं ब्राह्मणश्चतुरानन

அங்கே நான் எல்லாத் திசைகளிலும் பிரம்மத் தத்துவத்தின் முழுச் சாரத்தையும் முற்றிலும் இணைத்தேன். அதே செயற்பாட்டினால் க்ஷத்திரியப் பிறப்பினனாக இருந்தும் இவன் பிராமணத்திற்குத் தகுதியானவன் ஆனான், ஓ சதுரானன (பிரம்மா)।

Verse 23

ब्रह्मर्षिकीर्तयस्वैनं तस्मात्त्वं प्रपितामह । राज्यस्थोऽपि द्विजार्हाणि सत्कृत्यान्य करोदसौ

ஆகையால், ஓ ப்ரபிதாமஹ (பிரம்மா), இவரை ‘பிரம்மரிஷி’ எனப் புகழ்ந்து அறிவி. அரசாட்சியில் நிலைத்திருந்தபோதிலும், இருமுறை பிறந்தோர்க்குரிய மரியாதைச் செயல்களையும் வணக்கச் செயல்களையும் அவர் செய்தார்.

Verse 24

ब्राह्ममन्त्रप्रभावेन तस्माद्ब्रह्मर्षिमाह्वय । येन कीर्तामहे सर्वे विश्वामित्रं द्विजोत्तमम्

பிரம்ம மந்திரங்களின் பேராற்றலால் ஆகவே இவரை ‘பிரம்மரிஷி’ என்று அழையுங்கள்; இவராலேயே நாம் அனைவரும் இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையான விஸ்வாமித்ரரைப் போற்றுகிறோம்.

Verse 25

अथ ब्रह्मा चिरं ध्यात्वा ब्राह्म्यै र्मंत्रैश्च तेजसा । समुत्पन्नं ततः प्राह ब्राह्मणस्त्वं मया कृतः

பின்னர் பிரம்மா நீண்ட நேரம் தியானித்து, பிராஹ்மீ மந்திரங்களின் ஒளியால் அதனை வெளிப்படுத்தி, அதன் பின் கூறினார்—‘நான் உன்னைப் பிராமணனாக ஆக்கியேன்.’

Verse 26

त्यजेदं दुष्करं घोरं तपो मद्वचनाद्द्रुतम् । स यदा ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षि स्त्वमसंशयम्

‘என் சொல்லின்படி இந்தக் கடினமும் பயங்கரமும் ஆன தவத்தை உடனே விட்டு விடு.’ பிரம்மா இவ்வாறு கூறி—‘நீ சந்தேகமின்றி பிரம்மரிஷி’ என்றபோது, அவன் நிலை உறுதியாகியது.

Verse 27

ऋचीकाद्यैस्ततः सर्वैः प्रोक्तो देवर्षिभिस्तथा

அதன்பின் ருசீக முதலிய அனைவராலும், தேவாரிஷிகளாலும் கூட, அவன் அதேபோல் உரைக்கப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்பட்டான்।

Verse 28

अथ तेषां मध्यगतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । सोऽब्रवीत्कोपसंयुक्तो नाहं वक्ष्यामि कर्हिचित्

அப்போது முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் அவர்களிடையே வந்தார். கோபம் கொண்டவர், “நான் எப்போதும் பேசமாட்டேன்” என்று கூறினார்।

Verse 29

ब्राह्मणं क्षत्रियाज्जातं जानन्नपि पितामह । ऋचीकस्य च दाक्षिण्यात्तथा त्वं वदसि प्रभो

ஓ பிதாமஹா! க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்த பிராமணன் என்பதை அறிந்திருந்தும், ருசீகனின் தாட்சிண்யத்தை மதித்து, ஓ பிரபுவே, நீர் இவ்வாறு கூறுகிறீர்।

Verse 30

प्रोच्यमानो ऽपि बहुधा वसिष्ठो मुनिसत्तमः । पितामहेन मुनिभिर्नारदाद्यैरनेकधा । जगामाथ परित्यज्य तान्सर्वान्द्विजसत्तमान्

பிதாமஹன் பிரம்மாவாலும் நாரத முதலிய முனிவர்களாலும் பலவிதமாக மீண்டும் மீண்டும் வேண்டப்பட்டபோதும், முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் அந்த எல்லா உயர்ந்த த்விஜர்களையும் விட்டு விலகிச் சென்றார்।

Verse 31

स चागत्य मुनि श्रेष्ठो देशं चानर्तसंज्ञितम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे शंखतीर्थसमीपतः

அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் வந்து, அனர்த்தம் எனப் பெயர்பெற்ற நாட்டில், ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில், சங்கதீர்த்தத்துக்கு அருகே சென்றடைந்தார்।

Verse 32

यत्र ब्रह्मशिला पुण्या श्वेतद्वीपसमन्विता । सरस्वती स्थिता यत्र नदी पापहरा शुभा

எங்கே புனிதமான பிரஹ்மசிலை ஸ்வேதத்வீபத்துடன் இணைந்து நிலைத்திருக்கிறதோ, அங்கே பாவங்களை அகற்றும் மங்களமான சரஸ்வதி நதி உறைகிறது.

Verse 33

तत्राश्रमपदं कृत्वा चकार विपुलं तपः । विश्वामित्रोऽपि सामर्षस्तद्वधार्थं समागतः

அங்கே அவர் ஆசிரமத்தைக் கட்டமைத்து பெருந்தவம் செய்தார்; கோபம் நிறைந்த விஸ்வாமித்ரரும் அவரை வதம் செய்யும் நோக்குடன் அங்கே வந்தார்.

Verse 34

तस्याश्रमस्य दूरे स याम्यां दिशि समाश्रितः । कृत्वाश्रमपदं तत्र तस्य च्छिद्राणि चिन्तयन्

அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து தூரத்தில் அவர் தென் திசையில் தஞ்சமடைந்தார்; அங்கேயும் ஆசிரம இடம் அமைத்து, அவனைத் தாக்கும் வழிக்கான பலவீனப் புள்ளிகளை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 35

संस्थितः सुचिरं कालं न च पश्यति किंचन । अथाभिचारिकं तेन प्रारब्धं तस्य चोपरि

அவர் நீண்ட காலம் அங்கே இருந்தும் எந்த வாய்ப்பையும் காணவில்லை; பின்னர் அவன்மேல் அபிசாரச் செயல் (விரோத மந்திரவினை) தொடங்கினார்.

Verse 36

यदुक्तं सामविधिना सामवेदे वधात्मकम् । तस्य तैर्दारुणैर्मंत्रैर्जुह्वतो जातवेदसम्

சாமவேதத்தின் சாமவிதானத்தில் வதத்தன்மையுடையதாக சொல்லப்பட்டதை, அந்தக் கடுமையான மந்திரங்களால் அவர் ஜாதவேதஸ் (யாகஅக்னி) இல் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி அந்த அனுஷ்டானத்தை செய்தார்.

Verse 37

निष्क्रांता दारुणा शक्तिर्मुक्तकेशी भयानका । वानरस्कंधमारूढा कुर्वाणा किल्किलाध्वनिम्

அப்போது அச்சமூட்டும் கொடிய சக்தி வெளிப்பட்டாள்—அவிழ்ந்த கூந்தலுடன் பயங்கரமாக; குரங்கின் தோளில் ஏறி கில்கிலெனக் கூச்சலிடும் ஒலியை எழுப்பினாள்।

Verse 38

नानायुधसमोपेता यमजिह्वा यथा परा । साब्रवीद्वद विप्रेंद्र किं ते कृत्यं करोम्यहम्

பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், யமனின் நாவைப் போலக் கொடியவளாய் அவள் கூறினாள்—“ஓ பிராமணேந்திரா, சொல்லுங்கள்; உங்கள் எந்தக் காரியத்தை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்?”

Verse 39

त्रैलोक्यमपि कृत्स्नं च संहरामि तवाज्ञया

அவள் கூறினாள்—“உங்கள் ஆணையால், முழு முப்புலகத்தையும் கூட நான் முற்றிலும் அழிக்க வல்லேன்.”

Verse 40

विश्वामित्र उवाच । मम शत्रुर्मान्यो त्र वसिष्ठः कुमुनिः स्थितः । तं त्वं जहि द्रुतं गत्वा तदर्थं च मया कृता

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—“என் மதிக்கத்தக்க பகைவன், அந்த முனிவர் வசிஷ்டர் இங்கே இருக்கிறார். நீ விரைந்து சென்று அவரை வதம் செய்; அதற்காகவே நான் உன்னை உருவாக்கினேன்.”

Verse 41

एवमुक्ता तु सा तेन विश्वामित्रेण धीमता । वसिष्ठाश्रममुद्दिश्य प्रस्थिता चोत्तरामुखी

ஞானமிகு விச்வாமித்ரர் இவ்வாறு கூறியதும், அவள் வடக்கு நோக்கி முகம் திருப்பி, வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்।

Verse 42

एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठस्याश्रमे द्विजाः । दुर्निमित्तानि जातानि प्रभूतानि महांति च

அதே நேரத்தில், ஓ இருபிறப்பினரே, வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் பலவும் மிகப் பெரிதுமான அபசகுனங்கள் தோன்றின.

Verse 43

पपात महती चोल्का निहत्य रविमण्डलम् । तथा रुधिरवृष्टिश्च अस्थिमिश्रा व्यजायत

ஒரு பெரும் உல்கை சூரிய மண்டலத்தைத் தாக்கியதுபோல் விழுந்தது; பின்னர் எலும்புகள் கலந்த இரத்தமழை பெய்தது.

Verse 44

दीप्तां दिशं समासाद्य रुरोद च तथा शिवा । तां दृष्ट्वा सुमहोत्पातान्वसिष्ठो मुनिपुंगवः

எரியும் திசையை அணுகி சிவா (தேவி) அழுதாள்; அந்த மிகப் பெரிய உற்பாதங்களைப் பார்த்து முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் விழிப்புற்றார்.

Verse 45

यावदालोकते रूपं ज्वालामालासमाकुलम् । ततः सम्यक्परिज्ञाय सर्वं दिव्येन चक्षुषा

அக்கினி மாலைகளால் சூழப்பட்ட அந்த உருவத்தை அவர் நோக்கியபோது, தெய்வக் கண்களால் அனைத்தையும் சரியாக அறிந்தார்.

Verse 46

विश्वामित्रप्रयुक्तेयं शक्तिर्मम वधाय च । कृत्या रूपा सुमंत्रैश्च सामवेदसमुद्भवैः

இந்த சக்தி விஸ்வாமித்திரனால் என் வதத்திற்காக ஏவப்பட்டது; சாமவேதத்தில் பிறந்த வலிய மந்திரங்களால் உருவாக்கப்பட்ட க்ருத்யா-வடிவம் இது.

Verse 47

तिष्ठतिष्ठेति तेनोक्ता ततः सा निश्चलाभवत् । निजमंत्रैश्च सा तेन स्तंभिताथर्वणोद्भवैः

அவன் “நில், நில்” என்று ஆணையிட்டதும் அவள் அசையாது நின்றாள். பின்னர் அத்தர்வவேதத்தில் பிறந்த தன் மந்திரங்களால் அவளைத் தடுத்து நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 48

ततः स्त्रीरूपमादाय प्रोवाच मुनिपुंगवम् । सामवेदस्तु वेदानां प्राधान्येन व्यवस्थितः

பின்னர் அவள் பெண் வடிவம் ஏற்று அந்த முனிவருள் சிறந்தவரிடம் கூறினாள்— “வேதங்களில் சாமவேதமே முதன்மையாய் நிலைபெற்றுள்ளது.”

Verse 49

विधिना तेन संसृष्टा विश्वामित्रेण धीमता । मा कुरुत्वप्रमाणंतु प्रहारं सह मे मुने । रक्षयिष्यामि ते । प्राणान्स्वल्पस्पर्शेन ते मुने

“நான் அந்த அறிவுமிக்க விஸ்வாமித்ரரால் விதிப்படி உருவாக்கப்பட்டவள். முனிவரே, உங்கள் வலிமையின் முழு அளவால் என்னைத் தாக்காதீர். முனிவரே, சிறு தொடுதலாலேயே உங்கள் பிராணனை நான் காப்பேன்.”

Verse 50

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं कुरु मे स्पर्शं न मर्म स्पर्शनं शुभे । मया चाथर्वणा मंत्राः संहृताः कृपया तव

வசிஷ்டர் கூறினார்— “அப்படியானால், நல்வளமே, என்னைத் தொடு; ஆனால் என் மర్మஸ்தானத்தைத் தொடாதே. உன்ன்மேல் கருணையால் நான் என் அத்தர்வண மந்திரங்களைத் திரும்பப் பெற்றேன்.”

Verse 51

ततः सा दारुणा शक्तिर्विश्वामित्रप्रयोजिता । तस्यांगदेशं स्पृष्ट्वाथ निपपात धरातले

பின்னர் விஸ்வாமித்ரரால் ஏவப்பட்ட அந்தக் கொடிய சக்தி அவன் உடலின் ஒரு பகுதியைத் தொட்டு உடனே தரையில் விழுந்தது.

Verse 52

ततस्तुष्टो वसिष्ठस्तु तामाह मधुरं वचः । अद्यप्रभृति ते पूजां करिष्यंति समाहिताः । जनाः सर्वे महाभागे भक्त्या परमया युताः

அப்போது மகிழ்ந்த வசிஷ்டர் அவளிடம் இனிய சொற்கள் கூறினார்—“மகாபாக்யவதியே! இன்று முதல் மனம் ஒருமித்தவர்களாய் பரம பக்தியுடன் கூடிய அனைவரும் உன் பூஜையைச் செய்வார்கள்.”

Verse 53

चैत्रमासे सिते पक्षे अष्टमीदिवसे स्थिते । ये ते पूजां करिष्यंति श्रद्धया परया युताः

சைத்ர மாதம் சுக்லபட்சத்தின் அஷ்டமி நாளில், பரம சிரத்தையுடன் யார் உன் பூஜையைச் செய்வார்களோ—

Verse 54

ते सर्वे वत्सरंयावद्भवि ष्यंति निरामयाः । तस्मादत्रैव स्थातव्यं सदैव मम वाक्यतः

அவர்கள் அனைவரும் ஒரு வருடம் முழுவதும் நோயின்றி இருப்பார்கள். ஆகையால் என் வாக்கின்படி நீ எப்போதும் இங்கேயே தங்க வேண்டும்.

Verse 55

सूत उवाच । एवमुक्ता च सा तेन वसिष्ठेन महात्मना । स्थिता तत्रैव सा देवी तस्य वाक्येन तत्क्षणात्

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும், அவரது வாக்கின் வலிமையால் தேவி அந்தக் கணமே அங்கேயே நிலைத்தாள்.

Verse 56

प्राप्नोति परमां पूजां विशेषान्नागरैः कृताम् । धारानामेति विख्याता भक्तलोकसुख प्रदा

அவள் உன்னதமான பூஜையைப் பெறுகிறாள்—குறிப்பாக நாகரர் செய்யும் பூஜையை. ‘தாரா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று, பக்தர்களின் கூட்டத்திற்கு இன்பம் அளிப்பவள்.

Verse 168

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्ट षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தாரா உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 168ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 189

ब्रह्मोवाच । क्षत्रियेण प्रजातस्य द्विजत्वं जायते कथम् । श्रुतिस्मृतिविरुद्धं हि किमेवं वदसीप्सितम्

பிரம்மா கூறினார்—க்ஷத்திரியனிடமிருந்து பிறந்தவனுக்கு த்விஜத்துவம் எவ்வாறு உண்டாகும்? இது ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிக்கு விரோதமாகத் தோன்றுகிறது; அப்படியிருக்க, நீ விரும்பியதுபோல் ஏன் இவ்வாறு சொல்கிறாய்?